Niet veel later waren we allemaal weer samen in een grot niet ver van de oude woonplaats van Zorro .Zorro had toen hij was terug gekomen meteen aan de slag gegaan met het opnieuw inslaan van hout en hij had zelfs stieken de voorraden wezen ophalen uit de oude grot. Ik vond het een beetje riskant dat hij dit had gedaan, want wie weet stond er nog wel iemand op wacht en die zou ons zo kunnen volgen naar hier...
"Hmmmmm dat was heerlijk Zorro, waar heb jij zo leren koken"
Vroeg Rhyperior aan het einde van de maaltijd ineens aan Zorro. Ik glimlachte, want ik wist maar al te goed wat Rhyperior probeerde. hij probeerde aardig te doen tegen Zorro dat hij ophield met dat jaloerse gedrag, het is waar dat hij niet meer heeft laten merken dat hij jaloers was op hen, maar ik kon voelen dat het jaloerse gevoel nog niet helemaal weg was.
Zorro's POV
"Opgelet als mensen in de buurt van mijn grot aan het koken waren en dat nadoen"
Zei ik een beetje kortaf. Ik wilde niks te maken hebben met deze gasten, Zei waren niet de gene die Darkrai alles hadden geleerd, dat was IK, Maar sinds zei er waren leek het wel alsof ik alleen nog maar de huishoudster was. En nu was Darkrai vandaag thuis gekomen met 2 andere pokemon, waarvan hij beweerde dat ze hem hadden gered van de rest!
"mag ik nog een beetje Zorro? als jij toch daar staat"
Vroeg Darkrai plagerig, terwijl hij zijn grote puppy ogen in de strijd gooide. Hij wist al precies hoe hij me moest manipuleren om iets te doen, net als zijn zusje... Als zei iets heel graag wilde dan gooide ze ook altijd haar puppyblik in de strijd...
"ok dan, maar dat is dan wel het laatste voor vanavond hoor!"
Grinnikte ik terwijl ik het laatste beetje eten uit de pot haalde voor hem. Met grote ogen keken onze 2 nieuwe bondgenoten toe hoe hun meester zijn 3de bord bessensoup naar binnen slurpte. Ik glimlachte en aaide Darkrai door zijn haar. Deze keek op en glimlachte, terwijl hij zijn lege kommetje bij de vaat zette en ermee begon. Darkrai was er ondertussen zo aan gewent geraakte het meeste werk zelf te doen dat ik hem gewoon niet kon weigeren hiermee te helpen.
"Dat en hij zou waarschijnlijk toch zijn puppy ogen in de strijd gooien als ik hem zou weigeren te helpen"
Dacht ik grijnzend terwijl ik de theedoek pakte en begon af te drogen. Ik zag uit een ooghoek dat Mismagius een bezem pakte en de boel begon aan te vegen terwijl de jongens hun stok speelkaarten tevoorschijn haalde en een spel begonnen. Ik zag dat Darkrai vanuit een ooghoek steeds even naar de jongens keek met een glimlach op zijn gezicht, hij was er waarschijnlijk aan gewent dat het zo ging, hij moest keihard werken en zei mochten lol maken...
"Hee Darkrai, als je wil mag je best mee gaan doen met het spel, dan maak ik dit wel af"
Zei ik tegen hem terwijl ik een hand op zijn schouder lag. Darkrai keek me nu even geschrokken aan en schudden zijn hoofd.
"En jou alles zelf laten doen, ik zou niet durven"
Zei hij terwijl hij met wat water naar me spetterde. Ik glimlachte en spetterde een beetje terug. Morgen zou echt een geweldige dag voor hem worden, dat wist ik zeker, ik had samen met Shapo en Rhyperior geregeld dat we morgen naar het zwembad zouden gaan. Shapo en Rhyperior zou alleen maar meegaan voor de lol, aangezien zei als grond en vuurtype niet van water hielden, Ik zou hem leren zwemmen en meteen weer eens wat alleen tijd met hem hebben. Nu zou Mismagius misschien ook mee het water ingaan, want Aggron was ook een grondtype en hield ook niet van water, Maar Mismagius kent Darkrai nog niet zo goed als ik, en misschien kon ik haar wel vragen of ik even alleen met hem kon spelen, ze zag eruit als een begripvol type...
Darkrai's POV
Na het eten en de afwas ging ik nog even bij de kaarters zitten om te kijken. Ik kende de spelregels niet en was te bang om voor schut te staan om te vragen om het me uit te leggen, daarom keek ik liever toe hoe ze speelde en af en toe grapjes heen en weer schoten. Alles wat ik zag waren een stel kaarten met cijfers erop die mensen net als wij gebruikte om spelletjes mee te spelen als Klaverjassen, pokeren en pesten... al snapte Ik snapte de naam van de spel niet helemaal, pesten was toch iets wat je zonder kaarten deed...
"2 kopen Shapo!"
Zei Aggron op een plagerige toon tegen de Magmotar. Deze pakte een beetje boos 2 kaarten van de stapel en keek erop.
"Ah man! Hier schiet ik toch niks mee op!"
Zei hij boos terwijl hij een vreemd uitziende kaart op de stapel lag, er stonden aan 2 kanten een poppetje op, die op een man leek met een raar uitziende hoed op...
"Ik maak er schoppen van"
Zei hij terwijl hij de vreemd uitziende kaart op de stapel lag. Ik keek met verbaasde ogen naar de kaart, niet helemaal snappend wat de bedoeling was van het spel...
"AA maan! Ik heb geen schoppen"
zei Aggron terwijl hij 1 kaart van de stapel pakte.
"Wil je een schop? kan je krijgen hoor !"
Plaagde Rhyperior terug. De jongens waren ze druk in de weer met elkaar dat ik de bovenste kaart van de stapel kon pakken zonder dat iemand het zag en hem begon te bestuderen. er stonden inderdaad 2 mannetjes op met een vreemde hoed op, en in tegenstelling tot de andere kaarten stond er een J in de hoek in plaats van een cijfer.
"Hee, de boer is pleite!"
zei Aggron ineens.
"Kijk eens naast je, Darkrai heeft hem te pakken"
Zei Rhyperior die zijn hand voorzichtig op de andere kant van de kaart lag.
"Hee, als je wil dan wil ik je best leren hoe je dit spel speelt hoor!"
Zei Rhyperior terwijl hij de kaart uit mijn hand pakte en terug lag op de stapel. Ik knikte voorzichtig en ging naast hem op de stoel zitten. Heel voorzichtig begon hij me de regels van het spel dat ze nu aan het spelen waren uit te leggen. Zorro bleef op een afstandje staan kijken, maar ik kon duidelijk zien dat hij met een geamuseerd trekje op zijn gezicht stond toe te kijken hoe de jongens me de spelregels uitlagen, en zelfs opnieuw begonnen zodat ik mee kon doen! Zo ging het de hele avond door, tot Zorro eindelijk erbij kwam en zei dat het tijd werd om naar bed te gaan.
"Morgen word weer een lange drukke dag"
Zei hij met een knipoog naar Shapo en Rhyperior die meteen naar hem glimlachte. Ik wist niet zeker wat die drie hadden bekokstooft, maar ik wist zeker dat ze morgen iets van plan waren, want anders zou Zorro niet zo naar hen knipogen.
"Of zouden ze dan toch stieken vriendschap hebben gesloten?"
Dacht ik terwijl ik me door Zorro liet instoppen zoals hij elke avond deed sinds ik bij hem ben komen wonen. Ik weet niet waarom ik het toeliet, want ik was eigenlijk ZIJN baas en niet andersom, maar ik vermoed dat ik het toeliet omdat ik al deze jaren zo zwaar was mishandeld. Omdat dit me voor het eerst in mijn hele leven een veilig gevoel gaf, het gevoel dat ik hier werkelijk thuishoorde.
"En dat h*** ik ook, en straks in de duistere toekomst zal dat alleen nog maar beter worden"
dacht ik terwijl ik eindelijk in een diepe slaap viel...
Darkrai's droom
Niet veel later zaten alle andere legendarische pokemon rondom te de tafel lekker te eten. Ik zat op mijn handdoek te kijken hoe ze zich vol zaten te stouwen zonder ook maar iets met mij te delen. Ik keek om me heen en zag een meisje met lang donker haar op een handdoek zitten, niet ver bij mij vandaan, samen met wat haar moeder en zusje leek te zijn. Het meisje met het donkere haar keek af en toe naar mij en glimlachte dan, ik glimlachte niet terug en keek ook niet naar haar uit angst dat ze het verkeerd opvatten en me zou aanvallen... Maar ineens stond met meisje op en liep met haar handdoek en tas naar mij toe,
"Eet smakelijk allemaal! Mag ik erbij komen zitten?"
Vroeg ze vriendelijk terwijl ze haar tas naast mijn handdoek op de grond gooide.
"Tuurlijk Femke, kom er lekker bij zitten!"
zei Groundon terwijl hij op de plek naast zich klopte, maar Femke lag haar handdoek naast de mijne en keek me vriendelijk aan, voor ze zich weer tot de andere keerde
"nee hoor, ik heb al thuis gegeten voor ik naar hier kwam, maar toch bedankt voor het aanbod"
Ik keek met grote verbaasde ogen naar haar nu, waarom koos ze ervoor om naast me te komen zitten en niet om bij de andere te gaan zitten? Was dit weer eens een truc om mij erin te luizen?
"Moet jij niks eten ventje? Met zwemmen heb je veel energie nodig hoor!"
Vroeg ze nu ineens vriendelijk aan mij. Ik schudden een beetje verward mijn hoofd en keek weg, niet gewent aan de vriendelijk, zelfs beleefde, manier van vragen.
"Ik heb al op net als u, en ik zwem niet..."
Zei ik een beetje verlegen, dat ik al gegeten had was een leugen en daar schaamde ik me best wel een beetje voor. Aangezien ik best weet dat liegen niet mag. maar dat niet zwom was maar al te waar. Niemand had ooit het hart genomen om het mij te leren, niet dat ik me herinnerde althans...
"Hee Femke, waarom ga je eigenlijk precies naast dat kleine mormel zitten?, er is nog meer plek hier hoor!"
Zei Groundon terwijl hij naar de plek naast Cresselia knikte.
"Ja, je bent beter af naast mij dan naast dat...ding"
Knikte Cresselia terwijl ze haar spullen een beetje aan de kant lag zodat haar handdoek erbij kon.
" #1Omdat dit de eerste plek was die ik zag en #2 omdat het me niet kan schelen naast wie ik zit, als ik me handdoek maar kwijt kan"
Zei ze terwijl ze naar me keek met een vriendelijke glimlach. Ik probeerde niet terug te glimlachen, nog trachten ik dichter bij haar te gaan zitten, ondanks dat ze iets bekends had was ik toch een beetje bang voor haar, wie weet wat ze me zou aandoen als ik haar teveel toeliet, ik kon maar beter een beetje voor haar zou oppassen...
"en zo is dat dus gegaan"
besloot Femke een verhaal waar ik geen aandacht aan had besteed, zo diep was ik in gedachten geweest. "dat is echt zo cool! Maar hoe kan het dat jullie nog leven als jullie aan het einde zouden moeten verdwijnen"
Vroeg Cresselia ge nteresseerd. Ik keek op met een vreemde blik in mijn ogen, ik wist niet waar ze het over hadden, en ik had te weinig aandacht besteed aan het verhaal van Femke om te weten waar ze het over hadden.
"Dat weten we ook niet zeker, Dialga zei dan een wezen hoger dan hijzelf onze verdwijning tegenhield"
Zei Femke terwijl ze me vriendelijk aankeek. Ik keek een beetje blozend weg toen ze dat deed, bedoelde ze werkelijk dat ze dacht dat IK die persoon was?
"Dat kan alleen Arceus zijn geweest, Arceus is de enige pokemon machtiger dan Dialga"
Zei Cresselia die me streng aankeek. Ze had waarschijnlijk gezien dat ik bloosde en wilde me er even aan herinneren dat ik NOOIT sterker zou zijn dan Dialga. Ik keek beschaamt weg, beseffend dat het waar was, zolang ik niet mocht trainen met Arceus en de andere legendarische pokemon zou ik NOOIT sterker worden dan Arceus. Ik keek op toen ik ineens een hand op de mijne voelde. Femke moet hebben gezien dat ik een beetje van sip was en ze had daarom troostend haar hand op die van mij gelegd. Ik keek haar dankbaar aan, terwijl de andere aanstalten maakte om het water weer in te gaan.
"Kom op Femke! We gaan weer zwemmen!"
Riep Manaphy toen hij zag dat Femke de anderen niet volgde.
"Ik kom eraan, een momentje!"
Riep Femke terug. Waarna ze zich weer tot mij keerde.
"Ik weet dat je niet zwemt, maar mocht je je bedenken, kom dan naar de waterkant, dan praat ik wel met Arceus"
Zei ze met een knipoog, terwijl ze de andere volgde naar het water. Ik keek naar de handdoek onder me en voelde hoe mijn hart als een wilde tekeer ging. Wat was dit? Waarom voelde de aanraking van dat meisje zo bekend? wat was er aan de hand met me? Ik keek naar het meisje dat nu met Arceus stond te praten. Deze keek heel even met mij en als door een wonder knikte hij, alsof hij me toestemming gaf om...om me te gaan het water in...kind te zijn...
"wow, dat meisje moet wel een goede toverfee zijn of iets in die richting dat Arceus me ineens toestaat om kind te zijn"
Dacht ik terwijl ik heel voorzichtig naar het water liep. Arceus keek me aan met die vrede blik van hem, maar hij maakte geen aanstalten me tegen te houden. En Dat meisje...Femke...Stak haar hand naar me uit, heel rustig, heel vriendelijk, alsof ze echt meende wat ze net zei...
"kom maar kleintje, Niet bang zijn, ik hou je wel vast"
Mijn ogen werden ineens heel wijd van verbazing, DAT WAREN DE WOORDEN UIT MIJN DROOM!
Het meisje leek dit niet te beseffen kwam heel dicht bij me... haar hand was nu nog maar een klein stukje verwijderd van de mijne,.. Heel voorzichtig lag ik mijn hand in de hare, als in een droom steeg ik het trapje af, het water in, recht in haar veilige warme armen.. Een grovyle met een vreemd uitziend litteken onder zijn blad kwam naar ons toe met een kleine treecko op de arm.
"Hee Femke, wie is je nieuwe vriendje?"
Vroeg hij plagerig terwijl hij de kleine Treecko op zijn arm iets verder in het water liet zakken zodat ze kon oefenen met zwemmen. Ik keek heel voorzichtig naar Femke die nu aan het vertellen was wie ik was en waarom ik op haar arm lag en toen naar het kleine meisje met de vleugeltjes die heel voorzichtig vanaf de arm van de oudere pokemon probeerde te zwemmen. "Ik vraag me af of hij misschien de vader is van..."
Verder kwam ik niet met mijn gedachten want het meisje spetterde water in mijn gezicht. Ik sputterde een beetje, maar maakte geen aanstalten om terug te spetteren, wetend dat dit waarschijnlijk verkeerd zou worden opgevat.
"Mammie, waarom doet hij niet terug spetteren?"
vroeg het kleine meisje met een klein stemmetje. Femke glimlachte naar haar en spetterde een beetje water naar haar toe.
"Weet ik niet schat, misschien vind hij het water nog een beetje eng"
Zei femke terwijl ze door haar knie n ging en mij op haar knie zetten zodat ik tot mijn middel in het water zat. Het was ijskoud, maar doordat ik bij dit meisje op de knie zat voelde ik me toch vrij comfortabel.
"1,2,3 boem!"
Riep de Grovyle terwijl hij het kleine meisje dat dus Cristie heten een stukje verderop het water in gooide. Het meisje lachte en zwom op eigen kracht terug naar ons.
"Papa doet mij altijd plagen"
Zei Cristie tegen mij met een grijns op haar gezicht. Ik glimlachte, niet alleen omdat ze dat zei maar ook omdat dit bevestigde wat ik al dacht, de Grovyle is de vader van Cristie en dus de echtgenoot van Femke. Ik had een heerlijke dag met Femke en haar Familie, helaas was het al heel snel weer voorbij en gingen ze naar huis. Toen ik weer op de handdoek aankwam stonden de andere al op me te wachten met een vreemde grijns op hun gezicht...
"Heb je het leuk gehad Darky...?"
Vroeg Mewtwo met een grijns op zijn gezicht. Ik knikte en keek naar Mew die naar me glimlachte, waarschijnlijk blij dat ik een rustige normale dag heb gehad in het water.
"Dat is dan leuk voor je want het was meteen de laatste keer, aangezien je hiermee wel de afspraak hebt genegeerd"
Ik keek op naar Mewtwo nu met een angstige blik in mijn ogen. Ik had de regels helemaal niet overtreden, Arceus had me met een knik laten weten dat ik toestemming had om met haar mee te gaan, of niet?! Had ik het dan verkeerd gezien!? Ik keek naar Arceus, maar die keek me niet aan. De andere hadden nu ook in de gaten dat Arceus niet keek en maakte zich klaar voor de aanval. Deze keer verzetten ik me niet, wetend dat het me niks dan ellende zou opleveren, maar voor ik uitgeput en ellendig in elkaar zakte zag ik dat Femke vanachter een boom stond te kijken en alles had gezien...
-einde flashback-
"WHAAAAAAAAA!"
schreeuwde ik terwijl ik recht overeind in mijn bed zat. Het was waarschijnlijk nog midden in de nacht want het was nog stikdonker buiten. Zonder nog wat te zeggen, bang dat ik iemand wakker zou maken, stond ik op en liep ik naar even buiten de grot. Ik was te bang om weer te gaan slapen, en ik wilde niemand wakker maken, bang dat ze boos zouden worden omdat ik ze wakker had gemaakt. Ik ging op een rots zitten even buiten de grot en schreef mijn nachtmerrie op in mijn dagboekje. Daarna keek ik naar de sterren die nu nog fonkelde aan de hemel, hoe anders zou dat straks zijn in de toekomst...
"Ik zou willen dat er andere manier was om wat meer respect te krijgen van de mensen om me heen, zodat dit niet verloren zou gaan"
dacht ik terwijl ik de sterren bekeek. Ze waren echt schitterend vanavond, het was echt jammer dat dit allemaal verloren zou gaan zodra de verlamming van de tijd op gang kwam...
"Is het geen optie om op zoek te gaan naar dat meisje...die Femke"
Zei een stemmetje in mijn hoofd ineens. Ik keek in mijn dagboek en glimlachte. Het meisje uit de droom had lief voor me geweest, ze had me aangeraakt zonder bang voor me te zijn, ze had me zelfs geknuffeld en met me gespeeld.
"En vergeet niet dat ze aan het einde van de droom ZAG dat Arceus je mishandelde..."
Vervolgde het stemmetje. Ik knikte en keek opnieuw in het dagboek. Deze keer begon ik te bladeren, nu ik haar gezicht duidelijk had gezien wilde ik weten of ik al eens vaker over haar had gedroomd. Voor de eerste keer sinds ik het dagboek was gaan bijhouden begon ik al mijn dromen door te lezen, op zoek naar meer info over het mysterieuze meisje dat zo lief voor me had geweest,
"BINGO! Hier staat nog iets over haar!"
Dacht ik, maar net toen ik wilde gaan lezen voelde ik ineens een hand op mijn schouder. Geschrokken gooide ik het boekje in de lucht en drukte mijn hand op mijn mond om het niet uit te schreeuwen, wetend dat een verkeer iemand, Arceus, me zou kunnen horen en dan zou weten waar ik uithing momenteel.
"Rustig maar, ik ben het"
Zei de bekende stem van Zorro achter me. Ik keek op en zag dat Zorro naar me keek met een vriendelijke glimlach. Zijn haar zat nog warriger dan normaal, als teken dat hij had liggen woelen in zijn slaap.
"Kan je ook al niet slapen?"
Vroeg ik terwijl ik het boekje weer opraapte en de bladzijde opnieuw opzocht.
"Yep, jij ook al niet?"
Vroeg Zorro vriendelijk terwijl hij over me schouder meekeek naar de bladzijde die ik opzocht.
"Nope, ik had weer eens zo'n voorspellende droom, Er kwam een meisje in voor dat ik volgens mij al eens vaker heb gezien, dat zoek ik nu even op, nu ik toch niet kan slapen"
Zei ik terwijl ik bleef bladeren tot ik de juiste bladzijde had gevonden. Hierop stond het volgende.
droom vannacht: Over de toekomst die ik ga cre ren Soort droom: Voorspellend
vannacht ging ik achter deze zogenaamde helden aan, die denken dat ze mijn toekomst kunnen tegenhouden, Hun namen zijn:
Cristie: De gene met de demensional scream, de kracht die haar in het verleden of de toekomst van een object dat in verband staat met Dialga zelf kan laten kijken. Zei is tevens ook de leider van de groep
Grovyle de dief/grovyle: De partner van Cristie en tevens ook een goed spreken/preker, zijn preken zorgen er altijd voor dat de anderen door willen zetten.
Femke de dief/ Femke: De vriendin van Cristie en later de vrouw van Grovyle, gedurfde vechten, in staat om alles te riskeren als het om de gene van wie ze houd gaat.
Leda: De verraadster van de groep, tenminste dat was de bedoeling, zei zou de zogenaamde helden uitleveren aan Dusknoir zodat hij ze uit de weg kon ruimen, maar later kreeg ze spijt en voegde ze zich bij de goede. Ook zei is een gedurfd krijgster en zal alles op alles zetten om de gene van wie ze houd te beschermen. Later trouwt we met Dusknoir
Ik was niet bang voor deze groep al was daar wel alle rede toe, Ze zijn sterk maar ik ben sterker, dacht ik aldoor, en dat is tot nog toe maar al te waar, al heb ik geen idee hoe dat kan...
*einde bladzijde*
Verder stonden er op de bladzijde nog wat tekeningen van het viertal dat later de wereld zou redden...
"Zie je wel! Die femke die ik in mijn droom zag is hetzelfde meisje als de Femke die ik in mijn droom zag"
Dacht ik terwijl ik de foto bestudeerde. De plaatjes waren niet ingekleurd, maar ik kon duidelijk zien dat de Femke en de Grovyle precies leken op de Femke en de Grovyle die ik samen met dat kleine meisje in het zwembad had gezien... Al kwam het kind nog niet voor in mijn dagboek... Dat was toen zeker nog niet geboren... Ik vroeg me af wanneer het kind geboren moest zijn...
"Was het in de toekomst die ik had gecre erd? Was ze gelukkig daar? Of is ze pas geboren nadat haar ouders de verlamming van de wereld hebben gestopt? Zou ze wel eens weten wat haar ouders hebben gedaan? Zo zag het er niet uit..."
Dacht ik terwijl ik terug dacht aan dat fijne moment in het water. Hoe ze met me hadden gespeeld en voor me had gezorgd zonder ook maar een moment bang voor me te zijn.
"Wat ik er niet voor over zou hebben om elke dag zo te leven"
Dacht ik terwijl ik wegkroop in Zorro's pels en mijn ogen sloot... en mijn ogen sloot... Zorro streek met een klauw door mijn haar terwijl hij bedachtzaam naar de sterren keek.
"Het lijkt erop dat hij diep in gedachten was, dus kon ik hem maar beter niet storen"
Dacht ik terwijl ik mijn ogen sloot en al snel in een diepe slaap viel...
Zorro's POV
Ik werd die nacht wakker van de bloedstollende gil van Darkrai. Het arme joch moet weer een nare droom hebben gehad, en het leek erop dat het steeds erger werd! De laatste keer was ik niet wakker geworden van zijn gil en was hij gewoon even naar buiten gegaan om naar te denken, dat weet ik want hij lag daar nog toen ik de volgende morgen wakker werd, deze keer had hij zo hard gegild dat zelfs Shapo en Rhyperior er wakker van werden, en die slapen heel erg vast, geloof me al zou de grot om hen heen instorten zouden ze het nog niet merken...
"Ik ga maar naar buiten voor een wandeling, van slapen gaat het niet meer komen vanavond"
Dacht ik terwijl ik opstond en mijn tas pakte voor noodgevallen, voor ik naar buiten liep. Ik nam mijn tas echt overal mee naartoe, sinds de dag dat Darkrai bij me was komen wonen was ik echt heel erg op mijn hoedde, Niet alleen omdat ik de gene hielp die de verlamming van de wereld zou gaan veroorzaken, maar ook omdat ik bang was om hem gewoon kwijt te raken. Ik zou het niet recht in zijn gezicht durven zetten maar ik ben hem als een zoon gaan zien, wat niet eens zo vreemd zou zijn aangezien we hetzelfde type hadden. En aangezien Arceus aldoor maar weigerde om Darkrai als zijn zoon aan te nemen, vond ik het helemaal niet raar vinden als Arceus helemaal niet zijn vader is.
"De enige vraag die dan overblijft is: Wie is Darkrai dan wel? En wie zijn echte ouders..."
dacht ik terwijl ik naar een steen keek achter in het bos, daar ging ik wel vaker zitten, maar nu zat er al iemand... Ik keek verbaast op toen ik zag dat het Darkrai was. Ja ik had hem horen schreeuwen vannacht, maar ik had niet verwacht dat hij naar buiten zou gaan in zijn eentje aangezien hij als de dood is voor Arceus, en voor wat hij met hem zal doen als hij die arme jongen te pakken krijgt... Heel voorzichtig liep ik naar hem toe en lag een klauw op zijn schouder.
"rustig maar ik ben het!"
fluisterde ik er meteen achteraan toen ik voelde dat hij hevig schrok van de onverwachte aanraking. Gelukkig keek hij een stuk geruster toen hij zag dat ik het was.
"Kan je ook al niet slapen?"
Vroeg hij glimlachend terwijl hij zijn dagboek opraapte en er weer in begon te bladeren.
"dat is vreemd, het is me nooit eerder opgevallen dat hij zijn dagboek nalas"
dacht ik terwijl ik terwijl ik dichter bij hem ging staan om te zien waar hij naar zocht.
"Yep, jij ook al niet?
vroeg ik terwijl ik een hand op zijn schouder lag en meelas. Ik kon nu duidelijk zien dat hij ergens naar op zoek was, maar de vraag was nu: waarna?
"Nope, ik had weer eens zo'n voorspellende droom, Er kwam een meisje in voor dat ik volgens mij al eens vaker heb gezien, dat zoek ik nu even op, nu ik toch niet kan slapen"
zei hij heel rustig terwijl hij nog steeds de bladzijde zocht waar dus waarschijnlijk de info over dat vreemde meisje stond "
en misschien... heel misschien ook wel info over Darkrai's afkomst... "
dacht ik terwijl ik zag dat Darkrai de juiste bladzijde weer had gevonden en deze hardop begon voor te lezen.
droom vannacht: Over de toekomst die ik ga cre ren Soort droom: Voorspellend
vannacht ging ik achter deze zogenaamde helden aan, die denken dat ze mijn toekomst kunnen tegenhouden, Hun namen zijn:
Cristie: De gene met de demensional scream, de kracht die haar in het verleden of de toekomst van een object dat in verband staat met Dialga zelf kan laten kijken. Zei is tevens ook de leider van de groep
Grovyle de dief/grovyle: De partner van Cristie en tevens ook een goed spreken/preker, zijn preken zorgen er altijd voor dat de anderen door willen zetten.
Femke de dief/ Femke: De vriendin van Cristie en later de vrouw van Grovyle, gedurfde vechten, in staat om alles te riskeren als het om de gene van wie ze houd gaat.
Leda: De verraadster van de groep, tenminste dat was de bedoeling, zei zou de zogenaamde helden uitleveren aan Dusknoir zodat hij ze uit de weg kon ruimen, maar later kreeg ze spijt en voegde ze zich bij de goede. Ook zei is een gedurft krijgster en zal alles op alles zetten om de gene van wie ze houd te beschermen. Later trouwt we met Dusknoir
Ik was niet bang voor deze groep al was daar wel alle rede toe, Ze zijn sterk maar ik ben sterker, dacht ik aldoor, en dat is tot nog toe maar al te waar, al heb ik geen idee hoe dat kan...
*einde bladzijde*
Daarna stonden er een aantal afbeeldingen van de zogenaamde helden die Darkrai's mooie plan zouden dwarsbomen. ...
"dat is ook toevallig..., dat meisje heeft dezelfde vriendelijke blik in haar ogen als Darkrai als hij naar me glimlacht..."
Schoot er ineens door me heen terwijl ik het meisje in me opnam... Deze Femke stond bekend om haar vriendelijkheid en geduld... zelfs als het om gevaarlijke criminelen ging had ze altijd geduld en hielp ze hen om uit het dal omhoog te kruipen. Ik weet dit want zei is de gene die me uit het dal omhoog heeft geholpen nadat ik de eerste keer had gefaald om Temporal tower te verwoesten, Haar man was er toen nog niet bij, maar van wat ik van Darkrai heb gehoord ontmoette ze die pas in de toekomst...
"Nog een toeval, het Aura van Femke voelde toen precies hetzelfde als dat van Darkrai"
Dacht ik terwijl ik het dagboek van Darkrai overnam en opensloeg op de eerste bladzijde, op zoek naar antwoorden. Darkrai zelf lag in mijn vacht weggekropen en was diep in slaap.
"Maar wat nou als het helemaal geen toeval is dat die 2 zoveel op elkaar lijken? Wat als het een teken is?"
Zei een stemmetje in mijn hoofd ineens. Ik keek in het dagboek en zag ineens dat er ook een heleboel dromen in stonden over dingen die zouden gaan gebeuren NADAT temperal tower was gered... Een aantal ervan had Darkrai nog nooit tegen een van ons verteld, en een ervan was deze:
Begin bladzijde
Vannacht: Dingen die gebeuren nadat de temporal crisis is gestopt soort droom: Voorspellend... denk ik...
We waren in allamos town, Femke was bij me samen met haar man en de andere pokemon van het kampement. Eerst was alles geweldig, ik praten met wat vrienden en had lol zoals ieder ander kind... Toen ineens werd de hemel donker en daar was Arceus! Ik was echt heel erg bang en verschool me in Femke's armen, en zei werd heel erg boos op Arceus en zei dat ze me nooit aan hem mee zou geven, en toen... als door een wonder... vertelde hij me dat hij me voor mijn geboorte bij Femke vandaan heb gehaald en dat ik dus eigenlijk HAAR kind ben! Geloof me ik was echt super blij dat ik dus inderdaad een echte vader en moeder heb! en een lieve zus die van me hield om wie ik was! Maar ik vroeg me wel af hoe het hem gelukt was.
Femke was hier ook wel erg benieuwt naar en vroeg hem erna, daarop vertelde Arceus ons alles, van de dag dat hij me had weggehaald bij alles wat me lief was tot vandaag... Femke was met stomheid geslagen toen ze ontdekte dat de gene die ze altijd als een soort held had gezien (ze gelooft zelf in een andere god) haar zoiets had aangedaan.
Toen het eenmaal goed en wel tot haar was doorgedrongen wat hij had gedaan en hij er ook nog een rotopmerking over maakte brak het gevecht los tussen de twee. De andere legendarische pokemon juichte allemaal voor Arceus, allemaal behalve Mew, Celebi en Azelf, die vriendelijk naar me bleven glimlachen. Het ging hard tegen hard, Arceus was sterk, Maar Femke was sterker, dat en ze had dezelfde aanvallen als ik, omdat we dus Familie waren... Uiteindelijk won Femke en was alle ellende voor mij voorbij. Oracion begon te spelen en Femke, Grovyle, Cristie en ik vielen elkaar voor de eerste keer in de armen als de ware Familie die we waren... De legendarische pokemon stonden er nogal verslagen bij, alleen Mew, Celebi en Azelf kwamen naar ons toe en feliciteerde ons.
Nadat we Alice en Tonio hadden uitgelegd wat hier zojuist was gebeurt gingen we in een grote optocht terug naar het Kampement en daar trouwde ik uiteindelijk met Mew (nadat ik het lef had gevonden om haar ten huwelijk te vragen en ik er oud genoeg voor was)
einde bladzijde
Ik keek met open mond naar deze bladzijde, me afvragend of Darkrai nog wel eens wist dat hij dit ooit had opgeschreven, want hier stond gewoon een manier om weg te komen uit deze hel! Ik vind het trouwens wel raar dat Shapo, Rhyperior en ik niet werden vermeld tijdens de laatste gevecht ... Ik bladerde nog een beetje door en zag toen het antwoord, een antwoord waar ik een beetje wit van aanliep...
Begin Bladzijde
Vannacht waren, Zorro en ik op de vlucht naar een gebied waar we veilig zouden zijn, een stad genaamd Kolok, het koninkrijk van de kinderen van de nacht. Femke was een van hen daarom kende zei en haar Man Grovyle de dief de weg. Maar onderweg brak Zorro zijn enkel en hierdoor werden we heel zwaar vertraagd. We wisten de grens naar Transelvanie te bereiken, we waren bijna veilig, Toen ze ons hadden bijgehaald... Femke en Grovyle wilde vechten om ons beide te beschermen, Maar Zorro had al in de gaten dat vechten zinloos was, en gaf zichzelf over op voorwaarden dat ik veilig zou zijn...
En zo gebeurde het dat Na Rhyperior, Shapo, Shika, Livo, slisser and sidder ook mijn enige vriend zou verliezen aan Magnezone... Ik was er onzichtbaar bij, samen met Femke en Grovyle, die er ook kapot van waren dat ze dood waren* Ik kan niet geloven dat Magnezone zoiets doet, Zorro had niks misdaan, ik was de gene die alles had veroorzaakt... niet hij...hij had me alleen maar willen helpen een wereld te maken waarin ik zou kunnen leven zonder de hele dag gepest te worden...
einde bladzijde.
"Ik was dus dood tegen de tijd dat Darkrai..."
Ik slikte, niet helemaal in staat de bevatten wat hier stond. Het was best wel een enge gedachten dat ik zou sterven... zelfs al was het om mijn beste vriend te beschermen, mijn beste vriend, die alleen maar wilde leven in een wereld zonder pestkoppen die hem het leven zuur zouden maken...
"En hij zal veilig zijn... al weet hij dat nu zelf nog niet... ooit op een dag..."
Dat was het laatste dat er door me heen schoot voor ik uiteindelijk in slaap viel...
Shapo's POV
De volgende morgen was ik op tijd wakker voor Darkrai's grote verassing. Maar toen ik wakker werd en naar het bed van mijn meester wilde gaan om hem wakker te maken zag ik tot mijn grote schok dat hij er niet was!
"Ryp! RYP WORD WAKKER! HIJ IS WEG!"
riep ik lichtelijk in paniek terwijl ik mijn beste vriend wakker schudden.
"Waaaat? Wie is er weg?"
Vroeg hij nog half slaapdronken terwijl hij overeind kwam.
"Onze meester is weg! We moeten hem..."
Ik stopte midden in mijn zin toen een slaperige Zorro binnenkwam met onze meester nog slapend in de armen.
"kan het iets zachter jongens? Hij slaapt nog"
Zei hij terwijl hij Darkrai instopte en naar ons toeliep.
"Waar waren jullie? Ik schrok me kapot toen ik zag dat onze meester niet in bed lag!"
Zei ik een beetje verwijtend tegen Zorro. Hij mocht dan wel het dichts bevriend zijn met de meester, maar dat gaf hem niet het recht om ons zo te laten schrikken.
"Relax man! We zijn buiten gaan zitten nadat Darkrai een nachtmerrie heeft gehad en zijn toen in slaap gevallen, dat was alles"
Zei hij nuchter terwijl hij naar de keuken liep om ontbijt te maken.
"Relax! Relax! jij hebt makkelijk praten! Weet je wel wat er had kunnen gebeuren als Arceus of een van die andere legendarische snobs je had gezien! Ze hadden onze meester mee kunnen nemen! Je hadden de hele missie in de war kunnen gooien door dat roekeloze gedrag!"
Riep ik nu redelijk kwaad. Ik wilde eigenlijk liever niet tegen hem schreeuwen omdat onze meester in de beurt was en die kon daar nogal heftig op reageren, maar dit roekeloze gedrag had ons en onze missie de kop kunnen kosten voor hij goed en wel was begonnen, aangezien wij maar al te goed weten wat ons staat te wachten nadat de zogenaamde helden de verlamming van de wereld hebben gestopt, dat is dan wel voor de goede zaak, onze meester beschermen. Nu was het iets heel anders...
"Ik weet het! Ik weet het, sorry ok , Ik heb daar helemaal nooit over nagedacht... Ik was gewoon bezig om hem een beetje op te vrolijken..."
Zei hij nog steeds dodelijk kalm. Iets wat ik echt niet kan begrijpen, aangezien ik zijn karakter maar al te goed kent dankzij het dagboekje dat ik bijhoud...
Darkrai's POV
Ik werd de volgende ochtend wakker van gegil vlak bij me. Heel even schrok ik heel erg en dacht ik dat de andere legendarische pokemon me hadden gevonden en mee hadden genomen terug naar de hall of Origen, dat was tot ik de bekende stem van Zorro hoorde.
"Ik weet het! Ik weet het, sorry ok , Ik heb daar helemaal nooit over nagedacht... Ik was gewoon bezig om hem een beetje op te vrolijken..."
Ik keek op toen ik dit hoorde, eerst drong het niet tot me door wat er werd gezegd, maar naar een tijdje begreep ik al waar het over ging, Ik was gisteravond roekeloos als ik was naar buiten gegaan met Zorro en dat had ons alles kunnen kosten... Maar het was niet Zorro's fout dat ik naar buiten was gegaan, ik was zelf als eerste naar buiten gelopen om een luchtje te scheppen, Zorro vond me daar en begon met me te praten, hij had niks misdaan.
"Het was niet Zorro's schuld, Ik was als eerste naar buiten gaan, het was alleen mijn schuld"
Zei ik terwijl ik rustig overeind kwam en mijn ogen uitwreef. De andere keken me nu allemaal lichtelijk verbaast aan, niet helemaal in staat te begrijpen dat ik zoiets kon zeggen.
"Maar, maar meester, u..."
Begon Shapo nu een beetje onzeker. Ik schudden mijn hoofd nu zelfverzekerd, ik wilde er niks van horen, ik was de gene die verantwoordelijk was voor mij daden en daar kon Zorro niet zomaar verantwoording voor nemen... Hij was mijn beste vriend en dat zou ik niet toelaten.
"het is ok Darkrai, het is gebeurt, laten we hopen dat niemand ons heeft gezien"
Zei Zorro rustig terwijl hij ons allemaal ontbijt gaf. Ik knikte hierop en nam zonder verder wat te zeggen het ontbijt van hem aan. Nadat we allemaal hadden ontbeten en alle spullen waren opgeruimd werd er een grote picknickmand klaargemaakt en werd ik gevraagd een menselijke vorm aan te nemen en de rest te volgen. Ik deed gewoon wat er van me werd gevraagd en ging zonder vragen te stellen mee naar onze bestemming.
"Oke, ogen dicht, we zijn bijna bij de verassing"
Zei Zorro vriendelijk terwijl hij zijn handen voor mij ogen hield en me hielp met lopen nu ik niet meer kon zien waar ik heenging. Ik deed wat er van me gevraagd werd zonder een vraag te stellen. Zelfs al was dit de eerste keer dat ik iets kreeg van iemand... Nog nooit had iemand iets bijzonders voor me gedaan... niet eens op mijn verjaardag...
Zorro's POV
"Oke, ogen dicht, we zijn bijna bij de verassing"
Zei ik glimlachend terwijl ik mijn handen op zijn ogen lag om zeker te zijn dat hij niks meer kon zien. Ik wilde er absoluut zeker van zijn dat dit een verassing voor hem zou zijn, zodat het speciaal zou zijn, er vaanuitgaande dat de stakker nog nooit was verrast op een fijne manier...
"doe je ogen maar open"
Zei ik toen we voor de ingang van het zwembad stonden. Ik zag dat Darkrai even knipperde voor hij me stomverbaasd aankeek met een wijde grijns op zijn gezicht.
"Gaan we..."
Hij knikte naar de ingang en keek me toen weer aan met de grote ogen van hem. Ik knikte en keek even naar de anderen die de picknickmand en een parasol tevoorschijn haalde.
"Ik dacht dat je daar wel aan toe was...aangezien je niet... jeweetwel..."
Zei ik glimlachend terwijl ik naar het water knikte. Ik wilde liever niet hardop zeggen dat hij niet kon zwemmen, want dat zou misschien wel beschamend voor hem zijn om toe te geven. Aangezien ik niet zeker wist in hoeverre de anderen wist dat hij niet kon zwemmen...
"dank je ..dat is heel lief van je "
Zei Darkrai nu met een klein stemmetje. Ik kon zien aan zijn ogen dat hij echt meende wat hij zei en dat deed me goed. Ik vond het fijn om te zien dat hij eindelijk na al die jaren gelukkig kon zijn ..
"zullen we dan maar eens naar binnen gaan om een kaartje te kopen?"
Vroeg ik terwijl ik zijn hand pakte en naar de deur liep. De andere liepen al voor ons uit, en ondanks dat de meeste van onze groep grondtypes leken te zijn, waren ze wel blij om mee te gaan...
En ondanks dat ik nog steeds een tikje jaloers was op de snelheid waarmee Darkrai hen in vertrouwen had genomen, was ik toch ook wel blij dat ze er waren... al zouden ze dat nooit van mij te horen krijgen...
Darkrai's POV
Nadat we een kaartje hadden gekocht gingen we naar de kleedhokjes om zwemkleding aan te doen, kun je het zelf geloven? IK! het monstertje dat niemand wilde hebben, in ZWEMKLEDING!? het was een droom die uitkwam en ik was dan ook al snel omgekleed. Ik wilde al meteen het water in gaan, maar Zorro hield me tegen.
"we kunnen beter eerst even een plekje gaan zoeken met de anderen, anders moeten we zometeen het hele veld af gaan zoeken om de anderen te vinden"
Zei hij terwijl hij naar de anderen wees die voor ons uit liepen naar het veld toe. Ik knikte en liep meteen met hem mee. Ik wilde eigenlijk niks liever dan meteen het water in en leren zwemmen, maar Zorro had wel gelijk, als we nu meteen het water in gingen om te zwemmen zouden we ons zometeen rot moeten zoeken om de anderen weer te vinden.
"ik hoop dat we niet al te ver van de waterkant gaan zitten, ik smelt zowat van de hitte"
Dacht ik terwijl ik achter Zorro aan strompelde op zoek naar een plekje. Shika en haar man liepen vlak voor me en zei zagen er niet uit alsof ze last hadden van de hitte, ik vroeg me af waardoor dat kon.
'Hee Shapo, hebben jullie geen last van de hitte?"
Vroeg ik zo gewoontjes als mogelijk. Ik wist nu dat Shapo niet boos op me werd als ik vragen stelde en daarom durfde ik het wel aan hem te vragen. Ik wist nog niet hoe de anderen zouden reageren als ik iets zou vragen, misschien waren zei wel minder begripvol dan Shapo was...
"Nee, ik ben een Magmotar ik ben gemaakt van vloeibare magma, dat is het heetste spul dat er bestaat... na, misschien dat sambal aardig in de buurt komt..."
grapte hij terwijl hij naar Rhyperior keek die meteen helemaal rood werd.
"SHAPO! JE HAD BELOOFT DAT TEGEN NIEMAND TE VERTELLEN!"
brulde hij ineens terwijl hij achter hem aan rende met de parasol in zijn hand als een soort zwaard. Ik moest hier heel erg om lachen en vergat hierdoor helemaal dat ik altijd bang was als iemand dicht bij me zijn stem verhief, omdat zoiets meestal tegen mij werd bedoelt.
"Ik zei ook niks, jij bent de gene die meteen door het lint gaat!"
Riep Rhyperior terwijl hij probeerde om zijn vriend voor te blijven, dit lukt hem niet meer naar een poosje omdat hij buiten adem begon te raken en als straf krijg hij een klap op zijn hoofd met de parasol van Shapo, waarna we meteen een goede plek hadden gevonden om te gaan liggen met zowel schaduw als zon.
"man, iemand heeft een kort lontje vandaag!"
zuchtte Rhyperior terwijl hij zich op zijn handdoek liet vallen en met zijn hand over de zere plek wreef. het zag er aardig pijnlijk uit, dat werd vast en zeker een stevige bult...
"eigen schuld, dan moet je je maar aan je belofte houden hoor!"
Zei een stemmetje in mijn hoofd ineens op een felle toon, terwijl ik mijn handdoek op de grond lag en erop ging zitten. Ik was het niet gewend om te zeuren om iets en daarom ging ik maar even zitten. Als Zorro het water in wilde zou hij dat vanzelf wel zeggen...
"tot zo! kom op Darkrai! laatste in het water is een rotte Execute!"
riep Zorro vanaf een afstandje. Ik kwam een beetje loom overeind en rende zo snel als ik kon achter hem aan.
"ja en de eerste moet er een opeten!"
Riep ik lachend terug terwijl ik zo snel als ik kon achter hem aan stormde. Ik was het wel gewend om hard te lopen, al was ik niet echt heel erg snel. Ik stond dan ook als laatste bij het water, terwijl Zorro een aanloopje nam en er in een keer insprong.
"DAT IS KOUOUOUOUOUOOUOUOUOUOUOUOUOUOD!"
schreeuwde hij lachend terwijl hij weer boven kwam. Ik strekte nu een been uit en voelde even aan het water. Het was inderdaad erg koud, of kwam dat alleen maar omdat ik het zo warm had? Misschien was het toch niet zo'n goed idee geweest om hierheen te komen...
"stel je niet aan watje! ga gewoon dat water in, zo koud is het niet! Die zielenpoot stelt zich alleen maar aan"
zei een stem in mijn hoofd ineens tegen me op een wat ge rgerde toon.
"weer die stem! die stem klonk als mijn eigen stem! alleen veel zelfverzekerder en moediger dan ik!"
Dacht ik terwijl ik heel voorzichtig het trapje afdaalde naar Zorro toe. Dit was al de 2de keer dat ik die stem hoorde, en ik kreeg aardig de koude rillingen van de manier waarop die stem tegen me sprak.
"ik hoop niet dat ik ooit op een dag echt zo tegen anderen ga praten! want ik klink echt heel erg ego stisch"
Dacht ik terwijl ik mijn benen op de grond zetten en naar Zorro toeliep. Het water was inderdaad erg koud, maar als je eenmaal door was dan viel het wel mee. Ik probeerde me op me buik te laten zakken en de bewegingen te maken die Zorro me had geleerd toen ik in Crystal Cave was. Maar door de golfslag in het water ging het een stuk moeilijker en kreeg ik al snel een stevig plons water, hoestent en proestend verdween ik kopje onder, Gelukkig was ik toen al vlakbij Zorro die me snel weer boven water haalde en in zijn armen nam.
"Ik denk niet dat het slim is om nu onder water te gaan zwemmen Darkrai"
Zei hij plagerig terwijl hij een paar vleugeltjes om mijn armen deed en me weer in het water lag.
"zo, nu blijf je tenminste boven water"
Zei hij nog steeds op een plagerige toon. Ik keek glimlachend omhoog en spetterde wat water zijn kant op. het feit dat we vrienden waren maakte dat ik dit durfde, geloof me, bij Arceus en de anderen was geweest dan had ik nooit durven spetteren naar een van de anderen omdat dat altijd verkeerd word opgevat, en dan kwam ik weer eens in de problemen...
Zorro's POV
"tot zo! kom op Darkrai! laatste in het water is een rotte Execute!"
riep ik terwijl ik een grote voorsprong nam richting het water. Ik wist wel dat het niet erg leuk was dat ik een grote voorsprong nam, maar ik kon voelen dat Darkrai dit net zo goed als een spelletje zag als ik.
"ja en de eerste moet er een opeten!"
Riep Darkrai terug op een speelse toon.
"Hij had dus inderdaad begrepen dat dit allemaal een spelletje was!"
dacht ik terwijl ik een aanloopje nam en in een keer in het water sprong.
"DAT IS KOUOUOUOUOUOOUOUOUOUOUOUOUOUOD!"
Riep ik toen ik weer boven water kwam. het water was inderdaad ijskoud, maar het was het allemaal waard... Darkrai was hier bij me...
niet veel later lag Darkrai ook in het water, op zijn buik in een poging de zwembewegingen te herhalen die ik hem had geleerd tijdens zijn tripje naar Crystal Cave. Maar door de golven was het nu een stuk moeilijker en niet veel later verdween hij kopje onder. Gelukkig was ik al vlak bij hem en kon ik hem met gemak weer boven water halen, terwijl Darkrai probeerde het water uit te proesten dat hij had ingeslikt
"Ik denk niet dat het slim is om nu onder water te gaan zwemmen Darkrai"
Grapte ik terwijl ik een setje vleugeltjes tevoorschijn haalde die ik bij de kassa had gekocht toen de anderen waren afgeleid door Darkrai. Heel voorzichtig deed ik ze nu om zijn armen zodat hij niet nog eens zomaar kopje onder zou verdwijnen.
"zo, nu blijf je tenminste boven water"
Glimlachte ik vriendelijk. Darkrai keek me vriendelijk glimlachend aan en ineens kreeg ik zomaar een vlaag water in me gezicht. Ik glimlachte terug in de weet dat Darkrai me volledig vertrouwde terwijl we een watergevecht hielde. Daarna leerde ik hem verder zwemmen en wat hij voor de rest maar wilde weten over het water..
Onbekend POV
terwijl Zorro en Darkrai zo druk in de weer waren hadden ze niet door dat er mensen waren die naar hen stonden te kijken. Onder de badgasten waren ook een jongen met en blauwe trui aan en een blauwe puntige hoed op, en een meisje in een roze jurk met een roze strik in haar haren aanwezig. Ze keken naar de 2 vrienden in het water met een glimlach op hun gezicht.
"Darky is zo gelukkig! Ik heb hem nog nooit zo zien glimlachen..."
Zei het meisje, die eigenlijk de mensengedaante was van Mew, met een glimlach op haar gezicht.
"Ik ook niet, en zijn emoties zijn veel makkelijker aan te voelen nu, hij is echt gelukkig hier"
Zei de jongen die naast haar stond met een glimlach. Hij was namelijk de menselijke vorm van Azelf en ondanks dat hij nu een mens was, kon hij nog maar al te goed voelen wat er door de mensen en pokemon om hem heen ging.
"Dit is goed, ik vind dat Darkrai wel een dagje als deze heeft verdient"
Zei Mew vrolijk terwijl ze naar Darkrai keek die in de armen van Zorro lag en vrolijk water naar hem spetterde. Er waren ook een Mismagius en een Aggron bij hem. De Aggron zat op de rand van het zwembad met zijn voeten in het water, terwijl de Mismagius heel langzaam haar weg maakte naar Darkrai en Zorro toe die op het moment druk waren met een mat.
"Hee jongens, we hebben lunch gemaakt, komen jullie ook?"
Vroeg ze vriendelijk voordat ze even kopje onder ging om zelf ook een beetje af te koelen.
"Tuurlijk, we komen eraan"
Zei Zorro die Darkrai van de mat af tilde op zijn arm en met haar meeliep naar de rand van het water, waar de Aggron nog steeds met zijn voeten in het water zat.
"Ik dacht dat jij niet van water hield"
Vroeg Darkrai terwijl hij plagerig wat water naar hem spetterde. De Aggron lachte en stond snel op zodat hij niet helemaal nat zou worden.
"ik hou ook niet van water, maar ik wou alleen even me tenen een beetje afkoelen"
Zei hij glimlachend terwijl hij zijn tenen weer uit het water haalde en opstond. Darkrai glimlachte nog steeds vanaf mijn arm en reikte een beetje omlaag naar het water toe. Ik snapte maar al te goed wat hij van plan was en bukte ook een beetje zodat hij bij het water kon. Darkrai glimlachte ondeugend nu en voor Aggron wist wat er aan de hand was had hij een plens water over zich heen en was hij helemaal doorweekt.
"HEEEEE! Wie was dat..."
Zei Aggron met een ondeugend lachje terwijl hij opkeek. Darkrai was er ondertussen al een beetje aan gewent dat mensen hun stem wel eens zouden verheffen als hij in de buurt was en dat dit niet altijd betekende dat ze boos op hem waren, en toch schrok Darkrai hevig deze keer en verschool zijn gezicht in mijn pels.
Darkrai's POV
"HEEEEE! Wie was dat..."
Hoorde ik Aggron vragen op een verontwaardigde toon. Ik wist wel dat mensen niet altijd hun stem zouden verheffen in mijn buurt omdat ze boos waren, maar hij klonk wel zo... Van schrik verstopte ik mijn gezicht in zorro's pels. Zorro glimlachte naar me en gaf me een zetje als teken dat Aggron hoogst waarschijnlijk niet echt boos op me was, alleen deed alsof.
"JIJ weer zeker h , kleine ondeugd ?"
Aggron kwam dichter bij me nu en pakte mijn middel, nog steeds hield ik mijn gezicht tegen Zorro aan, bang voor wat er nu ging komen.
"Ik wist het zeker... Aggron was niet zoals Shapo en Rhyperior... hij ging me pijn doen deze keer..."
Dacht ik piepend van angst. Hierdoor had ik niet meer in de gaten wat er achter me gebeurde, en ik keek dan ook verschrikt op toen iemand me ineens begon te kietelen.
"HEEEEE... d...daar...k... kan ... i...i...i...ik n...n...n...niet t...t...t...tegen!"
Giechelde ik een beetje verlegen in het begin, maar na een poosje werd het een echte lach, en dat was iets dat ik nog nooit had gedaan, lachen... lachen omdat ik het meende... omdat ik kind kon zijn...
"dat weet ik, en daarom kietel ik je ook"
Zei Aggron grijnzend terwijl hij me bleef kietelen. Ik lachte het nu uit, en we lachte allemaal nog steeds toen we aankwamen bij de handdoeken, waar een bord met broodjes klaarstond voor ons.
"zoooooooooo jullie hebben lol vandaag!"
Zei Mismagius terwijl ze bestek op de picknicktafel lag naast de borden waar we van gingen eten.
"ja... we hadden een watergevechtje "
Glimlachte Aggron terwijl hij op een van de stoelen ging zitten
wel, dit is de eerste keer dat ik een grondtype pokemon DAT hoor zeggen"
Plaagde Shapo terwijl hij ging zitten op de plek naast zijn meester die al gniffelend van een boterham met jam zat te genieten.
"Ach, het is maar waar je aan gewent bent hoor! Mijn familie woonde vlak bij een rivier... we moesten onszelf af en toe wel nat maken om aan eten te komen"
Zei Aggron terwijl hij een boterham met kaas van de stapel pakte tegelijk met zij vrouw. hun handen raakte elkaar heel even en op dat moment trokken ze hun hand beide weg en bloosde voor een minuutje voor ze allebei een andere pakte.
Zorro's POV
"Ok verliefd stelletje, zo kan het wel weer"
Zei Darkrai op plagerige toon terwijl hij ook een boterham met kaas pakte en een grote hap nam met een brede grijns op zijn gezicht. Ik glimlachte zelf ook om die opmerking terwijl ik de laatste boterham van het blad pakte en een hap nam, eveneens met een grote grijns op mijn gezicht. Ik vond het wel leuk dat Darkrai nu een beetje begon op te leven, hij begon de anderen een beetje te plagen, iets wat een normaal kind ook zou doen, en het gaf ook aan dat Darkrai ons allemaal begon te vertrouwen. En ook dit was een goed teken, een teken dat Darkrai eindelijk uit zijn schulp begon te komen, na al deze vreselijke jaren...
"Precies op tijd, want het zal nu niet lang meer duren..."
Zei een stemmetje in mijn hoofd dat ik maar al te goed herkende. Het was het stemmetje dat ik vaker hoorde toen ik nog een slechterik was...alleen...
"Hoe bedoel je? Waar heb je het over?!"
Dacht ik met mijn ogen dicht zo hard als ik kon, bang dat het monster weer de overhand zou nemen... wie weet wat er met Darkrai zou gebeuren als ik me nu zou laten gaan.
en dat was niet eens het allergrootste probleem dat ik zou hebben als ik me nu zou laten gaan. Want dan was er ook nog een kans dat ik de hele missie in de war zou schoppen. En dat wilde ik voor geen goud! Want dat zou betekenen dat Darkrai weer zou worden gepakt door de andere legendarische pokemon en wie weet wat er dan met hem zou gebeuren...
"Of je kan Darkrai nog beter helpen, en de missie slaagt nog beter dan dat je in zijn dagboek hebt gelezen"
Zei de stem op een listige toon. Ik keek naar Darkrai die nu zat te lachen met de anderen, ze mochten hem, en dat was aan een kant goed, maar aan de andere kant was het gevaarlijk, want het betekende ook dat hij zich aan hen ging hechten, en dat kon een gevaar betekenen voor de missie. vooral als Darkrai zich te veel met hen zou gaan binden, want dan zou hij zou zich ook willen opofferen om hen te redden, als ze in gevaar waren.
"Zie je wel, je bent nog steeds jaloers op ze! geef gewoon toe aan je ware aard dan kan Darkrai dat ook doen, op den duur"
zei het stemmetje nu op een listige toon, voor een fel licht verscheen op mijn borstkas, samen met een helse pijn. Ik plaatste mijn klauw op mijn borst en probeerde de pijn weg te stoppen, te verbergen, net zoals ik het de laatste keer had weggestopt om te voorkomen dat ik nog eens de fout in zou gaan,en Arceus mijn status als legendarische pokemon weg zou halen en me af zou maken!
"geef het op! je kan dit niet meer winnen! "
Zei het stemmetje terwijl het licht om me heen sterker werd. Ik voelde dat ik misselijk werd en rende zo snel als ik kon naar buiten.
"Zorro! Wat is er aan de hand?"
Hoorde ik Darkrai achter me aan roepen, vlak voordat ik de strijd verloor en alles om me heen donker werd...
Darkrai's POV
Ok , ik was dus heel gewoon aan het ravotten met de anderen, toen ik ineens zag dat Zorro raar begon te doen. Ik wist dat het niet goed kon zijn vooral toen hij ineens licht begon te geven en begon te beven. Ik wilde naar hem toe gaan om hem te helpen, toen hij er ineens als een speer vandoor ging.
"Zorro! Wat is er aan de hand?"
riep ik achter hem aan, maar er kwam geen reactie, en toen ik achter hem aan wilde lopen voelde ik ineens een hand op mijn schouder. Mismagius stond naast me en keek naar de plek waar Zorro heen was gerend met een angstige blik.
"Het is ok meester, dit stond allemaal beschreven in onze dagboeken, Zorro's slechte helft zal het nu over nemen en zal u helpen de uwe te bevrijden..."
Zei ze op een kalme toon terwijl ze naar de bomen keek, waar ik een schreeuw hoorde en een fel licht zag. Daarna kwam Zorro weer gewoon tevoorschijn, alsof er niks aan de hand was, alleen had hij nu een grijns op zijn gezicht die maar een ding kon betekenen, de strijd om de verlamde wereld was nu echt begonnen...
Dat was het einde van ons nieuwste hoofdstuk! ik hoop dat jullie het wat vinden! Het spijt ons (FireFlyFlies and Grovyle the thief lover) maar het zal voortaan wat langer gaan duren voor we een update erop zetten, omdat we het allebei zeer druk hebben met school en werk en niet veel tijd hebben om te schrijven/vertalen!
in elk geval bedankt voor het lezen
REVIEUW! -