Hoofdstuk 10:

Het was niet alleen een uitvlucht geweest, het was ook nog waar. Ze had nog een stapel huiswerk die op haar zat te wachten en met tegenzin slenterde ze terug naar haar leerlingenkamer. Het was behoorlijk stil in het kasteel en degene die nog rondliepen, namen net als haar hun tijd.
Ze kon zich echt niet concentreren, ze moest telkens weer terug denken aan het voorval dat zich had voorgedaan in de ziekenzaal. Voor wie waren die drankjes geweest en waarom had Madame Plijster zo bezorgt gekeken?
Ze zuchtte en bladerde haar bezweringen toverboek door. Zou een leerling gewond geraakt zijn? Zou Zweinstein nu ook onveilig zijn? Ze keek uit het raam, huiswerk zou nu niet lukken. Het is toch pas voor over een week , dacht ze in zichzelf en sloeg het boek dicht. Ze ging gemakkelijker zitten en sloot haar ogen. Ze had nog zeeën van tijd. Slaperig wreef ze in haar ogen en stond op, als ze toch niets ging doen, kon ze beter naar bed gaan. Ze zag hoe Mandy haar had zitten aan te staren en trok een wenkbrauw op. De laatste tijd deed iedereen wel vreemd, maar dat was ze al gewoon.
"Voelt Tom zich al beter?" vroeg ze, ze legde haar boek aan de kant en glimlachte. Samantha knikte en glimlachte terug.
"Hij mag binnenkort de ziekenzaal terug uit," zei ze en trok haar T-shirt recht, "dat wist je waarschijnlijk wel… je gaat bijna elke dag." Mandy bloosde lichtjes, haar bruine ogen gleden naar haar voeten en ze probeerde zich te verschuilen achter haar hazelbruine haar. Samantha grijnsde, Mandy kon niet langer haar gevoelens verborgen houden. Sinds die mislukte zwerkbalwedstrijd had ze zich raar beginnen gedragen en nu schemerde het tot haar door Mandy was verliefd op Tom. Best ludiek, Mandy had totaal niets van jaloezie laten merken toen opeens Tom zo klef tegenover Samantha had beginnen doen. Ik merk ook dingen veel te laat op, dacht ze. Als ze dit voordien geweten had, had ze Tom zeker en vast afgewezen, dan had ze nu geen last van een vriend die haar zowat stalkte.
"Mandy?" vroeg ze, haar vriendin keek haar aan, Samantha schudde haar hoofd, "laat maar," ze glimlachte, "ik ga gaan slapen. Morgen." Ze liet Mandy achter in de nog drukke leerlingenkamer en eenmaal in bed plofte ze neer en viel als een blok in slaap.

Ze waren aan het trainen en alles ging goed. Mandy en zij konden iedere bal van Tom onderscheppen en het leek wel een spel. Wie kon het dat het beste. Samantha schudde haar hoofd. Wat probeerde ze in godsnaam te bewijzen. Ze keek rondom zich en zag Bibi en Draco te samen, Lumina zat een paar rijen verder en ze keek bijna over Sneep, die verborgen zat in één van de uithoeken van het stadion. Ze knipperde met haar ogen.
"Sam!" schreeuwde Tom, ze gleed van haar bezem af en de val was zelfs niet akelig. Ze viel op een reusachtig blad, dat naar beneden dwarrelde en in een beek terecht kwam.Ze was veilig. Ze glimlachte…
"Samantha?" ze keek achter zich.

"Sam," gilde een stem in haar oor, het was Lumina die op haar bed zat, "gelukkig je leeft nog!" ze knuffelde haar vriendin die slaperig in de ogen wreef, "toch moet ik nog altijd Tirion vermoorden. Liefst langzaam en heel erg pijnlijk." Samantha geeuwde en rekte zich uit.
" Hoe laat is het?" vroeg ze terwijl ze al tastend op zoek ging achter haar eigen horloge dat ze eigenlijk bijna nooit droeg. Lumina leek het ook niet te weten en haalde haar schouders op. Samantha zuchtte en ging op zoek achter kleren, in de broekzak van haar broek vond ze haar horloge. Ze had nog een halfuur voor de lessen begonnen. Uitgeput kroop ze weer weg onder de dekens, maar Lumina porde haar in haar zij waardoor ze toch opstond en begon met haar kleren aan te trekken.
"Ik heb al een lijst van hoe ik het ga doen Sam," ratelde ze verder, "Bibi verzon er ook een paar…" Samantha gooide de boeken in haar tas die ze deze ochtend ging nodig hebben. Lumina was drukke gebaren aan het maken en miste Samantha op een haar na.
"Klaar," mompelde Samantha, Lumina knipperde verbaasd met haar ogen en knikte voordat ze verder ging met haar plannen.
De hele weg naar de Grote zaal had ze het er over totdat ze de zaal binnenstapte en plotseling stil werd. Samantha keek haar vriendin twijfelend aan, Lumina haar ogen werden zo groot als theeschoteltjes en wees naar de Oppertafel. Hij zag er normaal uit zoals gewoonlijk, er ontbrak echter één persoon… Professor Sneep.
"SAM," gilde Lumina, ze trok de aandacht van sommige studenten terwijl anderen hun probeerden te negeren, "weetje dit is geweldig… is er een beter woord dan geweldig?" ze ging tussen Bibi en Luna zitten, "Bibi hij is er niet. Misschien heeft hij dit keer een echt ongeluk gehad misschien is hij zelfs weg… voorgoed!" Bibi trok een wenkbrauw op.
"Wij waren alleszins niet de oorzaak want gisteren avond zat hij hier nog," zei ze en at rustig verder van haar omelet. Lumina keek Bibi zuur aan en stootte Samantha aan.
"Wat denk jij Samantha?" vroeg ze, maar toen er geen antwoord leek te komen, draaide ze met haar ogen, "ik ga Blaise gaan ergeren hiermee." Ze sprong op en danste naar het Zwadderich gedeelte, waar ze met veel zuchten en zuurkijkende mensen ontvangen werd.
"Je ziet zo bleek!" zei Luna, "waarschijnlijk is dat het gevolg van…" Maar Samantha hoorde niet wat erachter kwam. Was het daarom dat madame Plijster gisteren zo druk in de weer was geweest.

Dit kon niet waar zijn. Wat was er gebeurd? Was alles wel oké? Ze had niet door dat ze al een hele tijd naar haar bord had zitten staren terwijl sommige mensen haar met een rare blik aankeken. Zelfs Bibi keek op. Ze stootte Samantha tegen haar schouder. Samantha draaide haar hoofd nog eens naar de Oppertafel toe, alsof hij toch ieder moment zou binnenwandelen en plaats zou nemen. Dat gebeurde echter niet.
"Samantha, is alles wel oké?" vroeg Bibi en dronk van haar thee. Samantha knikte en Bibi zuchtte terwijl ze Samantha een geërgerd blik toewierp, "ja natuurlijk en daarom kijk je naar je bord alsof de wereld zojuist is vergaan," ze stopte even en begon toen over iets anders, "leeft Tirion nog?"
Tirion?… Oh Tom. "Ja," zei ze, "met hem is alles oké" Bibi schudde haar hoofd en stond op. "Ik ga nog even naar Draco," zei ze voordat ze zich omdraaide en wegging. Samantha zuchtte en stond ook op, honger had ze toch niet. Ze dacht na terwijl ze naar de les liep, wat gebeurde er nu met de drank? Ze botste plotseling tegen iemand aan. Het was Potter, die er nogal beroerd uitzag.
"Sorry," mompelde hij en liep verder. Wat deed iedereen toch weer raar.

Na een paar dagen was Tom dan uiteindelijk uit de ziekenzaal en was hij volop aan het plannen voor de volgende match. Wat het nog erger maakte was dat Samantha de datum van het Zweinsveld weekend had nagekeken en dat het zowat samen viel met Valentijn. Het kon nu alleen nog maar bergafwaarts gaan, dacht ze. Ze haatte Valentijn. Tom blijkbaar niet.
Nog steeds was Professor Sneep niet terug en ze had iets vaags gehoord over vervanging. Ze werd er alleen maar zenuwachtig van. Ze nam haar bezem en besloot dat ze wat frisse lucht goed kon gebruiken. "Moet ik meegaan?" vroeg Tom vrijwel meteen, ze schudde haar hoofd. Er waren heel wat dingen die ze wel nog alleen kon, dankjewel. Met twee treden tegelijk liep ze de trap af en hoorde haar eigen voetstappen weergalmen. Ze was bijna buiten of ze zag dat Potter, Griffel en Wemel naar buiten slopen. Ze trok een wenkbrauw op, maar besloot er zich niet in te gaan verdiepen. Ze wachtte een tijdje voordat ze zelf naar buiten ging en sprong gewoon meteen op haar bezem. Er zou vervanging komen. Ze ontweek een uil die op zijn weg naar god-weet-waar ging. Ze zigzagde een paar rondjes over het veld. Plots hoorde ze haar naam. Ze keek naar beneden en zag Bibi staan. "Samantha!" Haar vriendin zwaaide met haar armen, ze haalde haar schouders op en daalde neer net voor Bibi's voeten.
"Is er iets?" vroeg ze verbaasd. Bibi keek haar zuur aan. "Moet er nu al iets zijn doordat wij kunnen praten," zei ze spottend terug. Samantha grijnsde.
"Zegt het meisje die constant bij Draco Malfidus zit," zei ze spottend terug, "Bibi ik snap het niet." Bibi leek niet van plan om het ook uit te leggen. Ze negeerde wat Samantha zei en sleurde haar mee naar het kasteel. Samantha liet haar maar begaan. Eigenlijk wilde ze het ook niet snappen, het was beter zo. "Komend Zweinsveld weekend wilt Tom dat ik met hem meega," mompelde ze. Bibi trok een gezicht.
"Ik snap jou nu nog minder Sam," zei ze, ze keek om, "je vind hem saai, ik snap niet waarom je er met hem omgaat. Uit pure verveling? " Samantha lachte, ze had wel gelijk. Ze kon er beter mee ophouden. Trouwens Mandy vond hem wel leuk. "Geen idee," loog ze en glimlachte. Bibi schudde haar hoofd en mompelde wat dat onverstaanbaar was.
"Heb je gehoord over Sneep's vervanging?" vroeg ze. Samantha snoof. Het was nogal moeilijk om er niets over te horen, heel het kasteel had het er over, "dat neem ik aan als een 'ja' dus." Het bleef even stil, "je werkt toch samen met hem aan een project en je weet helemaal niet wat…" Samantha liet haar niet eens uitspreken. "Neen," zei ze gefrustreerd, "als ik het wist had ik het je al lang verteld." Bibi knikte en ze stapten het kasteel in. "Je weet maar nooit," zei ze, "zelfs Draco weet het niet." Dat verklaard veel… niet. Als zelfs Draco het niet wist, moest het wel serieus zijn. Misschien moesten ze zich er maar beter bij neerleggen.
"Ik ga de gangen gaan inspecteren," zei Bibi toen, "tot morgen." Ze draaide zich om en ging de andere kant uit. Morgen zou een grote verrassing worden bij toverdranken.

Kwaad staarde ze uit het raam van haar slaapzaal. Ze kon het geen dag langer verdragen dat ze niet wist wat er in Merlijns naam aan de hand was, maar wat kon ze doen. Ze kon moeilijk gaan aankloppen en wachten tot hij opendeed toch? Alhoewel ze dat heel graag had willen doen, zelfs Lumina was bereid geweest haar erbij te helpen want een les langer bij Slakhoorn en ze zou een inzinking krijgen, twee weken was meer dan genoeg. Het enige wat hem interesseerde waren mensen met een goede naam en als je geluk had en heel erg goed was, dan misschien toonde hij ook interesse in jou, maar dan nog was het om een soort clubje op te bouwen met mensen aan wie hij later nog iets kon hebben. Ze snoof en keek naar haar huiswerk van bezweringen die ze net had afgemaakt. je werkt toch samen met hem aan een project en je weet helemaal niet wat… Ze grijnsde, plotseling kreeg ze een briljante ingeving. Ze zou hem schrijven, ze had dan ook tenminste meer kans op een antwoord in vergelijking met haar vorig idee om samen met Lumina de Kerkers in rep en roer te zetten, al zou ze dat gebruiken als tweede optie.
Ze zou vragen hoe het nu met dat project zat. Goed plan, dacht ze grijnzend en knikte. Ze zou zo subtiel mogelijk proberen blijven ook al wist ze dat ze waarschijnlijk toch door de mand zou vallen. Ze kon een poging wagen, dus nam ze een stuk nieuw perkament en dopte haar veer in de inkt. Hoe zou ze beginnen? "Dit is moeilijker dan ik dacht," zei ze na een tijdje van mislukte pogingen.
Geachte Professor Sneep, Dit klonk veel te raar, maar het was het enigste en de beste idee waarop ze kon komen om de brief te beginnen.
Door uw afwezigheid vroeg ik mij af hoe het nu verder moet met de drank. Omdat u zelf niets liet horen of schreef, schrijf ik zelf.
Moet ik eraan verder werken op mijzelf aan het project of moeten we het voorlopig stop zetten. Wat als het slechter ging met hem dan verwacht en terugschreef om het stop te zetten, als hij terugschreef tenminste.
Ik wacht op een antwoord.
Samantha Midi
Goed, nu ze hem eindelijk geschreven had, kon ze hem dus ook zo vlug mogelijk verzenden per uil. Ze sprong van haar bed af. Sinds Tom terug was, was dit ook de enige plaats waar ze zonder hem nog kon zijn. Ze moest echt dringend met hem praten want ze kon dit spelletje niet lang meer vol houden en het liefst voor het Zweinsveld weekend die ontzettend dichtbij bleek te zijn. Ze liep stil de trap af en zag dat de leerlingenkamer zo bevolkt was, dat ze heel makkelijk naar buiten zou kunnen sluipen zonder dat iemand het door had. Tot haar vreugde bleek Tom ook nog eens afgeleid te zijn door Mandy. Perfect. Ze liep voorzichtig zigzaggend door de leerlingen door en zo de kamer uit.
Ze wandelde aan een stevig tempo dor, ze wilde namelijk zo vlug mogelijk een antwoord die hopelijk een stuk van het mysterie oploste. Ze was zodanig druk met in zichzelf te discussiëren dat ze Madame Plijster niet zag, die juist de hoek omkwam met een paar drankjes in haar armen. Samantha schrok zich rot toen ze dan ook tegen iemand aanliep. "Sorry," zei ze en zag lijkbleek, maar keek verbaasd toen ze zag dat de flesjes niet gebroken waren. Pas later besefte ze dat er een onbreekbaarheids spreuk moest over uitgesproken geweest zijn. Misschien moest ze die onthouden voor de volgende toverdrankles en ze weer stuntelig was. "Alles is in orde," zei Madame Plijster terwijl ze haastig de drankjes opraapte. Samantha zag enkele namen en herkende ze ook, degene die ze kreeg moest wel heel erg hevig pijn hebben. Haar ogen vergoten zich, misschien… "Moet ik anders meehelpen met dragen?" vroeg ze en hield haar gezicht strak, Madame Plijster leek heel even te twijfelen, maar knikte uiteindelijk. "Ik kan wel wat hulp gebruiken," zei ze als excuus en duwde de meerderheid in Samantha 's armen. Ze had een klein vermoeden dat ze wist voor wie ze waren al hoopte ze dat ze fout zat, maar toch was het een goede gelegenheid waarvan ze wel gebruik moest maken. Ze liep dus achter Madame Plijster aan die richting de kerkers liep. Ze had dus gelijk, ze waren dus wel degelijk voor professor Sneep. Wat zou er gebeurd zijn?
Even later stonden ze voor de deur van zijn kantoor en klopte Madame Plijster aan. De deur ging traag open, het was professor Perkamentus die in de deuropening stond. Hij leek even verbaasd en wierp een vragende blik op Madame Plijster die iets fluisterde wat Samantha niet kon horen, maar uiteindelijk deed hij toch een stap opzij. Madame Plijster liep zodanig snel langs hem heen dat Samantha zich voelde alsof ze in slowmotion bewoog. Ze stapte onzeker binnen en haf de drankjes terug aan Madame Plijster die door een deur verdween. Professor Perkamentus en zij bleven achter en hij draaide zich naar haar toe. "Wilt u dit absoluut aan niemand zeggen," zei hij, hij keek serieus en leek een stuk ouder, " er gaan al genoeg roddels het kasteel rond." Ze knikte en haalde de brief uit haar zakken. Nu ze hier toch was. "Professor, zou u dan alsjeblieft deze brief aan professor Sneep kunnen bezorgen?" vroeg ze en voegde er aan toe, "het is voor het project." Professor Perkamentus nam de brief aan met een wat vrolijkere blik in zijn ogen. "Ja, hij had er me al iets over verteld," zei hij, "ik zal hem zeker bezorgen, maar als ik jou was, zou ik nu maar beter naar je leerlingenkamer terug gaan." Hij hield de deur voor haar open. Ze glimlachte, knikte en liep naar buiten met een opgelucht gevoel. Morgen zou ze met Tom praten, maar nu zou ze eerst met Mandy praten want eigenlijk moesten er heel wat dingen opgeklaard worden tussen hun beide.

Ze stapte op een snelle looppas terug naar de leerlingenkamer waar ze Mandy al vrijwel meteen vond. "Mandy?" vroeg ze, haar vriendin keek haar verbaasd aan, "kan ik je spreken?" ze zag Tom hun beide vragend aankijken, "alleen?" Mandy knikte, glimlachte naar Tom en Samantha deed niet eens de moeite te glimlachen. Ze besloot gewoon rechtuit te zijn. "Ik denk dat ik Tom ga dumpen," zei ze. Misschien was dat té rechtuit geweest. Mandy keek haar met opgetrokken wenkbrauw aan, "ik maakte een vergissing. Hij is wel leuk, maar dan wel als een vriend en ik weet niet wat te doen want," nu een soort van flauw excuus, "want ik wil hem niet kwetsen." Mandy leek even niet te weten wat ze hierop moest zeggen. Ze leek diep na te denken en na een tijd mompelde ze: "Als je inderdaad zeker bent dat je hem gewoon als vriend wilt houden, zou ik hem niet te lang aan het lijntje houden," ze keek Samantha doordringend aan, "dat maakt het alleen maar erger." Dan wist Samantha precies wat te doen, ze glimlachte en omhelsde Mandy. "Je zal wel gelijk hebben," fluisterde Samantha, ze keek Mandy aan, die er redelijk blij mee was, "ik ga morgen met hem praten. Dank je." Mandy zou dus waarschijnlijk Tom met open armen ontvangen. Ze had Mandy zien staren en ze wist dat Mandy wel iedere dag in de ziekenboeg was langs geweest, toen Lumina en Bibi hem knock-out hadden geslagen. Ze zou weer vrij zijn. Woohoo, vrijheid woohoo. Lumina en Bibi zouden overgelukkig zijn, want ze vonden het maar saai met Tom erbij, wat eigenlijk wel waar was en het verwonderde Samantha nog steeds dat Lumina nog niet had geprobeerd Tom uit de Astronomietoren te duwen.

Ze werd de volgende ochtend wakker met een goed gevoel en rekte zich uit. Niets zou deze dag kunnen verpesten. Mandy haar bed was al leeg, wat raar was dus wierp ze een blik op haar klok. Over een half uur had ze gedaanteverwisseling en ze was nog niets eens aangekleed. Ze gilde en liep half struikelend naar haar hutkoffer waar ze gisteren haar schooluniform had gesmeten. Tijdens het aandoen viel ze over haar gewaad. Handig. Ze trok die dus ook aan en vond onder haar bed haar nodige boeken. "Waar is mijn tas," zei ze en wreef in haar ogen, ze stond recht en zag dat hij aan het uiteinde van haar bed lag. Opgelucht stak ze haar boeken erin en viste haar toverstok vanonder haar hoofdkussen terwijl ze in haar schoenen stapte. "Ha! Klaar," zei ze en bekeek zichzelf niet in de spiegel omdat ze er moest uitzien alsof ze zojuist een eind was gaan vliegen. Ze besloot dat ze het best kon bij de keukens kon langsgaan en daar vlug iets om te eten halen zodat ze meteen naar de les kon. Trouwens de huiselven hadden niets liever. Ze holde de trappen af en een tweedejaar, die blijkbaar ook te laat was opgestaan, kon zichzelf net redden. Bij het portret aankomen kietelde ze de peer en werd binnengelaten. Meteen kwam er een stroom huiselven naar haar toe. "Miste ontbijt," mompelde ze, "dus zou ik wat toast kunnen krijgen?" De huiselven knikten en het was een elf met een toren van mutsen op zijn hoofd, die er haar kwam brengen. "Dankje," zei ze, ze draaide zich om, maar rende tegen iets hards aan. Wat blijkbaar een mens was en ook nog eens in een rothumeur was. Niet goed.
Met grote schrikogen keek Samantha omhoog en zag Sneep staan, met een gezicht alsof hij net wakker was en nog geen koffie had gehad. Hij was echter wakker, half beter en ondanks het feit dat hij er nog niet gezond uit zag en met krukken liep, had hij blijkbaar toch al genoeg kracht om aan Madame Plijster te ontsnappen! Een brede grijns verscheen op Samantha haar gezicht en voordat ze zichzelf tegen had kunnen houden sloeg ze haar armen om Severus zijn middel. "U leeft nog!" riep ze breed grijnzend uit terwijl de huiselven rustig verder gingen waar ze bezig mee waren geweest en Sneep grimaste. "Ja Jufvrouw Middi, al betwijfel ik dat dit lang het geval zal zijn," mompelde Sneep tussen opeen geklemde tanden door en met een knalrode kleur liep Samantha de leraar los. "Het spijt me, ik ga maar," mompelde ze plots verlegen en durfde Sneep niet meer aan te kijken.
Ze schuifelde langs hem heen. "Wat betreft het project," zei hij stil, " over twee weken, als ik dan nog leef tenminste," Samantha bloosde weer, " in het weekend, de zaterdag. Ik zend je nog wel instructies met een uil." Samantha grijnsde weer en besloot dat ze beter kon wachten met haar vreugdedansje tot ze uit de keukens was. Op dat moment kwam Madame Plijster binnen met een rood hoofd en een kwade uitdrukking op haar gezicht. "IK ZEI NOG ZO DAT JE MOEST RUSTEN, MAAR NEEN DAAR IS SEVERUS SNEEP TE GOED VOOR!" Professor Sneep grimaste nog meer en wierp haar een veelbetekende blik toe. Ze snoof en liep mompelend op hem af. Samantha ving iets op dat klonk als 'negeren Albus en vastketenen aan bed'. Samantha haar ogen werden dubbel zo groot, misschien kon ze nu beter naar buiten gaan. Of het nog niet genoeg was, kwam Perkamentus binnen met een brede glimlach. "Ik zie dat Madame Plijster je al gevonden heeft," zei hij vrolijk tegen de niet zo vrolijke Sneep, toen pas merkte Perkamentus Samantha op, " Jufvrouw Midi, moet jij niet in de les zijn?" Samantha werd wit en keek op haar horloge voordat ze op een spoedtempo naar buiten liep. Ze was te laat! Ze bereikte de klas vlugger dan verwacht en kwam hijgend binnen gestormd. Professor Anderling keek haar koel aan, "tien punten aftrek voor Huffelpuf." Samantha plofte naar Lumina neer die haar verbaasd aankeek. "Normaal ben ik degene die altijd te laat is," zei ze grijnzend, "zo… heb je iemand vermoord? Was het daarom?" Haar vriendin porde in haar zij terwijl Professor Anderling, die niet in de stemming bleek te zijn, haar oogleden versmalden en hun dreigend aankeek. Omdat ze wist dat als ze nu een opmerking maakte en Lumina haar daardoor waarschijnlijk, zoals in de meeste gevallen, zou aanvallen, negeerde ze het duo en ging verder met haar les. Bibi keek Samantha met opgetrokken wenkbrauw aan en wierp haar een blik toe. Professor Anderling leek haar geduld te verliezen en toen ook Draco zich ook omdraaide en met zijn ogen rolde, verloor ze het dus helemaal. "Oké wie wil er nog meer weten waarom Jufvrouw Midi een kwartier te laat in de les was," zei ze gefrustreerd. Niemand stak hun hand op, al keken Tom en Mandy haar wel doordringend aan, "Jufvrouw Midi waarom was je te laat?" Samantha keek verbaasd naar haar leerkracht, misschien kon ze beter niet zeggen dat ze zojuist in de keukens professor Sneep bijna had vermoord in haar omhelzing. Iedereen keek haar nu aan omdat het nu ook al meer dan een minuut stil was. Lumina keek haar met glinsterende ogen aan, terwijl professor Anderling een wenkbrauw ophaalde en Bibi haar best deed niet in lachen uit te barsten. "Verslapen," bracht ze uit. Draco draaide opnieuw met zijn ogen. "Natuurlijk hoor," zei hij fluisterend, " verslapen," Bibi keek hem met opgetrokken wenkbrauw aan en schudde haar hoofd, Draco keek haar verbaasd aan en gromde, "wat?" Bibi negeerde hem, net als professor Anderling. "Kan ik nu met mijn les verder gaan?" vroeg ze verveeld, Lumina haalde haar schouders op. "Als u er op staat professor," zei ze. Griffel keek haar met een afkeurende blik aan, maar zoals alle andere, keek ze ook geschokt. Samantha slikte en keek Lumina aan die vol zelfvertrouwen, professor Anderling haar blik negeerde. "Twintig punten aftrek voor Ravenklauw, "zei ze knarsetandend en draaide zich om zodat ze naar haar bureau kon lopen, "en jullie lezen nu allemaal hoofdstuk veertien… in stilte." Lumina haalde verveeld haar boek uit haar rugzak en sloeg het open. "Het was veel leuker om Sneep te ergeren," mompelde ze en Samantha grijnsde.

Samantha tikte Tom op zijn schouder na de les en fluisterde: "Kan ik je spreken?" Hij keek haar verbaasd aan, Mandy knikte goedkeurend. "Is goed," zei hij en stond op, Lumina keek verveeld naar het duo, maar toen Samantha haar grijnzend aankeek, leek ze te begrijpen wat ze van plan was. Draco keek geërgerd op het moment Lumina, Bibi hyperactief porde in haar zij. Samantha negeerde het en sleurde Tom meer naar buiten, die niet wist wat hem te wachten stond. "Waarom moet je mij opeens spreken?" vroeg hij verbaasd, "normaal wil je altijd meteen naar je andere klas." hij keek haar doordringend aan, "Is er iets mis?" Ze schudde eerst haar hoofd, maar knikte toen. De meeste leerlingen die hun voorbij liepen, wierpen hun rare blikken toe, maar ook die negeerde ze.
"Ik twijfel aan onze," zei wist niet goed wat ze moest zeggen, misschien had ze dit beter kunnen voorbereiden, maar dat was nu te laat, "relatie. Ik weet niet eens of ik het zo kan noemen." Tom nam haar bij haar arm en deed alsof er niets aan de hand was. "Wat bedoel je?" vroeg hij paniekerig. "Ik bedoel hiermee dat ik er het liefst een einde aan maak en gewoon vrienden blijf," zei ze knarsetandend, was hij nu echt zo'n idioot? . Hij trok haar tegen zich aan. "Dat kun je niet menen," zei hij en knipperde verbijsterd met zijn ogen. "Natuurlijk wel," zei ze stil, "het is zelfs heel simpel." Tom kon het blijkbaar niet geloven, het drong alleszins niet tot hem door dat Samantha van hem af wilde.
"Ik moet gaan," zei ze en glimlachte droef, "toverdranken." Hij knikte, maar was nog steeds verbaasd. "Kunnen we straks hierover verder praten?" vroeg hij stil, ze keek om.
"Tom, we hebben verder niets om over te praten," zei Sam met een klein glimlach, maar gaf hem niet de kans om te reageren. "We kunnen beter gewoon vrienden blijven, deze 'relatie' werkt alleszins niet," ging ze verder en draaide zich vervolgens van de jongen af. Ze wilde zeker niet te laat komen voor Toverdranken, misschien dat Professor Sneep wel terug was. Oke, die kans was heel klein, maar misschien had hij Madame Plijster vervloekt, Slakhoorn opgesloten in een kast en stond nu wel voor de klas, klaar om weer geteisterd te worden door Lumina.
Alleen was Professor Sneep niet terug en stond Professor Slakhoorn voor de zoveelste keer vooraan de klas. Ze was net op tijd, tot haar grote opluchting, nog een keer te laat komen, kon ze zich nu niet wagen. Ze ging naast Lumina zitten, die verveeld tekende in haar boek en toen ze naast zich keek, zag ze Bibi naar het plafond staren in hoop dat die zou instorten en Slakhoorn zou verpletteren.
Ze hoorde ergens vaag in de verte iemand zeggen dat ze mochten beginnen en ontwaakte zo uit haar gedachten. Ondertussen waren de meeste al bezig met ingrediënten te verzamelen terwijl zij als enigste nog neerzat. Zachtjes vloekend stond ze op en liep naar de kast.
"Zo zo," zei Draco lijzig, "jij was wel diep in je gedachten verzonken." Ze voelde dat ze rood kleurde, maar negeerde hem. Hij liep grijnzend weg en begon met het snijden van iets dat op een dode rat leek.
"Hier," zei Lumina en duwde Samantha de ingrediënten in haar handen, "zijn lessen zijn zo saai dat ik zelfs extra tijd over heb om andere hun ingrediënten te zoeken. Kun je dat nou geloven!" Dat was niet erg moeilijk om te geloven, zelfs tijdens het bereiden van de drank viel ze hier in slaap en het feit dat hij altijd over die club van hem begon, maakte het er niet veel beter op. Hij had overduidelijk geen leven, maar besteedde zijn tijd om zich met het leven van een ander bezig te houden. Zolang ze maar succesvol waren of zouden worden.
Ze bedankte Lumina en liep achter haar vriendin aan die helemaal van streek leek te zijn door het gene wat ze juist had gedaan. Samantha glimlachte en nadat ze de hare op haar bank verspreid had, wierp ze Lumina een medelevende blik toe.
"Hoe verliep dat gesprek met Tom," zei ze, "zeg me dat je hem alleszins hebt neergeslagen." Samantha grinnikte en schudde haar hoofd. "We zullen geen last meer van hem hebben," zei ze glunderend, Lumina snoof. "Je kon tenminste gelogen hebben en toch gezegd hebben dat je hem hebt geslagen," zei ze dramatisch, pas later leek ze door te hebben wat Samantha zei. "Wat bedoel je met 'We zullen geen last meer van hem hebben' ?" Ze keek op en haar ogen werden dubbel zo groot. "Je hebt hem van kant gemaakt? Hem achtergelaten in het verboden bos? Hem met een bijl bewerkt?" Samantha zuchtte en glimlachte onschuldig naar de medeleerlingen in de klas die hun beide angstig aankeken, zelfs Slakhoorn leek meegeluisterd te hebben en kleurde wit. "Nou," zei ze twijfelend, "voor een stuk wel, zo zal het alleszins voor hem aanvoelen." Ze zweeg even. "Ik denk dat hij al die dingen liever had gehad, dan wat ik tegen hem zei." Lumina glimlachte en sneed het ratachtig ding in verscheidene stukjes. "Dat is geweldig!" zei ze iets te luid en zwaaide hyper met haar mes zodat iedereen in haar buurt uit de weg sprong.
"Jufvrouw Montagné," klonk een piepstem vanachter een lessenaar, "wilt u alsjeblieft voorzichtiger omgaan met dat mes?" Draco kon bijna niet meer rechtstaan van het lachen en had tranen in zijn ogen. "Ja," zei hij spottend, "je had Potter ernstig kunnen bezeren en dat willen we allemaal toch niet." Potter keek Malfidus vernietigend aan, maar Lumina keek hem vol ongeloof aan.
"Ben je op je hoofd gevallen Malfidus! Natuurlijk wil ik dat," zei ze en stak het mes bijna in Potters neus. Ze snoof en schudde met haar hoofd. Samantha hoorde Bibi sissen, "lager Lum!" Ze moest haar lach inhouden, maar Draco kon dat klaarblijkelijk niet en hield zich vast aan zijn tafel om niet in elkaar te zakken van het lachen.
"Jufvrouw Montagné!" zei Slakhoorn kwaad en klom vanachter zijn lessenaar, een stuk zekerder van zichzelf, "ophouden! Dat zijn tien punten aftrek!" Lumina zwaaide met haar armen waardoor zelfs Samantha uit de weg moest duiken. "Wat! Ik heb hem niets eens geraakt!" zei Lumina bits, "wat voor professor ben jij!" Bibi leek het te weten, want ze fluisterde iets tegen Malfidus waardoor hij uiteindelijk toch in elkaar zakte en bijna op de grond beukte van het lachen. Iedereen die in hun buurt zat, had het blijkbaar ook gehoord want sommige keken afkeurend terwijl andere Draco 's voorbeeld volgden.
"Klas is afgelopen, we gaan verder volgende les," zei hij trillend. De oude man had waarschijnlijk dit in zijn laatste jaren niet voorzien, maar Samantha kon hem geen ongelijk geven. Wie verwacht nu dat er een moordlustige zeventienjarige leerling in zijn klas zou zitten?

Samantha staarde uit het raam, vandaag was weer een dag zoals een ander. Ze zuchtte terwijl ze afwezig door haar haar ging, het duurde nog zolang voordat het zaterdag zou zijn en nog steeds had ze geen verder instructies gekregen per uil. Ze had nu al honderdmaal dezelfde zin in het boek voor haar gelezen. Ze keek op en zag verder in de bibliotheek Tom en Mandy zitten. Tom keek weg en bestudeerde de boekenkast die een paar meter van hem stond. Ze schudde haar hoofd. Het vorige Zweinsveld weekend was een ramp geweest. Hij had haar constant achtervolgt omdat hij dacht dat ze vreemdging met iemand anders en daarom de relatie had stopgezet. Ze doopte haar veer in de inkt en begon met schrijven. Concentreer je. Het was makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker met het feit dat het over drie dagen zaterdag was en ze nog steeds niets wist. Het leek zo abnormaal, maar ze zette de gedachte van zich af. Haar moeder had gelijk gehad, ze moest leren afwachten, iets wat voor haar heel moeilijk was. Ze haatte wachten, dus ze haatte het afwachten op instructies, ze haatte het dat Draco en Bibi nu wel redelijk lang wegbleven en ze haatte het dat professor Sneep de bibliotheek op dit moment kwam ingelopen. Wacht… Kwam hij nu echt de bibliotheek ingelopen? Ze moest wel hallucineren. "Samantha!" Het was Lumina die bevestigde dat het wel degelijk niet zo was. "De neus leeft nog!" Ze knipperde verbaasd met haar ogen, maar langs de andere kant was ze ook blij. Morgen hadden ze toverdranken! Ze glimlachte terwijl Lumina breed grijnzend Sneep aanstaarde. "En we hebben morgen toverdranken!" Lumina sprong van haar stoel. "Dit betekend dat toverdranklessen weer leuk worden en een nieuwe kans om de neus zelf van kant te maken!" Sommige leerlingen in hun buurt wierpen hun vuile blikken toe of mompelden 'Dit is een bibliotheek voor het geval jullie dat niet weten.' Lumina keek dan zoals gewoonlijk met een dreigende en krankzinnige blik hun aan zodat ze meteen hun mond hielden. Samantha glimlachte nog steeds en merkte niet dat Bibi voor haar een boek liet neerploffen waardoor mensen nog meer vuile blikken naar hun wierpen.
"Bibi!" zei Lumina, maar Bibi maakte Lumina 's zin verveeld af. "Sneep is terug," ze wierp een blik naar Samantha, "en morgen hebben we toverdranken." Draco draaide met zijn ogen en ging zitten terwijl hij iets mompelde dat op 'rare meiden' leek. "Slakje moet inpakken," zei Lumina stil en stootte bijna uit enthousiastheid een pot inkt over haar boek. Zij zag er blijkbaar naar uit om professor Sneep weer te teisteren en hem het bloed vanonder zijn nagels te halen. Samantha wende haar blik van hem af en keek naar haar boek.
"We kunnen beter ons huiswerk afmaken tenzij je wilt dat Anderling ons levend vilt," zei Bibi en sloeg haar eigen boek open. Samantha knikte, wierp een laatste blik op professor Sneep die blijkbaar naar iets op zoek was en ging toen verder met lezen. De gedachte aan een razende professor Anderling deed haar huiveren, dus probeerde ze zich opnieuw te concentreren. Lumina fluisterde plagend in Samantha 's oor: "Wat gaan we de neus niet gaan knuffelen?" Samantha kleurde rood, maar Bibi zei toen luid genoeg zodat zelfs Sneep hun richting uitkeek: "Ben je gek, dan hebben we morgen terug die slak!" Lumina staarde voor zich uit en knipperde met haar ogen. "Ohja!" zei ze en sloeg met haar hand op de tafel, " dat was een heel slecht plan! Samantha hoe durf je." Samantha probeerde zich achter haar boek schuil te houden, niet dat het veel hielp om onzichtbaar te worden, iedereen leek nu door haar boek heen te kijken. "Jufvrouw Montagné," zei een onaangename stem, "wilt u uw mond houden en verder gaan met wat je bezig was," Samantha zag Lumina met haar ogen draaiden, "sommige mensen willen graag in alle rust verder doen." Als of dat zou helpen om Lumina stil te krijgen, hij had het zojuist nog erger gemaakt. "Professor!" schreeuwde ze, Samantha kon haar hoofd wel tegen de tafel aan slaan, "wie is de schuldige die u verminkt had?" Zowel Bibi en Draco keken nu serieus en wierpen een blik naar boven. "Dat gaat niemand aan," zei hij zodanig stil en koel dat Samantha er rillingen van kreeg. Hij draaide zich daarna om, liep de bibliotheek weer uit en sloeg de deuren met een klap dicht. "Tjee," zei Lumina grimmig, "nu weet ik nog altijd niet wie het was." Ze ging weer zitten op haar stoel en deed toen gewoon verder met haar werkstuk, terwijl Samantha met een rood hoofd naar de deuren staarde.

Zenuwachtig sprong ze van haar ene voet op haar andere terwijl ze samen met Lumina voor het toverdrankenlokaal stond te wachten. Haar groene ogen gleden over de andere leerlingen die blijkbaar het nieuws ook hadden opgevangen, want de meeste stonden vol ongeloof te fluisteren tegen elkaar. Lumina keek de mensen verveeld aan en geeuwde. De deur achter hun ging open en het werd plots stil, iedereen keek elkaar aan en wachtte af wie als eerste zou binnen gaan. Lumina echter kon niet wachten op iemand en duwde de protesterende Griffel ruw het klaslokaal naar binnen. Iedereen keek Lumina gechoqueerd aan, maar die keek grijnzend en vol leedvermaak toe.
"Ze leeft nog," zei Lumina, "de kust is veilig!" Dus langzaam liep iedereen naar binnen en ging zitten op hun vertrouwelijke plaats. Het was zeer vreemd om in het lokaal terug te zijn, wetende dat ze misschien beter af waren geweest met Slakhoorn die hun tenminste niet deed trillen op hun stoel, maar een slaapwekend effect had.
Net toen iemand iets wilde zeggen, kwam Professor Sneep binnengewandeld, de deur achter zich smeet hij toe zoals hij altijd deed en zonder enige uitleg begon hij de les. Hij tikte op het bord, gaf hun instructies terwijl ze die neerpenden en trok een punten af wie hem onderbrak of ook maar een vraag durfde te stellen waarom hij weg was geweest. Blijkbaar was het een zeer gevoelig onderwerp want telkens als iemand het hem vroeg, bleef het eerst ijzig stil, wierp hij de persoon in kwestie een vernietigende blik toe en zei met een ijzige stem: "twintig punten aftrek van Ravenklauw… Alweer." Lumina zuchtte en draaide met haar ogen. "Maar ik wil weten wie de schuldige is!" zei ze hysterisch, "ik ben degene die het recht heeft om andermans leven zuur te maken!" Ze snoof en ging weer zitten op haar stoel, klaarblijkelijk een stuk bedaard na haar uitbarsting. Bibi keek weer verveeld naar het plafond, waarschijnlijk hoopte ze zoals vorige keer dat hij zou instorten, misschien zou het haar nog lukken tegen het einde van het jaar.
"Sla je boek open op pagina zevenentachtig," zei hij stil, "en begin, jullie hebben nog net voldoende tijd om hem af te maken." Ron Wemel sloeg mopperend zijn boek open en kreeg meteen een duistere blik toegeworpen die hem deed zwijgen. Draco grinnikte en was blijkbaar blij dat zijn favoriete leerkracht terug was van weggeweest. Zwijgend begon iedereen aan zijn drank terwijl professor Sneep af en toe langskwam en een opmerking maakte of gewoon verder liep. Samantha zag hoe Hermelien uiterst geconcentreerd bezig was en hoe Harry er een zooitje van maakte hoe hard hij ook zijn best deed. Lumina probeerde bij iedere poging dat Sneep voorbij liep hem te bedreigen met haar mes, maar al vlug had hij dat door en liep dus met een grote boog voorbij. Lumina keek dieptreurig naar haar drank en mompelde iets onder haar adem was niet te verstaan was. Samantha keek in haar boek die vol getekend was met bewegende poppetjes door Lumina omdat haar boek al vol stond. Geërgerd porde ze met haar toverstok op de plaats waar de verder instructie geschreven stond. Ze keek naar Lumina die grijnsde en nonchalant haar schouders ophaalde. Net toen ze het boek van Bibi wilde lenen, hoorde ze een droog gekuch achter zich waardoor ze het boek liet neerploffen.
"Jufvrouw Midi, mag ik vragen waarom u niet uw eigen boek gebruikt?" vroeg professor Sneep stil en vernauwde zijn ogen. Ze slikte en glimlachte flauwtjes. "Erm," bracht ze uit, "liever niet."

Ze schoof haar eigen boek veilig in haar tas en glimlachte flauwtjes. Professor Sneep trok een wenkbrauw op en tikte ongeduldig met zijn voet op de grond. Het was muisstil op Lumina haar gegrinnik na. Hij stak zijn hand uit, met de verwachting dat ze haar boek zou geven en toen dat niet gebeurde, boog hij voorover en zei ijzig stil, "geef mij dat boek." Ze verbleekte een paar tinten en slikte. Misschien kon ze het toch, maar beter geven? "Meneer, ik verzeker u dat u het veel liever niet ziet," mompelde ze. Hij snoof spottend. Hij geloofde het dus niet, maar of ze nu het boek zou geven of niet, ze zou toch dood aangetroffen worden ergens in een kast. Hij had echter een heel stuk minder geduld, duwde haar opzij en nam het boek uit haar tas. Heb medelijden. Iedereen keek vanuit hun ooghoeken naar het boek en probeerde te lezen wat erin stond, terwijl ze deden alsof ze bezig waren met hun toverdrank.
Lumina grijnsde achter zijn rug en stak haar duimen op, zij vond het blijkbaar een geslaagde actie en genoot er van. Samantha wende haar ogen af van Lumina en keek op naar professor Sneep die vol afgrijzen het boek bekeek. Samantha zuchtte, ze had hem gewaarschuwd. "Jufvrouw Midi, wat moet dit voorstellen?" zei hij en duwde het boek onder haar neus. Het was een tekening waar ze hem onthoofde… door het geven van een knuffel? Ze vernauwde haar ogen en keek naar Lumina die nog steeds breed grijnsde en naar haar zwaaide. "Ik weet niet, misschien kan Lumina meer uitleggen waarom ze zoiets zou tekenen," zei ze nonchalant. Lumina knikte en opende haar mond al om waarschijnlijk een hele uitleg te geven, maar de mond werd hun al vlug gesnoerd.
"Jufvrouw Midi, jij hebt vanavond strafwerk en twintig punten aftrek van Ravenklauw," zei hij voordat hij het boek met een klap op haar tafel gooide en zich omdraaide om anderen het leven zuur te maken. Bibi grijnsde en mompelde zodat alleen Samantha het horen kon. "Ja ja, strafwerk op professor Sneep zijn bureau." Samantha keek haar vriendin met een zuur gezicht aan en besloot op het laatste moment haar boek toch maar niet naar Bibi 's hoofd te gooien.

Ze had de hele dag de treiterijen van Bibi moeten aanhoren waardoor ze straks niet eens meer binnen durfde te gaan in zijn kantoor zonder hysterisch weg te rennen en dan had je Lumina die nog steeds niet wist wie ze moest vergiftigen. Samantha zuchtte voor de zoveelste keer tijdens het avondeten en wierp opnieuw een blik op de klok en toen naar professor Sneep, die nors voor zich uit keek, maar wanneer zijn blik de hare kruiste keek ze weg en deed alsof ze iets at.
"Je moet wel iets eten," merkte Bibi op en dronk van haar thee, "anders ga je sowieso tegen de vlakte." Samantha gromde iets onverstaanbaars, maar nam toch een hap van haar stuk vlees. Bibi knikte goedkeurend en ging zelf verder met eten. "Samantha!" gilde Lumina en sloeg haar hand tegen te tafel, "jij moet er zien achter te komen wie het was. Ik heb vertrouwen in je!" Samantha staarde Lumina met open mond aan en wilde bijna vragen waar ze moest achter komen, maar herinnerde zich toen het drama in de bibliotheek en les zelf.
Ze knikte en schrokte de laatste resten voedsel naar binnen voor ze opstond en zich mentaal voorbereide om naar de kerkers te gaan. "Doe hem de groeten van mij!" gilde Lumina haar nog achterna, maar dat hoorde ze al lang niet meer. Ze liep in een snelle looppas naar beneden, eenmaal daar vroeg ze zich af of hij er eigenlijk ook al was, maar hoorde toen een luid gekuch achter hem. Ze schrok en draaide zich om terwijl ze met grote ogen naar omhoog keek.
"Op tijd zie ik," zei hij overbodig, Samantha haar knieën trilden en ze volgde hem zijn kantoor in. Ze had zich vandaag al afgevraagd of ze door deze strafstudie nog wel aan zijn project meewerken mocht, maar hield wijselijk haar mond. Toen hij na een lange tijd nog steeds niets had gezegd, begon ze zich toch wel te vervelen en besloot toch iets te zeggen. "Wat moet ik doen meneer?" Hij had juist een grote stapel huiswerk bovengehaald en keek op. "Eerst en vooral ga je dit," hij wees op een berg papier, "rangschikken op datum." Ze knikte. "Ook ga je het boek dat beklad is, opnieuw aankopen en ervoor zorgen dat het uit de handen blijft van dat roze monster." Hij keek haar rechtstreeks in de ogen, ze rilde en knikte opnieuw. "Mag ik er op benadrukken om de teksten niet te lezen en alleen naar de datum te kijken in de rechter bovenhoek," zei hij nog en keerde toen zijn aandacht volledig op de huiswerken. Ze ging op de grond zitten en staarde naar de hoop papieren terwijl ze zich afvroeg waarom ze het niet zou mogen lezen. Ze nam de eerste. Die dateerde uit de jaren zeventig. Ze legde het neer en ging verder, drie jaar later. Ze zuchtte en keek op de klok. Dit zou eeuwen duren en het was niet eens boeiend. Hij deed er gewoon om. Ze nam de volgende eraf die dateerde van een maand geleden. Dat was rond de tijd dat hij gewond was, merkte ze op en keek achterom. Hij leek zodanig diep verdiept dat hij dit wel niet zou merken. Ze probeerde het eerste gedeelte te ontcijferen. Dooddoeners? Haar ogen werden dubbel zo groot en toen ze luid gekuch hoorde, legde ze het papier haastig naast zich. "Had ik niet uitdrukkelijk benadrukt dat je ze niet mocht lezen," klonk het van vlakbij. "Ik las het ook niet," zei ze nogal ongeloofwaardig, "ik staarde er alleen maar naar." Wanneer ze opkeek, zag ze hoe hij op haar neerkeek met een razende uitdrukking op zijn gezicht. "Als u niet wilt dat ik ze lees," zei ze, "waarom laat u mij dan dit soort werk doen?" Hij snoof en liep terug naar zijn bureau. "Misschien was het een test om te kijken hoe betrouwbaar je bent," zei hij. Het klonk als een hint. "Een betrouwbaar iemand?" vroeg ze hem spottend en draaide met haar ogen, "een betrouwbaar iemand houdt de informatie geheim." Ze nam het volgend stuk papier en negeerde zijn blik volkomen, maar als ze zich niet vergiste, was er toch een kleine glimlach op zijn gezicht te zien