Lisa slaakte een zucht uit en plofte in het zand. "Eindelijk, Land!" zuchtte ze. Ze had het overleefd. Niet zozeer de zwemtocht naar dit eiland toe, maar vooral het bloedbad bij de hoorn. Ze had zelfs iemand kunnen vermoorden, daarmee zou ze misschien nog wel wat sponsors tevoorschijn mee kunnen toveren. Nouja, vermoorden... ze had geholpen met de moord op Thorsten. Zodra het startsignaal had geklonken, was ze naar de hoorn gesneld, had een handkatapult gegrepen en draaide zich om om weg te rennen. Daar kwam verandering in, want zodra ze omdraaide, kreeg ze een klap in haar gezicht door Thorsten, die vervolgens tegen Lisa aan begon te trappen. Lisa had de dichtstbijzijnde munitie gepakt en schoot het naar Thorsten met de katapult. Ze raakte Thorsten tegen zijn keel en hij begon te kokhalzen en te happen naar lucht. Lisa stond zo snel mogelijk op en duwde Thorsten op de grond. Toen kwam Nicholas aangerend en begon tegen Thorsten's hoofd aan te trappen, waardoor het bloed uit verschillende plekken van Thorsten's hoofd begon te lopen. Uit zijn neus, zijn mond, zijn oren, zijn voorhoofd... Als laatste slag trapte Nicholas op Thorsten's keel, waardoor hij probeerde te schreeuwen, maar werd gestopt door de extreme hoeveelheid bloed die uit zijn keel en mond stroomde. Hij begon te hoesten en de tranen rolden over zijn wangen. Nicholas keek naar Thorsten en begon te lachen. Daarna liep Nicholas weg en sprong het water in. Thorsten lag daar nog, snakkend naar lucht en tussen zijn hoesten door kwam soms een verschrikkelijke pijnkreet. Lisa wilde hem uit zijn leiden verlossen, maar dat kon ze niet. Ze had geen wapens, en om hem nu te wurgen of een fatale klap te geven door nog eens op zijn keel te gaan staan, dat kon ze niet. Ze rende weg, en sprong in het water.
Zo kwam ze hier terecht, op dit eiland. Ze begon te huilen. Het beeld van Thorsten die daar lag te snakken naar adem, dat kon ze niet aan. Hij mocht dan wel een verschrikkelijk iemand zijn geweest, die gemeen was tegen iedereen tijdens de trainingen en zichzelf helemaal geweldig vond, dit had hem niet mogen overkomen. Ze zou later nog eens wraak nemen op Nicholas, vanwege de verschrikkelijke dood op Thorsten.
Met die gedachte stond ze op en liep ze het bos in. Ze hoorde het een gekrijs, het klonk net zoals dat van Thorsten, alleen dan hoger. Het was het geluid van een dier in nood. Een dier dat wist dat hij/zij het niet zou overleven, en het liefste meteen zou sterven, om van de pijn af te zijn. Ze rende er naartoe. Daar lag een dier, een soort das ofzo, gespiest aan een lange scherpe tak in een kuil. Ze pakte het dier en nam het mee, eten voor later, dacht ze. Iets verderop, hoorde ze een geluid. Het geluid van een muziekinstrument. "Dat geluid" zei ze terwijl ze rond zich keek. Nu herinnerde ze het geluid. Het was het geluid van een Panfluit. "Matthias?". Matthias was een vergeten persoon deze spelen. Hij zat tijdens de trainingen altijd te spelen op zijn panfluit, niemand wist waarom. Hij had ook een één gekregen als score. Ze keek omhoog, daar, in een boom, zat Matthias, met zijn panfluit in zijn hand. Lisa wilde zijn leven sparen. Ze wilde hem niet vermoorden. Ze zocht naar haar Katapult, om hem van de boom af te schieten, zodat hij haar in ieders geval niet kon aanvallen. Één probleempje: ze kon haar katapult niet vinden. Na even zoeken, had ze hem gevonden. Ze pakte nog een gedroogde vijg, waarmee ze blijkbaar ook Thorsten mee had helpen vermoorden, en richtte omhoog, de boom in. Alleen om erachter te komen dat ze te laat was. Ze zag al een steen op haar af komen. Toen klonk er een kanonschot.