Hoofdstuk 9 Deals

Na ongeveer 2 dagen vertrokken Veronique en Eboney ook. Ze zouden contact houden via brieven en boodschappers. Jade schikte een paar rozen die in een vaas stonden. 'Ik zal ze wel missen weet je' zei ze tegen Jason. 'Ik niet!' zei hij. Ze draaide naar hem om. 'Hoezo niet?' Ze trok een wenkbrauw op. 'Omdat ik nu meer tijd met mijn vrouw kan doorbrengen' zei hij en liep al op haar af. 'Stop!' zei ze en duwde hem een stukje van haar af. 'Ik wil eerst gaan trainen' zei ze en liep langs hem heen. 'Wat? Jade je maakt een grapje toch?' vroeg hij en keek haar aan. Ze trok weer een wenkbrauw op. 'Jason, liefje, we hebben het vannacht vijf keer achter elkaar gedaan, ben je nou niet moe?' vroeg ze en keek hem nog steeds aan. 'Ja een beetje maar nog niet genoeg' 'Hm...ik ben nog steeds niet van plan om niet te gaan trainen' ze liep naar de deur en opende hem en wachtte op hem. 'Tenzij je met mij gaat trainen? dan kunnen we een wedstrijd houden, wie wint bepaalt wat we doen' 'Deal' zei Jason snel en liep met haar mee naar de zaal waar ze altijd in trainde. Ze pakte haar vertrouwelijke dolken en maakte er een paar sierlijke polsbewegingen mee. 'Ach, zo gracieus, daar kun je niet mee winnen hoor' zei hij droog terwijl hij een zwaard vasthield. 'Denk je dat?' vroeg ze en ging tegenover hem staan. 'Ik weet het wel zeker' en hij rende op haar af en probeerde haar te raken. Jade ontweek hem sierlijk en stootte met haar elleboog in zijn rug waardoor hij naar voren struikelde. 'Niet eerlijk, opnieuw' zei hij en sprong weer op. 'Oké wat jij wilt' ze deed een stap achteruit. Dit keer sprong hij op haar af en ze maakte een radslag opzij. 'Ik wed dat ik je zelfs zonder wapens kan verslaan' zei ze en gooide haar dolken weg. 'Ik moet gewoon nog inkomen zei hij en gooide zijn zwaard weg. Dit keer ging ze hem aanvallen en hij ontweek een vuist en pakte hem vast. 'Ha, zie je ik moest gewoon inkomen' fluisterde hij in haar oor. Hij draaide haar arm op haar rug en ging tegen haar aanstaan. Hij blies haar, haar van haar nek weg en begon haar te kussen. 'Maar met verleiding kom je ook niet ver' fluisterde ze hees en pakte met haar losse hand zijn hoofd en stootte hem hard tegen haar gespannen schouder. Hij liet haar los en deed een stap achteruit. 'Vals spel' Jade glimlachte en haalde haar schouders op. Hij rende op haar af en greep haar om de middel. 'Ik zal winnen hoe dan ook' zei hij tegen haar. Ze pakte zijn hand in de hare en glimlachte. 'Je wilt dansen? dan gaan we toch dansen' zei ze en draaide uit zijn arm die om haar middel zat. Daarna draaide ze de hand die ze vast had om en duwde met haar losse hand tegen zijn elleboog. Onmiddellijk viel hij op zijn knieën en boog zijn hoofd. 'Oké, oké jij wint...niet' zei hij en pakte met zijn losse hand haar linkerbeen en trok haar onderuit. ze viel voor hem neer op haar rug. Hij klom bovenop haar en hield haar in een greep die ze niet kende. 'Dus, de deal' zei hij. Ze probeerde hem te schoppen maar hij zorgde ervoor dat ze haar been niet kon bewegen. 'Oké jij hebt gewonnen..deze keer' zei ze. Hij liet haar los en ze sloeg haar armen om zijn nek. Hij kuste haar eerste voordat hij haar omhoog trok. 'Och je bent zo makkelijk, liefje' zei Jade en schopte tegen zijn scheen. Daarna rende ze naar haar dolken en hij naar zijn zwaard. Hij zette het uiteinde van het zwaard tegen haar keel en zij stond met haar handen omhoog. 'Wie is hier nou makkelijk?' zei hij sarcastisch. 'Ik niet' zei ze droog en gooide snel een van haar dolken naar hem. het scheelde ongeveer 2 cm anders was hij een stuk oor kwijt. 'Jij..oh' hij keek naar de dolk die vastzat in de muur, toen hij weer omdraaide was Jade verdwenen. 'Valsspeelster' zei hij. Zachtjes zonder een geluid te maken verscheen ze achter zijn rug en deed de vlijmscherpe dolk tegen zijn rug.'Dus wat zullen we eens gaan doen? meer trainen? piano, lezen of naar de familie Gelother gaan? Zoveel keuzes' zei ze lachend achter hem. 'Of wat dacht je van ons twee in een warm bed en jij in mijn armen?' zei Jason en draaide snel om waardoor er een scheur in zijn blouse kwam. Hij tikte met het puntje van zijn zwaard tegen haar hals. 'Het is jammer dat je een kraag draagt' zei hij. Jade sloeg met een snelle beweging de zwaard uit zijn hand en draaide vervolgens in zijn armen met de dolk onder zijn kin. 'We moeten naar familie Gelother, anders krijgen we de deals niet' 'Maar ik heb je vast' zei Jason op een geïrriteerde toon. 'Maar ik heb de dolk' zei ze. 'Oké oké, we gaan al' zei hij en liet zijn armen hangen.'Ik wist wel dat je wijzer was dan je, je voordoet' zei ze en kuste hem zachtjes op zijn lippen. 'Ik zorg dat de paarden klaarstaan' Ze trok haar andere dolk uit de muur en liep vervolgens de zaal uit.

Het duurde ongeveer 12 dagen voordat ze bij Gelother castle kwamen. Jade had een hekel aan de mensen toen ze jong was, eigenlijk nu nog. De zoon van Anita en Ron Gelother wilde haar altijd kussen en vroeg haar zelfs ten huwelijk. Pieter was zijn naam en hij had vuurrood haar en vond zich zelf erg knap. Hij kreeg misschien veel vrouwen achter zich aan, hij had zelfs Veronique's hart gestolen, maar hij wilde haar niet. Caitlin mocht hem ook niet en ze had met een belangrijk diner ook een vork in zijn handtastelijke hand gestoken. Daarna probeerde hij zijn geflirt met Jade, en ook al waarschuwde ze hem een oog uit te steken of een vork in zijn andere hand te werpen, hij negeerde het en ging gewoon door. Pieter was een vreselijk jong en zal dat ook altijd blijven, dat was de conclusie die Caitlin en Jade hadden genomen. Jade had een rood, fluwelen cape aan en de capuchon zo ver mogelijk over haar gezicht getrokken zodat niemand haar zou herkennen. Jason daar in tegen had een katoenen, groene cape aan maar de capuchon omlaag gelaten. De poorten waren niet veel veranderd, behalve dat er hier en daar een klein beetje mos zat maar niet veel verder. Het was groot met houten, zware deuren. 'Halt' zei een wachter. Jade en Jason lieten hun paarden tot stilstaan brengen en wachtte. 'Wie ben jij vreemdelinge? en wat zoekt u hier?' 'Ik ben Jade Persis en dit is mijn man Jason Persis, we hadden al een tijdje een afspraak met de familie Gelother' zei ze en keek de wachter aan. Hij probeerde onder haar capuchon te kijken maar hij zag alleen maar schaduw en slechts een stukje van haar kin. 'Goreth, zeg tegen mijnheer en madame Gelother dat hun gasten zijn gearriveerd' hij kneep zijn ogen tot spleetjes en probeerde nog een keer onder haar capuchon te kijken. 'Dank u wel, waar kunnen we onze paarden plaatsen?' vroeg Jade vervolgens. 'U rijd gewoon tot aan de trap door, daar zullen twee jongens staan die het van u overnemen' Jade knikte en gingen in galop naar de trap die een stuk verder was. 'Ik mag die gast niet' zei Jason die naast haar reed. 'Hoezo niet?' vroeg ze. 'Hij keek teveel naar je' Jade giechelde en liet haar paard vervolgens draven. 'Wen er maar aan, want Pieter is erger' zei ze droog en stapte vervolgens van haar paard en gaf de teugels aan een van de jongens. 'Nou lekker dan' zei Jason en nam Jade's arm in de zijne. 'Ik heb het idee dat er jaloezie heerst?' vroeg ze sarcastisch. Ze liepen de trap op, op een rustig tempo. 'Nee, alleen ze kijken naar je alsof je een stuk vlees bent, of een rijpe appel om te plukken' zei hij. 'Ik ben benieuwd of je nog wel gaat praten met Pieter' zei ze giechelend.

'Milady Persis en diens man Mijnheer Persis' riep een man de zaal in. Jade en Jason liepen arm in arm de zaal binnen. Er waren veel belangrijke mensen wist Jade er tussen uit te halen. 'Jade Persis?' riep een lage en charmante stem. Het was Pieter die aan kwam lopen. Jade's ogen werden groot toen ze hem zag en kon de spieren bijna door zijn kleding zien. Hij droeg wit met gouden pak dat hem mooi stond. Hij was niet meer de lelijke jongen van vroeger maar hij was erg aantrekkelijk geworden. 'Jade, je bent wel veel verandert' zei hij. Ze was blij dat ze een kraag droeg, ze kon zijn ogen zien dwalen over haar lichaam. 'Ik kan hetzelfde zeggen, Pieter ik wil je voorstellen: dit is mijn man Jason' Ze schudde elkaar de hand en Pieter vroeg of ze wat wilden drinken. 'Waar zijn je ouders?' vroeg Jade op een zakelijke toon. 'Mijn moeder is helaas vorig jaar gestorven, en mijn vader een half jaar later in een duel' Zei Pieter en nam een grote slok wijn. 'Dus ik heb de boel hier een beetje overgenomen en geef een bevel hier en daar' 'En ben je ook al getrouwd?' vroeg Jason. Jade keek hem geschrokken aan en kneep een beetje in zijn hand. 'Nee, ik geniet teveel van de vrijheid' 'Nog steeds hetzelfde als vroeger denk ik?' zei Jade en schonk haar engelenglimlach. 'Alleen minder erg' zei Pieter lachend en nam nog een slok wijn. 'Waarom zijn eigenlijk zoveel belangrijke mensen hier?' vroeg Jade vervolgens. 'Ow, om met elkaar te handelen, je zus Veronique komt morgen ook samen met haar man Eboney, morgen komt er ook een belangrijk iemand uit Perzié, ik hoop maar dat hij het Engelse hof goed genoeg vind' 'Ik ben benieuwd' zei Jade. 'Maar jullie hebben vast nog niet gegeten, of wel soms?' vroeg Pieter. 'Nee, dat hebben we nog niet' zei Jason vervolgens. 'Ik zal zorgen dat er een kamer gereed wordt gemaakt, en er een heerlijke maaltijd komt te staan' Pieter riep een blond meisje naar zich toe en fluisterde wat in haar oor. Ongeveer een uur later kwam het meisje terug en zei dat Jade en Jason haar moesten volgen.

De kamer was groot en rook naar lavendel. Het had ook een groot hemelbed. 'Dank je Maudri' zei Jade en liep naar het haardvuur. Op een tafeltje zat een plaat vol met brood, kaas, worst en wijn. Maudri had hun tassen die ze hadden meegenomen op een stoel gedaan. 'Wil je wat hebben, vrouwlief?' vroeg Jason. 'Nee dank je wel, althans misschien toch wel' 'En dat is?' vroeg hij. 'Mijn man natuurlijk' zei ze en gooide haar cape op een stoel.'Daar zeg ik geen nee op ' zei Jason en liep naar zijn vrouw.

Veronique werd wakker. Nog een halve dag reizen en ze waren bij de Gelother's. Bij haar ex- geliefde. Ze was altijd al verliefd geweest op Pieter, maar toen hij zijn ware aard liet zien, wilde ze hem nooit meer weerzien. Ze vroeg zich af hoe hij nu over haar dacht. Eboney hielp haar met de korset en jurk en drukte nog een kus op haar buik en daarna op haar lippen. 'Kom we zijn er bijna' zei hij. Veronique's pikzwarte jurk zweefde achter haar aan met elke stap die ze zette. Haar cape was ook zwart maar afgezet met zilverdraad. Eboney riep naar een koetsier en betaalde de prijs die hij stelde. Ze reden heel de middag in stilte. Er waren wel vaker van die stiltes maar dan waren ze diep in gedachten verzonken, of sliepen. Eboney was vaak te overbezorgd over haar, soms wilde ze echt dat hij even haar met rust liet. Sinds ze zwanger was liet hij haar geen een seconde met rust: 'Gaat het schat? heb je een kussen nodig liefje? Wil je nog wat kruidenthee van de kokkin?' Ze ging verzitten en Eboney keek meteen naar haar. 'Er is niks, liefje, en anders schreeuwde ik nou wel' zei Veronique glimlachend. Ze werden vrolijk begroet door alle adelen mensen en ook door Jade en Jason. 'En hoe gaat het met het buikje?' vroeg Jade. 'Het gaat goed, het groeit langzaam aan' zei Veronique. Pieter ,die nu veel veranderd was, pakte de hand van Veronique en drukte er een kus op. Eboney was niet zo jaloers ingesteld, tot op bepaalde grenzen. Hij keek naar de man die een vreemde twinkeling in zijn blik had. 'Eboney, de man van Veronique' stelde hij zich zelf voor en schudde de hand met Pieter. 'Ik voel me zo vereerd jullie hier te hebben, vandaag komt er een belangrijk iemand uit Perzié' zei hij vrolijk. 'Interessant' zei Eboney. Veronique liep naar haar zusje en praatte wat bij. 'Pieter is het dus niet vergeten' zei ze vrolijk' 'Veronique, je bent getrouwd, vergeet dat niet' zei Jade streng. 'Dat weet ik, maar hij is zoveel veranderd...' 'Niet qua inhoud' zei Jade. 'Nee ,duh, ik bedoelde uiterlijk, hij heeft veel meer spieren, en zijn haar is niet meer zo overdreven rood, het is lichter geworden' Jade giechelde. 'Ik snap echt niet dat je met hem hebt gehad, hij is zo...vies!?' zei Jade. 'Nou ja ik ben nu met een knappe man getrouwd, en slim en knap en ..en' 'Hou je mond, anders begin ik over Jason' zei Jade lachend. Ze lachte allebei en dronken hun wijn op.

Later die avond kwam de man uit Perzié. 'Welkom in Engeland' zei Pieter. 'Dank u, waar zijn mijn vertrekken?' vroeg hij meteen. 'Volgt u Jorath maar, hij brengt u er heen' Een tengere man kwam aanlopen en liep voor de man uit. 'Een ding is zeker, ik doe mijn kamer op slot' zei Veronique. 'Jason gaat hoogstpersoonlijk voor de deur liggen' zei Jade en liep weg. Eboney kwam bij zijn vrouw staan en sloeg een arm om haar middel. 'En hoe gaat het met mijn liefje?' 'Ik weet niet, ik ben moe' zei ze. Pieter kwam bij hun staan en glimlachte.' Dat is prins Kyran, hij heeft de mooiste tapijten van heel Perzié, veel vrouwenharten slaan vaak ook op hol bij hem' 'Nou de mijne absoluut niet' zei Veronique. 'Ik vind hem een engerd en hoop dat hij uit de buurt blijft, anders ziet hij een tapijt uit Engeland heel dichtbij' zei ze op een vast beraden toon. 'Nou nou, die heeft zeker pit' zei Pieter tegen Eboney. 'Lang niet zo veel als haar zus Jade, die is nog een stuk erger' antwoordde hij lachend terug. 'Eboney ik wil even gaan liggen, excuseer me' zei Veronique en liep de zaal uit.

Jade werd midden in de nacht wakker. Nadat Jason eindelijk in slaap was gevallen viel ze een uur later ook in slaap. Nu was ze weer wakker en stapte uit bed. Ze wist niet hoe laat het was, maar wel dat het nog 's nachts was. Ze liep naar haar kleding en kleedde haarzelf alvast aan. Ze droeg een jurk die een kleine, strakke decolleté had. Het was een paarse jurk en had kant op de mouwen. Haar korset was gelukkig al op haar lichaam afgesteld, dus niemand hoefde haar te helpen. Ze borstelde haar, haar uit en deed het in een simpele staart. Vervolgens deed ze haar schoenen aan en liep de kamer uit. Het was best warm, iets wat ze nooit had verwacht. Ze ging naar buiten en liep de tuinen in. Het zag er nog precies hetzelfde uit: Rozenstruiken en een paar prachtige appelbomen. Ze mistte nu haar eigen huis. Ze liep een stukje verder en plukte een roos. 'Mijn moeder had weleens verteld over de Engelse vrouwen en rozen' hoorde ze een lage stem achter haar zeggen. Ze draaide om en zag Prins Kyran staan. Hij had zich geschoren en droeg een mooi pak, en een tulband. Jade had wel eens dingen gehoord over de Perzen, ze was vaak gefascineerd door de verhalen van de matrozen en kapiteinen die weleens langs kwamen. Ze hadden verteld dat het prachtige mensen waren, de manier waarop ze eruit zagen maar ook hoe ze leefde. Hij bekeek haar ook van top tot teen. 'Sorry, ik had u niet gezien' zei Jade snel en maakte een reverence. 'Dat maakt niks uit, ik kwam namelijk ook maar net aanlopen' Hij sprak perfect Engels, iets wat ze nooit had verwacht. 'Is het waar, dat Engelse vrouwen meer verliefd zijn op rozen dan op hun man?' vroeg hij vervolgens. Jade keek van de roos naar de prins. 'Nee, althans niet bij mij, ik houd van rozen, heel veel zelfs, maar ik houd meer van mijn man' antwoordde ze vervolgens. 'Dus u bent getrouwd?' vroeg hij. Ze merkte dat de maanlicht op haar scheen en dat hij dichterbijer kwam staan. 'Ja ik ben al getrouwd' 'En heeft u ook kinderen?' vroeg hij. Er stonden ongeveer nog 4 stappen tussen hem en Jade begon zenuwachtig te worden. 'Nee ik heb geen kinderen' 'En waarom niet?' vroeg hij. 'Omdat ik geen kinderen kan krijgen, maar dit leid waarschijnlijk naar mijn slaapkamerleven' antwoordde Jade op een scherpe toon. Prins Kyran keek haar nog steeds doordringend aan. 'En uw zuster?' 'U bedoelt Veronique, ze is getrouwd en is in verwachting' zei Jade en kneep in de steel, waardoor de doornen door haar huid heen prikte. Het deed pijn en ze begon ook te bloeden, maar ze negeerde het. 'Heeft u nog meer zusters?' vroeg hij vervolgens. 'Ja nog een zus Caitlin, ze is ook getrouwd en heeft een zoon' zei Jade. 'Hm, dus u bent nog de enige die kinderloos is?' Jade knikte slechts. 'Hm, ik denk dat mijn nieuwsgierigheid bevredigd is, dank u wel' Hij draaide weer om en liep weg. Jade keek goed in het donker, zodat ze zeker wist dat hij weg was, daarna opende ze haar hand waar de roos in zat, hij zat vol met bloed en ze liep daarom ook snel terug naar binnen en lette niet op waar ze liep. Ze botste daarom tegen iemand op en viel bijna achterover. De man ving haar snel op. 'Dank je...Jason' Hij glimlachte en trok haar omhoog. 'Waarom ben je zo laat op?' 'Ik kon niet slapen' 'En wat is dat met je hand?' vroeg hij. Ze keek naar haar hand en toen weer in zijn ogen die haar doordringend aankeken. 'Ik kneep te hard in de roos, en die doornen zijn dus door mijn huid gekomen' 'En waarom?' Hij wist iets en zou het weten ook, dat was zo irritant aan hem vond Jade. 'Die prins Kyran, hij verhoorde me, ik wil wedden dat hij iets van plan is, maar dat geld hetzelfde voor Pieter, het gaat echt niet over Perzische tapijten die hij wilt hebben, daarvoor ken ik Pieter te goed' Zei Jade. 'Ik heb inderdaad ook zo'n vermoeden, maar laten we geen argwaan trekken, anders hebben wij de problemen' zei Jason en drukte een kus op haar voorhoofd. ' Kom we gaan terug naar bed, en dan zorg ik ook dat je iets om die hand hebt' Ze liepen arm in arm terug naar hun kamer en deden de deur op slot.

De volgende dag vertrokken de meeste Adellijke mensen het huis van de Gelother's. Veronique liep door de gang en zag toevallig Pieter en Kyran staan. Ze stopte met lopen en verstopte haarzelf achter een harnas. Ze speelde vroeger ook weleens luistervink, en nog steeds kon ze het. 'Vandaag moet het gebeuren, ik weet namelijk niet wanneer ze weggaan' zei Pieter. 'Dat snap ik, maar ik heb alleen de vrouwen nodig, degene die zwanger is moet bewusteloos zijn, dan kunnen we haar kind eruit halen, maar we moeten ook geen last hebben van de mannen' Zei Kyran. 'Maar een ding: Jade en Veronique Persis kunnen ernstig goed vechten, en hun mannen waarschijnlijk ook, van die andere adelvrouwen zul je geen last hebben behalve dat ze zullen schreeuwen en huilen als baby's, ik zal zorgen dat iedereen er is voor de lunch, zorg dat je mannen klaar staan' zei Pieter. Veronique sloeg een hand voor haar mond en sloop zo snel ze kon weg, naar de kamer van Jade. Ze gooide de deur open en deed hem meteen op slot. 'Veronique, wat doe je nou' zei Jade geschrokken en trok de deken tot onder haar kin. 'Sorry, Sorry maar we hebben een probleem' zei Veronique en draaide haarzelf om zodat Jason en Jade hun zelf konden aankleden. Ze waren snel aangekleed, gelukkig. 'Wat is er dan?' vroeg Jade. 'Pieter en Kyran hebben een bepaalde deal gesloten' 'Waarover?' vroeg Jason. 'Pieter heeft ons verkocht ofzo aan die prins, ze nemen alle vrouwen bij de lunch mee, en de mannen...die worden vermoord' 'Pff we hebben een oorlog overwonnen, waarom dit dan niet?' zei Jade luchtig. 'Omdat je niet weet hoe hun vechten, en of ze gif op hun wapens hebben' Zei Veronique. Jade dacht hierover na. 'Maar waarom zouden ze eigenlijk jou meenemen? je bent zwanger, en dus niks waard op de markt' zei Jason. 'Dank je wel voor het compliment, maar ze gaan me bewusteloos maken en mijn kind eruit halen' zei Veronique. Haar stem trilde en Jade merkte dat Veronique gelijk had. 'We weten inderdaad weinig van hun vechtstijl, maar dat betekent niet dat we het niet kunnen proberen' zei Jade om haar gerust te stellen. 'Als we nu vertrekken, misschien helpt dat?' stelde Jason voor. 'Dan pakken ze ons meteen' zei Jade. Ze liep naar de kast en pakte haar dolken uit de la. 'En een ding is zeker mij zullen ze niet zonder gevecht meenemen' zei Jade. Ze had nu een strakke rode jurk aan, het had gelukkig een wijde rok zodat je de dolken niet goed kon zien. Ze verstopte die altijd in een geheim vakje van haar jurken. 'Ze willen mij perse hebben, mij krijgen ze niet gratis' zei Veronique, maar nu met een zelfverzekerde stem. 'Dan zou ik als ik jou was je wapens pakken en klaar staan voor een gevecht' zei Jason. Hij zelf droeg altijd een zwaard aan de zijkant van zijn heup, maar dat deden de meeste mannen. Nadat ze Eboney ook hadden geïnformeerd gingen ze bewapend naar de lunch. Alle vrouwen en mannen zaten al aan tafel en keken hun vreemd aan toen ze binnenkwamen lopen. 'Ik wil vandaag een speciale mededeling doen' zei Pieter vervolgens. De wachters die er stonden deden de deuren dicht en vervolgens op slot. 'De prins Kyran...' de prins stond op en maakte een buiging en bekeek iedereen met zijn doordringende ogen. 'Heeft nieuwe slaven nodig, en we hebben de geluk dat de mooiste vrouwen hier, in Engeland, in de zaal aanwezig zijn' iedereen begon rumoerig te worden en sommige stonden op. 'Dit is onacceptabel' riep een man. 'Je blijft van mijn dochter' riep weer een andere man. 'Misschien is het nu tijd?' stelde Pieter voor aan de prins. 'Graag zelfs' Ze gaven beiden een sein aan hun wachters die meteen op de vrouwen afliep. 'Stop' riep Jade. De mannen keken verbaasd, en ook de wachters die stopte met lopen. Ze sprong op de tafel en haalde haar dolken tevoorschijn. 'Je verwacht toch niet, Pieter, dat je Veronique en mij zou kunnen meenemen?' Een blonde vrouw van ongeveer dezelfde leeftijd als Jade sprong ook op. 'En je verwacht toch zeker niet, dat je mij kon meenemen' de andere vrouwen begonnen nu ook in opstand te komen. 'Dan dames, op leven en dood' zei Pieter droog en gaf het sein dat de wachters verder moesten gaan. De wachters begonnen naar hun te grijpen. De Adelen mannen trokken hun sierzwaard en begonnen hun vrouwen of dochters te beschermen tegen de brute mannen. Veronique ontweek een pijl die haar richting kwam en gooide een vleesmes naar de boogschutter zijn hoofd. De Perzische krijgers waren erg acrobatisch en sprongen in de lucht en omringde twee jonge vrouwen. 'Melanie, wat moeten we doen' vroeg een roodharige vrouw. 'Wacht even' zei Melanie. Eenmaal ineengesloten trok Melanie een dolk vanuit haar laars en gooide die in een van de mannen zijn hoofd. De roodharige vrouw schopte een van de mannen in zijn klokkenspel en hij viel meteen om. 'Deze vrouwen hebben pit, daar houden wij mannen wel van' zei Kyran. 'Wij Engelse hebben er eigenlijk teveel last van, dan hebben jullie er blijkbaar meer aan' 'Zullen we dan maar?' stelde Kyran voor. 'Na u, uwe majesteit' Kyran trok zijn zwaard dat er anders uit zag. Hij was in een halve maan vorm en zag er scherp uit. Jason stak zijn zwaard door een de buik van een wachter en sloeg een andere knock- out. Eboney ontweek een dolk en een pijl en doorkliefde een Perzische soldaat. Veronique was blij dat ze nog lang niet hoogzwanger was en dat ze daarom nog allerlei sprongen kon doen. Ze sprong op de tafel en kwam met haar rug tegen die van Jade staan. Jade kielhaalde net een Engelse soldaat en hijgde. 'Zo hoe gaat het met jou?' vroeg Veronique droog terwijl ze een soldaat schopte en een vork in zijn oog gooide. 'Tot nu toe, vermoeid maar ik ga niet naar Perzié' zei Jade en sloeg met haar vuist tegen de wang van een soldaat. 'Ik ook niet' zei Veronique. Jade klemde haar armen in die van haar zus en ruilde draaiend om van plaats. Vervolgens verdedigde ze haarzelf net op tijd met haar dolken. Ze stak haar linker dolk in de hals van de Perzische soldaat en schopte hem van haar weg. 'Ik ga even die Adelen helpen' zei Jade en sprong van de tafel af. Melanie gaf net een knietje tegen een van de soldaten. Ze begon moe te worden en had verder geen wapens meer om haar zelf te beschermen. De roodharige vrouw, Sidney werd opgepakt en meegenomen op een snel tempo de zaal uit. 'Melanie' schreeuwde ze. Maar ze kon niks doen, ze was machteloos, net zoals haar vader, hij had zijn leven gegeven om haar te redden. Een vrouw in een strakke rode jurk kwam aanrennen en stak haar dolk in de rug van een soldaat. Daarna sprong ze over hem heen op een acrobatische manier en trok haar dolk uit zijn rug. Daarna gooide ze die door een belager van achter Melanie. 'Even kennismaken: ik ben Jade Persis' Zei ze hijgend. 'Melanie Otterfield' zei Melanie snel. Jade trok haar dolk uit de belager en ging weer rechtop staan. 'Hier dit heb je wel nodig' zei Jade tegen Melanie en pakte een van de halve maan zwaarden. 'Dank je' zei Melanie. 'Probeer hier zo snel mogelijk weg te komen en zoek Caitlin en Morrison Persis en vertel onze toestand, we kunnen dit niet winnen' 'Hoezo niet? we hebben bijna iedereen afgeslacht' zei Melanie ongelovig. 'Ze hebben ongeveer nog een heel leger buiten, samen met die van de prins, nee zorg dat je mijn zusje bereikt. ik smeek het je' Melanie knikte en begon te rennen naar de deuren. Gelukkig had de wachter de sleutel erin gelaten en kon ze het gewoon opendraaien en wegglippen. Ze deed wat ze van plan was en botste bijna tegen een dikke wachter. Ze slaakte een gil en stak vervolgens de zwaard door zijn dikke buik en trok hem er weer uit. De man giechelde en viel achterover. Ze rende zo hard ze kon naar buiten en stal een van de paarden die bij de voordeur stond. Ze reed, als de wind, snel en moeilijk te grijpen. De boogschutters waren net 1 seconde te laat en mistte haar iedere keer. De wind kon je ook nooit grijpen, en haar dus ook niet' ze reed Gelother uit, op zoek naar Caitlin Persis.

Veronique en Jade werden omringd door een hele groep Engelse en Perzische soldaten. Ze wisten beiden dat ze nu werden gepakt, of niet. Ze hoorde verschillende mannen nog een kreet uitbrengen en vrouwen die gilde toen ze opgepakt werden of meegesleurd. 'Milady's Persis jullie zijn nog de enige in leven, en jullie mannen natuurlijk ook, maar de vraag is natuurlijk: hoe lang blijven die leven' Jade en Veronique zochten naar die afgrijselijke prins Kyran. Hij liep tussen de mannen door naar hun toe. Pieter en 2 andere wachten hielden Jason en Bones vast. 'Jade wat ze ook zeggen, laat je niet meenemen, ze zullen ons toch vermoorden' riep Jason. 'Veronique laat je niet overhalen, zorg dat je hier weg bent' riep Bones haar toe. 'Veronique, is dit wel verstandig voor je baby? hij zou vaderloos opgroeien, of misschien wel helemaal niet' zei Pieter. 'Luister niet naar hem, hij liegt, we komen hier levend uit' zei Jade en liet haar verdediging niet zakken. 'Jullie zijn omringd, jullie mannen zijn in een onmogelijke positie om jullie te kunnen helpen, en je weet dat je het niet zal overleven, Jade, denk wat je doet, Ik geef toe jullie kunnen vechten, maar niet tegen zoveel, en vooral niet tegen sterke kerels als deze' Zei Kyran. De engerd had eigenlijk nog gelijk ook, maar hij zou haar zusjes baby niks doen en haar ook niet. 'Luister, laten we een deal sluiten' zei Kyran. Jade knikte nee en keek hem doordringend aan. 'Als jullie gewoon mee gaan, zonder tegenstribbelen of wat dan ook, dan laten we jullie mannen zonder verwondingen of wat dan ook gaan' 'En hoe kunnen we jullie vertrouwen?' vroeg Veronique. 'Ik ben een prins, en die moeten zich aan hun beloftes houden' zei hij op een rustige toon. 'Ik wil dat je dan eerst onze mannen los laat, nu , en dat we het kunnen zien dat ze zonder een wacht of iets uit deze zaal lopen' zei Jade op een veeleisende toon. 'Je bent pittig, maar ja dat zag ik al aan je gezicht' zei Kyran. 'En wat als ik het niet doe?' vroeg hij. 'Het eerste wat ik doe zijn die twee wachten vermoorden die onze mannen vastheeft...' 'Terwijl ik een vleesmes tussen de ogen van Pieter boor' zei Veronique erbij. Pieter begon te zweten en slikte even. Hij wist dat Veronique dat kon en dat ze niet scheef was zoals de meeste vrouwen zouden zijn. 'Dus het is aan jou de keus, Kyran' zei Jade. Hij zuchtte en begon moeilijk te kijken. 'Geen antwoord? oké' zei Jade. Ze draaide met een ruk om en gooide haar dolken recht tussen de ogen van de twee wachten. Ze vielen allebei achterover en een grote plas bloed begon zich te verspreiden. 'Pieter...' zei Veronique en had het mes al stevig vast en begon te richten. 'Stop het is een deal' riep Pieter. Kyran keek hem geïrriteerd aan. 'Toch wel?' zei Jade. 'Ja, ja, kijk ik loop al van jullie mannen weg, zie je het?' zei Pieter terwijl hij grote stappen wegzette. Jade sprong van de tafel naar Jason. 'Het spijt me, maar ik weet dat je me zult vinden´ zei Jade en drukte een kus op zijn lippen. 'Ik zal je vinden Jade, dat is mijn wraak' zei Jason. Eboney klom op de tafel en keek Veronique aan. 'Het spijt me Bones, ik wilde niet dat het zo gebeurde, maar ik beloof je dat de mannen van me afblijven' zei ze zacht. 'Dat weet ik liefje' zei Bones en drukte een kus op haar voorhoofd. 'Nu alles geregeld is, hebben we een deal' zei Kyran. 'Jason kom, we moeten gaan' Eboney keek naar de deur en hoorde al versterking komen. 'Jade ik zal je vinden' zei hij nog snel. Bones rende tussen de mannen door naar het raam en sprong eruit. Jason deed hem na en de mannen keken hen nog ongelovig na. 'We zullen nog veel problemen hebben met deze 4' zei Kyran. 'Jullie houden toch zo van uitdagingen?' zei Pieter lachend. 'Houd je kop...Mannen spullen pakken en naar de boten' beval Kyran. De versterking kwam naar binnen gerend en begeleidde hen naar de paarden. Jade en Veronique werden vastgebonden om hun handen en werden met een touw meegetrokken. 'Ik hoop dat je een plan hebt' zei Veronique. 'Zolang we bij elkaar blijven, moet het lukken' zei Jade. Ze werden in de koets geduwd waar Kyran en Pieter in zaten. 'Maak ons los' beval Jade. 'Nee, en jij bent niet meer degene die hier de bevelen uitdeelt' zei Pieter. Jade wilde nog iets zeggen maar Veronique gaf haar een elleboog zodat ze haar mond hield. De koets kwam in beweging en ze reden over hobbelige zandpaden.