Τραβώντας την προσοχή

Τα εμπορικά κέντρα ήταν κατασκεύασμα του σατανά, η επιτομή του καπιταλισμού και η χαρά του καταναλωτή. Το νέο τεράστιο εμπορικό του Ναμίμορι ήταν η επίγεια της κόλαση και οι νεοαποκτηθείσες φίλες της επηρεασμένες από την σατανική Κέλι μεταμορφώθηκαν σε διαόλους αποφασισμένους να παίξουν μαζί της σαν να είναι κούκλα.

''Πειραματόζωο'' όπως την αποκάλεσε η Κέλι την προηγούμενη μέρα στο εστιατόριο.

Τα κορίτσια από την άλλη έβλεπαν την όλη διαδικασία πιο παραμυθένια, σαν να ήταν όντως οι καλές νεράιδες που θα την βοηθούσαν να γίνει το θαύμα και α την ερωτευτεί παράφορα ο Χίμπαρι λες και ήταν τόσο εύκολο!

''Πρώτα ψωνίζουμε ρούχα!'' χοροπήδησε η Χάρου.

''Θέλουμε ρούχα δουλειάς, ρούχα καθημερινά, ρούχα για εξόδους, ρούχα για γιορτές! Και φυσικά παπούτσια!'' είπε τραγουδιστά η Κιόκο.

''Το πιο σημαντικό ρούχο για μια σοβαρή σχέση είναι τα εσώρουχα!'' είπαν ταυτόχρονα η Μπιάνκι και η Κέλι αν και οι δύο είχαν εντελώς διαφορετικές απόψεις για το τι πάει να πει 'σχέση'. Οι 3 πιο αθώες κοπέλες κοκκίνισαν και η Χάνα αναστέναξε.

''Ας πάρουμε φυσιολογικά εσώρουχα και μερικά για πιο ειδικές περιπτώσεις για να μην τρέχεις όταν τυχόν τα χρειαστείς…'' είπε, αισθανόταν πολύ μεγάλη ανάμεσα τους…

''Νομίζω και μια αλλαγή στα μαλλιά και η περιποίηση σώματος θα σου δώσει ένα πιο έντονο αέρα ανανέωσης…'' πρόσθεσε η Μπιάνκι.

''Ξέρεις τι; Νομίζω ότι τελικά σε συμπαθώ!'' είπε η Κέλι και την έπιασε αγκαζέ καθώς προχωρούσαν πιο μπροστά οδηγώντας τα κορίτσια και μιλώντας γα την ανάγκη αγοράς καλλυντικών επίσης.

Μέσα στις επόμενες 7 –αν έχουν τον θεό τους- ώρες, δοκίμασε άπειρα ρούχα, στην αρχή την έβαλαν να φορά ότι πιο περίεργο ή αποκαλυπτικό υπήρχε για να γελάσουν εις βάρος της και μετά όταν το ευχαριστήθηκαν την βασάνισαν με το να την βάζουν να φοράει ρούχα που πίστευαν ότι θα της ταίριαζαν. Τα ρούχα που πρότεινε η Κιόκο ήταν πολύ ροζουλί και χαριτωμένα για τα γούστα της, οι συνδυασμοί της Χάρου ήταν κάπως περίεργοι, τα ρούχα που της έδινε η Κέλι δεν θα τα φορούσε ούτε νεκρή… οπότε το στυλ που επικράτησε κυρίως ήταν ένας συνδυασμός από την σοβαρότητα της Χάνα και την θηλυκότητα της Μπιάνκι στα μέτρα της όμως γιατί αρνούταν να φορέσει ρούχο μέσα στο οποίο δεν αισθανόταν χαλαρή.

Η εμπειρία στον τομέα με τα εσώρουχα προτιμούσε να την σβήσει παντελώς από την μνήμη της γιατί εκεί κανείς δεν άκουσε την άποψη της για τα κλασσικά μονόχρωμα μπεζ εσώρουχα και έτσι γέμισε με δαντέλες, καρδούλες και χρωματιστά εσώρουχα και κάτι αόρατες πιτζάμες-νυχτικιές ευγενική χορηγία της Κέλι…

Τα παπούτσια και τα αξεσουάρ ήταν πιο εύκολα ευτυχώς.

Το πραγματικό βασανιστήριο όμως ήταν αυτή η περιποίηση σώματος… όχι ότι δεν έκανε και μόνη της αλλά ποτέ δεν είχε πονέσει τόσο πολύ! Δεν είχαν αφήσει ίχνος τρίχας!

''Δεν θέλω τον Χίμπαρι! Φέρτε μου ένα χιμπατζή που αγαπά την γυναίκα του με τρίχες! Χαζές ανισότητες μεταξύ των δύο φύλων! Βρείτε μου έναν άντρα που θα πέρναγε ότι περνάνε οι γυναίκες! Και θα έκανε αποτρίχωση με κερί στο μπικίνι. Αλλά φυσικά εμείς πρέπει να είμαστε όμορφες και απαλές και αυτοί να παραμένουν τέρατα!'' και η γκρίνια της συνέχισε όλη την ώρα σταματώντας απροετοίμαστους περαστικούς άντρες κάνοντας τους κήρυγμα!

Λιγότερο επώδυνο ήταν το κομμωτήριο και η περιποίηση νυχιών που ευτυχώς την χαλάρωσαν και σταμάτησε να γκρινιάζει. Η μεγαλύτερη αλλαγή έγινε στα μαλλιά της που πλέον έφταναν ως του ωμούς της αντί ως την μέση, όλα τα κορίτσια συμφώνησαν ότι δεν έπρεπε να τα ισιώσουν όμως γιατί τα πολύ σγουρά μαλλιά της ήταν η ταυτότητα της και χωρίς αυτά δεν θα ήταν η Άινα που ήξεραν, ο κομμωτής μάλιστα της έδωσε συμβουλές για την πιο εύκολη περιποίηση τους.

''Ουφ τελειώσαμε!'' είπε η Κιόκο χαρούμενα!

''Είχε πολύ πλάκα να το ξανακάνουμε!'' συμφώνησε η Χάρου.

''Αμέ αλλά την άλλη φορά να είναι άλλος το πειραματόζωο για να γελάσω και εγώ λίγο!'' μούγκρισε η καινούργια Άινα που αισθανόταν πιο εξαντλημένη παρά όμορφη και ανανεωμένη.

Βράδυ πλέον η Κιόκο και η Χάνα πρότειναν να καλέσουν τον Ροχέι να τις πάει όλες σπίτια τους.

''Να τον ρωτήσουμε και την άποψη του και για την Άινα!'' είπε σκεπτικά η Κέλι ελπίζοντας να είναι καλύτερος σε αυτό το ζήτημα από τον Γιαμαμότο. Ο νεαρός δεν άργησε να φανεί και η Κέλι πείραξε την Χάνα λέγοντας ότι με τα γονίδια τους το παιδί τους θα κάψει καρδιές όταν μεγαλώσει!

''Τι κάνετε;'' Ρώτησε δυνατά μόλις τις είδε και πήγε και στάθηκε ανάμεσα στις δύο πιο σημαντικές γυναίκες της ζωής του.

''Καλά είμαστε! Ροχέι-νι πήγαμε σήμερα για ψώνια με την Άινα-τσαν και την βοηθήσαμε να γίνει ακόμα πιο όμορφη! Τι λες;'' Τον ρώτησε και τον σκούντηξε να κοιτάξει προς της μεριά της. Η Άινα-τσαν εκείνη την στιγμή χασμουριόταν επιδεικτικότατα χωρίς να καλύπτει το στόμα της.

''Σάτο-σαν; Δεν σε αναγνώρισα! Άλλα-'' και εκεί του κόπηκε η ανάσα από την αγκωνιά που έφαγε από την αγαπημένη του ''εννοώ ομόρφυνες υπερβολικά πολύ!''

''Ναι ευχαριστώ Σασαγκάγουα-σαν.'' Είπε απλά χωρίς να πείθεται ιδιαίτερα, ήταν πάντα ικανοποιημένη με την εμφάνιση της και τώρα δεν αισθανόταν διαφορετικά απλά πονούσε σε διάφορα σημεία και ήταν κουρασμένη, τον εκτίμησε όμως για το καλοπροαίρετο σχόλιο.

''Πιστεύεις ότι θα αρέσει στον Χίμπαρι;'' Ρώτησε χωρίς πολλές περιστροφές η Κέλι κερδίζοντας με την σειρά της μια προειδοποιητική αγκωνιά από την φίλη της που πέρασε όμως απαρατήρητη από τον άντρα που δεν βρήκε περίεργη την ερώτηση.

''Ε δεν ξέρω, δεν νομίζω να τον έχω δει ποτέ με γυναίκα είναι πολύ σοβαρός και παντρεμένος με την δουλειά του αλλά αν είναι η Σάτο-σαν θα είναι ικανοποιημένος μαζί σου όπως και να είσαι. Τον σεβασμό του τον κερδίζει κάποιος με τον χαρακτήρα του όχι την εμφάνιση του.'' Είπε χωρίς ιδιαίτερη σημασία. Τα τελευταία λόγια του όμως την έκαναν πιο χαρούμενη από οποιοδήποτε κομπλιμέντο για την εμφάνισή της. Τα κορίτσια χαμογέλασαν με κατανόηση και έτσι έληξε η 'εβδομάδα μόδας'.

Ευτυχώς μέχρι την μέρα που ξεκινούσε πάλι η δουλειά μεσολαβούσε η Κυριακή για να ξεκουραστεί και να χαθεί λίγο η 'μαγεία' του ξορκιού. Στην αρχή ήταν πεπεισμένη ότι όταν πήγαινε στη δουλειά την Δευτέρα θα φορούσε τα παλιά της ρούχα και θα πήγαινε όπως πάντα αλλά τελικά όταν ήρθε το πρωινό της δευτέρας και την βρήκε μπροστά στην ανοιχτή της ντουλάπα άλλαξε γνώμη.

'Όλες με βοήθησαν να διαλέξουμε ρούχα για να είμαι πιο περιποιημένη δεν θα ήταν σωστό να της προδώσω… και στο κάτω κάτω της γραφής δεν πέρασα τόσο πόνο για το τίποτα!' κι έτσι φόρεσε ένα μαύρο λινό παντελόνι που έκανε τα πόδια της να φαίνονται πιο μακριά, ένα απλό άσπρο πουκάμισο με μανίκι ¾ αφήνοντας κάποια κουμπιά πάνω ανοιχτά και ένα απλό μενταγιόν, βάφτηκε και λίγο και έφυγε χωρίς να κοιταχτεί ξανά στο καθρέφτη γιατί φοβόταν ότι όντως δεν θα αναγνώριζε τον εαυτό της.

Γενικά οι αλλαγές που είχε κάνει δεν ήταν μεγάλες αλλά μάλλον η λεπτομέρεια έκανε την διαφορά γιατί όταν έφτασε στο Ίδρυμα όσοι την είδαν κοντοστάθηκαν λίγο και την κοίταξαν περίεργα και μετά έτριψαν τα μάτια τους ή κοίταξαν κάποιον άλλο για να βεβαιωθούν ότι έβλεπαν το ίδιο. Τα νέα μάλλον διαδόθηκαν γρήγορα γιατί κάθε τρεις και λίγο ερχόταν και κάποιο μέλος στο γραφείο με κάποια δικαιολογία για να την δουν, οι πιο τολμηροί έρχονταν εντελώς απροκάλυπτα και τη ρωτούσαν αν είχε βρει άντρα και υπήρχαν και οι ευγενικοί που απλά της έκαναν κάποιο κομπλιμέντο και μετά έφευγαν. Γενικά όμως η όλη κατάσταση είχε αρχίσει να γίνεται εκνευριστική, δεν την άφηναν να κάνει την δουλειά της και είχε μετανιώσει που τελικά έδωσε παραπάνω έμφαση στην εμφάνιση της.

Μόλις ο Κιόγια και ο Κουσακάμπε έφτασαν στο Ίδρυμα δεν άργησαν να μάθουν και αυτοί τα νέα πριν καν προλάβουν να δουν την γραμματέα.

''Στην αρχή δεν την αναγνώρισα!''

''Είναι ιδιαίτερα όμορφη σήμερα σε σχέση με άλλες φορές.''

''Ε καλά δεν ήταν και άσχημη!''

''Ξέρεις πως το λέω, περνούσε απαρατήρητη…''

''Οι γυναίκες ανθίζουν όταν είναι ερωτευμένες!''

''Τυχερό το αγόρι της. Αναρωτιέμαι ποιος είναι!''

''Πολύ αργά το καταλάβαμε τι διαμάντι είχαμε στο Ίδρυμα και τώρα όσο και να θέλουμε δεν θα μπορέσουμε να κερδίσουμε την καρδιά της.''

Και γενικά τέτοιου είδους συζητήσεις κυριαρχούσαν στους διαδρόμους κάνοντας τον Κουσακάμπε περίεργο –θα ρωτούσε λεπτομέρειες πιο μετά όταν θα έμενε μόνος- και τον Χίμπαρι εκνευρισμένο με την φασαρία που υπήρχε από αυτές τις συζητήσεις φυτοφάγων, βιαζόταν να φτάσει στην ηρεμία του γραφείου του.

Προς μεγάλη του δυσαρέσκεια το γραφείο του αποδείχτηκε κέντρο συνωστισμού που όμως διαλύθηκε με την άφιξη του, μπαίνοντας στο γραφείο ήταν αποφασισμένος να ζητήσει εξηγήσεις από τον κατά πάσα πιθανότητα υπαίτιο της κατάστασης…

''Άντε πάλι…'' μούγκρισε η γραμματέας όταν ξανάκουσε την πόρτα να ανοίγει ''ναι, ναι ευχαριστώ για τα καλά σας κομπλιμέντα, όχι δεν έχω αγόρι και δεν πρόκειται να σας πω αν είμαι ερωτευμένη ή όχι αφήστε με ήσυχη αλλιώς θα έρθω αύριο ντυμένη τέρας!'' είπε με απελπισία.

''Αυτή θα ήταν σοφή επιλογή αν είναι να επικρατεί αυτή η βαβούρα κάθε πρωί.'' Είπε απλά ο Χίμπαρι πριν εμφανιστεί μπροστά της για να την δει καλύτερα ήταν ελαφρώς περίεργος αν και δεν θα το παραδεχόταν ποτέ. Χωρίς να το θέλει δεν μπόρεσε παρά να την κοιτάξει πιο έντονα από ότι συνήθως. Η μεγαλύτερη διαφορά ήταν στο μήκος μαλλιών, τα αρκετά κοντά πλέον μαλλιά της πλαισίωναν πολύ όμορφα το πρόσωπό της, δεν ήταν τόσο ατίθασα. Ήταν σαν να είχε σηκωθεί μια κουρτίνα που την έκρυβε. Και δεν έκρυβε απλά το πρόσωπό της αλλά και την φιγούρα του σώματος της που φαινόταν πολύ ευχάριστο και βολικό και το πρόσωπό της… ήταν σαν να την έβλεπε πρώτη φορά. Μεγάλα σκούρα πράσινα μάτια που μέχρι τώρα νόμιζε για μαύρα, γεμάτα μάγουλα που σε προκαλούσαν να τα δαγκώσεις σαν να ήταν καρποί φρούτων. Και οι λεγόμενοι καρποί κάτω από το βλέμμα του έγιναν κόκκινα μήλα και η κοπέλα τινάχτηκε σαν ελατήριο και τα μαλλιά της κουνήθηκαν παιχνιδιάρικα τώρα που ήταν πολύ πιο ελαφριά.

''Συγγνώμη νόμιζα ότι ήταν… αφήστε δεν πειράζει! Συγγνώμη για την αγένεια μου!'' είπε και πάλι ταπεινά αρνούμενη να τον κοιτάξει, πλέον δεν είχε την αφάνα της να κρυφτεί. Ο Χίμπαρι δεν μπόρεσε παρά να σκεφτεί… ήταν πάντα τόσο εκφραστική ενώ συνέχιζε να είναι ήσυχη το πρόσωπό της φώναζε τα πάντα! Την αμηχανία, την ντροπαλότητα, τον θαυμασμό.

''Χν'' είπε απλά και πήγε στο δίπλα δωμάτιο…

''Με γεια το κούρεμα'' είπε απλά ο Κουσακάμπε που αισθάνθηκε την όλη αλλαγή στην ατμόσφαιρα και βγήκε από το γραφείο με ένα ελαφρύ γελάκι ίσως το αφεντικό του την είδε πραγματικά ως γυναίκα και όχι ως το έξυπνο κατοικίδιο που τον γλίτωνε από παραπανίσια δουλειά…

Ο Χίμπαρι στο άλλο δωμάτιο προσπάθησε να ηρεμήσει… όντως μέχρι τώρα την έβλεπε ως ζωάκι που τον διασκέδαζε με την χαριτωμένη συμπεριφορά του ποτέ όμως δεν σκέφτηκε αν ήταν όμορφη, ποτέ πως θα ήταν αν έκανε κάτι μαζί της και όσες φορές έτυχε κάποιος να το προτείνει του φαινόταν κωμικά αδιανόητο και έβρισκε αστεία την έντονη άρνηση της γραμματέας.

Τώρα όμως που το ξανασκεφτόταν τον ψιλοεκνεύριζε. Γιατί απαρνιόταν τόσο έντονα τις προτάσεις; Τον σιχαινόταν; Γιατί αποκλείεται να τον φοβόταν δεν της είχε δώσει αφορμή να τον φοβηθεί ακόμα και όταν θύμωνε μαζί της ή την απειλούσε ποτέ δεν το εννοούσε και η γραμματέας φαινόταν να το καταλαβαίνει. Αλλά γιατί να τον βρίσκει αποκρουστικό; Ήταν αρκετά σίγουρος ότι ήταν εμφανίσιμος. Ίσως δεν έμπλεκε τα επαγγελματικά με τα συναισθηματικά… οπότε η ιδέα ήταν και για αυτή εντελώς γελοία… δεν του άρεσε όμως τώρα η ιδέα η κοπέλα να θεωρεί αδιανόητη μια σχέση μαζί του.

Όχι φυσικά ότι αυτός ήθελε σχέση μαζί της αλλά πλήγωνε την υπερηφάνεια του αυτή η άρνηση εκ μέρους της!

Αποφασισμένος σηκώθηκε να πάει να κάτσει στ γραφείο του. Ήθελε να μελετήσει καλύτερα αυτόν τον νέο 'εχθρό' που σαν μικρόβιο είχε μολύνει τις σκέψεις του. Ίσως μόλις συνήθιζε στην αλλαγή να μην του έκανε τόση εντύπωση.

Όταν μπήκε εκείνη δεν σήκωσε το κεφάλι της, δεν τον είχε ακούσει, εξίσου αθόρυβα πήγε στη θέση του και έμεινε να την κοιτάζει.

Τα μαλλιά της κινούνταν με το παραμικρό και αν και σγουρά φαίνονταν πολύ απαλά, ήθελε να τα αγγίξει, να χώσει το χέρι του μέσα τους. Η άκρη της μύτης της ήταν ιδιαίτερα στρόγγυλη και τον προκαλούσε να την δαγκώσει όπως και τα μάγουλά της, τα χείλη της δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο αλλά τον τρέλαινε ο τρόπος που τα δάγκωνε η ίδια καθώς ήταν απορροφημένη στη δουλειά. Γιατί ξαφνικά πρόσεχε όλες αυτές τι αισθησιακές λεπτομέρειες;

Ίσως αν την απέλυε να ηρεμούσε αλλά αυτό θα ήταν δειλό εκ μέρους του και χωρίς κανένα συμφέρον. Όχι θα το αντιμετώπιζε αλλιώς δεν ήξερε πως αλλά δεν είχε γεννηθεί ακόμα η γυναίκα που θα τον έλεγχε και δεν ήταν στον χαρακτήρα του να αφήνει τις επιθυμίες και τις ορμόνες να κυριαρχούν επί της λογικής του!

'Τι γίνεται όμως με τα πρωτογενή ζωώδη ένστικτα;' Μια μικρή φωνούλα στο κεφάλι του ψιθύρισε.

''Τσκ.'' Ακούστηκε ο θόρυβος από την γραμματέα που τώρα κοιτούσε το δάχτυλο που είχε κοπεί από το χαρτί και το έβαλε αμέσως στο στόμα της να γλείψει το αίμα. Κοίταξε έντονα τις κινήσεις της σχεδόν πεπεισμένος ότι τον βασάνιζε επίτηδες. Το βλέμμα περιπλανήθηκε στον καρπό του χεριού της. Το μοναδικό πράγμα που θυμόταν από αυτήν ακόμα και όταν δεν είχε έντονη παρουσία ήταν αυτό το κομμάτι πάνω της. Ο καρπός και ευχαριστημένος είδε ότι παρέμενε ο ίδιος λεπτός καρπός.

Θυμόταν πάντα το σπάσιμο του καρπού της όταν έβαζε τα βιβλία του στην σακούλα, το ίσιωμα του όταν του την πρόσφερε, την κίνηση του όταν τραβούσε βιβλία από τα ράφια ή όταν έγραφε και δαχτυλογραφούσε. Ήταν ήρεμες κινήσεις με χάρη. Η μόνη διαφορά ήταν ότι τώρα φανταζόταν αυτές τις κινήσεις όταν τα χέρια της θα ήταν δεμένα με τις χειροπέδες του καθώς θα προσπαθούσε να αποδράσει.

Βρήκε νέο εχθρό από εκεί που δεν το περίμενε και δεν μπορούσε να την δαγκώσει του θανατά γιατί το έκανε ασυνείδητα και γιατί και ο ίδιος θα προτιμούσε να της κάνει άλλα δαγκώματα. Αναστέναξε χωρίς να το καταλάβει καθώς έτριβε κουρασμένα τους κροτάφους του. Ο ήχος τράβηξε την προσοχή της Άινα που ξαφνιασμένη σήκωσε το βλέμμα της και τον κοίταξε στα μάτια. Τελειωτικό χτύπημα..

''Τσκ!'' ήταν σειρά του να δηλώσει την δυσαρέσκεια του.

''Είστε καλά Χίμπαρι-σαν;'' Η φωνή της ήταν γεμάτη ανησυχία και δεν ήθελε να κοιτάξει το πρόσωπό της σε περίπτωση που ήταν και αυτό γεμάτο με τα ίδια συναισθήματα.

''Όχι.'' Μούγκρισε

''Έχετε πονοκέφαλο;'' Ακόμα πιο ανήσυχη φωνή. Την άκουσε να σηκώνεται από το γραφείο της και να τον πλησιάζει, η μυρωδιά της τον πλημύρισε… λεβάντα.

''Ναι'' είπε εκνευρισμένα.

''Πάω να φέρω ασπιρίνη!'' είπε και απομακρύνθηκε βιαστικά. Ανέπνευσε σαν άνθρωπος. Η κατάσταση αποδεικνυόταν πιο επικίνδυνη από ότι φανταζόταν. Σηκώθηκε απότομα, ίσως έπρεπε να βγει κάποιο ραντεβού με γυναίκα… που ήταν αυτό το τηλέφωνο της σερβιτόρας από τις προάλλες; Έφυγε βιαστικά από το Ίδρυμα, το πιθανότερο αυτό να έφταιγε και αύριο να ήταν καλυτέρα…

Όταν η Άινα επέστρεψε βιαστικά στο γραφείο με ένα ποτήρι νερό και το φάρμακο βρήκε την θέση του άδεια. Πήγε στο δίπλα δωμάτιο να δει αν είχε ξαπλώσει αλλά ήταν και αυτό άδειο.

'Μάλλον πήγε σπίτι του να κοιμηθεί με την ησυχία του' σκέφτηκε και ευχήθηκε να αναρρώσει γρήγορα.

Μετά από εκείνη τη μέρα δεν τον είδε για μια βδομάδα. Ο Κουσακάμπε της είπε ότι ήταν καλά απλά είχε δουλειές και η Άινα δεν ρώτησε περαιτέρω ήταν αρκετά σίγουρη ότι υπήρχαν πολλές δραστηριότητες του Ιδρύματος για τις οποίες δεν ενημερωνόταν, για τις οποίες ήταν καλύτερο να μην κρατάν αρχείο…

Μια από τις επόμενες μέρες που ακολούθησαν και ενώ διάβαζε ένα βιβλίο στο διαμέρισμα της το κινητό της χτύπησε περίεργη κοίταξε τον αριθμό μην ξέροντας ποιος μπορεί να την καλούσε τέτοια ώρα, ο αριθμός άνηκε στο αφεντικό της.

''Χίμπαρι-σαν;'' Ρώτησε σηκώνοντας το τηλέφωνο κάπως απότομα.

''Κανόνισε για αύριο συνάντηση στη 1 το μεσημέρι με την οικογένεια Φερίλι θέλουν να αγοράσουν κάποιες πληροφορίες για την ισπανική οικογένεια Σότο (=αυτοί που ζουν κοντά στα δάση) …'' είπε όπως πάντα.

''Συγγνώμη για το θάρρος που παίρνω αλλά αισθάνεστε καλύτερα έτσι;'' Ησυχία επικράτησε στην άλλη γραμμή.

''Μην κάνεις ανόητες ερωτήσεις Άινα.'' Είπε κοφτά και της το έκλεισε. Η κοπέλα χαμογέλασε. Ακουγόταν και πάλι ο εαυτός του!

Επιτέλους η διάθεση της έφτιαξε, σήμερα θα τον έβλεπε στη δουλειά. Βέβαια επειδή την ειδοποίησε τελευταία στιγμή δεν θα είχε χρόνο να εκτιμήσει την επανασύνδεση έπρεπε να ζητήσει από τον Κουσα-σαν τον αριθμό επικοινωνίας και να τους ζητούσε να περάσουν από τα γραφεία τους στη 1 δηλαδή σε 5 ώρες από τώρα, έπρεπε να βρει τις σχετικές πληροφορίες και φυσικά να προετοιμάσει την αίθουσα στην οποία θα γινόταν η ανταλλαγή.

Ευτυχώς ο Κουσακάμπε είχε ήδη αναλάβει το τηλεφώνημα προνοώντας ότι θα ήταν καλύτερα αυτός να μιλήσει αφού γνώριζε την κατάσταση καλύτερα. Έτσι η Άινα αφού πρώτα έστειλε ένα μέλος να αγοράσει κάτι για κέρασμα κι σε ένα άλλο έδωσε οδηγίες για το ποια αίθουσα θα χρησιμοποιούσαν ώστε να την ξεσκονίσουν και διακοσμήσουν όπως θα τους πει κατάφερε να επικεντρωθεί στο να μαζέψει όσα στοιχεία είχαν για τους Σότο, να τα μελετήσει, να φτιάξει ένα γενικό πλάνο ώστε να μπορεί να απαντήσει σε ερωτήσεις και τέλος να τυπώσει ένα αντίτυπο του φακέλου ώστε να μην δώσουν το πρωτότυπο αρχείο.

Στις 12 και μισή όλα ήταν έτοιμα, αυτή και ο Κουσακάμπε περίμεναν στην αίθουσα και από ότι ενημερώθηκε ο Χίμπαρι-σαν θα ερχόταν μαζί με τους επισκέπτες.

Πιστοί στην ώρα τους ο Χίμπαρι μαζί με άλλους 2 άντρες έφτασαν στη 1 ακριβώς. Ο Χίμπαρι μπήκε χωρίς καν να τους χαιρετήσει ή κοιτάξει και στην απέναντι μεριά υπήρχαν δύο μαξιλάρες για τους επισκέπτες.

''Καλωσορίσατε.'' Είπε η Άινα ευγενικά αναλαμβάνοντας το ρόλο της οικοδέσποινας και πήρε τα παλτά τους. Οι άντρες φαίνονταν φιλικοί και της έδωσαν τα παλτά με ευγνωμοσύνη πριν καθίσουν και αυτοί. Ο ένας ήταν γύρω στα 40 με ελαφρώς σκούρα από τον ήλιο επιδερμίδα και μεγάλο λευκό χαμόγελο με τους κροτάφους του να αρχίζουν να γκριζάρουν, πολύ γοητευτικός ο συνοδός του ήταν πολύ νεώτερος και από το γυμνασμένο του σώμα ήταν φανερό ότι ήταν ο σωματοφύλακας του.

''Χίμπαρι-σαν δεν θα μας συστήσετε στην δεσποινίς; Δεν θα ήταν ευγενικό!'' είπε χαμογελώντας πλατιά και ο Χίμπαρι έμεινε να τον κοιτά με σοβαρό πρόσωπο.

''Είστε εδώ για δουλειά όχι για καφέ.'' Είπε αυστηρά, οι Ιταλοί ακόμα και στη δουλειά ήταν πολύ φιλικοί και χαλαροί. Στη δήλωση του αφεντικού της η Άινα κοκκίνισε γιατί εκείνη την στιγμή σέρβιρε τσάι και μπισκότα ωστόσο θα έδειχνε περίεργο αν σταματούσε και τα μάζευε οπότε αφού τέλειωσε κάθισε στα αριστερά του άντρα και αποφάσισε να μην μιλήσει ή πράξει αν δεν της δοθεί λόγος.

''Είναι θέμα καλών τρόπων και ακόμα και ένας καλός μαφιόζος πάντα πρέπει να δείχνουμε στις γυναίκες τον σεβασμό μας, ιδίως όταν είναι τόσο όμορφες!'' δικαιολογήθηκε ο άντρας εύθυμα. ''Το όνομα σας λοιπόν δεσποινίς;'' Την ρώτησε απευθείας παίρνοντας πρωτοβουλία. Η Άινα κοίταξε τον Χίμπαρι να δει τι έπρεπε να κάνει αλλά ο άντρας την αγνοούσε επιδεικτικά έτσι αποφάσισε να μιλήσει, αν την προτιμούσε να μην απαντήσει μάλλον θα της το έδειχνε αγριοκοιτάζοντας την.

''Σάτο Άινα.'' Είπε ουδέτερα και χωρίς πολλά λόγια.

''Άνταμο Φελίνι, γοητευμένος.'' Είπε και της έπιασε το χέρι για να το φέρει στο στόμα του αλλά τα αντανακλαστικά της Γιαπωνέζας που δεν ήταν συνηθισμένη σε τέτοιους είδους οικειότητες την έκαναν να τραβήξει το χέρι της πριν προλάβει ο άντρας να το φιλήσει.

''Είμαστε λιγότερο διάχυτοι εδώ… συγγνώμη.'' Προσπάθησε να δικαιολογήσει την πράξη της παραμένοντας ψύχραιμη, κοίταξε με την άκρη του ματιού της το αφεντικό της σε περίπτωση που η αγένειά της τον εκνεύρισε. Έκπληκτη όμως είδε ένα αδιόρατο χαμόγελο στα χείλη του που εξαφανίστηκε το ίδιο γρήγορα όσο εμφανίστηκε.

''Προσθέτει στην γοητεία σας.'' Είπε ευγενικά ο άντρας ώστε να μην την βάλει σε δύσκολη θέση. ''Και από εδώ ο συνάδελφός μου ο Φίνο.'' Ο καστανομάλλης άντρας δίπλα του έγνεψε απλά.

''Κουσακάμπε Τέτσουγια.'' Συστήθηκε με την σειρά του και ο υπαρχηγός.

''Όπως θα έχετε ήδη ειδοποιηθεί με έστειλε σε εσάς ο Καβαλόνε μετά από μια συζήτηση που κάναμε για την διακίνηση πληροφοριών και πρότεινε την οργάνωση σας ως την καλύτερη στον τομέα με μυστικά που πολλοί θα σκότωναν για να μάθουν.'' Είπε με μάτια που έλαμπαν από περιέργεια.

''Το πιθανότερο να κατέληγαν νεκροί αν προσπαθούσαν να τις αποκτήσουν με αυτό τον τρόπο.'' Είπε ο Κιόγια πίνοντας χαλαρά το τσάι του.

''Ναι έχω ακούσει τις φήμες μέχρι και ο Καβαλόνε φαινόταν λίγο άβολα όταν σας ανέφερε!'' είπε ο Φελίνι και γέλασε ''Για αυτό είμαι διατεθειμένος να πληρώσω μια τιμή λογική σε σχέση με τις πληροφορίες…'' είπε γέρνοντας προς το μέρος τους.

''Ε τότε θα χρειαστεί να πληρώσετε αρκετά κύριε Φελίνι.'' Μπήκε στην κουβέντα η Άινα που προφανώς αυτή την στιγμή γνώριζε τα περισσότερα για το θέμα αφού ασχολούνταν με την οργάνωση και ανάλυση του περιεχομένου της ατζέντας του Ιδρύματος. ''Καθώς έχουμε αρκετά πλούσιο υλικό.'' Και με αυτό άνοιξε τον χαρτοφύλακα δίπλα της και έβγαλε 5 ίδια φυλλάδια που τα μοίρασε στους παρευρισκόμενους του δωματίου.

''Περιέχει λίγες πληροφορίες ίσα για να δείτε ότι όντως διαθέτουμε το υλικό για το οποίο θα πρέπει να πληρώσετε ώστε να το πάρετε μαζί σας και να το αναλύσετε μετά μόνοι με την ησυχία σας, να το κάνετε ότι θέλετε.''

''Κρέμομαι από τα χείλη σας παρακαλώ ενημερώστε μας.'' Της είπε ανοίγοντας τα χέρια του σαν να της έδινε άδεια. Την άδεια όμως την περίμενε από το αφεντικό της που το κοίταξε ξανά και πάλι δεν της έδειξε κάτι αλλά συνέχιζε να πίνει αμέριμνος το τσάι του.

''Όπως και σεις η οικογένεια Σότο είναι μια από τις ανερχόμενες μαφιόζικες οικογένειες με κύριο χώρο δράσης όμως την Ισπανία και όχι την Ιταλία. Συγκεκριμένα ιδρύθηκε στην Ισπανία πριν από 50 χρόνια από τον Ντιέγκο που πρόσφατα όμως δολοφονήθηκε και την θέση του τώρα ανέλαβε ο γιος του που κατάφερε μέσα στα τελευταία 3 χρόνια να κάνει την οικογένεια Σότο μια από τις πιο σημαντικές φαμίλιες στην Ισπανία. Το όνομα η οικογένεια το πήρε από το μέρος το οποίο την στεγάζει…''

''Πολύ καλά όλα αυτά αλλά τα ξέρουμε ήδη…'' την διέκοψε με υπομονή ο πελάτης.

''Λογικό δεν θα σας έλεγα κάτι που δεν ξέρετε χωρίς κάποια πληρωμή ωστόσο τα αρχεία μας περιέχουν πληροφορίες που δεν έχουν φτάσει στα αφτιά των υπολοίπων… και αποκαλύπτει κάποια ψέματα που κυριαρχούν… για παράδειγμα για την δολοφονία του Ντιέγκο που υποτίθεται ότι έγινε από την αντίπαλη οικογένεια…''

''Αυτό που πραγματικά με ενδιαφέρει είναι ο τρόπος που ο γιος του κατάφερε να κερδίσει τόση δύναμη μέσα σε τόσο λίγο διάστημα. Όταν ο Ντιέγκο πέθανε άφησε την οικογένεια μισοκατεστραμμένη…. Και τώρα ο Φάμπιαν έχει καταφέρει να κάνει τους Σότο τόσο δυνατούς που αρχίζουν και απειλούν την θέση μας…''

''Χμ… όντως έχει κάνει κάποιες συνεργασίες με επιτυχημένους επιστήμονες στο χώρο των πολεμικών όπλων…''

''Αυτό με ενδιαφέρει… τι είδους όπλα. Ή μάλλον όχι ξέρω τι είδους όπλα είναι πλέον της μόδας στην μαφία, κουτιά που ενεργοποιούνται με τις φλόγες και απελευθερώνουν τον τρόπο… κυκλοφορούν στο εμπόριο… οι Σότο όμως κατάφεραν να κερδίσουν τη συνεργασία με ένα σπουδαίο επιστήμονα όπως ακούγεται… χρειάζομαι πληροφορίες για αυτόν, ποιος είναι, για τις εφευρέσεις του και πως αυτές λειτουργούν και πως καταστρέφονται, για τις συνεργασίες και τι περιέχει το συμβόλαιο του με τους Σότο… πρέπει να μάθω την πραγματική καταγωγή των κουτιών!''

''Νόμιζα ότι απλά θέλατε να μάθετε για τους Σότο, πρέπει να ψάξω στα αρχεία προκειμένου να μην σας δώσω αόριστες απαντήσεις στα ερωτήματα σας…''

''Ξεκίνα και αν πιστεύω ότι αξίζουν είμαι διατεθειμένος να πληρώσω και με το παραπάνω…'' είπε με μια άγρια ανυπομονησία. Η Άινα λίγο μπερδεμένη με την αντίδραση του πήρε ανάσα και πήγε να μιλήσει. Ήταν λίγο περίπλοκο το θέμα με την καταγωγή των κουτιών και τον επιστήμονα… άλλωστε ήταν ένα από τα ακρομπαλένο!

''Περίμενε Άινα.'' Είπε σοβαρά ο Χίμπαρι και σήκωσε το χέρι του σε ένδειξη να σταματήσει. ''Η συμφωνία μας δεν έλεγε αυτό. Είχα την εντύπωση με βάση αυτά που είπε το Άλογο ότι θέλατε τις πληροφορίες για να σχεδιάσετε την άμυνα σας στον εχθρό. Το ενδιαφέρον σας φαίνεται πολύ απομακρυσμένο από εκείνη την κατεύθυνση όμως.''

''Αλήθεια; Η δύναμη των Σότο είναι άρρηκτα δεμένη με αυτό το θέμα, φυσικά και θέλω να μάθω όλες τις πληροφορίες γύρω από αυτή τη δύναμη ώστε να είμαι σε θέση να την παράγω ο ίδιος… να γίνουν οι Φελίνι δυνατοί… και το ίδρυμα έχει όλες τις πληροφορίες επί του θέματος που χρειάζομαι'' είπε με μια λάμψη στα μάτια.

''Η συμφωνία μας εδώ ματαιώνεται τότε. Αυτές οι πληροφορίες δεν είναι διαθέσιμες για αγορά. Η συλλογή τους έγινε από προσωπικό ενδιαφέρον και επειδή όπως είπατε μου προσφέρουν μια δύναμη που άλλοι δεν έχουν, δεν πρόκειται να μοιράσω αυτή την γνώση.'' Είπε και σηκώθηκε δίνοντας τέλος στην συζήτηση.

''Εννοείς ότι δεν θα διαπραγματευτείς μαζί μου!'' είπε έξαλλος από αυτή την εξέλιξη

''Συμφώνησα για τις πληροφορίες των Σότο την στιγμή που θέλετε άλλες για τις οποίες ποτέ δεν θα δεχόμουν συνάντηση. Αν θέλετε τον φάκελο των Σότο κανονίστε τα με την γραμματέα μου και τον υποδιευθυντή μου.''

''Για κάποιον που κρατά τις πληροφορίες αυτές μόνο για τον εαυτό του είναι πολύ γενναιόδωρη η προσφορά σας προς τους Βόνγκολα… οι φήμες λένε ότι είναι η οικογένεια που πραγματικά κατέχει το μυστικό των κουτιών και εσείς Χίμπαρι Κιόγια είστε ένας από τους φύλακες! Αυτό με βάζει σε υποψίες για τον ισχυρισμό σας…'' φώναζε τις κατηγορίες και έχοντας σηκωθεί αυτός και ο άλλος άντρας όρθιοι

''Με τους Βόνγκολα υπάρχει αμοιβαίο συμφέρον.'' Είπε και τον κοίταξε απειλητικά.

''Μαλακίες!'' είπε και τον κοίταξε εξίσου απειλητικά ''Φίνο!'' και στο κάλεσμα ο Φίνο έβγαλε αστραπιαία ένα όπλο αλλά πριν προλάβει να κάνει κάτι το όπλο είχε φύγει από τα χέρια του και ο Χίμπαρι ήταν μπροστά του με τα τόνφα έτοιμα.

''Νόμιζα ότι είχατε καταλάβει ότι θα καταλήγατε νεκροί αν προσπαθούσατε να σκοτώσετε για τις πληροφορίες που θέλετε.'' Είπε χωρίς να κάνει και άλλη κίνηση.

''Τσκ, φεύγουμε Φίνο.'' Είπε ο αρχηγός της οικογένειας Φελίνι αναγνωρίζοντας μια χαμένη μάχη που αρνούταν να δώσει γιατί είχε περισσότερα να χάσει παρά να κερδίσει.

Στο δωμάτιο τώρα έμειναν οι τρεις τους αλλά σύντομα ο Χίμπαρι έφυγε το πιθανότερο να πάει για ύπνο.

''Αυτό ήταν επικίνδυνο…'' έκανε την παρατήρηση της από την πρώτη συναλλαγή πληροφοριών στην οποία ήταν παρούσα.

''Θα μπορούσε να είχε πάει και χειρότερα.'' Είπε σοβαρά ο Κουσακάμπε. ''Συνήθως όμως όλα είναι ομαλά, λίγοι τολμάνε να δημιουργήσουν μπελάδες με τον Κιο-σαν.'' Και την κοίταξε καθησυχαστικά.

''Ελπίζω να μην χρειαστεί ποτέ να το κάνω αυτό μόνη μου!'' απευθύνθηκε κυρίως στον εαυτό της καθώς μάζευε τα χαρτιά που τελικά δεν χρειάστηκαν.

''Ούτε εγώ'' συμφώνησε μουρμουρίζοντας και ο προϊστάμενος της ''Θα καλέσω κάποιον να σε βοηθήσει.'' Και με αυτό την άφησε μόνη στο δωμάτιο