Hoofdstuk 10 – De Vermissing

You're fighting me off like a firefighter,

So tell me why you still get burned?

You say you're not, but you're still a liar,

'Cause I'm the one that you run to first.

Every time, why do you try to deny it?

When you show up every night and tell me that you want me,

But it's complicated, so complicated…

(Hurts so good – Astrid S)

November ging in een waas van emoties voorbij. Tijdens toverdranken zei Draco geen woord tegen haar. Zwijgend maakten ze hun drankjes en zwijgend vertrok hij weer richting de slaapzaal. 's Avonds huilde Hermelien zichzelf meestal in slaap, haar snikken smorend in haar kussen zodat Draco het niet zou horen in de kamer naast haar. Terwijl november voorbij ging, ging het ergste verdriet ook voorbij. Ginny zorgde ervoor dat Hermelien elke avond in de leerlingenkamer van Griffoendor was. Ze vrolijkte haar op met spelletjes, grapjes en simpelweg door haar bij haar vrienden te laten zijn. Tussen Ron en Hermelien heerste geen ongemakkelijkheid meer. Ron had zich erbij neergelegd dat Hermelien het hem niet zomaar zou vergeven en hij drong er niet verder op aan. Anders was de situatie met Belinda, die Ron nog steeds dodelijke blikken toewierp.

Elke keer dat ze Draco zag lopen, voelde Hermelien nog steeds een schok in haar maag. Ze wist dat ze nog ontzettend verliefd was op hem, maar hij besteedde geen aandacht meer aan haar. Elke keer dat ze voelde dat ze met hem wilde praten, hield Ginny haar tegen. Elke keer liet ze zich overtuigen.

Toen ze op een avond in een luie stoel zat voor het haardvuur in de kamer van Griffoendor, kwam Magnus Stoker voor haar zitten. 'Hey, ik hoorde van Ginny dat je het moeilijk hebt met een jongen?'

Geschrokken keek ze hem aan. Waarom zou Ginny dat doen? 'Zei ze ook wie?' Magnus schudde zijn hoofd. 'Nee, dat was privé, maar ik snap nu waarom je na het Herfstbal nooit meer wat tegen me gezegd hebt.'

´Het spijt me, ik had zoveel aan mijn hoofd.´ Mompelde ze schuldig.

´Ik moet toegeven, eerst was ik boos op je. Maar ik ben zelf ook niet echt een heer geweest in mijn tijd hier op school.´

Voor het eerst giechelde Hermelien weer oprecht. ´Nee, dat was je zeker niet.´

Stoker liet zich op een knie zakken en stak zijn beide armen naar haar uit. ´Oh, hoe kan ik dat goedmaken mooie dame?'

Hermelien voelde hoe ze een kleur kreeg. 'Oh Stoker, doe normaal! Iedereen kijkt naar ons!' Lachend trok ze hem aan zijn handen omhoog.

'Je zou haar mee kunnen nemen naar Zweinsveld dit weekend?' hoorde ze Ginny zeggen.

'Wat? Ginny!' Zei Hermelien geschrokken. Ze wist niet zeker of ze daar wel klaar voor was.

'Super idee!', riep Magnus, 'Wil je dat? Het is het eerste weekend van december. Dat is altijd gezellig.'

'Ik denk er nog even over na oké?' Antwoordde Hermelien wat terughoudend.

Magnus knikte en zei nog dat ze het hem morgen mocht laten weten. Zodra hij buiten gehoorafstand was richtte Hermelien zich tot Ginny. 'Waarom zei je dat nou?'

'Kom op Hermelien, je hebt lang genoeg zielig gedaan over Malfidus. Het wordt tijd dat je weer eens aan iemand anders denkt!'

'Maar ik vind Stoker helemaal niet leuk op die manier!'

'Leer hem nou gewoon eens kennen, hij is veranderd!'

'Ja, Draco was ook veranderd…' Hermelien kreeg meteen weer een brok in haar keel.

'Hermelien! Doe het dan voor mij. Of om hem te laten zien dat je er niet meer mee zit!'

'Ik denk er over na oké? Ik laat het hem morgen weten.' Maar ze wist al dat ze het niet zou willen. Ze wilde Stoker niet aan het lijntje houden. Uitgeput van haar gevoelens ging ze naar bed. Ze nam een speciaal drankje in dat ze al weken lang stal uit Sneeps voorraad. Het zorgde ervoor dat je niet droomde, ze was zat van de dromen over Draco. Niemand wist dat ze het had en dat wilde ze zo houden. Uiteindelijk viel ze in een droomloze slaap.

...

De volgende ochtend zat ze duf aan haar ontbijt. Een van de bijwerkingen van het drankje was dat je er niet heel helder van bleef. Ook vlakte het je emoties af, maar dat zag ze niet als negatief punt in dit geval. Ze wist dat het slecht was om het elke nacht te gebruiken, maar ze deed het toch. Ze zag Draco de grote zaal inlopen. Tot haar grote verbazing liep hij hand in hand met Patty. Hij zag er niet blij uit, maar Patty hing als een verliefde puppy aan zijn arm. Een steek van jaloezie ging door haar heen. Het was maar goed dat het drankje haar emoties in bedwang hield, anders was ze meteen in huilen uitgebarsten. Ze zag hoe Draco kort een blik in haar richting wierp en snel weer wegkeek. Wilde hij haar jaloers maken?

Stoker kwam op haar af lopen. Voor hij ook maar iets kon zeggen riep ze: 'Ja! Ik ga met je mee naar Zweinsveld dit weekend.' Ze stond op, wankelde een beetje en klopte hem op zijn schouder. 'Ik zie je zaterdagochtend oké?' Ze liep weg, maar merkte dat ze niet meer goed recht kon lopen.

Ginny kwam naast Stoker staan en keek bezorgd. 'Het gaat geloof ik niet helemaal goed met haar. Hou je haar zaterdag in de gaten voor mij?' Vroeg ze aan hem. Langzaam knikte Stoker, terwijl hij Hermelien nakeek. Ginny keek even opzij naar de tafel van Zwadderich, waar ze zag hoe Draco Hermelien ook nakeek. Hij zag er ook niet al te best uit. Zuchtend ging Ginny weer zitten en ze maakte haar ontbijt af.

Draco was trots op zichzelf. Wekenlang had hij Hermelien genegeerd en ze was niet naar hem toegekomen. Nu december zich aankondigde en ze nog steeds geen poging had gedaan om hem aan te spreken, was hij er zeker van dat ze het niet zou proberen. Zo te zien hield Ginny zich aan haar belofte om haar uit zijn buurt te houden. Hij kon niet ontkennen dat hij haar miste. Hij miste haar ontzettend. Het was wel beter zo, misschien zou ze zo gelukkig worden.

Draco moest toegeven dat ze er niet gelukkig uitzag, maar dat zou vast nog wel komen. Zelf sliep hij er nachten lang niet van en daarbij probeerde Patty elke dag om dichterbij hem te komen. Hij had er helemaal geen behoefte aan, maar ze bleef zo aandringen dat hij soms toestond dat ze zijn hand vasthield. Op een ochtend in begin december begon ze het ook in het openbaar te doen. Vlak voor hij de Grote Zaal inliep, vlocht ze haar vingers in die van hem. Geërgerd keek hij opzij, maar hij was te moe om er iets van te zeggen. Automatisch zochten zijn ogen naar Hermelien aan de tafel van Griffoendor. Hij schrok van wat hij zag. Ze had enorme wallen onder haar ogen die hij vanaf de ingang al kon zien. Haar handen trilden terwijl ze haar toast smeerde. Ze keek op en zag hem ook. Shit, Patty had zijn hand vast. Snel keek hij weg en haastte zich naar zijn eigen tafel, waar Patty eindelijk zijn hand losliet. Na een tijdje zag hij Stoker de grote zaal in lopen en naar Hermelien gaan. Ze sprong op en zei wat tegen hem, waarna ze hem op zijn schouder klopte. Wankelend liep ze weg, dit zag er helemaal niet goed uit.

Na het ontbijt hadden ze toverdranken. Hij nam plaats naast Hermelien, wie dromend voor zich uit zat te staren. Hij nam haar goed in zich op en constateerde dat er iets goed mis was. Hij had zich echter voorgenomen om niks meer tegen haar te zeggen, dat was beter voor haar. Terwijl ze de drank bereidde, moest hij haar een paar keer tegenhouden voordat ze het verkeerde ingrediënt toevoegde. Hij kon het uiteindelijk niet meer aanzien. Na de les wachtte hij buiten het lokaal. Hij vertelde zijn vrienden dat hij Sneep wilde spreken en dat hij later wel zou komen.

Hij wachtte geduldig tot Hermelien het lokaal uit zou komen. Ze was om de een of andere reden altijd als laatste. Toen het hem te lang duurde, keek hij voorzichtig het lokaal in. Tot zijn verbazing was ze er niet. Haar tas stond nog op haar tafel, ingepakt. Waar kon ze gebleven zijn? Ook professor Sneep was al weggegaan, maar hij had verteld dat hij een belangrijke afspraak had met de minister.

Verbaasd keek Draco om zich heen, tot hij gerinkel hoorde uit het kantoortje van Sneep en Hermelien met een doorzichtig flesje in haar hand het kantoortje uit kwam lopen. Ze scheen hem niet eens te zien terwijl ze het flesje in haar tas opborg. Toen ze zich omdraaide schrok ze zichtbaar van hem. 'W-wat doe jij hier? Sta je hier al lang?' Vroeg ze.

Draco keek haar nog steeds geschokt aan. 'Wat deed je net in je tas? Steel je van Sneep?'

'Doe niet zo dom. Ik heb dit gewoon nodig, voor… iets.' Ze had een wazige blik in haar ogen terwijl ze langs hem heen probeerde te lopen.

'Je steelt van Sneep, je bent niet met je hoofd bij de les, je loopt niet eens meer recht! Wat is er aan de hand?' Hij pakte haar arm vast en dwong haar om hem aan te kijken.

Ze keek hem boos aan. 'Er is niks, Málfidus.' Ze legde nadruk op zijn achternaam.

Draco zuchtte diep en liet haar los. 'Pas goed op jezelf. Dit komt toch niet door mij?'

Hermelien lachte koud en hard. 'Denk maar niet dat dit door jou komt. Niet álles draait om jou.' Ze draaide om, zocht steun bij de muur en liep de trappen op. Verdwaasd bleef Draco achter. Hij moest Ginny Wemel vinden.

…

'Wemel! Ik moet je spreken.' Draco commandeerde Ginny terwijl ze met haar vrienden in de Grote Zaal stond. Het was lunchtijd en Hermelien was nergens te bekennen. Met een verontschuldigende blik naar Harry stond ze op en liep een eindje met hem mee.

'Wat is er Malfidus?'

'Het gaat niet goed met Hermelien.' Zei hij.

'Wat maakt jou dat uit? Je zou je niet meer met haar bemoeien.'

Draco balde zijn vuisten van frustratie. 'Dat betekent niet dat ik niet meer om haar geef! Jij hebt beloofd dat je haar in de gaten zou houden. Het is duidelijk dat ze een middel inneemt waardoor ze zo raar doet.'

Geschokt keek Ginny hem aan. Het was duidelijk dat ze daar nog niet over na gedacht had.

'Een middel? Waarom denk je dat?'

'Ik ken de symptomen, ik heb zes jaar met Zwadderaars geleefd. Denk je niet dat er soms zwarte handeltjes rondgingen in de leerlingenkamer? Daarbij zag ik haar wat uit Sneeps kantoor halen na de les. Ze schrok toen ze zag dat ik er ook nog was.'

Ginny keek hem met open mond aan. 'Maar dat is vreselijk. Waarom zou ze wat nemen?'

'Om mij te vergeten? Kijk, ik weet dat dat nogal egoïstisch klinkt, maar het zou zomaar kunnen.'

'Ik weet wel zeker dat het daarom is. Ik los dit wel op, jij houdt je erbuiten Malfidus. Dat was onze deal, of wil je er soms op terugkomen?'

Draco schudde verwoed zijn hoofd. 'Nee, dit is het beste voor haar.'

'Dat blijkt.' Zei Ginny kortaf, voor ze hem de rug toekeerde en snel de Grote Zaal uitliep, waarschijnlijk op zoek naar haar vriendin.

Draco zuchtte diep en bedacht zich dat het niet langer zo door mocht gaan. Dan zou hij andere maatregelen moeten nemen.

Hermelien stond met haar hoofd tegen de muur geleund. Waar was ze? Het was duidelijk dat ze in een gang van het kasteel stond, maar ze kon zich niet herinneren waarom ze hier was.

Opeens kwam Ginny aanlopen, haar stem klonk ver weg. Ze voelde hoe Ginny iets uit haar hand pakte. 'Wat is dit?' Hoorde ze haar vriendin vragen.

'Wat?'

'Wat is dit?' Vroeg Ginny nog een keer.

Hermelien zag dat ze het flesje met de droom drank in haar handen hield. Waarom had ze dat nog vast? Oh ja, ze nam het deze week ook vaak overdag. Zo hoefde ze niks te voelen. Ze vergat wel vaker dingen.

'Niks, niks hoor. Dat is voor Sneep.'

Ginny las het label aan het flesje. 'Dit is een drankje voor een droomloze slaap… Neem je dit ook overdag Hermelien?' Ze keek haar geschokt en bezorgd aan.

'Het helpt echt! Ik weet wat ik doe Gin-ny!' Zei ze lachend.

Ginny vond het blijkbaar niet leuk, want ze keek haar streng aan. 'Dit is ontzettend slecht voor je! Je gaat nu met me mee.'

'Waar gaan we heen?'

'Madame Plijster.'

'Nee! Nee alsjeblieft. Ik beloof dat ik het niet meer zal nemen. Niemand mag dit weten alsjeblieft Ginny!' Paniek borrelde op in haar binnenste. Misschien was ze inderdaad iets te ver gegaan.

Met een blik vol medelijden keek Ginny haar aan. 'Voor deze keer, maar je moet me beloven het niet meer te nemen!'

'Ik beloof het.' Zei Hermelien.

…

Zaterdag kwam sneller dan ze had gedacht. Ze had het drankje niet langer overdag ingenomen, maar 's avonds kon ze het niet weerstaan, dat zou Ginny vast niet merken. Om elf uur in de ochtend stond ze op Magnus Stoker te wachten in de hal. Het herfstbal leek al zo lang geleden. De perfecte avond, de mooiste sinds tijden, voordat het voor haar ogen afbrandde. Ze zag Stoker de trap aflopen en vrolijk naar haar zwaaien. Afwezig zwaaide ze terug.

Samen liepen ze naar Zweinsveld en bezochten ze onder andere Zacharius' snoepwinkel en de boekenwinkel.

'Je gedraagt je anders Hermelien…' Zei Stoker voorzichtig toen ze in De Drie Bezemstelen zaten. Hermelien keek hem achterdochtig aan.

'Moest je dit van Ginny zeggen ofzo?'

'Nee, nee. Het viel me gewoon op.'

'Er is niks aan de hand, ik ben gewoon een beetje moe.' Antwoordde ze.

Na een lange middag van kletsen begon ze toch op haar uitspraak terug te komen. Het anti-droom middel begon uit te werken en ze merkte dat Stoker best een leuke jongen was. Heel anders dan drie jaar geleden.

Ze lachten en praatten uren en vele boterbiertjes later stonden ze op om terug te gaan naar het kasteel. Op dat moment kwam Draco binnen met Patty, Zabini en Merith. Hij keek haar kant op en knikte kort. Boos keek Hermelien terug.

Ze pakte de arm van Magnus, wie net naar de uitgang wilde lopen en hij draaide zich vragend om. 'Ik vond het echt gezellig vandaag.' Zei ze flirtend. Stoker glimlachte oogverblindend naar haar. 'Ja, ik ook.'

Het boterbier gaf haar jaloerse gedachten een extra duwtje. Ze stapte dichterbij Stoker en gaf hem een kus op zijn mond. Daarna vlocht ze haar vingers in die van hem en liep ze met hem naar buiten. In het voorbijgaan knikte ze kort terug naar Draco, wie haar gekwetst en verbaasd aankeek. Zijn verdiende loon, dacht ze boos.

Ergens voelde ze zich schuldig tegenover Magnus, omdat ze wist dat ze hem nooit gekust zou hebben als Draco niet naar binnen was gekomen. Misschien gedroeg ze zich inderdaad wel een beetje anders. Samen met Magnus liep ze terug naar het kasteel.

Nu het drankje helemaal uitgewerkt was, verlangde ze alweer naar meer. De pijn van Draco kwam als een hamer terug. Opeens stond ze stil en begon ze te snikken. 'Gaat het wel Hermelien?' Vroeg Magnus ongerust.

'Oh, ik- ik-… het spijt me zo. Ik ben nog helemaal niet over mijn vorige verliefdheid heen.' Ze stonden in de kou. Stoker trok haar tegen zich aan en gaf haar een knuffel. 'Dat is toch helemaal niet erg? Huil maar uit, dan voel je je vaak beter.' Suste hij.

Snikkend sloeg ze haar armen om zijn middel. 'Ik heb een middeltje genomen om hem te vergeten en het werkt niet! Nu het is uitgewerkt doet het weer zo'n pijn.' Snufte ze tegen zijn schouder.

Stoker schrok hier zichtbaar van. 'Jij? Hermelien Griffel? Je bent toch veel sterker dan dat!'

'Daar geloof ik niet meer in.'

'Tuurlijk wel. Vertel me, wie heeft jou zoveel pijn gedaan?'

'Dat kan ik niet zeggen Magnus… Het is zo anders.'

Stoker duwde haar een beetje naar achter en pakte haar schouders beet. 'Ik beloof dat ik niet zal lachen.' Zei hij vriendelijk.

'Draco Malfidus.' Zuchtte ze ellendig. Het was eruit voor ze er erg in had. Waarom had ze dat gezegd?

'Malfidus? Serieus? Wauw, mag ik ook niet een beetje lachen?' Stoker glimlachte verontschuldigend.

Dankbaar keek ze hem aan. 'Ben je niet verbaasd?'

'Een beetje wel, maar er is zoveel veranderd dit jaar. Ik kan het je niet kwalijk nemen, het is een echte bad boy.'

'Ja, dat viel dus best wel mee. Tot hij besloot dat het beter voor me was om er een punt achter te zetten. Ik hield van hem…'

'Je houdt nog steeds van hem, anders zou je geen drankje nemen om je gevoelens te vergeten.'

Hermelien zuchtte. 'Sorry dat ik je hiermee opzadelde.'

'Het geeft niet, ik wil een vriend voor je zijn. Als er iets is mag je altijd naar me toe komen oké?'

Glimlachend keek ze Stoker aan. Hij was ook echt een ander persoon geworden. Ze knikte dankbaar.

Heel december kwam ze door met de hulp van Magnus en Ginny. Harry en Ron waren bezig met hun eigen dingen, maar dat kon ze ze niet kwalijk nemen. Ze had hen immers niks verteld.

Toen de kerstperiode aanbrak, viel het haar op dat Malfidus steeds vaker miste uit de les. Met toverdranken mocht ze van Sneep aansluiten bij Ginny en Zabini. Hij zei verder niks over de verdwijning van Malfidus. Schijnbaar wist Zabini ook niet waar hij was en kwam hij ook niet in de kerkers opdagen. Na een paar dagen viel het haar op dat hij helemaal nergens meer was. Zijn slaapkamer bij de hoofdmonitoren lag er verlaten bij en zijn hutkoffer was verdwenen.

'Maak je er niet druk over Hermelien, oké?' Drukte Ginny haar op het hart. 'Je begon hem net te vergeten.'

Wat Ginny niet wist, is dat ze hem helemaal niet aan het vergeten was. Af en toe nam ze nog steeds het drankje die haar hielp met slapen. Ze kon gewoon beter met haar gevoelens omgaan, al was ze nu oprecht bezorgd.

Dat was ook de reden dat ze zichzelf op kerstavond terugvond voor het kantoor van het schoolhoofd. Als iemand wist waar Draco was, dan was het Sneep. Ginny, Ron en Harry waren vertrokken naar Het Nest om kerst te vieren. Hermelien had aan Ginny uitgelegd dat ze liever alleen wilde zijn en na veel discussies had ze zich erbij neergelegd. Harry en Ron waren makkelijker te overtuigen. Ze was een van de enigen in het kasteel en ze kon oprecht genieten van de rust die er heerste.

Ze ging met de waterspuwer omhoog en klopte zenuwachtig op de deur.

'Binnen.' Klonk het.

Nerveus deed ze de deur open en stapte de ruimte binnen.

'Juffrouw Griffel, waar heb ik dit bezoek aan te danken. Ik dacht dat u wel met de heer Potter en de Wemels mee zou gaan naar het Nest met kerst.'

'Nee, nee ik heb behoefte aan alleen zijn.' Antwoordde ze. 'Molly en Arthur begrijpen het vast wel.'

'Ongetwijfeld.'

Er viel een ongemakkelijke stilte, waarin Sneep haar verwachtingsvol aankeek over zijn lange neus.

'Ik- ehm- kwam om te vragen waar Draco Malfidus was.'

Sneep trok één wenkbrauw op. 'Dat is een aparte vraag. Waarom bent u daar geïnteresseerd in, als ik vragen mag?'

'Nou, ehm, hij is ook hoofdmonitor en ik heb hem al drie weken niet gezien. Ik dacht dat hij misschien weg was gegaan?' Allerlei erge situaties waren al in haar hoofd omgegaan. Was hij door de dooddoeners meegenomen? Was hij zelf weggegaan om bij haar uit de buurt te zijn?

'De heer Malfidus is inderdaad niet meer aanwezig in dit kasteel. De reden is echter privé.'

'Maar professor…'

'Juffrouw Griffel, als ik niet beter wist zou ik denken dat u bezorgd was.'

Achter Sneep zag ze het portret van professor Perkamentus. Zijn blauwe ogen keken haar nieuwsgierig twinkelend aan. 'Ik denk dat ze ook bezorgd is Severus.' Sprak het portret.

Sneep keek haar achterdochtig aan. 'Dat is heel interessant.' Mompelde hij. 'Als het u geruststelt, er was een situatie met Lucius Malfidus en de aanwezigheid van Draco was vereist. Hij is al een aantal weken bij zijn moeder thuis. Het is tijdelijk, eigenlijk kan hij elk moment terugkomen.'

Dat maakte haar er helemaal niet gerust op. 'Een situatie met Lucius? Zijn vader is niet goed voor hem.' Zei Hermelien boos. 'Straks komt hij nooit meer terug!' Haar stem sloeg over.

'Juffrouw Griffel, u moet erop vertrouwen. Dit zijn uw zaken niet en ik snap niet waarom het u wat uitmaakt.'

'Kom kom Severus, ze maakt zich zorgen. Zou het kunnen dat ze een band heeft ontwikkeld met de jonge heer Malfidus?' Bemoeide het portret van Perkamentus zich er weer mee.

'Heeft u dat?' Vroeg Sneep haar rechtstreeks.

'Nou, ehm, we zijn wel een soort van vrienden.'

'Die indruk kreeg ik nou niet echt tijdens de laatste lessen van toverdranken.'

'Ik weet al voldoende professor. Bedankt voor de informatie.' Ze ging echt haar liefdesleven niet bespreken met het schoolhoofd. Ze stond op en liep snel terug naar haar slaapkamer. Ze wilde het liefst de leerlingenkamer van Griffoendor vermijden, nu al haar vrienden weg waren.

Nadat ze het wachtwoord had gezegd, schoof het standbeeld opzij en liep ze de gezamenlijke kamer in. Bobby en Christine waren met kerst ook naar huis gegaan, wat betekende dat ze de hele kamer voor zichzelf had tijdens kerst.

Terwijl ze op de bank plofte en een steek in haar maag voelde, wist ze dat er iets goed mis was. Waarom zou Draco naar zijn moeder moeten? Wat was er aan de hand met Lucius? Terwijl ze diep nadacht liet ze haar blik door de kamer glijden. Er klopte iets niet. Er hing een jas over de stoel die er niet hing toen ze naar Sneep ging. Langzaam liep ze het halletje in en zag ze schoenen onder de kapstok staan. Het licht in de badkamer was aan. Behoedzaam liep ze naar de deur en duwde hem zachtjes open. Er was niemand, dat is vreemd. Ze wist zeker dat het licht uit was toen ze wegging.

Opeens hoorde ze een raar geluid vanuit haar slaapkamer en met een sprongetje van schrik keek ze naar haar deur. Ook deze stond op een kiertje, maar er was geen licht aan. De verlammende realiteit drong tot haar door, er was iemand in haar kamer.

Wat was dat geluid toch? Het leek alsof er iemand aan het huilen was. Het snikkende geluid werd steeds luider en hield maar niet op. Langzaam liep ze met uitgestoken toverstok naar haar deur en duwde hem centimeter voor centimeter open. Zodra hij helemaal open was, knipte ze snel het licht aan. Toen ze zag wie er met zijn hoofd in zijn handen op de grond zat voor haar bed, snakte ze naar adem.

'Draco!' Hij keek op, zijn ogen waren rood en gezwollen. Zijn gezicht zag lijkbleek. Snel liet Hermelien haar toverstok zakken en rende ze naar hem toe. Ze liet zich op haar knieën zakken en keek hem aan. 'Draco! Wat is er gebeurd?'

Hopeloos en met een blik vol ellende keek hij haar aan. Tussen zijn hartverscheurende snikken door wist hij er één zin uit te persen.

'H-het is mijn v-vader. Hij heeft een kus gekregen van een d-d-dementor. En het is mijn schuld.'

…

A/N: Ja, dus begint de 'pret'pas echt. Wat gaat Draco doen?