Eindelijk, het wonder is weer geschied. Dit stond al een tijdje op mijn computer, maar omdat ik nu een laptop heb, was ik het al een beetje vergeten. Maar nu is het dan eindelijk zover. Ik hoop dat jullie het een leuk hoofdstuk vinden, het is weer een beetje een tussen hoofdstuk, maar het volgende hoofdstuk krijgen we hopelijk weer een beetje drama! Ik hoop dat ik het volgende hoofdstuk snel af krijg want over een week begint mijn studie...en dan heb ik zeker geen tijd meer...

Hoofdstuk 10

Ron,

Ik ben je een excuus verschuldigd, ik geloof je. Als jij zegt dat de Griffoendors en de Zwadderaars Draco en mij uit elkaar willen drijven, zal je heus niet liegen. Want, wat levert jou dat op?

Het spijt me dat ik zo tegen je uit ben gevallen, dat had ik niet mogen doen. Ongeacht hoeveel pijn je me hebt bezorgt in het verleden.

Dit betekend echter niet dat alles weer goed is tussen ons, en ik betwijfel of dit ooit nog zo zal zijn. Je hebt me belazerd en dat kan ik niet vergeten. Maar op zijn tijd misschien wel vergeven, en dat komt ook alleen omdat Draco zei dat ik het moest proberen.

Ik waardeer het dat je me hebt gewaarschuwd, bedankt daarvoor, maar dat maakt nog niet goed dat al mijn vrienden zich tegen mij gekeerd hebben door het feit dat jij niet trouw kon zijn.

Hermelien

'Moet het nou zo zakelijk? Jullie zijn zeven jaar lang goede vrienden geweest, jullie hebben naast elkaar in een oorlog gevochten en hij was je eerste grote liefde. Dat kan niet allemaal in één keer weg zijn omdat er wat vervelende dingen gebeurd zijn.'

'Dat is zoiets typisch voor een man om te zeggen, "wat vervelende dingen"? hij brak mijn hart, oké, ik was misschien ook aan verandering toe, maar hij heeft me alsnog wel bedrogen. Als hij nou gewoon het lef had gehad om in mijn gezicht te zeggen dat hij op een ander verliefd was, had ik het heus wel begrepen maa-' Draco hoefde Hermelien alleen maar aan te kijken, haar blik schoot meteen naar de grond en ze werd helemaal rood.

'Oké, ik had zijn nek omgedraaid, maar dat is het punt niet, ik wil niet nog een keer gekwetst worden door die jongen.'

'Ik denk niet dat hij je nog zal kwetsen, hij zit er echt mee.' Hermelien pakte het perkament van de tafel af, rolde het op en bond het aan de poot van een van de uilen die op de vensterbank zaten.

'Zal wel, maar dat zullen we dan wel aan zijn reactie zien.' Draco kwam achter Hermelien slaan en sloeg zijn armen om haar middel.

'Waarom ben je zo hard voor jezelf?'

'Ha, hard voor mezelf? Ik wist wel dat er diep in je een psycholoog zat…' Hermelien draaide zich om in Dracos armen en klopte op zijn borst.

'Laat hem daar lekker zitten. Ik wil niet meer over die jongen praten of zelfs maar nadenken, ja, hij heeft me gekwetst, en het lijkt me heerlijk om me er gewoon over heen te zetten en doen alsof er niets gebeurd is, maar dat voelt alsof ik mezelf verraad. Want ik ben het type dat tegen iedereen roept dat niemand het ooit maar in zijn hoofd hoeft te halen om mij te belazeren. Als ik dan nu als een zielig kipje weer helemaal close met hem ga doen lijk ik alleen maar zwak.'

'Daar ben ik het dus niet helemaal mee eens, hoe kun je nou zwak lijken als je de "bigger person" bent?' Hermelien gaf Draco een kus op zijn lippen.

'Zie je? Dit is nu precies waar ik bang voor was. Alleen maar doordat we denken dat iedereen ons uit elkaar wil drijven worden we prikkelbaar omdat we beide niet willen dat het gebeurd, en uiteindelijk is dat wat ons op zal breken. En dat wil ik dus echt niet.'

'Vind je dit een ruzie? Er is nog niets stuk, en er heeft nog niemand geklaagd over geluidsoverlast, ik denk juist dat deze gesprekken onze relatie sterker zullen maken. We kunnen alles tegen elkaar zeggen zonder dat we meteen boos worden, ik denk dat dat hele Zwadderig en Griffoendor ding ons sterker maakt. Ik denk dat ik ze misschien maar een bedankkaartje moet gaan sturen.' Hermelien moest lachen, terwijl Draco haar naar het bed trok.

'Je begint toch niet weer, hè? Ik ben pas net bijgekomen van je eerste aanval!'

Kerstochtend begon voor Hermeliens gevoel veel te vroeg, om half zeven schoot Draco omhoog, Hermelien, die op zijn borst lag, rolde door het bed en viel nog net niet uit het bed.

'Schatje, sta op!' Hermelien kreunde en trok het dekbed verder omhoog, ze dacht dat Draco de boodschap zo wel snapte.

'Schatje, weet je wel welke dag het is?'

'Ja, een uitslaapdag. Dus laat me met rust of kom weer liggen, het is koud zonder jou.'

'Het is kerst!' Oh,nee!

'Ja, en het is half zeven, ik denk niet dat je moeder het ons in dank afneemt als we nu al beneden staan.' Hermelien had het nog niet gezegd of de deur vloog open. Een super opgewonden Narcissa stond met een grote glimlach op haar gezicht in de deuropening. Hermelien maakte een wanhopig zeurend geluidje, wat Narcissa en Draco alleen maar grappig leken te vinden.

'Ik laat jullie even alleen om iets aan te trekken…' Narcissa keek naar Draco die rechtop in bed zat en blijkbaar niets aan had. Hermelien was blij dat hij de dekens nog om zich heen geslagen had. Hermelien ging ook rechtop zitten, de dekens dicht tegen haar aan drukkend en keek om zich heen.

'Zijn jullie altijd zo vroeg op met kerst?' Hermelien wreef in haar ogen, ze was niet echt een ochtendmens. Draco kwam dichter bij haar zitten en nam haar in zijn armen.

'Alleen als ik kerst met zo'n mooi iemand als mijn vriendin kan doorbrengen.'

'Slijmbal, wat wil je van me?'

'Duh, cadeautjes, en misschien zouden we de activiteiten van gisteravond nog eens kunnen herhalen. Je weet wel, het is kerst.'

'Het is het een of het ander, je kan niet allebei hebben.'

'Oh…' Draco trok een gezicht, alsof hij de mogelijkheden tegen elkaar aan het afwegen was.

'Dan ga ik voor…hmm…toch de cadeautjes!' Hermelien greep een kussen van het bed en smeet die zo hard ze kon naar Draco, hij had het niet verwacht en het kussen vloog recht in zijn maag. Draco verloor zijn evenwicht en viel van het bed af. Hermelien sloeg geschrokken haar hand voor haar mond maar toen ze zag dat Draco in orde was proestte ze het uit.

'Net goed! Moet je me maar niet voor de gek houden, je weet dat ik een kort lontje heb!' Draco klauterde weer op het bed en greep Hermelien voordat ze weg kon duiken.

'Nee. Als je het maar uit je hoofd laat!'

'Ja, dat dacht ik dus niet, hè!' En Draco begon Hermelien de kieteldood te geven. Hermelien stikte van het lachen, Draco wist heel goed dat ze niet tegen kietelen kon. Hij kietelde haar op die plekjes die net even gevoeliger waren. Wauw, Ron wist nooit waar ik van hield. Zelfs na zeven jaar niet.

'Ik stop alleen als je belooft dat ik beiden kan krijgen.'

'Ha. Dan hoop ik dat je…oh, nee, nee. Dat is niet eerlijk. Zet. Me. Neer!' Draco had Hermelien van het bed gepakt en liep richting badkamer.

'Nee, nee, nee. Waag het niet!'

'Sorry schat, maar het is kerst en mijn moeder wacht beneden op ons, dus ik kan niet anders!'

'Jij wilt gewoon dat ik je jouw zin geef, nou mooi niet! Liever een douche!'

'Wat jij wilt!' Draco ging met Hermelien het hokje in en zette haar neer, Hermelien probeerde nog om weg te komen, maar Draco had haar stevig vast.

'Je weet dat je zo zelf ook heel nat wordt, hè?'

'Soms moet je offers maken, lieverd, dat zou jij toch moeten weten?' En met dat zette hij de kraan aan.