Veni Vidi Vici X: Caught in Mind and Body
Ik keek Luffy afwachtend aan en zag zijn vuist naar mijn gezicht vliegen. Ik sloot mijn ogen en wachtte op de klap, die ik eigenlijk toch wel verdiende. De klap kwam er nooit aan. Voorzichtig opende ik mijn ogen en zag ik Luffy al wegstappen. Waarom gaf hij mij die klap nu niet?
Ik was verrast, aangenaam verrast. Voor iemand die zijn crew verraad en dan nog terugkeert...
"Franky, kan je haar misschien opsluiten?" Opsluiten?! Ik wou rechtstaan, maar Franky's arm schoot naar mij toe en gaf hij een heuze boks. Ik schoof over grond en hoestte bloed op.
"Stop met tegen te spartelen. Je weet best wel dat je hiervoor gaat boeten." zei Zoro en sloeg me knock out...
Ik opende mijn ogen, maar kneep ze al snel terug toe toen ik de zon in mijn gezicht kreeg. Hoelang zat ik hier?!
Ik heropende mijn ogen en keek rondom mij. Als ik wou rechtstaan, werd ik terug naar beneden getrokken door een ketting. Ik belandde op mijn achterwerk en keek naar mijn polsen, die boven mij hingen. Als ik mijn krachten wou gebruiken, voelde ik me duizelig en moe.
Kairouseki?!
Ik hoestte en vloekte gefrustreerd. Hoe kon ik me zo laten vangen? Mijn polsen liet ik hangen en ik besloot maar te wachten tot dat ik eten in mijn mond geschoven kreeg. Ruw werd de deur opengestampt en ik zag Zoro met een plateau binnenwandelen.
"Hier is je ontbijt, onmens." Ik gromde en hij haalde de ketting van de muren zodat ik kon eten.
"Probeer niets uit te halen met die vork en mes, je bent nu zo waardeloos als iets." Probeerde hij mij te kraken?! Na alles wat ik- Okay, nee. Laat die zin maar vallen. Zoveel heb ik voor hen ook niet gedaan.
Ik nam mijn vork en mes en at mijn ontbijt op. Mijn ogen glinsterden, Sanji's eten was altijd lekker en zelfs nu was het gewoon.. De hemel! De zevende hemel zelfs!
"Je mag blij zijn dat je een vrouw bent, anders had je niet zo'n luxe maaltijd gehad, vrouw." zei Zoro, hij leunde tegen de muur. Wachtend tot dat ik gedaan had met mijn ontbijt. De moment dat alles op was, legde ik mijn bestek neer en schoof ik de plateau weg. Zoro hing mijn ketting terug aan de muur vast en ging ervan door met de plateau zonder een woord te zeggen.
Ik zuchtte en vroeg me af wat ik de hele dag moest doen. Ik kon niet ontsnappen, ik kon tegen niemand praten. Ik neuriede een liedje, maar stopte al snel met neuriën toen ik de stemmen van de Straw Hat crew hoorde. Ze lachtten, maakten plezier en vochten. Ik miste hen wel, maar voor mijn eigen goed moest ik op mijn eigen werken...
Eigenlijk wou ik Zoro niet meer zien. Alles liet me denken aan Zoro. Ik klemde mijn kaken op een toen die beelden weer voor mij flitsten.
De deur ging open en ik zag Robin. Ze wandelde naar binnen en had de deur achter zich dicht gedaan.
"We hebben hopeloos naar je gezocht, Shiro. We vochten met iedereen, sloegen iedereen in één gewoon om jou te zoeken." begon ze. Ik keek weg en antwoordde niet eens een keer.
"Waarom heb je dit gedaan, Shiro? Je was eentje van ons, een Straw Hat." zei ze. Onzeker keek ik haar aan. Robin's blauwe kijkers keken me doordringend aan en ik beet op mijn lip.
"Ik moest dit doen. Ik kon hier niet langer blijven... Mijn identiteit moest ik vinden en ik vind ze, stukje per stukje." zei ik. Robin hief haar wenkbrauw op. Geloofde ze me nu niet?
"En waarom nog?" vroeg ze dan. Had ze het door dat het ook door Zoro kwam?!
Ze schudde haar hoofd zuchtend. Ze plaatste haar hand op haar heup en glimlachte.
"Je voelde wat voor hem niet waar?" Met grote ogen keek ik haar aan. Ze glimlachte en mijn ogen verkleinden weer. Ik keek weg en zuchtte.
"Die man heeft me gebroken en maakte van mij de persoon die ik nu ben, Robin. Ik voel nu niets meer voor hem, al die emoties die ik ooit voor hem had heb ik allemaal weggesmeten. Ik had mijn tijd verspilt en die fout maak ik nooit meer. Alles wat mij kapot kan maken, ban ik uit mijn leven." vertelde ik en keek haar met een strakke blik aan.
"Shiro, je bent sterk... Maar sommige dingen kan je niet op je eigen klaren." vertelde ze mij en verliet dan de kamer.
Derde persoon's Pov.
Robin had Shiro's kamer verlaten en ze had zich weer neergezet in haar stoeltje. Franky zag Robin zich neerzetten en besloot om met Robin te praten. Misschien wist zij iets meer van die Shiro-persoon?
Robin merkte dat Franky zich naast haar zette en keek hem aan.
"Franky, ikzelf ken Shiro-san niet zo goed... Maar ze is een Assassijn. Haar emoties hebben haar gebroken en ze heeft al die emoties gewoon overboord gegooid." Robin las verder over Poneglyphs en Franky knikte.
"Zoro en die Shiro... Hadden ze een verleden?" vroeg hij dan plots en Franky keek naar Zoro die daar in de platte zon lag te slapen.
Robin knikte en legde haar boek neer.
"Er was een soort van concurrentie tussen Shiro en Nami. Shiro wou Zoro's aandacht trekken op een subtiele manier, zij was verliefd op hem, maar Nami wou de jongens voor haar alleen en dat betekent dat ze Zoro ook voor haar eigen wou. Ik veronderstel dat de nacht voordat ze verdween dat Shiro hem uiteindelijk had opgebiecht dat zij hem graag mocht... Zoro heeft haar waarschijnlijk afgewezen."
Franky begon te huilen en veegde zijn tranen weg.
"Aw! Zo erg, maar zo'n romans zijn SUPER cliché!" riep hij uit en huilde verder. Robin knikte.
"Ze verdween in het niets, en wij dachten dat ze oftewel voorop was gegaan oftewel ontvoerd was." legde Robin uit. Franky veegde zijn laatste tranen weg en knikte.
"En nu zit ze hier, tussen degenen die ze wou vergeten." zei Franky dan."Inderdaad Franky. Maar ze kan niet alles alleen doen om haar identiteit terug te vinden." zei Robin en nam haar boek terug vast.
"Ze heeft ons nodig, ze zal ons om hulp vragen." zei ze en verdiepte zich weer in haar boeken. Franky stond recht, maar werd geroepen door Usopp die weer idioot stond te doen met Luffy en Chopper.
Gaat Shiro zich ooit toegeven aan dit leven of.. Zal ze weer weglopen?
Shiro's Pov.
Ik hoestte, mijn keel was kurkdroog en ik zag de deur weer opengaan. Wie is de volgende die mij een preek gaat geven?
Als ik opkeek zag ik Sanji. Hij had een plateau vast met daarop twee sandwiches en een glas water.
"Hier, je lunch, Shiro." zei hij. Voor het eerst was Sanji zo.. Afstandelijk.. Heb ik echt zoveel schade aangericht?
Mijn ketting werd van de muur gehaald en ik begon kalm mijn sandwich op de eten.
"Waarom verliet je deze schip... En dat gewoon voor die Marimo!" zei Sanji, hij was gefrustreerd. Ik stopte met eten en keek hem aan.
"Door hem besefte ik dat ik mijn emoties niet zo vlot moest laten gaan. Hij heeft mij gebroken, maar dit is wie ik ben. Mijn emoties bestaan niet meer." zei ik en at dan verder.
"Iedereen heeft emoties!" riep Sanji, die ruw met zijn vuist tegen de muur klopte. Ik keek hem strak aan.
"Dat is waar, Sanji. Maar ik niet." Ik nam een slok van mijn glas water en hij greep mijn pols ruw vast. Ik keek hem aan en hij keek me gelijk terug aan, met woede in zijn ogen.
"Vergeet niet wie je bent en wat je bent. Je bent nog steeds een mens! Mensen hebben emoties... Daardoor leven mensen, onthoud dat, Shiro." zei hij en liet mijn pols los.
"Eet verder." zei hij dan. Ik zuchtte en at mijn sandwiches op en dronk mijn water op. Ik schoof de plateau weg en Sanji nam ze zo mee, terug naar de keuken nadat hij mijn ketting terug aan de muur had gehangen.
"Veel plezier." zei hij nog. Behandelt hij me nu alsof ik een man ben? Ruw en onbeleefd? Dit is Sanji niet...
Of haatten ze mij zo erg..?
Heh, het verwondert me niet. Ik heb geen bonden nodig om mijn doel te bereiken.
Ziezo! Chapter 10 is uit! Eindelijk hehe!
Nog veel leesplezier! ;3
Over and OUT! ^^