Τα μαθήματα της Σουζάνα με την Κλαρίτα συνέχιζαν πολύ καλά. Η μόνη αλλαγή ήταν ότι πια η Κλαρίτα ερχόταν με την μητέρα της το πρωί, αλλά μόλις τελείωναν το μάθημα την έπαιρνε ο Αλεχάνδρο. Ο Αλεχάνδρο ήταν κι αυτός το ίδιο συνεπής στην ώρα του. Πάντα ευγενικός ερχόταν να πάρει την Κλαρίτα. Το κατώφλι του σπιτιού τους δεν το είχε περάσει καμία φορά. Δεν ενοχλούσε ποτέ και ήταν πάντα ολιγομίλητος, ευγενικός και διακριτικός. Καταλάβαινε πόση σημασία για την αδερφή του είχε να μην ενοχλείται η κυρία Μάρλοου.
Η Σουζάνα τον παρατηρούσε να περιμένει στην πόρτα την Κλαρίτα να πάρει τα πράγματά της. Ήταν ψηλός και γεροδεμένος. Η σκληρή δουλειά του είχε κάνει τα χέρια του και το σώμα του γυμνασμένο και δυνατό. Το δέρμα του σκούρο. Τα μάτια του και τα μαλλιά του μαύρα. Αν και οι μεξικάνοι δεν φημίζονται για την ομορφιά τους, αυτός ο νεαρός σίγουρα ξεχώριζε από τους υπόλοιπους. Ήταν σίγουρη ότι οι μεξικάνες της συνοικίας του θα έκαναν ουρές από πίσω του.
Εκτός όμως από τα όμορφα χαρακτηριστικά του και την ευγενική του συμπεριφορά η Σουζάνα δεν μπορούσε να μην προσέξει πως την κοίταζε ο Αλεχάνδρο. Το βλέμμα του ήταν διαρκώς καρφωμένο επάνω της. Τα μάτια του έλαμπαν όταν την κοίταζε με θαυμασμό. Αυτή του η ματιά την κολάκευε και την έκανε να νιώθει η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου. Παρόλα αυτά η Σουζάνα δεν έπαυε στιγμή να αναρωτιέται την ίδια συνεχώς ερώτηση: 'Πότε θα με κοιτάξει έτσι και ο Τέρρυ;'