Hallo mensen!

Daar ben ik weer! Met een nieuw hoofdstuk!

Het vorige hoofdstuk bevatte serieuze meidenpraat, met dat nu achter de rug gaan we een kijkje nemen in Rachels geschiedenis en haar band met de Quileute stam. Nieuwsgierig?

Ik hoop dat jullie het in ieder geval zijn na het lezen van dit hoofdstuk. Hij is misschien kort en dit is het hoofdstuk waar ik het minst tevreden over ben maar het speelt wel een grote rol voor de rest van het verhaal. Ik ben benieuwd wat jullie hier van denken. Ook alvast een waarschuwing, de achtergrond van de Quileute stam is anders dan degene die Meyer beschrijft in haar boek. Behoorlijk anders.

Florreke, ik kijk zelf ook erg uit naar Looking For Answers want ik ben echt heel benieuwd wat jullie ervan gaan vinden. Maar ik ben nog niet klaar. Nog langer niet :( Ik heb Angela trouwens ook altijd één van Bella's leukste vriendinnen gevonden. Daarom wou ik ook zo graag dat zij en Rachel echt goede vriendinnen werden. Damons ex is Katherine Pierce, Elena is het meisje dat op haar lijkt en Stefan date. Katherine en Elena leven inderdaad allebei nog. Elena komt in het laatste deel ook voor (heel veel zelfs). Of Katherine er in voor gaat komen weet ik nog niet zeker. De reden waarom Damon in Seattle is zal nog onthult worden dus sorry, daar zul je op moeten wachten ;) En het enige wat ik ga zeggen over mensen van je lijst schrapen die potentiële echtgenoten voor Rachel kunnen, doe het niet. Je weet nooit wat je kan verwachten. Wie weet kiest ze wel voor geen van de drie en loopt ze tegen nog een andere jongen aan en trouwt ze met die. Je weet het nooit zeker. En ik ga niets zeggen.

LauraTwilightHungergamesHPfa n, in dit hoofdstuk zal er weer wat spannendst gaan gebeuren. Het hoofdstuk dat hierna volgt zal een heleboel onthullen over wie Rachel is en daarna zitten we in een stroomversnelling van spanningen (op drie, vier hoofdstukken na dan). Ik ben trouwens erg benieuwd naar wie jij in gedachte hebt met wie Rachel gaat trouwen.

Maar dat is wel weer genoeg. Veel leesplezier, review alsjeblieft, ik zal volgende week woensdag weer updaten en de outfit die Rachel in dit hoofdstuk draagt, de link daarvan staat weer op mijn profiel.

XxX Emmetje

When The Past Catches Up

Chapter 9

Party At La Push

'– en het was zo gezellig dat we de tijd compleet waren vergeten en toen we weer een keer op de klok keken was het al na twaalf uur. Dus ze is vannacht gebleven. En toen werden we vanmorgen om half tien wakker gebeld. Het was Ben, natuurlijk. Hij was hartstikke ongerust want hij zou haar ophalen om te gaan shoppen voor het examenbal en ze was niet thuis. Ik denk dat we uiteindelijk meer hebben gelachen en gepraat dan aan Geschiedenis gewerkt.'

Rachel zat naast Edward in de auto met haar voeten op het dashboard. Ze waren op weg naar de plek waar ze met Jacob hadden afgesproken. Rachel zou die dag bij hem en de roedel van La Push blijven en de volgende dag ook. Ze zou alle weekenden in La Push door brengen. En in die tijd konden de Cullens jagen en hun gebied verkennen of ze Victoria en de indringer konden vinden.

Edward was echter al stil vanaf het moment dat Rachel was ingestapt en dat verontruste haar een beetje. 'Hè, wat is er toch met je vandaag? Je bent zo stil. Heb ik iets verkeerds gezegd of gedaan?'

'Het ligt niet aan jou, Rachel. Het is deze hele samenwerking.'

Rachel zuchtte. 'Ik weet dat je het niets vind. En geloof me, zij vinden het al net zoveel niets. Maar jullie moeten maar gewoon even door de zure appel heen bijten.'

'Zo makkelijk is het niet…'

'Zo makkelijk is het wel,' onderbrak Rachel hem terwijl ze met haar ogen rolde. 'Alleen niemand van jullie wil het zo zien.' Ze wreef met haar handen over haar witte broek. 'Jullie haten elkaar daar gewoon te veel voor.'

'Het ligt gewoon in ons aard.'

Rachel rolde weer met haar ogen. 'Als jij het zegt.'

Ze reden een bocht om en de afgesproken plek kwam in zicht. Jacob stond er al te wachten. Hij stond aan de achterkant van zijn eigen auto, een rode pick-up, op hen te wachten en leunde er tegen aan met zijn handen in zijn zakken.

'Bezit hij geen shirt?'

'Oh, gedraag je toch een keer,' zei Rachel wat geïrriteerd. 'Weerwolven zijn veel warmer dan gewone mensen. Als jij gewoon was geweest dan zou je toch ook niet buiten rond lopen met een shirt aan terwijl het 40 graden of zelfs meer was?'

Edward zei daar niets op terug dus Rachel stapte uit. Hij volgde haar voorbeeld. 'Je zult voorzichtig zijn, toch?' vroeg hij voor de zekerheid toen ze voor de auto stonden.

'Heel voorzichtig,' zei Rachel die weer met haar ogen rolde. 'Maak je toch niet zo'n zorgen. Ik zal net zo veilig zijn bij hen als ik bij jullie ben. En je kunt nu maar beter gaan. Victoria zal heus niet uit de bosjes tevoorschijn springen en me aanvallen als ik maar dat kleine stukje naar Jake toe loop.'

'Ik zal niet lang weg zijn,' beloofde Edward.

'Edward, ga nu maar gewoon. En overhaast de dingen ook niet. Je moet jagen en dat zal tijd nemen anders moet je binnen een dag weer jagen en dat maakt de dingen niet makkelijker.'

Edward trok haar naar zich toe en omhelsde haar stevig waardoor Rachel weer met haar ogen rolde.

Ze klopte hem op zijn rug. 'Ja, ik snap hem. Ga nu maar.' Hij liet haar weer los en wou nog iets zeggen maar Rachel hief haar hand op en wees toen naar de auto. 'Wegwezen. Nu.'

Toen draaide ze zich om en liep naar Jacob toe. 'Hey, schoonheid.'

'Hey, Jake.'

Bij hem aangekomen werd ze nogmaals in een omhelzing getrokken, dit keer door Jacob. Rachel glimlachte nu wat.

'Serieus? Je kon het niet laten?' vroeg ze terwijl ze zich uit zijn omhelzing wrong.

'Mag ik een vriendin niet omhelzen als ik blij ben om haar te zien?' Ze keken beide even op toen de auto waar Edward in zat voorbij racete. 'Bezit hij niet al genoeg bonnen voor te hard rijden?'

Rachel schudde zacht lachend haar hoofd. 'Oh, ik word zo moe van jullie twee, weet je?'

'Dus, wat wil je vandaag doen?' vroeg Jacob, haar vraag negerend. 'Motorrijden, door het bos lopen, klifduiken? Het is helemaal jouw keuze. Maar we gaan vanavond wel naar een feestje.'

Dat trok Rachels attentie en ze stapte net als hij in de auto. 'Werkelijk nou? En wat voor feestje mag dat wel niet zijn?' Ze keek naar haar kleding. 'Draag ik wel de geschikte kleding?'

Jacob lachte wat. 'Niet zo'n feestje, Rachel. Het is een feestje gewoon in La Push en in de buitenlucht dus helaas, geen alcohol, geen harde muziek en geen dansvloer.'

'Verdorie, ik was al helemaal enthousiast. Het is te lang geleden sinds ik voor het laatst uit ben geweest.' Ze fronste. 'Ik moet echt weer een keer uit. Alleen nu wil dat niet omdat ik onder toezicht sta.'

'Bescherming, geen toezicht.'

'Het voelt vaak genoeg als toezicht,' zei Rachel. 'Ik weet dat het voor mijn eigen best wil is maar ik heb soms het gevoel alsof ik niet eens naar de wc kan zonder dat er iemand op let of ik niet aangevallen word.' Toen fronste ze iets. 'Dat herinnert me eraan: ik moet eerst even met Paul en Jared praten. Dat betekent dat we eerst naar Emily's huis gaan.'

'Waarom moet je met die twee praten?' vroeg Jacob met een hint van jaloezie in zijn stem.

'Over iets waar ik het gisteravond met Angela over had. En zij hebben waarschijnlijk alles meegekregen.' Ze keek hem aan. 'Rijden dus.'

Jacob haalde zijn schouders op en drukte het gaspedaal iets harder in zodat ze eerder bij Emily's huis zouden zijn.

Eenmaal daar aangekomen zag Rachel al snel de twee jongens die ze zo graag wou spreken. 'Ik zie je zo wel, Jake,' zei ze terwijl ze uitstapte. 'Ik moet even een hartig woordje met die twee grote groepsgenoten van je hebben.' Jacob keek haar wat verward na maar ging er niet op in. 'Jared, Paul.'

De twee keken op en er kwam meteen een ongemakkelijke blik in hun ogen. 'Oh, hey, Rachel,' zei Jared. 'Hoe gaat ie ermee?'

'Ik wist het wel,' zei Rachel die haar armen over elkaar heen sloeg. 'Jullie hebben alles meegekregen gisteravond.'

'Hey, denk je dat wij dat leuk vonden?' vroeg Paul. 'Dat was serieuze meidenpraat. Iets wat ik nooit meer wil horen.'

'Oh, jullie zullen er nog heel wat meer van gaan horen als jullie je mond niet dicht houden over wat jullie hebben gehoord,' zei Rachel met een nijdige blik. 'En dan bedoel ik voornamelijk: waag het niet om hier ook maar iets over los te laten tegen Jake. Begrepen?'

'Begrepen,' zei Paul.

'Ik vind trouwens dat je ook voor die Damon moet gaan, wie hij dan ook is,' zei Jared.

'Nah,' zei Paul. 'Jacob is duidelijk meer je type.'

Rachel kneep haar ogen tot spleetjes waardoor de twee nerveus lachten. 'Het was maar een geintje.'

'Werkelijk nou? Als ik jullie was zou ik de geintjes op een minimum houden anders komen jullie in de problemen.'

'We zullen erover ophouden,' beloofde Jared met een speelse glimlach. 'We konden het gewoon even niet laten.'

'Dat had ik door.'

'Wie is die Damon eigenlijk, behalve je ex?' vroeg Paul. 'Jacob denkt soms ook wel eens over hem en het zijn voornamelijk – ahem – niet zulke aardige gedachtes.'

'Wat voor 'niet zulke aardige' gedachtes?' vroeg Rachel nu wat argwanend.

'Vooral beelden. Zoals dat hij in een wolf verandert en zijn hoofd eraf bijt.'

'Wat?!' Rachel keek Jared geschrokken aan. 'Je maakt een grapje, toch?' De twee jongens schudden hun hoofden. 'Oh, kom op. Waarom moet de rivaliteit er toch altijd zijn?'

'Misschien omdat er drie jongens zijn die om je aandacht smeken en ze elkaar als vijanden zien?'

'Nee, serieus?' vroeg Rachel sarcastisch. 'Ik snap wel wat voor reden ze hebben. Ik snap alleen niet waarom ze het gewoon niet met rust kunnen laten. De rivaliteit zorgt er alleen maar voor dat ik hen minder zie zitten. En degene die ik zal kiezen zal ook heus niet de winnaar tussen de triangel strijd zijn.'

'Ja, vertel Jake dat maar. Maar wie is die Damon dus?'

'Hij is gewoon iemand die ik heb leren kennen in Frankrijk. En hij is hier op bezoek. Of eigenlijk was. Hij is nu weer in Seattle.'

'En hij is je ex.'

'Ja, maar dat weet verder niemand behalve mijn ouders, Angela en nu jullie twee nu dus. Of hebben jullie het aan iemand verteld?'

'Alleen aan Emily,' zei Jared eerlijk. 'We wisten niet zo goed wat we er mee moesten. Moesten we het aan Jake vertellen of tot onszelf houden?'

'En ze zei dat we het tot onszelf moesten houden tot we jou hadden gesproken en als we dat niet zouden doen dan zouden we problemen met haar krijgen.'

'En nu mogen we nog steeds niets zeggen dus.'

'Als iemand het Jacob verteld dan ben ik dat wel en op dit moment is dat geen goed idee. Niet als hij nu al gedachtes heeft over in wolf vorm Damon onthoofde.'

'Het is niet alleen je normale ex maar ook je bloedzuiger ex. Die eigenlijk nog meer dan je normale ex.'

Rachel snoof. 'Ik zou Damon niet normaal noemen maar als dat is hoe jullie hem graag willen noemen, dan ga je gang.'

'We zullen ons mond houden tot je het zelf aan Jacob hebt verteld,' beloofde Jared.

'Dank je.'

'Jared! Paul!' De twee jongens en Rachel keken op en zagen Sam bij de bosrand staan. 'Oh hey, Rachel.'

'Hey, Sam.'

'Kom op, jullie twee. Het is tijd voor de ronde.'

De twee gaven Rachel nog een laatste glimlach voordat ze naar Sam toe renden en in het bos verdwenen. Rachel draaide zich om en liep naar Emily's huis. Zodra ze binnen was kwam ze oog en oog te staan met Sam's verloofde, die geamuseerd keek en haar handen op haar heupen had.

'Gewoon een oude vriend uit Frankrijk, hè?'

Rachel schudde lachend haar hoofd. 'Okay, wat wil je weten?'

'Wat dacht je van alles? Van wat ik van Paul en Jared heb gehoord heb je heel wat achtergehouden. Ze beschreven het trouwens met gezichten alsof ze kots en kots misselijk waren.'

'Ze hadden het ongenoegen om ongewild mee te luisteren met een echt meiden gesprek,' zei Rachel terwijl ze aan tafel ging zitten.

'Oh, arme zij.' Emily ging bij haar zitten. 'Dus, je oude vriend Damon. Begin bij het begin en laat geen detail achter.'

Het was donker geworden en Jacob en Rachel liepen naar de plek toe waar het feestje waar Jake haar eerder over had verteld, gehouden zou worden.

'Weet je zeker dat dit een goed idee is?' vroeg Rachel. 'Ik heb echt geen idee hoe de feestjes bij jullie in La Push gaan. En ik haat het om een party-crasher te zijn.'

'Maak je niet druk. Je hoeft je nergens zorgen om te maken. Al helemaal niet dat je het feestje verpest. Want technisch gezien is het niet eens een feestje. Ik mocht er alleen niet eerder iets over zeggen.'

'Waar gaan we dan wel heen?' vroeg Rachel.

'Een vergadering.' Jacob wees naar de groep mensen die nu in de verte waren verschenen en die om een kampvuur heen zaten. 'Zie. De leiders van de vergadering. Mijn vader, Quil's grootvader en Sue Clearwater. Ze heeft Harry's plek overgenomen na zijn dood.'

'Okayyyy.' Rachel stopte met lopen en schudde haar hoofd. 'Ik zou hier niet moeten zijn.'

'Het is echt okay, Rachel. Ik dacht… Ik bedoel, zij dachten dat het goed voor je zou zijn om de geschiedenis en verhalen te horen.'

'De geschiedenis? De stamgeschiedenis?' Rachel keek hem aan alsof hij gek was geworden. 'Is die niet geheim?'

'We hebben allemaal een rol om te spelen in het leven,' zei Jacob. 'En jij maakt hier een deel van uit. En het is ook de eerste keer dat Seth, Leah en Quil hier zijn.'

'Maar?'

'Maar je bent wel de eerste buitenstaander. Ooit.'

Rachel rolde met haar ogen terwijl ze langzaam doorliepen. 'Oh ja, dat zorgt ervoor dat ik me zoveel beter voel.' Ze gaf hem een blik. 'Dank je, Jacob, want ik voel me nu nog meer als een indringer en ik voel me nog ongemakkelijker.'

'Jake!'

Jacob en Rachel keken op en Rachel zag dat een jonge jongen met een grote grijns op hen afgerend kwam. Gekleurde huid, donker haar en donkere ogen. Ja, hij was er typisch eentje van de Quileute stam.

'Hey,' zei Jacob en hij sloeg de jongen op zijn arm.

'Het werd tijd dat je hier kwam. Paul was druk bezig met al het eten te verorberen maar ik heb wat burgers voor je bewaard.'

'Je past goed op, bro.' Jacob keek naar Rachel. 'Rachel, dit is Seth Clearwater, Leah's broertje en het nieuwste lid van de groep.'

'Hey, Seth,' zei Rachel die haar hand naar hem uitstak en Seth's hand schudde.

'Ik ben de nieuwste, de beste, de helderste,' grinnikte Seth.

'En de langzaamste,' zei Jacob die Seth's hoofd naar beneden duwde en met zijn knokkels over zijn haar heen te gaan.

Er werd gevloten waardoor de twee stopten met rotzooien en opkeken. Seth gaf zowel hem als Rachel een vrolijke glimlach. 'Kom op, je vader gaat bijna beginnen,' zei hij waarna hij terug rende naar de groep en weer ging zitten.

Jacob gaf Rachel ook een glimlach voordat ze ook naar het kampvuur liepen en daar ook twee plaatsen opzochten. Ze zaten nog maar net toen Billy begon met zijn verhaal.

'De Quileutes zijn al vanaf het begin een kleine stam geweest. En we hebben altijd al magie in ons bloed gehad. We waren eerst grote geestkrijgers, toen werden we shape-shifters. We transformeerden naar de sterke wolf.'

Een rilling liep over Rachels rug heen toen hij zo vertelde. Zijn stem was diep en hypnotiserend en het prikkelde iets diep in haar geest. Ze had eerst naar Billy gekeken maar haar blik gleed langzaam naar het vuur en bleef daar op gefocust terwijl ze bleef luisteren.

'Dat privilege gaf ons de mogelijkheid om onze vijanden te laten schrikken en weg te jagen en zo onze stam te beschermen. En op een dag kwamen onze krijgers op het pad van een wezen dat eruit zag als een man maar wiens hart gemaakt was van steen en wiens huid zo koud als ijs was.'

De vlammen bewogen wild en Rachel kneep haar ogen even dicht. Maar toen ze ze weer open deed was het niet langer meer donker om hen heen. Ze zaten in een open veld, nog steeds in de kring met een kampvuur in het midden, en het was licht.

In dat open veld stond een man met lang bruin haar dat wat krulde, ogen zo rood als bloed en een huid met zo'n lichte kleur dat het wel leek alsof hij dood was. Hij droeg ouderwetse kleding en om hen heen lagen de lichamen van wat Rachel herkende als leden van de Quileute stam.

Uit het bos kwamen magere jongens met een gekleurde huid en lang donker haar. Bij het zien van de doden lichamen vertrokken hun gezichten van woede en één van hen veranderde in een gigantische wolf en rende op de man af.

Rachels mond zakte ietsje open. Wat in hemelsnaam was er aan de hand? Waarom zag ze dit? Zag iemand anders dit ook? Maar toen ze naar hen keek zag ze dat ze alleen maar met elkaar aan het stoeien waren of naar Billy aan het luisteren waren.

Ze keek weer naar de man en de wolf die met elkaar aan het vechten waren tot het de man lukte om zijn armen om de wolf heen te krijgen en het onmisbare geluid van een rug die werd gebroken volgde.

De wolf werd dood op de grond gegooid maar de man werd nu aangevallen door een andere wolf en die scheurde hem aan stukken.

Rachel kneep haar ogen weer dicht en schudde haar hoofd. En toen ze ze weer open deed was ze weer gewoon in La Push.

'Alles okay?' vroeg Jacob zachtjes.

'Ja…' Rachel knikte wat met haar hoofd terwijl ze gehaast ademhaalde. 'Het is niets.'

'De scherpe tanden van onze krijgers scheurden hem aan stukken. Maar alleen vuur kon hem helemaal vernietigen.' Rachel wreef even in haar ogen. Er was echt iets raars aan de hand. 'Ze leefden in angst dat de koude man niet alleen zou zijn. En ze hadden gelijk.'

Een woedende gil liet Rachel omkijken en ze hapte zachtjes naar adem toen ze zichzelf weer op een andere plaats vond. Dit keer was het bij het water en in een klein dorp.

Midden in dat dorp stond een lijkbleke vrouw met een woede uitdrukking op haar gezicht. Zij was degene die had gegild.

Ze viel iedereen aan die langs haar kwam. 'Ze nam haar wraak op het dorp,' zei Billy's spookachtige stem. 'Ons stamhoofd Taha Aki was de enigste geestkrijger die er over was om de stam te redden, aangezien zijn zoon was gedood.'

Rachels handen begonnen te trillen toen ze een man die heel veel op Billy leek zag neerknielen bij een huilende vrouw die het lichaam van een dode jongeman vasthield.

Met een strijdkreet kwam hij overeind en rende hij naar de bleke vrouw toe die daarom in haar woede weer begon te gillen. En net voordat hij haar had bereikt, veranderde hij in een wolf en viel haar aan.

Maar het ging niet gemakkelijk en de bleke vrouw hield hem op afstand en had hem uiteindelijk zelfs in een houtgreep.

'De vrouw van Taha Aki zag dat hij aan de verliezende kant was. De derde vrouw was geen magisch wezen en ze had geen speciale krachten behalve één: dapperheid.'

Rachel zag hoe de huilende vrouw de dolk uit de hand pakte van de dode jongeman en die ophief met een vastberaden gezicht. En ze stak zichzelf recht in haar buik neer.

De bleke vrouw, die nog steeds met de wolf aan het vechten was, keek met een ruk op en was compleet afgeleid. Haar ogen waren op de huilende vrouw gericht en ze gooide de wolf aan de kant en begon op haar af te lopen. Maar de wolf gaf het niet zomaar op en viel haar van achteren aan en scheurde haar aan stukken.

'De derde vrouw offerde zichzelf op om de koude vrouw af te leiden. Lang genoeg voor Taha Aki om haar te vernietigen. Zij heeft de stam gered.' Rachel wendde haar gezicht weer naar Billy toe en vond zichzelf weer gewoon in La Push. Er glinsterden tranen in haar ogen. 'Over de eeuwen heen zijn onze vijanden verdwenen. Maar één blijft. De koudelingen.'

'Rachel…'

'Rachel…'

'Er is meer aan het verhaal…'

'Jouw bloed speelt een rol…'

'Luister…'

Rachel sloot haar ogen terwijl haar adem weer wat haastiger werd. De stemmen waren er weer. Maar waarom nu?

'Onze magie ontwaakt wanneer zij dichtbij zijn. En wij voelen het nu aan. We voelen de bedreiging in ons bloed. Iets vreselijks staat te gebeuren. En we moeten er klaar voor zijn. Wij allemaal.'

'Rachel…'

'Luister…'

'Kom…'

Rachel drukte haar hand tegen haar hoofd en kneep haar ogen nog stijver dicht. 'Ga weg. Alsjeblieft. Ga weg,' smeekte ze in zichzelf.

'Hun geschiedenis is jouw geschiedenis…'

'Luister…'

'Jij bent met hen verbonden…'

'Zonder ons bloed zouden zij niet bestaan…'

Rachel stond op zonder iets te zeggen en zonder naar iemand te kijken en liep gewoon weg van het kampvuur zo snel als ze kon. Ze voelde de mensen staren maar hoorde niemand iets zeggen.

'Het wordt tijd dat je iets leert over je voorouders, Rachel…'