Antwaine 's POV

'kom op! Werken! Als jij eindelijk met het dweilen van deze kamer heb ik er al tien gedaan!' hoorde ik Bolle schreeuwen.

Ze was de opzichtster in het opvangtehuis. Iedereen noemde haar Bolle omdat ze zo dik was. Eigenlijk vooral omdat niemand haar echte naam wist. Ik liep er heen om te kijken wat er aan de hand was.

'Maar…' stotterde Lucinda.

'Ik wil geen gemaar!' snauwde Bolle.

Ik ging in de deuropening staan en leunde tegen de deurpost.

'Heb je niks beter te doen dan mijn kleine zusje afsnauwen?' vroeg ik bot.

Volgend jaar was ik eindelijk oud genoeg om hier weg te mogen en moeten. Ik zou jammer genoeg mijn zusjes niet direct kunnen meenemen omdat ik eigenlijk op straat stond zonder huis als ik hier weg was. Zodra ik een huis had zou ik hen komen halen.

'Het is mijn schuld niet dat dat nest niet werkt.' Antwoordde Bolle met haar schrille stem maar toen ze mijn boze blik zag verliet ze nijdig de kamer.

Bolle mocht dan een enorm grote mond hebben, sinds ik een paar maanden op het veld was beginnen werken durfde ze niet vaak meer tegen me in te gaan. Het zware had mijn lichaam gespierd gemaakt en ik zag er eigenlijk best wel intimiderend uit al zei ik het zelf.

'Alles in orde?' Vroeg ik bezorgd aan Lucinda.

'Ja.' Antwoordde ze.

'Gelukkig, mooi zo.' Zei ik opgelucht.

Claudia kwam aanrennen en niet veel later kwam Morgan aan kruipen. Ze waren alle drie nog zo jong en toch hadden mijn zusjes in hun leven al heel wat meegemaakt.

'Willen jullie mormels wel eens maken dat jullie klaar zijn voor de boete!' schreeuwde Bolle van boven aan de trap.

'Komt in orde!' schreeuwde ik terug.

We hadden weinig of geen nette kleren in het tehuis dus moesten we het doen met wat we hadden. Ik hielp mijn jongste zusje van 2 met aankleden en ging toen mezelf klaarmaken. Een jeans, witte T-shirt en een oude, versleten, zwarte kostuumvest zouden het dan maar moeten doen.

Samantha 's POV

Er werd op de deur van mijn kamer geklopt.

'ja?' zei ik.

'Samantha, ben je klaar?' vroeg mijn vader.

Ik knikte. Hij liet zijn blik over mijn paarse jurk gaan.

'Je ziet er mooi uit.' Complimenteerde hij me glimlachend.

'Je bent mijn vader. Je bent bevooroordeeld.' Lachte ik.

'We moeten vertrekken. Éponine wacht beneden.' Zei hij.

Toen we beneden kwamen stond mijn zusje opgewonden op en neer te springen. Ze was twaalf jaar. Dat betekende dat dit het eerste jaar was dat ze getrokken kon worden bij de boete.

'Niet zo ongeduldig, Éponine. De boete begint pas om vier uur en we zijn ruim tijd.' Zei ik.

'Denk je dat het dat is waar ik me zorgen om maak?' vroeg ze ongelovig.

'Natuurlijk niet. Maar zenuwachtig zijn helpt ook niet echt. Je kan beter rustig zijn. Het maakt heus geen verschil of je getrokken word doordat je zenuwachtig bent.' Probeerde ik haar gerust te stellen.

Eigenlijk zat er een enorme knoop in mijn maag door de zenuwen maar ik wou sterk zijn voor mijn zusje.

'Dus maakt het ook geen verschil of ik kalm ben of niet.' antwoordde ze nijdig.

Haar handen trilden duidelijk.

'Je naam doet maar één keer mee. Je word vast niet getrokken.' Zei ik voor mijn vader ons een nerveus glimlachje gaf en naar de deur gebaarde dat we moesten vertrekken. De wandeltocht verliep zwijgend. Het was al even stil tussen mij, Éponine en mijn vader toen ik en mijn zusje elk bij de juiste groep gingen staan.

'Beste inwoners van district 9, vandaag heet ik jullie welkom bij de boete van de 98ste jaarlijkse hongerspelen!' Mayline Flodair stapte achteruit om het woord aan de burgemeester te geven.

Die gaf dan weer het woord aan Snow op de video die elk jaar hetzelfde was behalve bij een kwartskwelling. Volgens mijn vader dan toch. Zelf had ik er nog nooit een meegemaakt. Als ik vandaag getrokken werd zou ik dat ook nooit doen in de toekomst, als ik getrokken werd had ik geen toekomst. De videoboodschap van Snow leek uren te duren. Konden ze nu niet gewoon voortmaken? Eindelijk ging de hand van Mayline de bol in. Niet mijn zusje of ik, niet mijn zusje of ik, niet mijn zusje of ik…

'Samantha Lisaboa!'

Oh nee. dit kon je toch niet menen? Het enige goede was dat ik het was en niet mijn zus. Ik deed mijn best om te glimlachen en klauterde het podium op.

Antwaine 's POV

Mayline verspilde weinig tijd. Ze was het stilaan beu om elk jaar hetzelfde te doen en wilde duidelijk dat ze bij een beter district was ingedeeld.

'Antwaine Trangled!' zei ze toen ze een kaartje uit de jongensbol had genomen.

Wat? Nee! Nee! Dat kon niet! hoe moest het nu met mijn zusjes? Verward liep ik naar het podium. Toen de burgemeester mij en het Samantha, de meisjestribuut, naar elkaar toe duwde voor een hand gaf ik die aan haar zonder haar aan te kijken. Ik was vastbesloten om te winnen en naar huis te komen voor mijn zusjes. Daarom kon ik het me niet veroorloven mijn districtspartner aardig te gaan vinden. Dat zou het alleen maar moeilijker maken als ik uiteindelijk degene was die haar moest vermoorden.

'District 9, dit zijn jullie tributen van dit jaar: Samantha Lisaboa en Antwaine Trangled!'