Ik hop van de bank en loop snel met Saar naar boven en de geur van het avond eten komt ons op de trap al te gemoed. Ik open de deur en loop naar de keuken en zie mijn moeder op het aanrecht zitten en mijn vader staat tussen haar benen, die ze om zijn heupen heeft geslagen. Een hand heeft hij op haar borst en de ander verdwijnt tussen haar benen. Daarnaast heeft zij haar hand ook daar ergens... Jezus, ik denk dat ik vbleek voor mijn ogen nodig heb!
"Ow, MIJN GOD!" roep ik terwijl ik mijn handen voor mijn ogen sla en me omdraai. "Jullie wisten dat ik kwam en dan nog weerhoudt het jullie er niet van" en ik hoor mijn moeder lachen en mijn vader grinniken. "Bobbie, als je blieft zeg, wees blij dat je mij en je vader zo treft in plaats van op het maken van ruzie."
"Hoe erg ik jullie het geluk ook toewens, ik denk dat ik op dit moment de voorkeur voor het laatste heb." zeg ik met een vies gezicht. Dit is niet de eerste, en vast ook niet de laatste keer dat ik mijn ouders in "actie" zie. Gelukkig was het nu nog PG13 want het is wel eens heftiger geweest. Ze corrigeren zich snel en ondanks dat mijn moeder het niets kan schelen, weet en zie ik dat mijn vader het wel beetje genant vind.
Ik hoef het ook echt niet te zien of bevestigd te krijgen op de manier zoals daarnet, ik besef dat wat mijn ouders samen hebben heel bijzonder is. Ze zijn namelijk nog echt dol op elkaar. Mijn ouders zijn van jongs af aan al samen. Mijn moeder was vijftien en mijn vader zeventien toen ze verkering kregen en zijn sindsdien nooit meer zonder elkaar geweest. Mijn moeder was bijna twintig toen ze zwanger van mij werd en ze zijn kort daarna getrouwt.
"Ga lekker zitten schatje, het eten is zo klaar. John, schenk jij wat te drinken in?" Mijn varder opent de koelkast en schenkt een glas taxi in en pakt voor zich zelf en mijn moeder een glas cola. We gaan aan tafel zitten en ik kijk mijn vader een moment in zijn ogen aan. En dan moeten we opeens kei hard lachen! "Sorry Bobbie, Von zei dat je bezig was en dacht dat het nog wel even zou duren voor je zou komen." En ik rol met mijn ogen. "Jay, ik zat met mijn telefoon op de bank!"
"Dat klopt, maar ik hoorde je op de trap al lachen en je was zo afgeleid dat je me geen eens hoorde binnen komen, dus ik had verwacht dat je inderdaad nog eerst even je ding zou afmaken voor je naar boven zou komen." Zegt Von en kijkt me met een opgetrokken wenkbrauw aan en legt haar hand in haar zij. "Met wie zat je eigenlijk te whappen, waardoor je als een tienermeisje zat te giegelen?"
Ik kijk haar met grote ogen aan "Ik zat echt níet te giegelen." En mijn moeder lacht en zwaait met haar hand als ze weer naar de keuken loopt alsof ze zeggen wil "what ever". En ik zucht weer. Mijn vader kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan.
"Oma was anders aardig onder de indruk van de 'Adonis' die er laatst was. Zat je met hem te whappen?" Vraagt ze als ze terug komt en gaat zitten en ik moet grinniken. Want inderdaad, mijn oma was helemaal weg van Rob en ze zei zelfs binnen tegen me dat als ze jong was geweest het wel had geweten.
"Ja zoeits had ik al begrepen van oma. En ja inderdaad, ik was met Robert aan het whatsappen. Hij heeft me mee uit eten gevraagd voor morgen." Ik probeer het te zeggen alsof het niets bijzonders is, maar ik bedoel, wie wil ik voor de gek houden, hen of mijzelf?
Het is namelijk enorm bijzonder, misschien niet voor een normaal iemand, maar ik ben niet normaal. Ik ben Bo Zwaan! en Bo Zwaan gaat niet uit. En al helemaal niet met een man. Maar iedere keer als ik aan Rob denk verschijnt er een glimlach op mijn gezicht en ontstaan er kriebels in mijn buik. Ik kan me serieus niet meer herinneren wanneer ik dat voor het laatst gehad heb bij iemand.
"Jeetje, Bo, dat is geweldig. Waar neemt hij je mee naartoe?" Vraagt mijn moeder opgewonden en ik moet een beetje om haar reactie grinniken. "Ik heb geen idee, hij wilde het niet vertellen, het is een verrassing." Mijn vader schraapt zijn keel en kijkt dan van mijn moeder naar mij. "Hij leek me heel aardig. Wat doet hij voor werk?" Het zou mijn vader niet zijn als hij niet een vraag als deze stelt. "Hij heeft samen met Alison zijn eigen makelaarskantoor in Zuid." Daar kun je mee thuis komen toch? En inderdaad mijn vader knikt goedkeurend.
En dan besef ik opeens dat mijn ouders deze fase nooit echt met mij hebben gehad. Één keer eerder maar. Rens is de enige man die ooit in mijn leven is geweest op die manier, en die ik, toen we net verkering kregen, heb voorgesteld aan mijn ouders. Van Rens was mijn moeder vrijwel gelijk helemaal weg, al kan ik dat van mijn vader niet zeggen. Hij deed wel aardig tegen Rens maar die bleef het gevoel hebben dat hij daar heel erg zijn best voor moest doen.
En als ik er zo op terug kijk denk ik dat hij gelijk had. Het is bijna alsof mijn vader altijd heeft aangevoeld dat Rens me verdriet zou gaan doen. Al hoop ik niet op de manier waarop hij dat daadwerkelijk gedaan heeft. Want dan had hij me wel even mogen waarschuwen!
Ik heb er de afgelopen vier jaar niet aan moeten denken om met iemand anders te zijn, laat staan iets te doen. Het voelde alsof ik dan vreemd zou gaan. Ik miste het wel, ik bedoel, ik ben ook maar een mens en heb ook mijn behoeftes en ik miste vooral de aandacht die je krijgt van een man, van een minnaar. En twee jaar na het ongeluk ontmoette ik iemand.
Matt kwam als Expat voor ander half jaar in Amsterdam werken en ik heb hem via Mick leren kennen. Wat ik met Matt had, was puur voor de seks. Zowel voor hem als voor mij. We weten vrijwel niets van elkaars persoonlijke leven en we deden ook geen moeite hier verandering in te brengen. En nadat hij weer terug naar America is gegaan was het ook klaar en heb daarna niks meer van hem gehoord, en andersom!
Maar Rob... Rob is een heel ander verhaal. Zowel emotioneel als seksueel gezien. Ik geneer me bijna voor mijn eigen gedachtes. Ik weet zeker dat hij geen idee heeft wat hij met me doet.
Op het strand toen hij zijn shirt uit deed was ik bang dat ik me niet zou kunnen inhouden en mijn handen over zijn borst zou laten glijden. Hij is heel erg lang, absoluut een pluspunt, en alles klopt. Met zijn slanke lange gespierde benen. Sterke armen waarvan de spieren zichtbaar zijn als hij ze beweegt. En zijn "happy trail", oe lala! Ik heb de benaming nooit zo goed begrepen, maar ik begrijp het nu. Want het is een happy trail als je het genoegen hebt het te mogen volgen.
En nog nooit, en dan bedoel ik echt nog nooit heb ik mezelf afgevraagd hoe een man er naakt uit zou zien. Maar toen hij zo naast me lag kon ik mijn gedachten niet beheersen. En ik zou zweren, of mijn fantasie is echt op hol geslagen, dat ik de contouren van zijn "mannelijkheid" door zijn dunne zwembroek kon zien. Jammer en vooral erg genant alleen was wel, dat mijn "fallow happy trail ge- oogle" niet onopgemerkt is gebleven. Mick volgde mijn blik en grijnsde daarna naar me op een manier waardoor ik wist dat hij het gezien had.
En dan is er nog zijn lach! Als hij lacht dan lijkt het wel of alles om me heen een vage blur wordt en mijn hersenen niet meer functioneren. Maar naast zijn enorm goede uiterlijk is er veel meer waardoor ik hem zo aantrekkelijk vind. Het is de meest lieve en aardige man die ik ooit heb leren kennen. Alleen dat vind ik al enorm aantrekkelijk. Al zou hij een enorme bierbuik hebben, lang vettig haar en er enorm onverzorgd uitzien, dan nog zou zijn karakter er voor zorgen dat ik hem aantrekkelijk zou vinden. En daar is die kriebel weer. Ik kan mezelf voor de gek blijven houden of ik kan gewoon eerlijk zijn en bekennen dat ik Robert waanzinnig leuk vind.
En ook al weet ik het niet honderd procent zeker, maar ik heb het gevoel dat hij mij ook leuk vind. Anders zou hij me niet mee uit vragen, toch? Of zou het echt puur vriendschappelijk zijn? Nee, dat zal toch niet? Net als die momenten dat ik er alles voor over heb om het te kussen. De manier waarop hij me dan aankijkt... maar ik durfde niet. Bang dat hij het ongepast zou vinden en me zal afwijzen.
Ik zucht diep en trek hiermee de aandacht van mijn ouders. "Is er iets lieverd?" vraagt mijn moeder als ze me een beetje ongerust aan kijkt. "Nee, zeker niet. Het eten is heerlijk mam." En ik glimlach naar haar in de hoop dat ik haar kan overtuigen dat er echt niks is.
We praten nog wat over Rob en de rest en over mijn werk. Als we klaar zijn met eten, help ik mijn moeder met afruimen en mijn vader laat Saar even uit. Al hij daarna mijn moeder een kus op haar mond geeft en mij een op mijn voorhoofd vertrekt hij omdat hij nog wat op kantoor moet doen. Gezien het feit dat mijn vader rechercheur is gebeurt het vaak bij een lopende zaak dat hij elk moment van de dag naar het bureau gaat als hij een ingeving krijgt.
Mijn moeder loopt naar de keuken en komt terug met een fles wijn en twee glazen.
"Zo lieverd, vertel nu eens wat er aan de hand is, want ik zie aan je dat er iets is. Heeft het met je afspraakje morgen te maken?" Ik kijk haar met grote ogen aan en het verbaasd me dat ze het zo goed door heeft. "Ik denk dat ik Rob leuk vind" zeg ik zacht en met een zuur gezicht waar mijn moeder om moet lachen. "Bo, je zegt het of je er darmkramp van krijgt." Ze zucht diep en schenkt de wijn in.
"Lieverd, ik denk dat je jezelf niet zo moet beperken en verder moet gaan met je leven. Dat is ook wat hij gewild zou hebben. Ik kan me zo goed voorstellen dat je tegen word gehouden door schuld gevoel, maar er is niks om je schuldig over te voelen."
Tja, dat is mijn moeder. Wat zal ik zeggen? Dat ze mijn gedachten kan lezen? Waarschijnlijk. Hoe irritant het soms ook is dat ze me zo goed kent en vaak door heeft, hoe dankbaar ik haar nu ben. Want wat ik nooit zou durven zeggen en toegeven zegt zij nu.
"Ik weet het mam. Ik denk..." Het voelt zo gemeen om het hard op te zeggen dat ik twijfel. "Ik denk dat ik hem echt, écht leuk vind. Ik heb hem een paar keer gezien maar toch voelt het zo goed. Ik denk dat het me een beetje verward en bang maakt."
"Dat is begrijpelijk. Wat je hebt moeten doormaken is vreselijk geweest. Des te meer verdien je een tweede kans. Verdien je het om echt gelukkig te zijn. Ik zeg niet dat je met de beste man moet trouwen en kinderen krijgen, maar leef! Geniet van het gevoel, in plaats van er bang voor te zijn. Bang te zijn voor wat het voor gevolgen het heeft. Bang te zijn voor wat Rens er van gevonden zou hebben."
En ik weet niet waar het vandaan komt, ik denk door de rake woorden die ze zegt, maar ik barst in tranen uit. Mijn moeder schiet uit haar stoel en staat in een oog wenk naast me met haar armen om me heen. "Ach schatje toch, je vind hem echt heel erg leuk he?" En ik knik. En ik snap wat ze bedoeld omdat ze mij begrijpt. Ze weet wat deze nieuwe situatie met me doet. Hoe bang ik er voor ben.
Ik besef ook dat ik niet alleen heel graag verder wil, maar onbewust ook verder aan het gaan ben. En dit voelt goed maar geeft ook een enorm rot gevoel. Alsof ik Rens op de meest lage manier verraad. En ik heb me tijdens mijn momenten met Matt ook vaak echt wel rot gevoeld maar dat was toch niet zo sterk. Dat was puur Seks. Seks, niet meer en niet minder. Ik weet dat hij zou willen dat ik verder met mijn leven zou gaan en niet als een eenzaam vrouwtje eindig, omringt door 47 katten, ter compensatie van de liefde waar ik zo naar verlang. En een arsenaal aan dildo's omdat mijn lichaam ook behoeftes heeft.
"Sorry, het gaat wel weer. Ik denk dat ik een soort van helder moment had waar ik van schrok." En ik haal mijn schouders op. Ze gaat naast me zitten en veegt met haar duimen de tranen onder mijn ogen weg. "Dank je mam. Ik zou niet weten wat ik zonder jou en papa had gemoeten en zou moeten." Ze zegt niks maar knijpt zacht in mijn hand die op tafel ligt en glimlacht lief naar me.
"Genoeg zware kost. Vertel me eens over die hunk!" En ik moet lachen en ben blij voor de verandering. "Nou hij heet dus Robert, hij is dertig, geloof ik en is de tweelingbroer van Alison en broer van Steven"...
Ik vertel mijn moeder over onze ontmoeting en over de dagen die we samen hebben doorgebracht. Ik vertel zelfs over mijn genante vertoning toen ik mijn tranen niet kon inhouden toen ik ze over het ongeluk vertelde. En net als ik in eerste instantie, is ook mijn moeder verbaasd dat ze van niks wisten. Ik bedoel, ik ben in Amsterdam het gesprek van de dag. Heel veel mensen kende Rens, en mij daarom dus ook. Ook is de steekpartij des tijds volop in het nieuws geweest.
Het was enorm fijn om met mijn moeder te praten vanavond. Het was ook lang geleden dat we op deze manier hadden gepraat. Op dit soort momenten is ze ook meer dan alleen mijn moeder. Dan is ze mijn beste vriend. Natuurlijk is Mick er altijd op momenten dat ik iemand nodig heb om mijn hart te luchten maar ook al is hij homosexueel, het blijft een man!
Als ik Saar nog een laatste keer heb uitgelaten kruip ik in bed en het duurt niet heel erg lang voor ik vredig in slaap val. Sterker nog ik word de volgende ochtend wakker met mijn televisie nog aan. Iets wat ik me nog nooit is overkomen. Maar wat me vooral opvalt is dat ik geen nachtmerries heb gehad. Sterker nog, ik heb heel fijn gedroomd... Over Rob.
Vandaag zou ik naar kantoor gaan om mijn werk te uploaden en nieuw werk op te halen. Daarnaast heb ik vanmiddag weer een afspraak met een auteur waarvan ik het boek ga editen. Ik sta een moment voor mijn kast om te bedenken wat ik moet aantrekken.
Ik kies voor mijn grijze pantalon. Deze broek draag ik altijd erg graag omdat deze net even wat anders is dan een gewone pantalon. Hij zit vrij hoog en de broespijpen zijn een paar slagen om gestikt, wat het casual- chique maakt, voor erop pak ik een simpele witte blouse zonder mouwen, die vrij kort is waardoor je zelfs mijn buik een beetje ziet, maar niet ordinair. En ik ga voor mijn felle geel/ groene Louboutin pumps.
Ik steek mijn haar op en neem snel een douche, en kleed me aan. Doe wat mascara op en mijn haar weer los. Na snel een kom yoghurt naar binnen gewerkt te hebben, en Saar langs de gracht snel heb uitgelaten vertrek ik naar kantoor.
Als ik op kantoor aankom is bijna iedereen er al. Ik heb de luxe van een eigen kantoor en deze is naast die van Emilie. Ze ziet me al aankomen en kijkt me met een grote grijns aan.
"Goedemorgen Bo" zegt ze als ze me van top tot teen bekijkt. "Jeetje wat zie je er onwijs goed uit!" Ik kijk naar beneden en check snel mijn kleding, waarop ze moet lachen. "Het was niet sarcastisch bedoeld Bo." En ze rolt met haar ogen.
"Nou uuuh, Dank je wel Em. Ik heb vanmiddag die afspraak met Brian Smith dus ik dacht dat iets netsjes wel gepast zou zijn."
"Als je hem niet overtuigd met je skills dan doe je het wel met je looks. Koffie?" En ze draait zich om een loopt naar het espresso apparaat. "Ja graag!"
Ik volg Emilie in haar kantoor. "Cappuccino?" Vraagt ze als ze kopjes pakt. "Lekker." En ik ga zitten in de stoel aan tafel.
"Ik hoorde dat je een date hebt met Rob vanavond" en ze kijkt me aan en wiebelt met haar wenkbrauwen. "Ja klopt, al wil ik het niet echt een date noemen."
"Geen date? Hoe dan? Ik bedoel, hij heeft je mee uit eten gevraagd toch?"
"Ja dat wel, maar... Ik weet niet." En ik haal mijn schouders op.
"Wat ik in ieder geval weet is dat hij ons allemaal verbaasd. Hij gaat echt bijna nooit uit met een meisje, laat staan zelf iemand mee uit vraagt. En geloof me, hij krijgt aanbiedingen genoeg."
En dit is inderdaad iets wat ik me vaak heb afgevraagd. Dit is wat ze me namelijk al vaker heeft verteld. "Hoe komt dat eigenlijk? Begrijp me niet verkeerd hoor, maar ik bedoel, hij ziet er super goed uit, en is enorm aardig. Ik begrijp niet zo goed hoe iemand als hij nog vrijgezel is." En nu haalt Emilie weer haar schouders op.
"Ik denk dat hij gewoon nog niet het juiste meisje is tegen gekomen en geen zin heeft in tussendoortjes. Hij heeft wel een lange relatie gehad hoor, maar het was meer vriendschappelijk zegt Rob. Dus daarom hebben ze er een punt achter gezet." Ze zucht en kijkt me een moment aan.
"Rob is echt een goed mens en absoluut een van mijn beste vrienden." Ze zet mijn koffie voor me en gaat zelf ook zitten. Emilie grinnikt en ik kijk haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. "Wat?"
"Niks, ik vind het alleen echt super leuk dat jullie uit gaan vanavond. De manier waarop hij naar je kijkt... Zo heb ik hem nog nooit, echt nooit zien kijken naar een vrouw. En dat doet me goed. Ik gun het jullie alle twee ontzettend namelijk. En wie weet wat er uit voortkomt." En ze glimlacht weer naar me.
Ik moet even verwerken wat ze zegt. Want ondanks dat het me goed doet om dit te horen is het ook best beangstigend. En dan maak ik een beslissing die alles zal veranderen. Ik besluit dat het niet uit maakt. Ik vind hem leuk en ik zie wel wat er gebeurd. Ik laat het gewoon over me heen komen!
We kletsen nog wat en als onze koffie op is, loop ik naar mijn eigen bureau om mijn werk te uploaden en de nieuwe manuscripten waar Emelie me net op heeft gewezen op mijn MacBook te zetten.
Ik beantwoord wat mails en heb een korte bespreking met Emilie en haar vader om de afspraak van vanmiddag door te nemen en het werk dat ik heb ingeleverd. En tegen de tijd dat we klaar zijn moet ik al weer weg.
Eerst moet ik langs huis om Saar terug te brengen omdat ze niet mee kan naar de afspraak. En dit is op zich goed want we proberen de momenten dat ze niet bij mij is heel langzaam een beetje op te bouwen. Niet dat ik van plan ben om vaak zonder haar weg te gaan, maar ze moet leren dat als ik zonder haar weg ga, ik weer terug kom en we hopen ook dat ik en Saar hierdoor wat meer kunnen relaxen.
De afspraak loopt perfect. Ik heb een goed idee wat zijn plannen zijn en wat hij wil bereiken met zijn boek. Het is een Engels talige thriller en ik ben echt enorm enthousiast over onze samenwerking en heb er enorm veel zin in.
Ik race naar huis om te kunnen douchen en me om te kleden. Rob heeft gezegd dat ik vooral iets makkelijks moet dragen. Als ik gedoucht heb, mijn haar heb gedroogd en wat mascara heb op gedaan ben ik klaar als het tien voor half zeven is. Als ik de veters van mijn schoenen goed doe gaat de bel en pak ik snel mijn tas voor ik naar beneden sprint, gevolgd door Saar.
Als ik de deur open gooi staat hij daar. Met de mooiste glimlach die ik me maar kan bedenken en ik voel weer een kriebel door mijn buik gaan...