Hoofdstuk 10

Al snel splitste de groep zich op, ieder naar hun eigen huis en verdwenen hun gedachtes één voor één uit mijn hoofd, zodra ze zich terug veranderde in hun menselijke vorm.

Totdat alleen Jacob, Seth en ik nog over waren.

"Seth ga maar naar huis, ik breng Phoebe wel." Dacht Jacob.

Ik hoefde mijn gedachten niet duidelijk te formuleren om Jake te laten weten dat ik dat absoluut niet wou.

Maar als antwoord liet hij me merken dat hij graag met me wou praten. Dus Seth stopte en veranderde terug in een mens.

"Ik zie je morgen weer oké."

Ik sloeg mijn armen om hem heen en fluisterde in zijn oor.

"Elke seconde zonder jou is een seconde te lang."

Hij zuchtte, "Ik weet het, maar het moet."

Hij zoende me en verdween toen in de duisternis.

Ik draaide me om en keek in de droevige ogen van Jacob, hij had zijn menselijke vorm weer aangenomen.

"Waar wil je over praten?" Vroeg ik terwijl ik verder liep richting huis.

"Over ons."

Ik bleef prompt staan en keek hem verbijsterd aan.

"Over ons?"

hij bleef ook staan en legde zijn handen op mijn schouders.

"Ik mis je Phoeb, echt waar. We konden zo goed samen en nu lijkt het wel alsof we vijanden zijn."

Ik zuchtte en keek naar de grond, ik wist dat hij gelijk had en ik schaamde me voor mijn gedrag.

"Ik mis jou ook Jake, maar ik vind het gewoon moeilijk. Je weet dat ik Bella niet mag."

"Ja, dat weet ik maar ik snap niet waarom."

Ik keek hem verbijsterd aan.

"Je weet niet waarom? Waar heb jij geleefd onder een steen of zo?"

hij grijnsde even. "wel als het op jou gevoelens aan komt, je gedachten zijn meestal nogal vaag voor mij."

Ik schudde met mijn hoofd.

"Ik hou van je Jacob, je bent de broer die ik nooit heb gehad. En Bella kwetst je keer op keer op keer, en toch blijf je het voor haar opkomen en blijf je op haar hopen. Terwijl we allebei weten dat ze nooit voor jou zou kiezen."

Ik keek hem een ogenblik aan en zag de pijn in zijn ogen. Ik sloeg mijn armen om zijn middel.

"Ik droom jou dromen Jake, ik zie waar je op hoopt ik voel je pijn en verdriet. Ik kan er niks aan doen maar het liefst zou ik Bella der strot eraf snijden. Ik kan er niet tegen jou zoveel pijn te zien lijden."

Hij zuchtte en beantwoordde mijn omhelzing.

"Ik vind het ook niet leuk Phoeb, maar ik kan mijn gevoelens niet zelf bepalen. Ik mis Bella echt elke dag meer, maar dat hoef ik je niet uit te leggen. Ik vraag je alleen of je weer mijn vriendin wilt zijn."

"Ik ben je vriendin, Jake voor altijd, ik laat je nooit maar dan ook echt nooit vallen voor niemand niet. Zelfs niet voor Seth. Ik ben soms alleen een beetje knorrig."

Hij lachte, het was nog steeds niet de lach die ik zo graag van hem hoorde maar het leek er al meer op.

"Kom laten we naar huis gaan." Zei ik.

En samen liepen we arm in arm naar huis.

Toen we bijna bij de voordeur waren stopte ik ineens.

"Wat is er?" Jacob keek me verbaasd aan.

"Er klopt iets niet." Ik wist zeker dat ik iets gedacht had wat niet mijn gedachten was, maar ook niet die van één van de andere jongens.

Ik concentreerde me diep op mijn gedachtes.

En toen merkte ik het weer, ik zag Sam die me zei dat het hem verschrikkelijk speet maar dat hij bij Emily hoorde. Ik voelde een verschrikkelijke pijn in mijn hart bij die herinnering.

"Phoebe, wat gebeurd er?" Jacob kwam bezorgd naar me toe lopen.

"Leah!" Gilde ik ineens.

Hij bleef verbaasd staan. "Wat is er met Leah?"

"Ze veranderd, ik kreeg een herinnering van haar door."

Ik keek hem met grote angst ogen aan, niet ook Leah. Dat is onmogelijk.

Jacob keek me bezorgd aan, "Je weet toch dat vrouwen geen wolven worden, voel je je wel goed?"

"Ik weet het maar toch het is heel duidelijk, we moeten er nu meteen naar toe."

Ik draaide me abrupt om en sprintte in de richting naar de Clearwater's.

Jacob moest van vorm veranderen om me bij te houden en rende met me mee.

"Weet je het heel zeker?" Vroeg hij.

"Merk je dat niet?"

Het was even stil terwijl hij zich op zijn gedachten concentreerde. Hij verdrong die irritante gedachte van hem aan Bella en toen merkte ik dat de pijnlijke herinneringen aan Sam ook bij hem binnen kwam.

"Dat moet Leah wel zijn." Hij klonk stomverbaasd.

"Dat zei ik toch, we moeten zo snel mogelijk bij haar zijn."

We renden zo snel als we konden en voor we het wisten renden we het erf op. Net op het moment dat Seth de sleutel in het slot stak om hem open te doen.

"Seth, wacht!" Gilde ik.

Hij draaide zich verbaasd om en deed zijn mond open om te reageren. Toen er ineens een grote grijze wolf tevoorschijn kwam en grommend het pad versperde.

"Ohow." Hoorde ik Seth mompelen.

Ze was in de war en had pijn, ik merkte hoe haar gedachten bij me naar binnenstroomde. "Leah, rustig maar het is goed. We kunnen het je allemaal uitleggen, kalmeer dan komt het allemaal goed."

"Wat is er aan de hand?" hoorde ik haar terug denken.

"Het is de legende Leah, ze zijn waar. Het verklaard alles, maar kalmeer nu alsjeblieft. Voor dat er gewonden vallen."

Leah keek verward om haar heen. "Jacob?" dacht ze, terwijl ze naar de grote roodbruine wolf keek.

"Ja Leah, ik ben het." Dacht hij terug.

"Wie nog meer?"

"Sam, Jared, Paul, Embry, Quill, en..." Ik aarzelde even. Maar ik zag dat Seth achter Leah knikte dat het goed was, ze zou er toch wel achter komen.

"En Seth."

Ze gromde, "Mijn broertje? Mijn eigen broertje!"

"Kalmeer Leah." Gromde Jacob, hij werd ongeduldig.

Ze snoof en keek hem woedend aan.

"Kom Leah, kalmeer nu dan wordt je weer normaal en dan kunnen we alles uitleggen. Doe het voor mij alsjeblieft." Ik smeekte haar nu en voelde hoe het werkte. Ze werd rustiger en in een oogwenk was ze weer normaal.

Jacob en Seth wenden allebei snel hun ogen af en ik snelde naar haar toe en legde mijn jas om haar schouders.

Ze huilde.

"Kom maar, dan trekken we eerst wat kleren aan."

En samen liepen we snel het huis in.

Zodra Leah weer kleren had aangetrokken en haar gezicht gewassen had liepen we weer naar buiten waar Jacob en Seth beide in hun menselijke gedaante op ons stonden te wachten.

"We moeten haar naar Sam brengen." Begon Jacob meteen.

Ik zag hoe Leah schrok bij die woorden, de gedachte aan een poos bij Sam door te moeten brengen leek haar maar niks. En ik begreep haar.

"Mooi niet ze blijft bij mij."

Seth keek verbaasd en Jacob woedend. "Wil je soms doodleuk onze ouders in gevaar brengen?"

"Je zit er schijnbaar niet mee dat het voor Emily ook gevaarlijk is."

"Daar is Sam om op haar te letten en te zorgen dat haar niks overkomt."

"En bij ons zijn we zelfs met zijn tweeën om op te letten."

Ik had mijn handen op mijn heupen gezet en keek hem woedend aan. Ging weer goed, hadden we net vrede gesloten maakten we weer ruzie.

Hij leek mijn gedachten te kunnen raden. "Oké dan, ik snap het wel, het ligt moeilijk. Dan blijft ze bij ons."

Leah keek me aan. "Waar gaat dit over? Waarom moet ik met jullie mee? En hoe zit dat met mama, ik kan haar niet alleen laten."

Ik keek in haar ongeruste ogen en besefte dat, dat inderdaad niet kon.

"Je hebt gelijk, we kunnen Sue niet alleen laten. We moeten hier blijven."

"Ben je helemaal gek geworden! Moeten we Sue dan maar vertellen wat er is. Niemand die het niet hoeft te weten mag het niet weten." Jacob keek me woedend aan en Seth schoof ongemakkelijk heen en weer met zijn voet.

"Rustig Jake, ik weet dat het niet moet en niet mag, maar misschien hebben we niet veel keus. Leah kan niet zomaar verdwijnen, niet nu."

"Ik moet zeggen dat ik het met haar eens ben, Jake." Viel Seth me bij.

"Ik bedoel maar, ik was nog geen week weg en.." Hij stopte en keek naar zijn voeten.

Ik wist wat hij bedoelde en voelde een steek van pijn in mijn hart.

"We moeten het Sue vertellen Jake er zit niks anders op, dit kunnen we haar niet aan doen. We moeten het nu vertellen."

Ik draaide me om en liep richting het huis.

"We moeten het met Sam overleggen." Zei Jacob snel en zelfvoldaan, hij dacht dat hij me had.

Ik draaide me woest om. "Sam is niet de enige die hier de baas is, vergeet dat niet Jacob Black."

"Toch moeten we overleggen met hem." Hij was met twee stappen op nog geen halve meter afstand van mij en keek me dreigend aan.

Ik was niet bepaald onder de indruk en keek hem aan met één van mijn verwaande engelse glimlachen. "Moet ik nu bang worden? Ik heb hier de leiding en ga daar nu schandelijk misbruik van maken. We vertellen het Sue en zorgen dat Leah en Seth niet meer in de problemen daardoor komen. En jij mag het aan Sam gaan vertellen, dat is een bevel." Ik glimlachte nog even poeslief tegen hem, wetend dat hij moest gehoorzamen.

"Jij, jij… grrr je bent echt onmogelijk weet je dat."

Ik lachte een verwaande halve grijns. "Brits hé."

Vervolgens draaide ik me om en liep weer richting de deur. Jacob stampte woest weg en Seth moest moeite doen om niet in elkaar te zakken van het lachen.

Ik legde net mijn hand om de deurknop toen Leah sprak. "Heel lief en leuk allemaal dat je het mijn moeder wilt vertellen, maar mag ik misschien eerst weten wat dit allemaal inhoudt?"

Seth en ik keken haar stomverbaasd aan en barste toen in lachen uit. "Ja natuurlijk, haha wat stom. Kom mee."

In een oogwenk stond ik naast haar en trok haar mee naar de schuur.

"We gaan even ergens zitten."

"Ik ga even pitten oké, ben kapot." Melde Seth, terwijl hij naar de deur liep. Ik stak mijn hand omhoog ten teken dat ik het had begrepen. Wat was hij toch een schat, hij begreep dat dit even iets was voor vriendinnen onder elkaar.

Leah en ik liepen snel door naar de hooizolder en gingen naast elkaar zitten in het warme naar kruiden ruikende hooi.

Ik haalde diep adem en begon aan mijn verhaal, ik legde haar alles uit, van de legendes en wat er van waar was. Over hoe de terugkeer van de Cullens de verandering van Sam had veroorzaakt en vervolgens die van de rest. Toen ik bij het inprenten verhaal kwam, vertrok haar gezicht even in een pijnlijke grimas maar verder gaf ze geen kik en luisterde aandachtig. Ik vertelde haar wat mijn rol in dit geheel was en tot slot gaf ik toe dat deze toestand met haar erg vreemd was omdat meiden normaal niet in wolven deden veranderen.

"Het is een jongens ding, je weet wel de sterke krijgers beschermen de vrouwen, kinderen en ouderen."

Ik keek haar aan om te zien wat haar reactie was. Ze knikte alleen maar en keek naar haar voeten.

"Hoe erg is dat gedoe, met elkaars gedachten zien bedoel ik."

"Het is verschrikkelijk, je hele ziel ligt open en bloot op straat."

Even dacht ik dat ze weer zou gaan huilen, wat me erg logisch had geleken. Maar in plaats daarvan verraste ze me door opeens woest haar hoofd op te tillen.

"Mooi zo, dan kan hij ook eens voelen wat ik voel."

Ze stond op en beende de schuur uit. Ik staarde haar met open mond na.