Hoofdstuk 9

Mijn nekharen gingen overeind staan terwijl er een rilling door me heen kroop.

"Hermelien, zeg het! Hoe lang wil je ons nog zo houden?" zei ik gefrustreerd en ging met mijn hand door mijn haar, als automatisme.

"Ze… de minister is aangevallen en ligt in kritieke toestand en ze vragen of ik voor hem tijdelijk wil invallen," zei ze met trillende stem en mijn mond zakte open. Iedereen was stil.

"En, ga je het doen?" vroeg Ron na een tijdje, maar Hermelien bleef stil en keek nog eens naar de brief.

"Wacht even, er staat nog meer," zei ze en begon weer te lezen.

"Wat staat er dan?!" vroeg Ginny gespannen.

"Oh mijn god! Oh nee, dit meen je niet! Dit kan niet!! Nee!!" riep Hermelien hard uit.

"HERMELIEN!!!! WAT STAAT ER IN DE BRIEF!!" brulde Ginny bijna van ongeduldigheid en Hermelien keek haar geschrokken aan.

"Het is gestolen…" zei ze zacht. Doodse stilte. Ik wist niet wat hét was, maar het moest iets heel belangrijks zijn.

"Heeft… hij… hem?" piepte Ron die blijkbaar even geen lucht meer kreeg. Harry zat met grote ogen naar Hermelien te staren en Ginny was lijkbleek geworden, evenals haar moeder en haar vader. Remus was van zijn stoel gevallen en Tops had prompt het dienblad met thee op de grond laten vallen. De enige die nog enigszins rustig erbij zat was Charlie, maar wedden dat hij diep van binnen net zo geschrokken was als ieder ander.

Het was nog steeds stil toen Hermelien uiteindelijk weer adem haalde.

"Ik weet niet of zij hem hebben, maar hij is in ieder geval weg."

"Mag ik vragen wat hét is?"

"Oh, ja, dat weten jullie niet. Hét is… eeuhm… het is een staf."

"Een staf… en daar maken jullie zo druk om? Wat is er dan met die staf?"

"Deze staf is van Zalazar Zwadderich geweest en bezit dus eeuwige duisternis. Als Voldemort deze in handen krijg valt hij bijna niet meer te stoppen, dan wordt hij nog sterker en machtiger."

"En waarom hebben jullie die staf dan niet kapot gemaakt?"

"Dat kan niet, zolang er nog een nageslacht van Zalazar leeft kan de staf niet kapot én, om het nog even makkelijk te maken, de staf kan alleen gebruikt worden door het nageslacht van Zalazar Zwadderich."

"Oh… dus deze staf is echt heel belangrijk."

"Ja."

"Maar, waarom is hij dan pas kort geleden gevonden?"

"Eerst wisten we niet eens van zijn bestaan, niemand wist het, tot iemand hem vond en naar Oliviander bracht. Hij zei dat hij deze niet kon verkopen omdat hij een bepaalde kracht bezat. Het ministerie heeft hem in beslag genomen en onderzocht en wat bleek… dat het een legende was die dus echt waar schijnt te zijn."

"Maar, dat weten we niet eens zeker, ik bedoel, hij heeft hem nog niet in handen gehad."

"Het schijnt dat vroeger Zalazar ook een terreur heeft gehad… Ik heb research gedaan en alles klopt, Zalazars macht kwam mede door zijn staf. Voordat hij stierf heeft hij zijn kracht in zijn staf achtergelaten, zodat die bleef bestaan, maar de staf was verloren gegaan. En nu is hij weer boven water gekomen."

"Oh, maar, hoe kan Voldemort dan die kracht krijgen, hij kan toch niet met die staf omgaan?"

"Waarschijnlijk wel, omdat hij het nageslacht is."

"Waarschijnlijk? Is er geen zekerheid? Er moet toch zekerheid zijn voordat zoiets tot paniek gaat uitlopen!"

"Ze heeft een punt, dit mag niet uitlopen want we weten helemaal niet of het zo ís," zei Remus en Molly knikte instemmend.

"We moeten allemaal eens goed nadenken en proberen een oplossing te vinden. We hebben over een tijdje versterking, want ik heb vernomen dan George en Fred een zomerstop hebben in hun winkel en dat Bill en Fleur uit Frankrijk komen."

"Oh, nou in ieder geval één opluchting dat we in de meerderheid zijn," zei Ginny en grinnikte humorloos en zonder vreugde.

Ik herinnerde me Fred en George Wemel nog wel, ze zaten twee jaar hoger en waren in mijn vijfde jaar weg gegaan terwijl ze Omber op haar nummer hadden gezet.

"Oh, ik heb ook nog een mededeling: Rosa, het meisje waar ik zo gezegd de voogd van ben, komt morgen aan met de Zweinsteinexpres en ik neem haar mee hiernaar toe. Als er geen bezwaar is."

"Nee, ik vind het goed. In welk jaar zit ze?" zei Molly.

"Ze heeft net haar laatste jaar afgerond."

"Oh, dus ze is al 17."

"Ja, gelukkig wel ja," zei ik grinnikend.

Na een tijdje ging de bel en iedereen keek verbaasd op.

"Ze zijn er toch niet nu al?" vroeg Ron verbaasd en Molly haalde haar schouders op. Arthur stond op en liep richting de deur.

Na een minuutje scheen het dat ze er wel waren, want ik hoorde behoorlijk veel gestommel in de gang.

"Oeps… dat ging niet expres," zei een stem vanuit de gang en Molly liep er naar toe.

"Fred, George! Wat zijn jullie vroeg zeg! Wat leuk jullie weer te zien!" zei ze terwijl ze haar zonen bijna wurgde in een omhelzing.

"Eeuh.. ook fijn om jou weer te zien ma, maar wil je me nu weer even loslaten want je vermoord me," zei een van de twee en Molly liet ze beschaamd los. Daarna liepen ze de kamer in en zwaaide in het algemeen.

"Hallo iedereen, alles goed? Zeg, jullie kijken allemaal alsof jullie spoken hebben gezien. Is er iets?" vroeg een van de twee en liet zijn arm weer langzaam zakken.

"Eeuhm, ja er is best iets ernstigs, maar dat komt straks wel. We hebben twee nieuwe leden," zei Hermelien en wees naar mij en Draco.

"Hallo ik ben Fr- Hé! Jij bent Malfidus!" zei Fred en ik zag Draco's gezicht een beetje betrekken.

"Draco!" zei Molly streng tegen Fred. "Iedereen heeft een naam Fred! Ook hij en als het je niet zint dan ga jij maar even naar boven! Leuk nadenken! We laten het verleden achter ons."

"Rustig ma, ik snap dat iedereen een naam heeft en je kan me niet meer commanderen," zei Fred sussend en keerde zich weer tot ons.

"Ik ben dus Fred," zei hij en stak zijn hand uit.

"En ik ben George," zei de ander en stak ook zijn hand uit. Een beetje onhandig kwam ik overeind en schudde hun handen.

"Mel," zei ik en glimlachte vriendelijk. Ook Draco gaf ze een hand.

"Ik hoef me denk ik niet meer voor te stellen, maar ik ben Draco."

"Ja, dat hadden we begrepen.. hè ma!" zei Fred met de nadruk op het laatste.

"Uh.. oké, nou als jullie honger hebben kunnen jullie het pakken, ik ga maar eens slapen," zei Molly en liep haastig naar boven.

"Nou heb je ma weg gewerkt sukkel," zei Ginny. Ze stond op en omhelsde haar broer.

Na Fred en George te hebben bijgepraat ging ik slapen. Lara lag al de hele avond in mijn armen te slapen, ik liet haar de komende tijd echt niet meer alleen!

Na iedereen gedag te hebben gezegd ging ik naar boven. Ik legde Lara in een snel getoverd wiegje en begon me om te kleden. Toen ik mijn shirt uit deed en even niets zag, voelde ik twee warme handen via mijn heupen naar mijn buik glijden. Ik stond even stil en trok daarna snel mijn shirt verder over mijn hoofd uit.

Draco had ondertussen zijn armen helemaal om mijn middel heen geslagen en ik leunde met mijn hoofd tegen zijn schouder. Hij gaf me een zoen in mijn nek, ik sloeg mijn armen om zijn nek en gaf hem een zoen terug.

Vermoeid stond ik de volgende avond op het perron 9¾. Ik zuchtte terwijl ik de trein aan hoorde komen. Een kleine glimlach kroop op mijn gezicht, straks zou ik Rosa weer zien. Na een kwartiertje kwam er iemand met lang blond haar de trein uit lopen en ze begon mijn naam te gillen.

"Mel!!" riep ze en rende naar me toe. Ik lachte en we omhelsde elkaar.

"Ik ben zo blij je weer te zien!! Ik heb je gemist!!"

"Ik jou ook, maar de laatste paar dagen is er zo veel gebeurd!"

"Wat dan allemaal? Waar is Lara? Ik ga haar eindelijk zien!!"

"Ze is bij Draco."

"En waar is Draco?"

"Daar waar we nu heen gaan."

"Waarom doe je zo geheimzinnig? Is er iets?"

"Neem nou maar snel afscheid van je vrienden, ik kan er hier niet over praten."

"Oh, oké, wacht even." Met een paar minuten kwam ze terug terwijl ze nog even naar haar vriendin zwaaide.

"Moet je Jason niet gedag zeggen?"

"Eeuhm.. het is uit en we hebben eigenlijk best wel ruzie."

"Oh, wat jammer! Ik vond hem altijd zo leuk! Hoe komt het?"

"Eeuhm… hij was vreemd gegaan."

"WAAT?! Vuile schoft!! Waar is hij?!"

"Rustig, kom, laten we gaan naar je geheimzinnige plekje."

Onderweg liet ik haar alleen een briefje lezen met de straatnaam en het nummer van het huis zien en daarna verbrandde ik het. Pas toen we in het huis waren begon ik alles te vertellen.

Niemand was er nog, behalve Draco en Lara. Rosa was erg enthousiast toen ze Lara zag en kon niet meer van haar af blijven. Ze reageerde heel geschokt op wat er allemaal was gebeurd en ze wilde gelijk ook bij de Orde komen. Ze wilde haar broer wreken en ze was absoluut antidooddoeners.

Toen uiteindelijk iedereen terug kwam, werd ze stiller. Ze voelde zich schijnbaar niet helemaal op haar gemak en was nogal verlegen.

"Eeuhm.. Hermelien, dit is Rosa waar ik over vertelde. Rosa, dit is Hermelien, zij heeft zo een beetje de leiding hier." Ze gaven elkaar de hand en Hermelien verwelkomde haar hartelijk. Ik stelde haar ook aan de andere voor, bij Ginny zag ik gelijk dat ze elkaar wel mochten.

"Fre- ik bedoel George!!"

"Ja, bijna in één keer goed!" zei hij plagend terug.

"Ha! Ik wist het wel! Ik wist het wel!" zei ik terwijl ik er een vage beweging bij maakte. "Nou, in ieder geval, dit is Rosa! Rosa, dit is George! En zijn broer daar is Fred," zei ik en verlegen gaf Rosa hem een hand, zag ik haar nou blozen?

Rosa vertelde die avond honderduit over haar laatste jaar op Zweinstein. Ze was soms iets te enthousiast en was dan nogal luid aan het praten.

"Oh! En Laura heeft eindelijk een vriend gekregen! Zo lief hè! Het was zo schattig! Ze passen zo goed bij elkaar!!"

"Iets zachter kan wel, Roos. Ik ben blij dat het leuk was, maar weet je ook wanneer je resultaten binnenkomen?" vroeg ik.

"Eeuhm.. ergens over twee weken ofzo, dacht ik."

"Oké."

"Wie wilt er wat te drinken?" vroeg George opeens luid en iedereen stak zijn hand op.

"Ik maak alleen thee, dus wie dat niet wilt heeft pech."

"Oh, dan wil ik niet, ik wil alleen chocolademelk," zei Rosa en deed haar hand omlaag.

"Oké, eeuhm… acht mensen, goed," zei hij en liep naar de keuken. Vijf minuten later kwam hij terug met een dienblad.

"Zo, acht thee en één chocolademelk voor mevrouw," zei hij en Rosa glimlachte breed. George gaf de beker aan haar, maar net voordat ze hem wilde aanpakken trok hij hem terug.

"Ahah! Dank je wel, lieve George! Zeg dan! En ik wil een kusje! Hier!" zei hij grinnikend en Rosa begon te lachen net als meerdere mensen.

"George! Ze is hier net ja!" riep Ginny lachend uit.

"Is hij altijd zo?" vroeg Rosa nog even voor de zekerheid.

"Altijd!" verzekerde Ginny haar en Rosa moest weer lachen.

"Jou mag ik wel, dank je wel lieve George!" zei ze terwijl ze hem een kus op zijn wang gaf. Fred begon te fluiten en Rosa ging weer zitten met een grote mok chocolade in haar hand.

"Fred!" zei Ginny scherp en hij grijnsde.

"Wat? Ik moest het gewoon even doen, mijn handen ging gewoon automatisch naar mijn mo-"

"Ja hoor, de volgende keer schiet mijn hand ook uit."

"Moet je hem bij je houden."

Ginny murmelde nog wat en kroop toen in de armen van Harry.

"Fred doet gemeen," zei ze daarna met een kinderstemmetje en wees met een vinger naar Fred zodat iedereen in lachen uit barstten.

Die avond was heel gezellig en we waren even de zorgen van Het vergeten. Toen ik en Draco naar bed gingen sliep Rosa tijdelijk in een bij getoverd bed bij ons op de kamer. Ik viel gelijk in slaap en werd de hele nacht niet een keer wakker, terwijl Draco en Rosa er allebei wel drie keer uit waren gegaan om Lara stil te krijgen.

Toen ik die ochtend wakker werd, was Draco al wakker en Rosa had zich in haar boek verdiept.

"Hey lieverd, lekker geslapen?"

"Ja, heerlijk zo'n rustig nachtje."

"Gelukkig heb jij een rustige nacht gehad," zei Draco glimlachend en gaf me en zoen op mijn voorhoofd. Ik nestelde me weer tegen Draco aan sloot mijn ogen weer.

Het was zo heerlijk, nog zo even nasoezen. Alleen dat nasoezen was alweer snel voorbij.

"BILL!!!" hoorde we Ginny hard gillen vanaf beneden. Rosa keek geschrokken op van haar boek. Mijn ogen sprongen open en Draco zat gelijk rechtop, waardoor ik zijn arm nog maar net kon ontwijken en Lara, die zette het op een krijsen. Wat was er?