Chapter 10 : The First Task

Kristen stond op met een barstende hoofdpijn.
Ze had amper geslapen vannacht. Vandaag was de dag van de eerste uitdaging. Heel de tijd zat ze te piekeren over Cedric en Harry. Waarom hadden ze zich daarvoor opgegeven? Wel, technisch gezien had Harry dat niet gedaan. Maar het bleef dezelfde conclusie. Ze stonden allebei voor uiterst gevaarlijke uitdagingen. Kristen werd al misselijk bij enkel eraan te denken.
Ze kleedde zich vlug aan en ging naar de grote zaal om te ontbijten. Hermelien en Harry waren er reeds al.

"Goedemorgen."zei Kristen.

Hermelien zei vriendelijk goedemorgen terug maar bij Harry bleef het stil.
"Is alles wel in orde?"

"Natuurlijk, alles is in orde. Ik moet nu binnen enkele uren een draak verslaan! Maar anders gaat alles oké. Erg vriendelijk dat je het vraagt!" snauwde Harry haar toe.

Kristen leek wel aan de grond genageld te zijn. Ze was nog nooit door Harry afgesnauwd geweest. Hermelien bekeek Harry met verstomming aan.
"Harry! Waarom zeg je dat nu!"
Harry leek plotseling door te hebben wat hij had gezegd.

"Het spijt me, Kristen. Het is enkel dat ik zo zenuwachtig ben. Waarom is het weer ik die de dupe ben. Waarom konden ze niet iemand anders irriteren met een niet gewilde uitnodiging voor de kampioenschappen."

"Ik weet het niet waarom ze jou altijd uitpikken. Je trekt het onheil gewoon aan. Maar je bent wel sterk genoeg om het tegen te gaan. Je gaat iedereen omver blazen. Je moet niet twijfelen aan jezelf. Je gaat het geweldig doen vandaag!" zei Kristen.

Ze ging Harry niet van tafel laten gaan met een slecht gevoel. Harry gaf haar een licht lachje maar meer reactie kreeg ze niet.
"Aandacht iedereen! De schoolkampioenen worden gevraagd om naar de grote hal te gaan om te vertrekken naar de eerste opdracht. Andere studenten kunnen na een halfuurtje ook komen." riep professor Anderling.

"Nou, ik zie jullie wel later."

Harry rechtte zich en wandelde richting de grote hal. Kristen kon Harry niet zo laten gaan.

"Hey Harry! Wacht even!" riep ze en rende naar hem toe. Hij kon nog net op tijd zijn armen open om haar op te vangen.

"Geloof in jezelf. Ik ben er zeker van dat je het goed gaat doen. Denk niet aan de wedstrijd. Denk niet aan winnen of om de eerste plaats te krijgen. Dat kan mij absoluut niets schelen. Concentreer je op de draak en aan het omzeilen van dat beest. Dan zal het wel lukken. Ik geloof in je, big brother."

Kristen gaf hem nog een dikkere knuffel.
" Ik zal mijn best doen. Ik ben blij dat je in me gelooft. Ik zal je trots maken. Bedankt little sister"

Harry liet haar los en gaf haar nog een kus op haar voorhoofd. Kristen kon het niet laten om even te blozen.
Ze had echter geen probleem met de kus. Ze was in die korte tijd dat ze mekaar kende, erg gehecht geraakt aan hem. Harry was voor haar als een grote broer vandaar de bijnaam. Maar de hele zaal zat te kijken naar hen. Harry gaf nog een knipoog en verliet toen de grote hal. Kristen was van plan om terug naar Hermelien te gaan.
Maar voor ze haar omdraaide, kon ze nog net een zeer gefrustreerde Cedric zien kijken naar haar en ook hij verliet dan de grote hal.
_

"Hoe kon ze hem dat aandoen? Hij dacht echt dat er iets was tussen hen. Betekende hij dan zo weinig voor haar dat ze Harry moest betasten voor de hele school! En die kus was ook niet onschuldig!"dacht Cedric terwijl hij zat te ijsberen in de tent. Harry was juist ook toe gekomen. Cedric gunde hem geen blik. De kleine brillenkop was bezig met zijn vriendin in te nemen. Nu ging hij hem niets meer gunnen. Het kon hem niet meer schelen dat Harry hem was komen vertellen over de draken. Nu was het bikkelharde competitie. Hij zal eens tonen dat hij de enige en echte schoolkampioen is.

"Cedric, is alles wel in orde?" vroeg een nogal gestresseerde Fleur.
Ze zou eens moeten weten met wat hij allemaal in zijn hoofd zat.

"Alles is oké, Fleur. Gewoon wat zenuwachtig."

Cedric wilde even wat alleen zijn. Hij ging in een hoekje gaan zitten en rustte zijn hoofd op zijn handen.
"Waarom moest dat juist vandaag gebeuren. Ze moest toch geweten hebben dat hij haar nu juist hard nodig zou hebben. Ze had nu wel duidelijk getoond voor wie ze had gekozen."dacht Cedric.
Hij was diep in gedachten verzonken toen plots een klein papieren vliegertje op zijn schoot landde.

"Wat the f*ck? Wat is dit nu weer?"
Cedric nam het briefje en maakte het open.

Cedric, kom even naar buiten. Xxx

"Wat krijgen we nu? Wat wil ze nu?" dacht Cedric.

Hij had het handschrift direct herkend. Zijn eerste gedacht was om niet te gaan. Waarom zou ze nu plots willen spreken met hem? Eerste gaat ze slijmen bij Harry en dan is hij aan de beurt. Ze verdiende het niet. Maar hou hard hij ook het briefje wou negeren, het lukte hem niet.
Zijn hart hunkerde naar haar. Misschien had hij de hele situatie verkeerd geïnterpreteerd. Uiteindelijk besloot hij om toch naar buiten te gaan.
Toen hij buiten de tent kwam, zag hij op het eerste moment niets speciaal. Plots zag hij iets bewegen. Een klein handje maakte een gebaar om te komen naar de rechterkant van de tent. Een gezicht had Cedric nog niet gezien. Hij liep naar de kant van tent terwijl hij in het stadium geroep en gegil hoorde van verschillende meisjes.

"Verliezen ze dan nooit hun stem?" dacht Cedric .

Toen hij juist rond de hoek kwam, werd hij direct rond zijn kraag genomen en voelde de twee perfecte lippen op de zijne.
Cedric wist op het eerste moment niet meteen hoe hij moest reageren. Deze morgen zat ze lekker bij Harry gezellig te doen en nu attaqueerde ze hem. Maar het voelde zo goed. Ze wist precies hoe ze hem klein kon krijgen. Kristen zoog op zijn bovenlip zodat haar onderlip tussen de zijne zat. Zo had hij het liefst. Maar ze had nog nooit met zoveel kracht hem gekust.
Ondanks die plotse ommekeer genoot hij ervan. Op dit moment was hij even vergeten wat er gebeurd was vanmorgen of wat er hem nu te wachten stond in die arena.
Cedric kuste nu even passioneel terug. Haar lippen waren de zoetste lippen die hij ooit had gekust.
Een heerlijke vanillesmaak. Niets kon er tegenop.

Het leek wel uren te duren voor aleer Kristen zich lichtjes terug trok.

"Mijn hart brak toen ik je vanmorgen zag uit de grote hal vertrekken. Ik wou zo graag ook bij jou zijn. Maar je weet zelf ook dat het op dat moment niet kon. En Harry had me ook nodig. Ik wou je absoluut niet kwetsen. Harry is als een broer voor mij. Ik noem hem zelf 'big brother' en hij mij 'little sister'. Je moet er niets achter zoeken. Jij ben de enige voor mij." zei ze zachtjes tegen zijn oor.

"En die kus dan?"

Kristen trok zich nog iets verder terug en keek Cedric in de ogen.

"Dat was niets. Harry bedoelde daar niets speciaals mee. Hij geef mij vaak een kus."

Cedric leek even verbaasd en niet echt geplezierd bij dat antwoord.
"Harry heeft op drie plaatsen toestemming om me te kussen."

Een kleine geniepige lach verscheen op Kristens gezicht. Ze nam één van Cedric's handen vast en bracht die naar haar lippen.
"Hij mag mij kussen op mijn handpalm."

En ze kuste de handpalm van Cedric.
"Hij mag mij ook kussen op mijn voorhoofd…" Kristen kuste Cedric's voorhoofd.

" En mijn wangen."
Ze nam Cedric's hoofd tussen haar handen en kuste beide wangen. Cedric bleef de hele tijd gefascineerd kijken naar haar.

" Dat zijn de enige plaatsen waar Harry mij mag kussen. Terwijl jij…. meer toegang hebt tot andere bepaalde lichaamsdelen."

En hierbij nam ze weer de bovenlip van Cedric tussen haar lippen. Cedric voelde zich zo goed bij haar. Zijn handen gingen langzaam naar haar taille en nam haar stevig beet. Zij liet haar handen glijden naar zijn haren en ze verstrengelde haar vingers in zijn haardos.

"Ik dacht echt dat ik je kwijt was vandaag." fluisterde hij zachtjes tegen haar lippen.

"Je moet dat nooit meer denken. Ik zal nooit voelen voor Harry wat ik voor jou voel. Ik hou van je."

Had Cedric dat nu goed gehoord? Had ze nu juist niet bekend dat ze van hem liet. Plots hoorden Cedric en Kristen een luide stem weerklinken over het domein.

"Zou Cedric Diggory zich onmiddellijk willen begeven naar de kampioenentent, a.u.b.!" weerklonk de stem van professor Perkamentus.

"Haast je nu maar naar de tent."

"Maar…"

"Niets te maren. Maak dat je weg bent. Maak je maar geen zorgen. Ik zal stilletjes voor je aanmoedigen vanuit de tribune."

Kristen gaf Cedric nog een korte maar hevige zoen.
"Ik ben er zeker van dat ik trots zal zijn op je, mijn dappere kampioen."

En toen liep Kristen weg richting de tribunes. En Cedric slenterde naar de tent met maar één gedachte in zijn hoofd: "Ze houdt van mij!".

...

Cedric liep met een klein hartje de arena binnen. Wat een stomme opdracht. Een gouden ei van een draak bemachtigen. Hij had natuurlijk de draak gekozen met het nummer 1, een Zweedse Stompsnuit. Hij was er dan wel direct vanaf. Met zijn toverstok stevig in zijn rechterhand liep hij iets verder de binnenplaats op.
Hij zag nergens een draak. Hij zag enkel honderden jongeren rondom zich die hem toejuichten. Hij liep de tribunes af en ergens in het midden vond hij zijn engeltje. Kristen zat met een zeer bezorgd uitdrukking tussen Hermelien en Ron. Cedric was wel wat verbaasd om Ron daar te zien zitten. Hij is dan toch opgedaagd voor zijn beste vriend.
Plots hoorde Cedric een laag gegrom van achter hem. Voorzichtig draaide hij zich om en daar stond zijn draak. En ze was niet echt tevreden met haar bezoeker. Ze maakte aanstalten om hem eens goed te barbecueën maar Cedric kon juist op tijd weg duiken.

Hij moest hier zo snel mogelijk weg raken. Hij herinnerde de spreuk dat hij moest gebruiken. Hij kwam vanuit zijn schuilplaats tevoorschijn en transformeerde een rots in een kleine beagle. Het kleine hondje huppelde nu rond in de arena en de draak was nu meer bezig met dat kleine huppelding dan met hem. En dat was precies zijn plan.
Cedric kroop nu langzaam achter de draak en probeerde het ei te bemachtigen.
Maar juist als hij er bijna was, draaide de draak zich om en zag ze Cedric bij haar ei. Cedric rende zo vlug mogelijk naar het ei. Maar opeens voelde hij een verschrikkelijke hitte aan zijn schouder en zijn aangezicht. Het laatste waarvan hij bewust was, was een koele, harde dreun op zijn hoofd.

...

Een zacht gesnik maakte Cedric wakker uit een droom. Had hij zojuist niet in een arena een draak moeten verslaan. Zijn gezicht en zijn schouder deed nog altijd veel pijn. Verdorie, die draken zijn echt pestkoppen. Hij draaide zijn gezicht naar het geluid toe. Links van hem zat Kristen te snikken bij zijn bed. Ze had een van zijn handen in de hare. Hij voelde de tranen van haar wangen op zijn hand glijden. Waarom was ze zo triestig. Hij had het toch gehaald. Cedric probeerde om zich even wat meer op te zichten. Plots richtte Kristen haar hoofd en met rode, gezwollen ogen keek ze hem aan.

"Oh,Cedric. Ik dacht dat ik je kwijt was. Je reageerde niet meer."

"Wat is er gebeurd?" vroeg Cedric terwijl hij Kristen in zijn armen nam.

"Je hebt je hoofd gestoten op een van die rosten. En door die irritante draak kon ik niets meer zien. Ik zag je enkel nog weg gevoerd worden. Is alles wel in orde met je?"

"Ja, alles gaat goed. Enkel wat pijn aan mijn hoofd en die brandwonden doen ook geen deugd. Is alles wel in orde met jou?"

Kristen lachte liefelijk naar hem.
"Nu is alles wel in orde. Nu ik weer bij jou ben. Ik was zo bang."

Cedric nam haar nog iets dichter bij hem. Het deed niet echt deugd met die brandwonden maar zijn geliefde had hem nodig. En eigenlijk hij haar ook.

"Het is niet dat ik het apprecieer dat je hier bent. Maar hou ben je hier geraakt? Normaal mogen er hier geen leerlingen komen."

"Ik ben hier binnen geslopen toen mevrouw Plijster niet keek. Niemand ging mij tegen houden."
"Ik ben blij dat je hier bent."

Cedric leunde zich iets dichter naar Kristen maar plots kwam mevrouw Plijster binnen.

"Mag ik vragen wat dit betekent, juffrouw? Niemand is hier toegelaten. En zekere niet weer zo'n fan. Mag ik je vragen om deze tent weer onmiddellijk te verlaten? Meneer Diggory heeft zijn rust nodig." zei mevrouw Plijster nogal nors.

Kristen maakte aanstalten om te vertrekken. Maar Cedric bleef haar hand vast houden.
"Dat is niet nodig, mevrouw Plijster. Kristen is een vriendin van mij. Ik zou liever hebben dat ze bij me blijft."

Mevrouw Plijster bekeek de twee nogal argwanend aan en richtte één wenkbrauw op. Toen zag ze de verstrengelde handen en plotseling had ze het licht gezien.
" Ah, ik zie het. Dat soort vriendin."

Cedric kon een grinnik niet wegsteken en Kristen begon weer te blozen. Dat was zo schattig. Hij ging dat nooit beu raken.

"Wel, misschien kan onze juffrouw mij dan wel helpen? Ik heb hier een pot met zalf voor de brandwonden van meneer Diggory. Misschien wilt u zo vriendelijk zijn om zijn wonden in te smeren met deze zalf?" vroeg mevrouw Plijster. Kristen rechtte zich op.

"Dat is geen enkel probleem, mevrouw."

"Uitstekend. Je smeert dus alle brandwonden in met deze zalf. Oh, meneer Diggory. Mag ik u dan verzoeken om uw T-shirt uit te doen? Zo kunnen we ook uw schouder behandelen. Je laat die zalf 15 minuten inwerken en daarna verwijder je voorzichtig die zalf weer met papieren doekjes. De huid zal nog wat roze zien en wat gevoelig zijn maar dat zal na enkele uren wel verminderen. Is alles duidelijk, juffrouw?"

"Zo duidelijk als het maar kan."zei Kristen wat verlegen.

"Oké, dan laat ik jullie twee maar. Ik heb nog ander werk te verrichten. Bedankt voor de assistentie, juffrouw."
Met deze laatste woorden vertrok mevrouw Plijster uit de kamer van Cedric.

Hij vond het nogal een amusante vertoning.
"Wat zit jij nu te lachen? Zo grappig was dit allemaal niet. Ik kon toch moeilijk protesteren tegen haar nu ze mij betrapt had. Niet dat ik het erg vind om je te verzorgen. Ik kan dan toch nog iets nuttig doen voor je."

Cedric was verbaasd. Dacht ze nu echt dat ze niets deed voor hem.

"Je moet dat niet zeggen. Je doet juist zo veel voor mij. Enkel dat je hier nu bij me bent, betekent al veel meer dan al mijn vrienden bij elkaar. Ze zijn echt fantastisch en steunen mij maar door jou voel ik mij goed en weet ik dat ik alles aan kan. Je moet niet zo negatief denken over jezelf, leeuwtje."

Kristen lachte bij het horen van haar troetelnaam.
"Oké, ik zal maar eens beginnen met je in te smeren."

Cedric nam het uiteinde van zijn shirt vast en trok hem uit. Kristen bleef met verstomming staan.

"Is er iets?" vroeg Cedric bezorgd.

"Nee, nee. Er isss nie…niets. Oké, de de zaaa…lf."

Cedric kon niets anders doen dan lachen. Kristen had nog nooit hem zonder bovenkledij gezien.
Het had duidelijk wel effect op haar. Wat ook wel een goed gevoel bij hem opwekte, een ware streling voor zijn ego.

Kirsten begon de zalf uit te smeren over zijn schouder en nek. Daarna smeerde ze voorzichtig de zalf uit over zijn gezicht. Erg aangenaam was het niet. Kristen deed het erg zachtjes maar die zalf stonk als de pest. Kristen liet wel niets zien aan haar uitdrukking dat de geur haar lastig viel. Nadat alle wonden ingesmeerd waren, lieten ze het inwerken. Voor 15 minuten lang bleef het stil. Het enige wat ze deden, was elkaar aanstaren.
Cedric had weer Kristens hand in de zijne genomen en maakte lichte cirkelbewegingen om haar handpalm.

"Oké, de zalf mag er weer van."

Voorzichtig begon Kristen de zalf te verwijderen. Cedric bleef de hele tijd stil maar hij kon maar aan één ding denken. Voor de opdracht had ze gezegd dat ze van hem hield. Meende ze toen wat ze zei?

"Kristen? Mag ik je iets vragen?"

"Tuurlijk, wat is er? Ik doe je toch geen pijn?" vroeg ze bezorgd.

"Nee, je doet het uitstekend. Ik voel niets. Maar ik vroeg me af… toen je zei dat je van mij hield… meende je toen wat je zei?"

Cedric hield de hele tijd haar goed in de gaten. Kristen was klaar met het verwijderen van de zalf en ze keek Cedric nu recht in de ogen.
"Natuurlijk meende ik wat ik zei. Ik hou meer van je dan van iemand anders uit deze hele wereld."

De tranen begonnen langzaam te voorschijn te komen in haar ogen. Ze leek teleurgesteld. Ze dacht toch niet dat hij niet van haar hield. Kirsten wilde toen vertrekken maar Cedric hield haar tegen.

"Kirsten, ik hou ook van jou! Ik heb nog nooit zo iets voor iemand gevoeld. Je bent mijn alles, de reden waarom ik hier rond loop. Denk niet dat ik niet hetzelfde voel voor jou. Als het niet meer is."

Met deze woorden gezegd, kuste Cedric haar. Hij probeerde al zijn liefde en passie door te laten komen in die kus. Hij nam haar rond haar middel en duwde haar op hem. Hij wilde haar voelen. Cedric wilde haar zo dicht mogelijk bij hem hebben zodat hij duidelijk kon maken wat zij voor hem betekende. De kus leek wel uren te duren. Totdat ze allebei moesten stoppen om even op adem te komen.

Plots hoorde ze opnieuw het publiek juichen. Het was Harry's beurt om de draak te trotseren.
"Ik moet gaan. Ik kan Harry niet missen."

"Maar ik kan je ook niet missen."
"Maak je geen zorgen. Je verpleegstertje komt wel terug. Heb gewoon eventjes geduld. Dan zal je rijkelijk beloond worden." Cedric leek dit wel te bevallen.

"Kan ik nu al niet een deel van die beloning krijgen?"
Kristen gaf hem een tik tegen zijn hoofd.

"Hey!"

"Je krijgt enkel je beloning als je hem verdiend! Dus blijf nu maar hier en gedraag je als een brave jongen."
"Oké mama, ik zal heeeel braaf zijn."

Cedric kon het niet laten om het in het belachelijke te trekken. Kristen kroop van hem af en Cedric miste nu al de warmte die ze hem gaf.

"Blijf je niet te lang weg?" Kristen draaide zich nog vlug om en lachte naar hem.

"Zodra Harry zijn ei heeft en ik weet dat alles in orde is, kom ik je halen."

"Ik mis je al!"
"Maak je maar geen zorgen. Ik mis je ook al."

"Ik hou van je!" riep Cedric nog vlug toen Kristen uit de kamer verdween.

"Ik ook van jou!" hoorde hij nog vaag vanachter het gordijn.