Sorry voor het wachten, had het erg druk. Dit is ook niet zo'n lang hoofdstukje maar de volgende word beter. Maar dit hoofdstukje gaat wel belangrijk worden voor de rest van het verhaal. Naja ik weet niet hoe lang het duurt voordat het volgend hoofdstukje komt, het kan lang of kort zijn.

Phantom of the Opera © Andrew Lloyd Webber

Harry Potter © J.K. Rowling

Fire

Erik stond verstijft, Voldemort, was hij terug?

Was het waar?

Het was slechts een kopie dus dat betekende dat hij zelf zwak was en de dooddoeners waren nog niet op de hoogte.

"Ik zie de verbijstering en de angst in je ogen" siste Voldemort's kopie.

"Ik zou je het uitleggen, de heer zelf heeft me gecreëerd, hij is zelf te zwak om te vechten. Daarom maakte hij mij, ik heb een missie. Maar dat zeg ik natuurlijk niet " hij glimlachte vals en richtte zijn toverstok op Erik.

"Jou, kan ik net zo goed afmaken. Iedereen kent jou geschiedenis. De wereld zou nooit meer naar jou hoeven kijken." Erik keek hem vuil aan, de kopie is lang niet zo sterk als het origineel.

Maar hij kon onvergefelijke vloeken afvuren.

Erik dacht na, hij moest dit snel doen anders zou het zijn einde kunnen betekenen en die van Christina.

Vuur dacht hij.

Niets is bestand tegen vuur! Hij sprak de spreuk non-verbaal uit.

En zette de kopie in de fik.

Hij pakte snel Christina en nam haar snel mee.

Hij rende haastig het bos uit met Christina's hoofd tegen zijn borst gedrukt.

Hij had zijn toverstok nog steeds in zijn hand en zette soms wat in brand. Alles om de vijand af te remmen.

Jane was bij de bosrand ze bleef verstijd staan omdat ze rook zag opdoemen uit het bos. Perkamentus en Madam Plijster kwamen snel aangerend.

Uit de rook zagen ze allemaal een gedaante komen. Professor Destler rende gehaast het bos uit.

Zijn witte masker was inmiddels zwart van de roet. Hij had kleerscheuren maar hij hield zijn hand beschermend tegen Christina's hoofd.

Iedereen keek hem aan terwijl hij hoestte van de hoeveelheid rook.

'Help! Kom op Help!' Zei Erik snel terwijl hij door zijn knieën zakte omdat de hoeveelheid rook zijn longen nog steeds had gevuld en hij het uithoestte.

Christina viel op de grond, en bleef daar levenloos liggen terwijl Perkamentus, Madam Plijster en Jane op hun afrenden.

Madam Plijster trok Christina gelijk bij Erik weg, en checkte haar pols en ademhaling. Het was zwak, dus ze draaide zich gelijk om naar Perkamentus die met zijn fel blauwe ogen haar bezorgt aankeek.

'We moeten haar snel naar binnen brengen.' Zei ze op een dringende stem, en ze tilde haar op (Jane keek met verbazing toe dat ze zo sterk was) en liep snel met Perkamentus naar het kasteel, terwijl Erik nog steeds hoestend en proestend op de grond zat met Jane naast zich.

Jane wist niet precies wat ze moest doen, ze was lang niet zo sterk genoeg om hem te dragen en Madam Plijster was al weg.

Jane raakte in paniek ze keek om zich heen en zag dat er licht in Hagrid's huisje brandde.

Ze besloot naar zijn huisje te gaan.

Ze klopte een paar keer op zijn door en er werd open gedaan, door een halfslaperige Hagrid. "Jane wat doe jij hier?" vroeg hij en hij keek Jane aan.

"Het is een noodgeval! Professor Destler moet gelijk naar de ziekenzaal, hij heeft ademhalingsproblemen, Madam Plijster is er net vandoor gegaan met Christina.

Maar ze nam de moeite niet om hem mee te nemen."

Hagrid wist al genoeg en ging samen met Christina naar buiten. Hagrid tilde Professor Destler zonder moeite op en rende met hem naar het kasteel.

Jane keek hun tweeën na. En ze besloot rustig naar het kasteel te lopen.

Het vuur in het verboden was bijna uit, want het ging regenen.

Jane had verwacht dat dit jaar alleen maar lol zou zijn en nieuwe liefdes.

Maar het was één grote ramp. Jane liep treurig het kasteel in.

Ze boste tegen mensen aan maar ze gaf geen grote bek.

Iedereen keek haar verbaasd aan. Jane die geen grote bek gaf?

Jane liep stilletjes naar haar slaapzaal en keek naar het lege bed van Christina.

Waarom was Christina het bos in gegaan?

En wie had die aanval op Christina gepleegd?

Allemaal vragen gingen door Jane's hoofd terwijl ze in slaap viel.

Hagrid bracht Professor Detsler snel naar de ziekenzaal, zijn ademhaling was zwak. Voorzichtig legde hij de Professor op een bed. Madam Plijster kwam aangelopen. Ze keek naar hem met afschuw.

"Wist je dat hij die brand heeft veroorzaakt?" zei ze met een knikje naar hem. Hagrid keek haar aan.

"Wilt u nou zeggen dat je hem niet wilt behandelen?" zei Hagrid.

Madam Plijster keek even naar de Professor. "Ik móét wel, het is mijn plicht" ze draaide zich om. Hagrid keek haar aan.

"Waar zou je hem niet willen behandelen?

Vanwege dat domme boek dat je over hem gelezen hebt?

Misschien klopt er helemaal niets van! Je mot hem zijn kant van het verhaal laten vertellen, want ik wet dat je dat niet gedaan hebt."

Madam Plijster was stil.

"Hoe weet je dat? Dat ik hem gesproken heb?"

Hagrid leek wel rood te worden onder al dat haar.

"Ik heb het soort van gehoord" mompelde hij. "Afgeluisterd dus" zei Madam Plijster. Hagrid keek haar aan.

"Ik ken hem al heel lang, hij heeft zijn deel van het verhaal echt kunnen vertellen." Madam Plijster ging zitten.

"Vertel me het" zei ze zacht. Hagrid schraapte zijn keel en begon te praten.

Erik deed voorzichtig zijn ogen open.

Hij lag in een warm bed in de ziekenzaal.

Uit een soort angstreactie voelde hij of zijn masker nog op zijn gezicht zat.

Altijd als hij sliep viel dat ding af. Erik kon zich niet veel herinneren.

Alleen dat hij Christina nu voor altijd kwijt was.

Madam Plijster kwam de ziekenzaal ingelopen.

Ze liep naar een bed toe waar Christina lag. Madam Plijster

hielp haar overeind zodat ze water kon drinken.

Professor Perkamentus kwam ook nog binnen.

Hij ging bij Madam Plijster staan.

Toen liepen Madam Plijster en Professor Perkamentus naar hem toe. "Professor, wie heeft jullie aangevallen?"

Erik's stem was schor en hij kon nauwelijks praten.

Maar Madam Plijster en Professor Perkamentus konden heel duidelijk Voldemort horen

Ik zou dat het niet lang zou zijn, maar ik hoop dat dit hoofdstukje jullie beviel

Xx Christina Akin