Sorry sorry sorry dat het zo lang heeft moeten duren, maar mijn examens beginnen vandaag dus ik heb het nogal druk =(

Ik hoop voor alsnog dat jullie van dit hoofdstukje genieten =)

xxAnouk

Love really does hurt

De dagen die volgden werden er niet beter op. Edward zat hele dagen op zijn kamer, of ergens anders voor een raam, doods voor zich uit te staren. Niets leek hem te kunnen opvrolijken. Hij was versteend vanbinnen. Ook praten verging hem niet goed. Zijn stem was emotieloos. Hoewel hij zich sterk hield, was het duidelijk dat het van binnen aan hem aan het vreten was. Niemand wist wat we er mee aan moesten, en het beste leek hem negeren. Iets wat voor mijn vrij moeilijk was. Sinds die avond bij de piano, voelde ik me meer dan alleen aangetrokken tot Edward. Ik voelde me verbonden met hem. En ik kon maar niet plaatsen waarom. Hij was altijd bijzonder geweest, en knap, maar niet op een aantrekkelijke manier. Nu opeens had ik allerlei gevoelens die ik niet kon plaatsen, of niet wilde plaatsen. Hoewel Edward niet officieel mijn broer was, was het gewoon raar toe te geven dat ik hem aantrekkelijk vond. Het klonk verkeerd. Daarbij was Edward nog niet over zijn depressie heen en wilde ik hem niet opzadelen met mijn problemen. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Ik moest niet alleen op mijn woorden letten als ik bij hem was, maar ook op mijn gedachten. Vandaar dat ik gewoon zo min mogelijk bij hem in de buurt kwam. Ik ging naar mijn slaapkamer, zocht een boek op en kroop onder mijn dekbed. Ik had gehoopt dat ik alles even kon vergeten, maar ik kon me absoluut niet concentreren op mijn boek. De letters dansten voor mijn ogen en maakten me duizelig. Gauw smeet ik het boek in willekeurige richting.

'Je hoeft niet meteen een boek naar mijn hoofd te gooien. Gewoon zeggen dat je alleen wil zijn voldoet ook.'

Geschrokken ging ik rechtop zitten en ik zag Alice staan in de deuropening. Ze had mijn boek in haar handen en grijnsde.

'Sorry,' giechelde ik.

Alice overhandigde me het boek (dat ik meteen aan de andere kant van mijn bed op de grond liet vallen) toen ze op haar bed ging zitten. Ze bekeek me even met een kritische blik. 'Gaat alles goed met je?' vroeg ze vervolgens.

'Ja, natuurlijk,' loog ik en toverde een glimlach op mijn gezicht. Ik hoopte dat deze overtuigend was, zo voelde het namelijk niet.

Alice glimlachte terug. 'Ik wist het wel.'

Gelukkig, mijn nep-glimlachjes waren overtuigend genoeg.

Alice stopte niet met glimlachen. Was mijn glimlach echt zo overtuigend geweest of had ze weer eens een geweldig idee?

'Raad eens wat ik heb gezien.'

Dat dacht ik al. 'Ik heb geen idee,' gaf ik me over.

'Carlisle denkt dat je klaar bent voor school!' kirde ze.

Ik glimlachte – deze keer was het een echte. 'Dat meen je niet!'

Alice knikte. 'Toch wel!'

Hoewel ik bleef glimlachen, maakte ik me tegelijkertijd ook zorgen. Carlisle kon wel denken dat ik er klaar voor was, maar dacht ik daar ook zo over? En was ik er eigenlijk wel klaar voor?

Alice merkte dat ik een beetje bezorgt was. 'Het komt echt wel goed hoor, Lauren. Weet je nog dat ik je dat beloofde.'

Ik knikte. Hoe kon ik dat nou vergeten? Alice was al vanaf het eerste moment zo aardig voor me geweest. Ze was er altijd voor me. Opeens voelde ik me heel slecht, omdat ik niet eerlijk was tegen haar. Het maakte me misselijk.

'Alice?' begon ik heel dapper, maar zodra ze me met haar overbezorgde blik aankeek zonk de moed me in de schoenen. Hoe kon ik dit normaal en vooral subtiel verwoorden? ''Ik geloof dat ik van Edward hou,'' was nou niet bepaald een goede manier om te beginnen. En ik wist eigenlijk niet eens of dat wel waar was. 'Hoe is het nu tussen jou en Jasper?'

'Goed, zoals altijd. Waarom vraag je dat? Voel je, je nog steeds schuldig om wat er is gebeurd? Jasper wondt zich er nogal over op dus daar moet je, je niets van aantrekken hoor.'

'Nee, dat is het niet.' Ik zuchtte. 'Ik vroeg het me gewoon af. Denk ik.'

Alice ging naast me op mijn bed zitten en sloeg een arm om me heen. 'Lauren, vertel Alice Winfrey eens wat er is.'

Ik glimlachte onbeholpen. 'Het is Edward,' gaf ik toe.

'Je moet je niet schuldig voelen om wat er is gebeurd, jij kunt er niets aan doen.'

'Ik voel me ook niet schuldig tegen over Edward. Ik voel me…' Ik zocht naar het goede woord maar kon het niet vinden. 'Anders.' Dat leek nog de beste omschrijving.

'Hou je van Edward?' Alice keek me doordringend aan, waardoor ik blozend mijn blik afwende.

'Ik hou van jullie allemaal.' Dat was zeker niet gelogen. Het leek vreemd om dat te zeggen, aangezien ik hier nog niet al te lang was, maar nu ik er zo over na dacht was er geen andere manier het te zeggen. Ik hield echt van iedereen hier. Stuk voor stuk waren ze speciaal voor me.

'Hou je van iedereen even veel?' Alice hield haar hoofd schuin.

Ik knikte. 'Ik hou net zoveel van jou als van hem, of van Jasper, of Rosalie, of-' Alice kapte mijn zin nog al ruw af. 'Hou je op dezelfde manier van iedereen?'

Ik keek haar niet begrijpend aan.

Ze verduidelijkte haar vraag. 'Ik bedoel, krijg je hetzelfde ''ik hou van je'' gevoel wanneer je mij ziet, of is het anders bij Edward?'

'Natuurlijk is dat anders, Alice, je bent… mijn zus.' En een meisje, voegde ik er in gedachten aan toe. Ik was blij dat alleen Edward gedachten las.

'Edward is je… Nee, laat ik het zo stellen. Is het gevoel anders bij Jasper en Edward?'

Even dacht ik na. 'Ik denk het. Oh Alice, het is zo raar.'

'Wat is er precies raar?'

'Ik kan toch niet… dat is toch… hij is mijn broer.'

'Strikt genomen niet, Lauren,' zei Alice en ze kuste mijn wang. 'Zit er nou maar niet te veel over in. Het komt wel goed, zoals ik eerder al heb beloofd.'

'Weet je het zeker?' wilde ik weten.

Alice knikte. 'Ik beloof het nog eens, als je, je daardoor beter voelt.'

Dankbaar glimlachte ik. Ik voelde me er inderdaad wat beter door.