Hoofdstuk 10:

Hermelien Griffel

Hermelien deed haar Toverdrank huiswerk. Ze kwam er maar niet uit. Wat was het laatste ingrediënt voor Slinksap? Ze haalde diep adem en besloot dat ze het professor Sneep ging vragen.

Die zou haar waarschijnlijk uitfoeteren, maar ze moest het proberen. Missende ingrediënten betekent een onvoldoende, had haar Toverdrank professor gezegd. Hermelien liep vlug naar de kerkers, de meest logische plek om professor Sneep te vinden.

Net toen ze binnen wilde lopen kwam Erin eruit stormen. Ze liep snel maar Hermelien zag dat ze tranen in haar ogen had. Dit is belangrijker, dacht ze en ze volgde haar vriendin. "Erin, wacht!" riep ze.

Ze wist dat Erin veel tijd doorbracht in de kerkers, omdat professor Sneep nou eenmaal haar "vader" is. Midden in de gang draait Erin zich om. Haar grote, blauwe ogen zijn een beetje rood en gezwollen. Die heeft vette ruzie gehad, denkt Hermelien. "Sorry." Zegt Erin.

Haar blik zegt ik ben verraden. En ik schaam me dood. Erin maakt een vreemd geluidje wat tussen lachen en snikken in zit en gooit zich dan in Hermelien haar armen. Hermelien was geschokt. Hun relatie was vooral oppervlakkig geweest.

Elkaar helpen, af en toe een grapje, of soms gewoon met de ruggen tegen elkaar een boek lezen. Maar ze hadden nooit echt diepe gesprekken gehad. Nooit echt echte gevoelens getoond. Dat was nooit nodig geweest. Maar dit jaar schijnt alles anders.

Hermelien wil heel veel dingen zeggen, veel troostende woorden, maar het is Erin die begint te praten. "Hermelien?" vraagt ze aarzelend. Hermelien knikt zachtjes en kijkt haar blonde vriendin afwachtend aan.

"Als je bij Viktor bent, als je alleen al naar hem kijkt… heb je dat niet het idee dat je helemaal van de kaart bent? Eerst vertrouw je dat gevoel niet, want ineens sta je niet meer veilig op vaste bodem. Maar je raakt eraan gewend, en je beseft dat het niet erg is. Het is juist jouw geheime gelukje. Jou geheime droomwereld, waar je naartoe vlucht als het in de echte wereld te eng word?" Erin pauzeerde even, aarzelend.

Hermelien is geschokt. Ze had niet gedacht dat iemand hierover wist. Viktor Kruml was haar grote held, in haar kleine droomwereldje. Hij bewonderde haar, zoals nog nooit iemand had gedaan. Hij was haar toevlucht, hij hield haar vast in haar nachtmerries als ze niets liever wilde dan wakker worden.

"Maar stel dat je diep van binnen weet dat je fout voor hem bent en je eigen familie je er op moet wijzen?" zegt Erin snikkend. Dus daar heeft ze ruzie over gehad. Over een jongen. Voor wie zou Erin Perkamentus nu fout kunnen zijn?

Altijd heeft Hermelien al in haar schaduw gestaan als het ging om dit soort aandacht. Elke jongen wilde haar, zelfs de Zwadderaars zouden het absoluut niet erg vinden om haar als vriendin te hebben.

Maar haar knappe gezichtje was nu overspoeld met tranen en haar glanzende blonde haren zaten een beetje in de war. "Ik zou niet opgeven." zegt Hermelien moedig. Erin's ogen worden groot.

"Hoe kan jij nou zo fout voor iemand zijn…?" stelt de brunette de blondine gerust. Erin beweegt haar ongelofelijk volle bleke lippen een beetje. Ze mompelt iets. "Ik heb niet het idee dat het lot nou echt wil dat Harry en ik…" zei Erin, waarna ze op haar lip beet.

Ze had Harry gezegd. Hermelien giechelde. Niemand zou beter bij elkaar passen dan Harry en Erin. Mensen zoals die twee zijn gemaakt voor elkaar. "Ik geef je geen gelijk, maar ik weet dat je koppig bent. Dus dan zou ik zeggen dat het lot gewoon pech heeft." zegt Hermelien lachend.