New Girl in Town

Chapter 10

Calling, kissing and sleeping

Rachel hield zich krampachtig vast aan Edward die nog steeds omhoog klom verder de boom in. Bijna op het hoogste punt bleef hij staan.

'Vertrouw je me?' vroeg hij zonder naar achteren te kijken. Hij staarde naar voren, naar een andere boom die een paar meter van hen vandaan stond.

'In theorie… Ja,' zei Rachel.

'Doe je ogen dan maar dicht want we gaan springen,' zei Edward.

Hij sprong en Rachel klampte zich nog harder aan hem vast. Hij greep de boom vast en klom weer omhoog.

'Je weet dat als ik val ik echt dood ga, hè?' vroeg ze nog maar een keer voor de zekerheid.

'Ja, maar je gaat niet vallen. Dat verzeker ik je,' glimlachte Edward.

Hij sprong weer naar een andere boom en zo ging het door tot ze uiteindelijk bij het rand van het bos waren aangekomen. Edward zette Rachel neer op een stevige tak en ze keek rond.

'Wow… Je hebt vanaf hier zicht over het hele landschap'.

'Ik dacht wel dat je het mooi zou vinden'.

'Dit ga ik echt schilderen,' verzekerde Rachel hem. 'Ik wil dit nooit meer vergeten'.

Edward glimlachte weer en hield zich vast aan een paar taken boven hem.

'Maar dit kan niet echt zijn. Wat je zonet deed, dat bestaat gewoon niet,' grijnsde Rachel. 'Je sprong 10 meter ver zonder hoogte te verliezen'.

'Het bestaat wel in mijn wereld,' zei Edward. 'En jij zit er nu midden in'.

Rachel grijnsde en klom verder omhoog de boom in. Ze wist dat Edward haar volgde om er zeker van te zijn dat ze niet zou vallen of zich zou verwonden.

'Je kan mijn gedachtes dan wel niet lezen maar je weet mooi wel waar ik van hou. Ik kan mijn ogen nog steeds niet geloven,' zei Rachel die over het landschap uit keek.

'Begin dan toch maar te geloven want het is echt,' lachte Edward.

Rachel sloot haar ogen en genoot van de wind die door de toppen van de bomen heen waaide. 'Ik moet toegeven dat dit de mooiste plek is waar ik tot nu toe ben geweest'.

'Ben je gelukkig?' vroeg Edward.

Rachel keek hem aan. 'Eerst niet. Omdat er zoveel geheimen waren en omdat ik mijn krachten niet onder controle had. Maar nu ben ik dat wel. En dat allemaal dankzij jou. Ik vond je in het begin echt arrogant, weet je?'.

'Ja, dat weet ik. Hoe vaak Emmett en Jasper me daar niet aan herinneren… Om maar te zwijgen over Rosalie,' zei Edward. 'Vind je nog steeds dat ik arrogant ben?'.

'Nee. Verre van niet. Alice had gelijk,' antwoordde Rachel.

'Waarover had ze precies gelijk?' wou Edward weten.

'Ze zei dat je wel mee viel. Het enige wat ik hoefde te doen om dat in te zien was je beter leren kennen,' zei Rachel. 'En ze had gelijk'.

'Ben je blij dat je me beter hebt leren kennen?' vroeg Edward.

'Nee, ik heb er heel veel spijt van,' plaagde Rachel hem.

Edward grijnsde en sloeg een arm om haar middel. 'Ik zou maar oppassen als ik jou was voor ik je laat schrikken,' zei hij.

'En wat was je dan van plan om te doen? Me uit de boom duwen? Me kietelen? Me bijten?' vroeg ze wat uitdagend.

'Oh, ik had iets veel leukers voor je in gedachte,' grijnsde Edward.

Het volgende moment was hij weg. Rachel rolde met haar ogen en keek rond maar hij was nergens te zien. Ze wist dat hij haar alleen maar aan het plagen was dus klom ze langzaam naar beneden.

'Erg grappig, Edward. Maar ik ben er niet van onder de indruk,' mompelde ze in zichzelf.

Toen ze bijna bij de grond was liet ze los en sprong. Er was nog steeds geen Edward in zicht. Ze rolde haar ogen en ging op de grond zitten terwijl ze dingen begon over te denken. De nachtmerries die ze met vlagen had kwamen naar boven en ze fronste lichtjes. Wat hadden ze toch te betekenen? Die drie personen of dingen die achter haar aan zaten en die stem die zei dat ze zijn beste jacht ooit zou worden. Er was een angst voor die stem geboren bij haar en ze wou liever niet weten van wie hij was.

Ze zuchtte diep en trok haar knieën op, sloeg haar armen om haar benen heen en verborg haar hoofd ertegen aan. Edward was nog steeds niet terug en nu ze dacht aan haar nachtmerries begon ze bang te worden.

Deze grap had voor haar lang genoeg geduurd maar ze durfde niet van de boom weg te gaan omdat ze de weg door het bos niet kende. Opeens begon haar hoofd te tollen en ze voelde dat ze misselijk werd.

'Ze hebben de beet genomen'.

'Mooi. En tegen de ochtend zullen we al mijlen van hen af zijn'.

'Ik ben er gek op als mannen achter me aan zitten'.

'Probeer je me jaloers te maken…?'.

'Nooit'.

Rachels hoofd schoot omhoog en ze keek rond. Maar er was niemand te zien. Ze begon dingen te horen die er niet waren. Edward, kom alsjeblieft terug, smeekte ze in zichzelf.

Tranen begonnen in haar ogen op te wellen en ze verborg haar gezicht weer tegen haar benen. Ze begon bang te worden al was daar niet echt een reden voor.

Opeens knikte er een paar takjes en haar hoofd vloog omhoog. Er was niemand te zien. Ze keek bang rond terwijl haar ogen heen en weer schoten maar ze zag helemaal niemand die het geluid had kunnen veroorzaken. Langzaam stond ze op, tranen die in haar ogen prikten.

'Edward? Edward, ben jij dat?'.

Geen antwoord en toen klonken er stemmen.

'Ruiken jullie dat?'.

'Ruiken we wat?'.

'Die geur… Dat heerlijke aroma'.

'James, je begint gek te worden. Ik ruik niets'.

'Ik weet zeker dat het er is. Ruik dan toch!'.

'Ik ruik niets'.

'Misschien komt dat omdat we minder goede zintuigen hebben als hem'.

'Ik wil weten waar die geur vandaan komt. Het drijft me gek!'.

Een schaduw doemde op tussen de bomen en kwam op haar af.

'Edward…'.

Het was Edward niet maar een man met blond haar dat in een staart zat.

'Je kunt me niet ontsnappen. Ik heb je geur en ik zal hem niet loslaten'.

Rachel trilde en probeerde achteruit te kruipen maar haar ogen zakten dicht en het voelde alsof ze in een diep zwart gat zakte.

'Rachel! Rachel, word wakker!'.

Rachel opende na een tijdje weer haar ogen en zag dat Edward bij haar geknield zat. 'Het spijt me zo. Ik had niet weg moeten gaan. Ik ben een idioot'.

'Edward…?'.

'Ja, ik ben het'.

'Ik begin dingen te zien die er niet zijn,' fluisterde Rachel waarna ze zacht begon te huilen.

Edward nam haar in zijn armen en hield haar stevig vast. 'Ik heb de laatste tijd zoveel last van nachtmerries en het zijn telkens dezelfde. En nu hoor ik die stemmen in mijn hoofd maar ze zijn niet dichtbij en ik kan ze niet zien. En die man die ik zag toen ik één van de slachtoffers per ongeluk aanraakte…'.

'Rachel, kalmeer alsjeblieft wat. Waar heb je het over?' vroeg Edward bezorgd.

'Ik denk dat één van die Vampiers die verantwoordelijk zijn voor de dood van die mensen achter me aanzit. Ik geloof dat hij James heet,' fluisterde Rachel bang.

'Waarom denk je dat?' vroeg Edward.

'Omdat ik telkens die nachtmerries heb en… Ik stel me aan,' zei Rachel die het gevoel had dat Edward haar niet begreep.

'Nee, dat doe je niet. Hoe lang heb je al last van die nachtmerries?' vroeg Edward.

'Sinds die moorden zijn begonnen,' antwoordde Rachel.

Edward streek wat haar uit haar gezicht en keek haar verontschuldigend aan. 'Het spijt me zo, Rachel. Ik ging weg voor de grap. Ik wist niet dat je zo…' begon Edward maar Rachel schudde haar hoofd.

'Ik ben okay. Maar ik zou het wel fijn vinden als we terug naar het huis zouden gaan,' zei Rachel zacht.

Edward tilde haar weeg op zijn rug. 'Jouw wens is mijn bevel. Ik wou je trouwens toch nog iets daar laten zien'.

Hij begon te rennen en Rachel hield zich weer stevig aan hem vast. 'Wat?' wou ze weten.

'Dat zul je wel zien,' lachte Edward.

Het duurde niet lang voor ze weer terug waren in zijn kamer en Edward leidde haar naar beneden. 'Edward, wat wou je me nou laten zien?' drong Rachel nieuwsgierig aan.

Edward opende een deur en leidde haar naar binnen. Het was een grote kamer die bijna helemaal leeg stond op een enorme, zwarte vleugel en een witte hangstoel na dan. Een groot raam zorgde voor het enige licht in de kamer en gaf het een warme, mysterieuze sfeer.

'Wow…' stammelde Rachel.

'Dit is een beetje zoals jouw atelier op zolder bij jouw thuis,' vertelde Edward.

'Je hebt me niet verteld dat je speelde,' zei Rachel wat verwijtend.

'Ik wou het een verrassing laten,' glimlachte Edward.

'Speel iets voor me,' smeekte Rachel.

'Omdat je het zo vriendelijk vraagt,' lachte Edward wat plagend.

Hij ging achter de piano zitten terwijl Rachel op de witte hangstoel plaats nam. Ze was moe geworden en leunde met haar kin op haar hand. Edward begon te spelen en Rachel sloeg hem gaande. Hij had geen muziek nodig en kende het uit zijn hoofd. Het was gewoon ongelooflijk. Na een tijdje geluisterd te hebben nam Rachel naast hem achter de piano plaats en sloeg hem gaande. Toen hij uiteindelijk de laatste toon had gespeeld ademde Rachel diep uit.

'Het is prachtig. Heb je dit zelf geschreven?'.

'Ja. Ik hou van muziek, zoals je misschien al door had. Ik zat het grootste gedeelte van mijn vrije tijd achter de piano voor jij in mijn leven kwam,' vertelde Edward.

'Hoe heet? Dat stuk dat je zonet speelde?' wou Rachel weten.

Edward keek haar aan. 'Het is jouw lullaby'.

Rachel staarde hem even compleet sprakeloos aan en glimlachte toen met wat tranen in haar ogen.

'Meen je dat?'.

'Natuurlijk meen ik dat,' zei Edward.

Rachel sloeg haar armen om zijn nek en gaf hem een kus op zijn wang. 'Het is prachtig. I love it'.

Edward was wat verbaasd door de kus op zijn wang en kon blijkbaar even geen enkel woord uitbrengen.

'Wil je hem nogmaals voor me spelen?'.

'Tuurlijk'.

Hij begon weer te spelen en Rachel legde haar hoofd op zijn schouder terwijl ze luisterde naar de prachtige melodie. Haar ogen zakten langzaam dicht en ze viel in slaap terwijl haar lullaby nog door haar hoofd weergalmde en ze een veilig gevoel over zich heen voelde komen.

2 maand later parkeerde Rachel op de parkeerplaats bij een restaurant vlakbij de weg. Ze kwam van school en had afgesproken om samen met Charles wat te gaan eten. De vakantie was begonnen dus zou ze alle tijd bij de Cullens kunnen doorbrengen.

'France,' zei een stem.

Mike kwam op haar afgelopen. Hij was ook op de parkeerplaats samen met wat vrienden en ze waren aan het voetballen. 'Hoe gaat ie ermee?'.

Rachel antwoordde niet. Ze had niet meer tegen de rest van haar "vrienden" gesproken sinds zij en Edward een stel waren geworden. Niet alsof ze geen moeite deden om niet met haar te spreken maar ze was gewoon liever samen met de Cullens.

Vandaag was het echter mooi weer en de zon scheen dus waren Edward, Rosalie, Alice, Emmett en Jasper niet op school geweest. Daarbij hadden ze een nieuwe voorraad bloed moeten inslaan dus waren ze waarschijnlijk in het bos aan het jagen. Rachel zat dus een tijdje alleen vast.

'Dus jij en Cullen zijn samen, hè? Ik moet zeggen dat het me niet aanstaat. Op sommige momenten… De manier waarop hij naar je kijkt. Het is alsof hij je levend kan verslinden,' zei Mike.

Rachel wierp hem een duistere blik toe en liep het restaurant in. Charles zat in zijn politie-uniform in een hoek en was de krant aan het lezen. 'Hey. Sorry dat ik laat ben,' zei Rachel die ging zitten.

'Nee, dat geeft niet. Janet zei laatste dat je hier een salade had gegeten dus die heb ik voor je besteld,' zei Charles terwijl hij zijn krant dicht vouwde.

'Nee, dat is goed. Ze zijn heerlijk. De volgende keer zou je er ook één moeten proberen,' zei Rachel.

Hun eten werd gebracht en Charles keek Rachel doordringend aan. 'Ik ben geen paard, Phoenix. Ik eet gezond vlees,' zei hij.

'Erg grappig,' wierp Rachel hem toe.

'Zeg, Chief…' zei de serveerster. 'De jongens willen het graag weten. Heb je nog iets bij de rivier gevonden?'.

Rachel werd gespannen. De moorden waren afgekoeld maar zij wist, net als de Cullens, dat de drie Vampiers die erachter zaten nog rond liepen en afwachtten tot ze hun kans kregen om weer een snack te grijpen.

'We vonden wel een blote voetafdruk van een mens. Maar van wie die voetafdruk ook is geweest, het lijkt erop dat ze naar het Noorden gaan dus een ander politiecorps neemt het van ons over,' vertelde Charles.

'Ik hoop dat ze de daders gewoon snel pakken,' zei de serveerster waarna ze wegliep.

Rachel nam een hap van haar salade en zag dat Charles uit het raam achter haar keek.

'Het ziet ernaar uit dat je vrienden je aandacht zoeken'.

Rachel keek om en zag dat Mike voor het raam stond te dansen met zijn kont naar hen toe. Het was niet om aan te zien.

'Hey, het is okay. Als je je bij hen wil voegen vind ik het best. Janet en ik gaan vanavond trouwens toch uit. Vind je dat erg?' vroeg Charles.

'Nee, natuurlijk niet. Jullie mogen ook wel eens iets samen doen. Ik vermaak me wel. Daarbij was ik toch al van plan om er vroeg in te duiken,' zei Rachel.

'Rachel, het is Vrijdagavond. Je hoort dan uit te gaan. Het ziet ernaar uit dat die Newton jongen iets voor je voelt,' zei Charles.

'Tja, hij mag er wel zijn,' zei Rachel.

'Hoe zit het met één van de andere jongens in de stad?' vroeg Charles.

'Gaan we het over jongens hebben? Want je weet dat ik niet echt in de jongens zit,' zei Rachel.

'Ja, dat weet ik. Wat vind je anders van Jacob?' vroeg Charles.

'Zero, hou erover op! Ik heb geen zin in een vriendje en de jongens in de stad zijn verschrikkelijk. En omdat ik nu vrienden heb gemaakt betekent niet meteen dat er een vriendje zal volgen. Daarbij dacht ik dat je Edward mocht dus wat is het probleem?' zei Rachel.

'Ik zei dat hij geen problemen leverde, niet dat ik hem mocht. Je bent veranderd sinds je met die jongen om gaat, Rachel. Daarbij had je een bloedhekel aan hem in het begin,' zei Charles.

'Mensen veranderen en hun meningen over anderen veranderen. Ik heb de rest van de Cullens altijd al heel erg gemogen en ik mag Edward graag,' zei Rachel.

'Ik vind hem een beetje arrogant overkomen,' zei Charles.

'Dat vond ik eerst ook maar als je hem beter leert kennen dan valt hij heel erg mee,' zei Rachel. 'Maar kunnen we alsjeblieft stoppen om over jongens te praten?'.

'Als het je zo dwars zit. Maar ik heb het gevoel alsof Janet en ik je teveel alleen laten. Je hoort met mensen om te gaan en contact met hen te hebben,' zei Charles.

'Ik vind het niet erg om alleen te zijn. Dan kan ik ook niemand pijn doen. Als je het zo bekijkt lijk ik meer op jullie dan op mijn echte ouders,' zei Rachel.

Dat onderwerp had altijd al een beetje gevoelig gelegen bij haar en bij Charles en Janet dus hield Charles zijn mond. De rest van hun diner ging in stilte voorbij.

Toen de avond was gekomen lag Rachel op haar bed en was aan het telefoneren met Jane.

'Maar serieus. Je hebt nu een vriendje?' vroeg Jane.

'Ja. En ik weet heel zeker dat jullie hem wel kennen,' zei Rachel.

'Vertel me zijn naam, alsjeblieft! Ik moet het gewoon weten,' smeekte Jane.

'Niet voordat je toegeeft dat ik het goed had,' zei Rachel.

'Okay, je had het goed. We zijn inderdaad Vampiers. Hoe ben je daar achter gekomen en wie is je vriendje?' drong Jane aan.

'Edward Cullen. Hij is net als jullie,' zei Rachel.

'Als in de Edward Cullen? Als in de jongen die je eerst arrogant vond en bij ons soort wordt omschreven als de hotste Vampier aller tijden?' vroeg Jane geschrokken.

'Wat is er met Edward Cullen?' vroeg Marcus' stem in de verte aan Jane's kant van de lijn.

'Hij is Rachels vriendje,' riep Jane hem toe.

'Rachel heeft een vriendje?' vroeg Caius' stem.

'Ze heeft met een Cullen? Die meid durft,' zei Alec's stem.

'Shoe, jullie! Dit is een meidengesprek, ja? En waag het niet om luistervinken te gaan spelen aan de deur. Meester! Haal ze hier weg zodat ik een normaal meidentelefoongesprek met Rachel kan hebben, alsjeblieft!' smeekte Jane.

'Hier komen jullie drie,' zei de norse stem van Aro. Rachel lachte zacht.

'Ik merk het alweer. Het is er een beestenbenden'.

'Oh ja! Het is verschrikkelijk. We hebben het gigantisch druk. Maar je hebt echt met Edward?' vroeg Jane.

'Ja! Hoe vaak moet ik dat nog herhalen?' vroeg Rachel lachend.

'Jane! Help!' riep Alec's stem van ver weg.

'Alec, hou je kop toch dicht!' riep Jane haar tweelingbroer toe. 'Vertel me alles over Edward. Ik heb hem zelf nog nooit ontmoet maar ik heb veel over hem gehoord'.

'Wat wil je dat ik je vertel?' vroeg Rachel. 'Alles! Hoe ziet hij eruit, hoe gedraagt hij zich, wat zijn zijn hobby's en talenten… Hoe hij zoent,' somde Jane op.

'Jane, dat laatste ga ik je dus écht niet vertellen. Dat is privé,' lachte Rachel.

Een koude aanraking tegen haar voet liet haar naar adem snakken en ze keek om. Edward zat op de achterkant van haar bed en keek haar aan.

'Jane, ik bel je terug'.

'Wat? Nee! We zouden het net over je vriendje hebben!' zeurde Jane. 'Doe jullie het wel veilig? Zwangerschappen van Vampiers zijn gevaarlijk, weet je?'.

'Later, Jane. Zorg er maar voor dat Aro de rest niet vermoord omdat ze je stoorden,' zei Rachel.

'Rachel, waag het niet om op te hangen…' begon Jane maar Rachel hing op.

Ze kroop Edwards richting op. 'Hoe ben je hier gekomen?' vroeg ze.

'Door het raam,' antwoordde Edward met een glimlach.

'Doe je dat vaak?' wou Rachel weten.

'Sinds de laatste maanden. Ik vind het leuk om je te zien slapen. Het fascineert me,' zei Edward.

'Hoe lang was je precies al aan het luisteren?' vroeg Rachel langzaam.

'Lang genoeg om te weten dat Jane te veel informatie wil,' zei Edward. 'En dat je niet hebt gelogen over dat je heel close was met de Volturi'.

'Dacht je daar anders over dan?' vroeg Rachel.

'Nee. Maar toen je zei dat je close met hen was had ik niet zo close gedacht. Jane en jij, jullie klonken als zussen,' zei Edward.

'Dat zijn we haast ook,' zei Rachel die licht bloosde toen ze herinnerde wat Jane allemaal had willen weten en had gezegd.

'Rachel…'.

'Ja?'.

Ze keek op en zag dat Edwards glimlach wat was weggezakt.

'Ik wil iets proberen'.

'Ga je gang,' zei Rachel wat verbaasd.

'Okay. Maar blijf wel heel stil zitten'.

Rachel durfde niet te ademen toen hij zich langzaam en wat aarzelend naar haar toe boog. Was hij van plan wat ze dacht dat hij van plan was? En toen voelde ze zijn koude lippen zacht tegen haar warme lippen.

Hij kuste haar.

Maar het was maar een korte kus maar hij volgde met nog één. Weer was die kort en ze voelde dat hij zich wat terug trok. Rachel ging beter rechtop zitten en kroop nog dichter naar hem toe terwijl ze haar lippen weer zacht tegen de zijne drukte. Weer een korte kus. Ze wou een langere kus hebben en ze wist dat hij dat ook wou maar wat hield hem dus tegen? Haar handen grepen zijn gezicht vast en hielden hem op zijn plek terwijl ze nogmaals haar lippen tegen de zijne aandrukte. Zijn handen gleden nu naar haar middel toe en hielden haar vast. Haar armen gleden om zijn nek en haar handen gleden door zijn haar terwijl ze elkaar nu intensiever kuste.

Opeens verbrak hij de kus en staarde haar aan. Het volgende moment duwde hij haar op haar rug en kuste haar nog intensiever, ze protesteerde niet.

'Stop!'.

Zijn gewicht verdween van haar en ze veerde overeind. Hij stond aan de achterkant van haar bed tegen de muur aan met een wat donkere gloed in zijn ogen. 'Het spijt me,' zei Rachel snel.

'Het is niet jouw schuld,' zei Edward. 'Ik ben sterker dan ik had gedacht en dat is goed om te weten'.

'Okay. Als jij het zegt,' zei Rachel.

'Ik mag nooit de controle bij je verliezen. Ik zou niet met mezelf kunnen leven als ik je zou doden,' zei Edward.

'Ga alsjeblieft niet,' smeekte Rachel.

Edward keek naar haar en ze stak haar hand naar hem uit. 'Blijf alsjeblieft nog even'.

Hij liep naar haar bed toe en ging naast haar bij het hoofdeinde zitten.

'Waarom kom je 's nachts hierheen? Behalve dan om mij te zien slapen?' vroeg ze.

'Ik hou er niet van om te moeten luisteren naar het genot dat de rest van de familie met elkaar heeft,' zei Edward.

'Begrijpelijk,' zei Rachel. 'Hoe zit het eigenlijk tussen Jasper en Alice en Rosalie en Emmett? Ik bedoel, ze zijn al zo vreselijk lang samen'.

'Ze zijn allemaal met elkaar getrouwd. Eerst Jasper en Alice en toen Rosalie en Emmett. Maar Rosalie en Emmett zijn niet echt officieel getrouwd en hebben plannen om binnenkort officieel te trouwen,' vertelde Edward.

Rachel leunde tegen hem aan en ademde diep uit.

'Alice heeft gezien dat er binnenkort een onweersstorm aankomt en we hadden plannen om dan te gaan honkballen,' vertelde Edward. 'Heb je zin om mee te gaan?'.

'Ja, dat lijkt me echt geweldig. Maar wat heeft die onweersstorm ermee te maken?' vroeg Rachel die daarna geeuwde.

'Dat zul je wel zien. Maar genoeg gepraat. Slapen, jij,' fluisterde Edward in haar oor.

Rachel glimlachte lichtjes naar hem en kroop onder de dekens waarna ze het licht uitknipte en het zich gemakkelijk maakte. Het duurde niet lang voor ze in slaap viel maar Edward bleef bij haar.

De nacht ging langzaam voorbij voor hem maar toch bleef hij bij haar. Halverwege de nacht ging Rachel opeens verliggen en legde haar hoofd op zijn borst neer. Verbaasd stond hij dat toe en hij werd nog verbaasder toen ze zijn hand vastpakte en vasthield in haar slaap. Hij streek met zijn andere hand wat haar uit haar gezicht en glimlachte lichtjes. Ze was werkelijk een Sleeping Beauty.

Hij was wat nerveus toen hij Charles en Janet hoorde thuis komen van hun avondje uit maar de twee gingen gewoon naar bed toe en hij hoorde ze even later rustig slapen. Hij ademde een keer diep uit en keek weer naar Rachel die vredig sliep. Ze leek vrediger te slapen dan normaal en hij wist waardoor dat kwam en dat gaf hem een heel gelukkig gevoel.