Hoofdstuk 10

Het werd Harry allemaal een beetje te veel; hij had het gevoel alsof hij op de rand van de afgrond balanceerde. Voortdurend de schijn moeten ophouden was al erg genoeg, zeker gecombineerd met de dagelijkse onderonsjes met Sneep. Maar zijn zenuwen waren het meest van slag geraakt door de woorden van Patty Park over Malfidus' crush op hem.

Zijn hand omklemde de leuning van de fauteuil waarin hij was gaan zitten nadat hij Bullemans zonder pardon de gang op had geschoven.

Het liefst had hij dat ook met de blonde Zwadderaar gedaan, want dat was wel de laatste met wie hij nu wilde praten. Oké, een oproep van Voldemort klinkt nog minder aanlokkelijk. Als hij nu niet goed zijn hoofd koel hield, zou Malfidus in de gaten krijgen dat er iets niet klopte.

Hij keek op en zag dat de ander tegenover hem was gaan zitten, de geamuseerde uitdrukking was verdwenen en hij leek een beetje…. nerveus?

Machtige Morgana, hij gaat toch niet over gisteren beginnen?

Malfidus hief zijn hoofd en keek hem met zijn grijze ogen aan. En waarom viel de kleur van zijn ogen hem nu telkens op, vroeg Harry zich geërgerd af.

Hij miste bijna wat Malfidus zei: '…last van gisteren, oom Sev?'

'Pardon?'

'Ik weet dat het mijn zaken niet zijn, maar het is niets voor u om zo onvoorzichtig te zijn en zo veel te drinken. Wie weet wie u tegen had kunnen komen. U bofte dat wij het waren.'

Ja, bofte ik even!

Maar Harry was opgelucht dat Malfidus over het drankmisbruik begon in plaats van….. dat andere.

'Weet u zeker dat u zich niet bezeerd heeft afgelopen donderdag? Sinds dat gedoe met Potters Wisseldrank lijkt u niet helemaal uzelf.'

Harry onderdrukte met grote moeite een hysterische lach die wilde ontsnappen. Hij knikte langzaam, zowel om de Witte Wieven niet te laten herleven en om tijd te winnen.

'Misschien heb ik mijn hoofd harder gestoten dan ik dacht,' zei hij tenslotte bedachtzaam. 'Ik heb de laatste dagen wat last van hoofdpijn gehad en misschien was het niet verstandig mijn gebruikelijke drankje te nuttigen naast de pijnstillers.' Hopelijk zou Malfidus deze verklaring accepteren en niet te veel vragen stellen.

Hij wist niet of het erg afweek van wat hun professor zou doen, en hield zijn adem in. Malfidus keek hem lang en peinzend aan en Harry deed zijn best om niet ongemakkelijk heen en weer te schuiven. Uiteindelijk knikte de Zwadderaar en Harry haalde opgelucht adem, voor hij nog lichter in zijn hoofd werd.

'Nog rare dingen gedaan in De Drie Bezemstelen, oom Sev? Op tafels gedanst of met professor Anderling geflirt? Of heeft de drank uw geheugen aangetast?'

Het was duidelijk dat Malfidus een grapje wilde maken, hoewel hij hem gespannen aankeek.

Dit is mijn kans!

Hij keek Malfidus wat afkeurend aan en zei: 'Zo snel verlies ik mijn waardigheid niet, Draco. Dansen en flirten doe ik nog niet onder bedreiging van een martelvloek. Ik heb verder ook niemand gesproken, behalve jou en je vrienden voor ik hier terugkwam.'

Het was geen echt antwoord op de vraag, maar stiekem wilde Harry Malfidus nog even zien wurmen. Twee rode plekken tekenden zich af op de blanke huid.

'Uh ja, daarover gesproken…. herinnert u zich nog waarover we het hadden?'

Malfidus staarde nu naar zijn handen en Harry twijfelde een moment wat hij zou antwoorden. De waarheid zou ongemakkelijk zijn, maar de kans om Malfidus te zien zweten was –

Zijn gedachten dwaalden af van zweten naar Zwerkbal en kleding en –

'Geen idee,' zei hij wat bars. 'Ik neem aan dat het de gebruikelijke onderwerpen waren; klagen over huiswerk en leraren, en al jullie verliefdheden waarschijnlijk. Ik kan me het echt niet herinneren.'

De opluchting op Malfidus gezicht was overduidelijk zichtbaar en Harry kon het niet laten.

'Hoezo, heeft Kwast een geheime liefde opgebiecht?' vroeg hij spottend. 'Of heb ik een verklaring van jou gemist?'

Hoewel hij het idee dat Malfidus in Harry Potter geïnteresseerd zou zijn, nog steeds ongelooflijk vond, was hij ook nieuwsgierig naar zijn antwoord. Het was niet echt ethisch, wist hij, om de ander onder valse voorwendselen uit te horen, maar het was te verleidelijk.

Malfidus zei snel – te snel – : 'Nee hoor, niets gemist. Enkel meidenpraat van Patty en gezeur over de Zwerkbalwedstrijd. Geen gepraat over geheime liefdes …'

'Maar….?' drong Harry aan.

Malfidus kleur verdiepte zich en hij keek overal behalve naar zijn peetoom. 'Er is wel iemand die ik … waarvoor ik … maar dat is onmogelijk.'

Harry schaamde zich bijna toen hij zag hoe Malfidus zich voelde, en dan dacht hij nog wel tegen een vertrouwenspersoon te spreken.

'Ik praat er liever niet over, oom Sev.'

De grijze ogen keken hem smekend aan waardoor Harry het niet over zijn hart kon verkrijgen hem nog langer te plagen.

'Hoe gaat thuis?' vroeg hij, en sloeg zichzelf gelijk inwendig voor zijn hoofd. Was dat niet de meest ongemakkelijke vraag waarmee hij van onderwerp had kunnen veranderen? Maar Malfidus verwelkomde het nieuwe gespreksonderwerp alsof het een huis-elf met een doos bonbons was, en begon te vertellen over de zorgen van zijn moeder, en de lange afwezigheid van zijn vader.

'Ja, Voldemort houdt niet echt rekening met het gezinsleven van zijn volgelingen,' sneerde Harry met zijn beste Sneeptoon.

Malfidus beaamde dat en vroeg toen of hij wat te drinken kon inschenken.

'Ga je gang,' wuifde Harry naar de kast. 'Ik sla nog even over.'

o~0~O~0~o

Hermelien had weinig aandacht voor Ginny's gemopper naast zich. Het was maar een spelletje, hield ze zichzelf voor, terwijl Daan nu een drietal mogelijkheden voorgeschoteld kreeg. Ze had gewoon de laatste optie gekregen, het was niet alsof hij was begonnen met 'Trouwen met Hermelien'. Toch hadden die woorden vreemde gevoelens in haar buik opgewekt. Waarom zag ze hem opeens met zulke andere ogen? Hij was zo ... on-Harry-achtig. Af en toe deed hij haar denken aan Dreuzelverslaggevers die op locatie geïnterviewd werden. Die reageerden ook altijd een fractie later.

'Oké mensen, tijd voor een ander spel,' riep Belinda plotseling en zwaaide met de lege fles.

Het gevoel in haar buik werd sterker en ze durfde niet naar de overkant te kijken waar Harry zat. Ze wilde protesteren of weglopen, maar diep van binnen wilde ze ook weten wat er zou gebeuren als haar fles zou stoppen bij Harry. Of andersom. Het had sowieso weinig zin om te protesteren, want iedereen veerde enthousiast op, al namen sommigen nog snel een slok Boterbier alsof ze zich moed in wilden drinken.

Het spel startte traag alsof iedereen langzaam draaide. De fles cirkelde echter sneller in het rond dan sommige spelers wilden. Belinda kuste een blozende zesdejaars, die daarna op zijn beurt naar Parvati draaide. Het gegiechel was niet van de lucht en Hermelien keek met klamme handen toe hoe de fles haar steeds opnieuw passeerde. Toen hij uiteindelijk bij haar stopte, had Belinda gedraaid. De jongens joelden waarop Belinda haar haren over haar schouder wierp en op Hermelien afkroop. De kus was snel en ongemakkelijk, maar niet meer dan een kus van Marcel zou zijn geweest.

Daarna was het haar beurt, ze gaf de fles een zet – veel te hard – en zag met ingehouden adem hoe het tempo afnam. Haar hart klopte als een razende toen hij bij Harry leek te stoppen, maar op het laatste moment gleed de hals door naar Ron. Terwijl ze overeind kwam, wierp ze een snelle blik op Harry. Hij keek haar aan met een uitdrukking die ze niet thuis kon brengen. Zijn irissen zo donkergroen dat ze bijna zwart leken. Ze wendde haar gezicht naar Ron die haar tot haar irritatie vermaakt aankeek, kuste hem snel en ging terug naar haar plaats.

Ginny zat in zichzelf te mompelen. Waarschijnlijk deed ze een schietgebedje dat de fles voor Cupido zou spelen tussen Harry en haar. Hermelien vroeg zich af waarom ze zich daar zo aan ergerde.

Er volgde veel ongemakkelijke momenten en er was volop hilariteit. Ron moest Parvati zoenen en die draaide op haar beurt naar Marcel. Het gejoel was groot toen de hals van de fles daarna Daan aanwees. Melissa Maanzaat, een verlegen zesdejaars, bloosde toen Daan naar haar toe kroop, maar haar gezicht leek helemaal in vlammen op te gaan toen de fles vervolgens bij Harry belandde.

Ze kuste hem zo kort dat ze al weer terug op haar plaats zat voor iemand had kunnen reageren, maar toch voelde Hermelien een steek in haar borstkas in de buurt van haar hart. Haar hart, dat een zenuwachtig sprongetje maakte toen Harry de fles een zwaai gaf, om gelijk daarna weer neer te zakken als een steen naar de bodem van het Grote Meer, toen Harry Parvati moest kussen.

Uiteindelijk belandde de fles opnieuw bij haar. Kasper Krauwel kroop enthousiast als een jonge hond naar haar toe en keek haar verwachtingsvol aan. Je zou hem bijna een koekje geven, dacht ze. Helaas moest ze hem een kus geven. Ze bedwong zichzelf haar mond nadien niet met haar hand af te vegen. Opnieuw gaf ze de fles een draai en beet op de binnenkant van haar lip uit angst dat ze net zo stom zou gaan prevelen als Ginny. Weer gleed de hals van de fles tergend langzaam richting Harry. Niet opnieuw Ron, smeekte ze de fles, alsof er een geest in zat. Tot haar verbazing stopte de fles inderdaad net op het nippertje. Op het moment dat ze opnieuw in de donkere ogen keek, was de fles haar wereld geworden die even langzaam tot stilstand kwam.

De geluiden om haar heen vervaagden, ze voelde dat Ginny haar arm wilde pakken, maar miste toen Hermelien overeind kwam. Haar blik hield die van hem vast, of misschien was zij degene die geketend was. Langzaam werd ze naar hem toe getrokken, alleen door die ogen. Ze slikte moeizaam en probeerde haar droge lippen te bevochtigen. De afstand binnen de cirkel leek zo groot dat ze verbaasd was toen hun knieën onverwachts botsten. Ze wankelde even en automatisch legde ze haar handen op Harry's schouders. Zijn spieren trokken een moment samen voor hij weer probeerde te ontspannen. Ze waren nu zo dichtbij elkaar dat ze de afzonderlijke stoppeltjes op zijn kin kon zien. Afwezig vroeg ze zich af of hij de kleine sproetjes op haar neus kon zien, maar haar blik bleef gefocust op zijn mond die nu steeds dichterbij kwam. Ze wist niet wie er naar de ander toe bewoog of dat het een gelijktijdige beweging was. Ze voelde zijn adem op haar gezicht.

De poging om hem aan te kijken mislukte; verlegen keek ze weg. Het laatste wat ze zag voor haar lippen die van Harry vonden, was de verraste blik van Ron. Toen vielen haar ogen dicht en namen haar andere zintuigen het over. Hij leek wat terughoudend tot ze zachtjes met haar mond over die van hem bewoog. Ze ving een laag geluidje op met haar lippen en voelde zijn handen op haar heupen.

'Gaat het lekker?'

'Neem een kamer zeg!'

'Genoeg is genoeg, jongens.'

'Draaien, Harry, er zijn nog zat mensen niet geweest."

Verdwaasd knipperde ze met haar ogen toen ze zachtjes, maar vastberaden naar achteren werd geduwd. Met grote ogen keek ze naar haar beste vriend, maar hij ontweek haar blik en haar aanwezigheid, en reikte langs haar heen om die duivelse fles een duw te geven.