11. Bedaffaires.
Het was Remus die de volgende ochtend als eerste wakker werd. Hij zag dat de anderen nog sliepen. Hij moest grijnzen toen hij zag dat Lizzie in de armen van Sirius lag. Ze waren zo schattig, ze zouden nog een schattig koppeltje vormen…
Remus stond op en liep de trap af, richting keuken. Hij begon ontbijt te maken, want daar zou Lizzie vandaag dus echt niet aan beginnen. Die blijft, als het van haar afhing, de hele dag in bed liggen. Niet dat hij het haar kwalijk nam, nee. Ze was eigenlijk veel te goed, voor iedereen. Nou ja, voor vrienden dan toch, bij vijanden, dan kan ze nogal uit haar slof schieten! Onbegrijpelijk…
Sirius hoorde hoe iemand de deur sloot. Hij sloeg er geen acht op en wou zich omdraaien om verder te slapen. Maar hij werd door iets teruggetrokken en was gedwongen om op zijn rug te blijven liggen. Hij opende zijn ogen, en keek recht in het gezicht van Lizzie. Hij schrok. Pas nu besefte hij dat hun benen verstrengeld waren. Lizzies armen hingen losjes om Sirius' nek, en hij had zijn armen om Lizzies middel geslagen. Sirius probeerde zich los te krijgen en Lizzie van zich af te duwen (ook al had hij geen flauw idee waarom). Maar Lizzie lag blijkbaar goed op haar gemak en bleef liggen, met haar gezicht op Sirius' borst.
Leuk… Nou ja, eigenlijk wel, hij lag wel goed.
Sirius, je weet dat je niet zo mag denken!
Hé, nee! Kwam dat irritante stemmetje hem zo vroeg in de morgen (het was net elf uur gepasseerd.) al lastig vallen?
Ik denk wat ik wil, en hou je kop, is dat echt zoveel gevraagd?! Snauwde hij het stemmetje toe.
Sirius ging verder met zijn poging om zich los te krijgen, wat echt wel moeilijk was. Eerst probeerde hij zijn benen terug te krijgen, en zijn armen ook. Gelukkig was Lizzies greep niet sterk, en even later stond hij gewoon recht, zonder Lizzie gewekt te hebben.
Juist toen Sirius de deur sloot kwam Remus de trap opstommelen met een dienblad, vol eten, borden en een juskan.
'Hé, wat hulp zou handig zijn!' zei Remus, die haast bezweek onder het gewicht van alle spullen. Snel nam Sirius de drie borden en de juskan, die echt veel woog. Ze liepen de kamer van Lizzie terug in en zetten het dienblad op de vensterbank. Lizzie leek nog te slapen, wat Remus verbaasde. Hoe had Sirius zich uit die greep weten te krijgen zonder Lizzie wakker te maken?
'Slaapt die nu nog?' Sirius haalde zijn schouders op. Remus liep naar zijn nichtje en probeerde haar te wekken, maar Lizzie draaide zich om en sliep gewoon verder.
Remus keek met een schuin oog naar Lizzie, en kreeg plots een sneaky grijns op zijn gezicht. Hij vloog de kamer uit en kwam terug met een emmer ijskoud water. Sirius kreeg dezelfde grijns op zijn gezicht en nam gretig de emmer vast.
'Drie, twee, één!' er klonk een luide plons, gevolgd door een luidere gil. Lizzie schoot verschrikkelijk snel recht en begon als een gek te tieren.
'Remus! Sirius! Hoe durven jullie, heb ik de hele nacht geen oog dicht kunnen doen, maken jullie mij zo wakker! Ik sliep net goed! Schandalig gewoon, hoe durven jullie! Ze zouden jullie moeten opsluiten, ik lag juist goed, ik-' Lizzie kon niet verder niet gaan, want Remus smeet geamusseerd een handdoek in haar gezicht. Blijkbaar schreeuwde ze wel vaker het kot zo bijeen.
'Liz, hou je kop! En het is niet dat we je echt hebben wakker gemaakt, dus maak er niet zo'n spel van.'
'Hoezo, ik sliep niet echt?' zei ze verwijtend. Lizzie was kwaad.
'Als je echt sliep, zou je nooit zo snel kunnen reageren. Je hebt jezelf verraden, Liz!' zei Remus vrolijk.
Lizzie gromde. Wat haattte ze het als Remus gelijk had, en ze er niets tegenin kon brengen. Ze stond op en liep naar de kast. Ze haalde er een kaki T-shirt uit met legerprints, en een kaki zomerschortje.
'Wat ga je doen?' vroeg Remus verbaasd.
'Ik ga mij omkleden,' zei Lizzie. Haar stem gaf weer hoe ze zich voelde: kwaad, woedend gewoon. 'Weet je, een emmer water, plus een wit T-shirt, dat geeft een nogal generend effect. Zoals Sirius blijkbaar al ondervonden heeft.'
Lizzie smeet de handdoek in Sirius' starende gezicht. Daardoor werd hij terug op aarde geroepen. Zelf had hij niet doorgehad dat hij had zitten staren, maar ja. Door dat water was Lizzies T-shirt haast transparant, kon hij daar nu wat aan doen?!
Even later kwam Lizzie terug de kamer binnen, met droge kleren deze keer. Ze liep naar het bed en nam een stukje toast. De jongens hadden zich blijkbaar niet kunnen inhouden, want er was al veel geplunderd. Ze at zwijgend haar toast op en dronk een glas vers sinaasappelsap. De kan was ook al voor meer dan de helft leeg.
Na even verbrak Sirius de stilte. 'Zeg, wat bedoelde je eigenlijk daarnet met dat we Lizzie niet echt hadden wakker gemaakt.' Hij stelde de vraag aan Remus, maar Lizzie gaf antwoord.
'Dat ik niet echt sliep, en al wakker was. Meestal ben ik al vroeg wakker, maar heb ik geen zin om op te staan, dus blijf ik gewoon liggen. Ik was al een klein halfuurtje wakker,' zei ze. 'hoezo?' Dat laatste was nonchalant, maar ze wist perfect waar Sirius schrik voor had. Hij had voorzichtig uit dat bed willen kruipen, en Lizzie was al wakker. Lizzie vond het eigenlijk wel jammer dat hij zonodig wou opstaan, want eigenlijk lag ze echt goed.
Sirius vloekte in zichzelf. Had hij zich mooi belachelijk gemaakt! Maar Lizzie was desondanks gewoon blijven liggen. Misschien voelde zij ook wat voor hem? En met die gedachten ging zijn humeur van kwaad naar blij.
Ook Remus had zo z'n binnenpretjes. Hij kon zich perfect het gezicht van Sirius voorstellen toen hij wakker werd, en als hij geweten had dat Lizzie wakker was… Remus vond het zó jammer dat hij daar geen foto van had. Ja, het was goud waard, zo van die bedaffaires.