19:06 Tony
we staan nog even daar, stil. Tot Steve zijn mond open doet, 'Could we please just forget what happened? It never happened ok? I was just, tired, I won't do it aga-' 'no.' is alles dat ik antwoord.
Ik leun naar voren, langzaam, en zie Steve hetzelfde doen.
De afstand tussen ons word kleiner en kleiner, de tijd om ons heen lijkt steeds langzamer te gaan, ik wil dit zo snel mogelijk doen, maar heb geen haast. Alles om ons heen lijkt in slow motion te gaan, het ruisen van de bomen lijkt te stoppen, de lucht die langzaamaan donkerder word lijkt te stoppen met verkleuren, en in een eeuwige balans tussen dag en nacht te gaan hangen. De tijd staat stil, alleen wij bewegen nog, alleen wij bestaan nog, alleen wij kunnen nog.
We kussen.
Er gaat een golf van opwinding door me heen. En tegelijker tijd relax ik helemaal, geen van ons beide houdt de ander tegen, het is allemaal heel natuurlijk, het voelt allemaal zo gewoon.
Het duurt maar heel even. Heel even maar maken onze monden contact. En zodra ze dat niet meer doen verlang ik naar meer. ik realiseer me nu pas dat dit is waar ik al lange tijd behoefte aan had. Ik knipper, langzaam, de tijd begint weer te lopen, de bomen kunnen weer bewegen, en de nacht begint weer te vallen. Alles is weer zoals het was, op één ding na.
Ik ga naast Steve zitten, leun tegen de boom die naast die van hem staat en kijk in de richting van NewYork. Ik heb een neiging om hem te omhelzen, om hem te dwingen van me te houden, om hem voor eeuwig van mij te maken. Maar blijf stil zitten, ik wil eerst weten hoe hij erop reageert.
Steve draait zich naar me toe, een blik van vertedering in zijn ogen, een uitdrukking van puur geluk op zijn gezicht, en voor ik het weet, kussen we weer.
Deze keer is het langer, dieper en met meer passie. Alles dat we de afgelopen tijd voor elkaar verborgen hebben gehouden word in deze kus opgebiecht. Niks is meer geheim, en alles is vergeven.
Als ook deze kus opbreekt is er geen enkele spanning meer tussen ons, alles is goed. alles is zoals het zou moeten zijn. We zijn enkele ogenblikken stil, communiceren enkel door onze ogen en luisteren enkel naar de bos geluiden om ons heen. Puur geluk, op een open plek in het bos.