ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ
Ο Άλεξ Γουντ μου ζήτησε να βγούμε ραντεβού!
Γιατί αν δεν το αντιληφθήκατε αυτό έκανε. Βρήκε την ευκαιρία να αναφέρει την ομιλία των Τριχωτών Καρδιών για τους λυκανθρώπους τάχα μου δήθεν γιατί το θέμα ενδιέφερε την Πένυ και ύστερα βεβαιώθηκε ότι θα έρθω.
Έσκυψε και μου το ψιθύρισε στο αυτί, πανάθεμα!
Μέχρι αύριο.
Και με φίλησε κιόλας. Στο μάγουλο. Ούτε δέκα εκατοστά μακριά από τα χείλη μου. Δηλαδή μόνο την γλώσσα του που δεν ένιωσα!
Αφού μέχρι και η Έμιλι αναγκάστηκε να παραδεχτεί πως έχω δίκιο.
«Μην γεμίζεις με ελπίδες. Είναι γνωστό πόσο διφορούμενα είναι τα λόγια και οι πράξεις του Άλεξ.»
Ορίστε τι σας έλεγα!
«Μπορεί να σου είπε απέξω-απέξω να πας, αλλά φρόντισε με τον τρόπο του να μην σου υποσχεθεί τίποτα. Κλασικός Άλεξ!»
Ε, όχι και κλασικός, Άλεξ!
«Έμιλι, κρατάω μαχαίρι!»
Γυρίζει και με κοιτάζει. Και σκάει στα γέλια. Ίσως είμαι ο μόνος άνθρωπος που θα αποτελούσε γελοίο θέαμα με έναν μπαλτά στα χέρια.
«Άσε τις απειλές κατά μέρους και έλα να με βοηθήσεις να πλύνουμε τα λάχανα.»
Είμαστε στο σπίτι του θείου Ρον και της θείας Ερμιόνη αμέσως μετά το συμβάν στο Εκπτωτικό Χωριό. Ο Χιούγκο με τον θείο ψήνουν μπιφτέκια και λουκάνικα στο μπάρμπεκιου έξω στον κήπο, ενώ εγώ με την Έμιλι ετοιμάζουμε τα συνοδευτικά στην κουζίνα. Τουτέστιν ανάμεικτη σαλάτα εποχής και πουρέ πατάτας. Ο Φρανκ με την Πένυ μας παράτησαν για να πάνε να φάνε στην μάνα του. Πόσο γεροντίστικο ακούγεται αυτό!
«Και τι εννοείς δεν μου υποσχέθηκε τίποτα;»
Εδώ μου ζήτησε ολόκληρο ραντεβού. Μου ψιθύρισε στο αυτί και με φίλησε στο μάγουλο. Μην τα ξαναλέμε!
«Είπε απλά ότι θα πάει και αυτός. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.»
«Δεν είπε απλά ότι θα πάει και αυτός. Εκείνος μας το ανέφερε ενώ δεν είχε κανέναν λόγο να το κάνει και έπειτα φαγώθηκε να βεβαιωθεί ότι θα πάμε και εμείς. Εγώ συγκεκριμένα. Αφού με ρώτησε άμεσα.»
«Και τις άλλες φορές ήθελε να βεβαιωθεί ότι σε έχει του χεριού του, αλλά από εκείνον δεν είδαμε πράμα!»
«Τι πράμα;»
«Πραμένιο!»
«Μου φώναξεεεεεες,» κλαίω στα ψέματα.
«Έλα, δεν σου φώναξα,» με κανακεύει η Έμιλι. «Απλά δεν θέλω να σε ξαναδώ να σπαράζεις για αυτόν ούτε να την ξαναπατήσεις μαζί του.»
«Δηλαδή μου λες ότι δεν θα έρθει;»
Ξεφυσά και η ξανθιά της φράντζα τινάζεται στον αέρα.
«Λέω ότι ακόμα και να έρθει και να τον συναντήσεις το πιθανότερο είναι να μην συμβεί τίποτα. Ξέχασες τις φωτογραφίες με την Αλίσια;»
Εννοείται πως δεν τις ξέχασα. Ξεχνιούνται τέτοια πράγματα; Εδώ κόντεψα να πεθάνω από το σύνδρομο της σπασμένης καρδιάς, όπως οι γυναίκες των ναυτικών ένα πράγμα. Ωστόσο…
«Αν είναι με την Αλίσια, τότε γιατί φέρθηκε έτσι χθες;»
Η Έμιλι μου ρίχνει ένα σκωπτικό βλέμμα.
«Αλήθεια την έκανες αυτήν την ερώτηση; Δηλαδή όταν ήταν πράγματι με την Αλίσια και το γνώριζε όλο το Χόγκουαρτς, γιατί σου φερόταν έτσι;»
Αυτή είναι μία πολύ καλή παρατήρηση. Όμως θέλω να πιστεύω, πως έχει αλλάξει από τότε. Έχει ωριμάσει. Έχει βρει καλύτερα τον εαυτό του. Ένα χρόνο έλειπε. Τι σκατά έκανε όλο αυτό το διάστημα;
«Και αν είναι με την Αλίσια, γιατί μας κάλεσε και εμάς εκεί; Η Αλίσια προφανώς ούτε να με βλέπει δεν θέλει. Αν είναι να πάνε μαζί εκεί, τότε αποκλείεται να μας καλούσε!»
Επιμένω. Το βλέπετε. Πρέπει όμως από κάπου να πιαστώ και εγώ. Καταρρέω!
«Λίλι, ο Άλεξ τις περισσότερες φορές κάνει κάτι δίχως να αναλογιστεί τι αποτέλεσμα θα έχει, ιδίως για τους άλλους, και έπειτα περνάει τον υπόλοιπο καιρό του νιώθοντας άσχημα για αυτό και μένοντας άπρακτος. Τι σε κάνει να πιστεύεις πως και αυτήν την φορά δεν θα φερθεί έτσι;»
Γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία; Γιατί θα πίστευα τα πάντα αρκεί να ήμουν μαζί του; Γιατί είμαι πιο άσχετη πεθαίνεις;
«Γιατί έχει αλλάξει. Δεν είναι ο Άλεξ που ήταν στο σχολείο. Το παρατήρησες και εσύ.»
«Λύκε και αν γέρασες και άσπρισε το μαλλί σου, μήτε την γνώμη άλλαξες μήτε την κεφαλή σου.»
«Οι αρκούδες χέζουν στο δάσος.»
Βραχυκύκλωμα.
«Τι σχέση έχει αυτό;» η Έμιλι με κοιτάζει εμβρόντητη.
«Α, συγνώμη. Νόμιζα ότι αναφέραμε άχρηστες πληροφορίες για ζώα,» εξηγώ με ειρωνεία.
Μου έμαθε και η Έμιλι τις παροιμίες!
«Θέλω να πω,» μου ρίχνει ένα δολοφονικό βλέμμα – παρένθεση: κανείς δεν εκτιμάει το χιούμορ μου, «ότι επειδή άλλαξε εμφανισιακά δεν σημαίνει πως έχει αλλάξει και ως χαρακτήρας. Οι άνθρωποι σπανίως αλλάζουν.»
Δεν συμφωνώ σε αυτό. Εγώ έχω αλλάξει. Δεν έχω αλλάξει;
«Δεν είναι μόνο στην εμφάνιση,» αντικρούω. «Φαίνεται και στην συμπεριφορά του. Έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση. Το θάρρος της γνώμης του, πώς το λένε; Αυτό στο σχολείο δεν το είχε καθόλου. Για αυτό ήταν με την κατσίκα. Επειδή του είχε καπελώσει τις ανασφάλειες.»
Και αυτός ο χαζός νόμιζε ότι είναι ερωτευμένος μαζί της!
«Και με εσένα γιατί θα είναι;»
«Συγνώμη;»
«Με εσένα λέω. Αν με την κατσίκα ήταν επειδή ήταν ανασφαλής, με εσένα γιατί θα είναι. Αν θα είναι;»
Που θα είναι.
«Φυσικά, γιατί εγώ τον θέλω για αυτό που είναι.»
«Το οποίο είναι τι;»
«Τι είναι τι;»
«Τι είναι ο Άλεξ;»
«Τι είναι ο Άλεξ;»
«Την χαζή μου κάνεις;» εκνευρίζεται η Έμιλι. «Είπες ότι τον θέλεις για αυτό που είναι. Τι είναι αυτό ακριβώς;»
Τι είναι αυτό ακριβώς; Άκου ερώτηση τώρα! Είναι ερώτηση αυτή; Τι είναι ο Άλεξ! Ε, τι είναι ο Άλεξ; Ο Άλεξ είναι… Ο Άλεξ είναι… Ο Άλεξ. Αυτό.
«Για παράδειγμα,» συνεχίζει η Έμιλι, «πριν τα φτιάξω εγώ με τον Χιούγκο είχα μία άλφα εντύπωση στο μυαλό μου. Ότι είναι επιπόλαιος και άστατος και πως με ήθελε μόνο και μόνο επειδή του έλεγα συνεχώς όχι. Όταν τον γνώρισα καλύτερα, είδα ότι είναι ευαίσθητος, τρυφερός, δοτικός. Μου έδειξε πως με ήθελε για εμένα και μόνο. Δεν ήμουν απλά άλλη μία κοπέλα. Δεν ήμουν μία κατάκτηση χωρίς περιεχόμενο. Και για αυτόν τον λόγο τον δέχτηκα όπως ήταν. Εσύ έχεις δεχτεί τον Άλεξ όπως είναι; Ή συνεχίζεις να φαντασιώνεται μόνο την εικόνα του; Κυριότερα, έχεις την βεβαίωση πως και αυτός σε θέλει έτσι όπως είσαι και όχι απλά το κοριτσάκι που έχει φάει κόλλημα μαζί του; Όπως και να το κάνουμε μία τέτοια εμμονή όπως η δική σου θα κολάκευε τον οποιονδήποτε. Πόσω μάλλον τον τόσο ανασφαλή Άλεξ. Λοιπόν, τώρα που γύρισε έχει μπορέσει να εκτιμήσει τα αληθινά σου προτερήματα ή γουστάρει να παίξετε λίγο ακόμα, για να του ανεβάσεις το εγώ χωρίς καμία υποχρέωση;»
Ακούστε τώρα τι λέει!
«Να σε πάρουμε στον γάμο μας, ρε Έμιλι, να μας πεις και του χρόνου!»
«Εγώ για καλό σου τα λέω.»
«Νομίζεις τα ξέρεις όλα, έτσι δεν είναι;» της πετάω με δηκτικότητα. «Επειδή έτυχε η μία σχέση που έκανες να βγει πετυχημένη, δεν σημαίνει πως έχεις πάρει και διδακτορικό στα ερωτικά. Εσύ δεν έκανες τίποτα περισσότερο από το να καθίσεις στον Χιούγκο που στα έριχνε χρόνια. Δεν προσπάθησες για τίποτα. Και τι πάει να πει πως ο Άλεξ θα με θέλει γιατί του χαϊδεύω το εγώ; Όλοι για αυτό δεν θέλουμε τους ερωτικούς μας συντρόφους; Και εσύ τον Χιούγκο για αυτό τον ήθελες. Μόλις το παραδέχτηκες. Ότι ήμουν εγώ και καμία άλλη. Αν αυτό δεν είναι εγώ, τότε δεν ξέρω τι είναι.»
Ανεβάζω άθελα μου τους τόνους, όμως είμαι να σκάσω. Από την προηγούμενη εβδομάδα που έμαθα για τον ερχομό του Άλεξ και ιδιαίτερα από χθες που τον είδα με σάρκα και οστά κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα. Δεν αντέχω πια αυτήν την ασάφεια και τα ερωτηματικά. Πρέπει να δράσω άμεσα. Έχουν σπάσει τα νεύρα μου. Και ποιος θα την πληρώσει την νύφη; Η κολλητή μου φυσικά!
Η Έμιλι ωστόσο παραμένει ψύχραιμη.
«Δεν ξέρω, ίσως και να έχεις δίκιο. Πάντως το σημαντικό είναι η σχέση να είναι ισότιμη. Να χαϊδεύονται τα εγώ και των δύο, πώς το λένε; Ενδεχομένως όχι συνέχεια, έστω ούτε καν στην ίδια ποσότητα, αλλά να παίρνουν και οι δύο κάτι. Ειδάλλως είναι εκμετάλλευση και για εσένα αυτό δεν θα το ήθελα με τίποτα. Δεν σου αξίζει κάτι τέτοιο και αν νιώθεις δυστυχισμένη με έναν άνθρωπο για ποιο λόγο να κάθεσαι μαζί του; Για αυτό σου λέω. Να είσαι ψυλλιασμένη. Αυτό. Αν θέλεις να πάμε στο φεστιβάλ, πάμε. Όμως κράτα μικρό καλάθι.»
Κάνουμε διαγωνισμό ποια θα πει τα περισσότερα γνωμικά, είναι εμφανές.
«Θέλω να πάω,» παραδέχομαι απερίφραστα. «Θέλω να τον δω, αλλά περισσότερο θέλω να δω πώς θα πάει η φάση μεταξύ μας. Δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση και το ξέρω. Αν αύριο δεν κάνει κάποια κίνηση που να μου δείξει σαφώς τις προθέσεις του για εμένα, τότε το τέρμα θα είναι οριστικό.»
Με έχετε πιάσει να το λέω πολλές φορές αυτό, ωστόσο τώρα το εννοώ όσο καμία από τις προηγούμενες.
«Και αν είναι πάλι ο γνωστός αμφίσημος εαυτός του;» ρωτάει η Έμιλι.
«Τότε θα τον αναγκάσω εγώ να διαλέξει πλευρά.»
Μα τω Μέρλιν.
«Να το δω και να μην το πιστεύω!»
Η Έμιλι αμφισβητεί την αποφασιστικότητα μου. Λογικό. Έχω χάσει την εμπιστοσύνη της, όπως και την δική μου στον εαυτό μου όταν πρόκειται για τον Άλεξ. Όμως τώρα είναι έτσι και αλλιώς η τελευταία μου ευκαιρία. Μετά θα αρχίσουν τα σχολεία και δεν θα τον ξαναδώ. Και δεν σκοπεύω να συνεχίσω να ξεροσταλιάζω άδικα για εκείνον έναν χρόνο ακόμα – τον τελευταίο μου χρόνο στο σχολείο. Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει αύριο. Υπόσχεση!
«Θα με βοηθήσεις να διαλέξω ρούχα;»
Η Έμιλι γελάει.
«Θα σε βοηθήσω.»
Όπως στον πόλεμο δεν πάει κανείς χωρίς πολεμοφόδια, έτσι και εγώ πρέπει να προετοιμάσω στην εντέλεια όλες τις λεπτομέρειες. Φτάνει που σήμερα με είδε σαν τον λέτσο προσωποποιημένο. Στο φεστιβάλ χρειάζεται να φυσάω. Σκέφτομαι ήδη να βάλω ένα καλοκαιρινό φουστάνι που αγόρασα με τις εκπτώσεις και δεν έχω φορέσει ακόμα. Είναι λουλουδάτο και πολύχρωμο με σούρα στην μέση και μου ταιριάζει ιδανικά. Επίσης είναι κοντούλι και αφήνει σε ελεύθερη θέα τα πόδια μου. Έχω προσέξει πόσο τραβάνε τα γυμνά πόδια τα ανδρικά βλέμματα. Και τα βυζιά. Αλλά εγώ βυζιά δεν έχω. Τουλάχιστον μεγάλα. Φυσιολογικά θα τα έλεγα. Την δική μου την χούφτα μια φορά την γεμίζουν.
«Λες να βάλω κανένα push-up σουτιέν;» ρωτάω περιεργαζόμενη το ντεκολτέ μου.
«Γιατί, ρε; Μία χαρά είναι το στήθος σου. Εγώ τι να πω;»
Η Έμιλι δεν έχει καθόλου βυζί. Όταν λέμε καθόλου, καθόλου. Μόνο ρώγα.
«Ευτυχώς που ο Χιούγκο ανήκει στην κατηγορία των ανδρών που κοιτάνε τον κώλο και όχι τα βυζιά,» χαμογελάει.
Έτσι χωρίζονται οι άντρες. Σε αυτούς που προτιμάνε τους κώλους και σε αυτούς που προτιμάνε τα βυζιά. Για τόσο εξελιγμένα όντα μιλάμε. Και εγώ κάθομαι και στενοχωριέμαι για έναν από δαύτους.
«Από τον πατέρα του θα το έχει πάρει,» προσθέτει. «Ούτε η Ερμιόνη έχει μεγάλο στήθος.»
«Ίου, Έμ! Μιλάς για την θεία μου!»
«Ναι, σόρυ,» χασκογελά.
«Ο Άλεξ τι σόι άντρας λες να είναι;»
«Χμμ, δύσκολο.»
«Γιατί;»
«Εσύ έχεις ωραίο κώλο, αλλά η Αλίσια έχει μεγαλύτερα βυζιά.»
Τουτέστιν η επιλογή που όλοι περιμένουμε αναδεικνύεται σε μάχη μεταξύ κώλων και βυζιών. Ποιο θα υπερτερήσει του άλλου, οέο;
«Τι κάνουν τα κορίτσια μου;»
Η θεία Ερμιόνη μπαίνει στην κουζίνα. Έχει μόλις γυρίσει από την δουλειά και φοράει πουκάμισο και φούστα. Όντως δεν έχει καθόλου στήθος. Άρα πράγματι ο Χιούγκο πήρε από τον θείο Ρον.
…
Μισό λεπτό να κάνω μία επανεκκίνηση.
Τι σκατά κάθεσαι και σκέφτεσαι, γαμώτο!
«Γεια σου, θεία!»
«Γεια σας, κυρία Ερμιόνη!»
Την χαιρετάμε εν χορώ εγώ και η Έμιλι. Η θεία έρχεται και δίνει ένα φιλί στην κάθε μία μας.
Προφανώς και οι θείοι μου ξέρουν για την σχέση του γιου τους με την φίλη μου, πώς αλλιώς αφού τα έχουν κοντά ενάμιση χρόνο τώρα, και δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Βασικά ο Χιούγκο τους το είπε σχεδόν από την αρχή, πιο νωρίς από ότι η Έμιλι στους δικούς της. Τόσο η θεία Ερμιόνη όσο και ο θείος Ρον είναι πολύ κουλ με αυτά και πάντα της πεποίθησης ότι αν έχεις τα παιδιά σου κοντά μπορείς να ελέγχεις καλύτερα τι κάνουν, προκειμένου να τα προφυλάξεις από τυχόν κινδύνους. Όπως για παράδειγμα μία ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Βέβαια, την Ρόουζ από τα νύχια της ξανθιάς νυφίτσας μία φορά δεν κατάφεραν να την προστατεύσουν. Τι τα θέλετε όμως, η Ρόουζ ήταν καταραμένη από τα γεννοφάσκια της.
Εγώ μπορείτε να μου πείτε τι θα κάνω που δεν έχω ιδέα τι μου ξημερώνει; Αχ, Μέρλιν, να τολμήσω να ελπίσω; Να τολμήσω να ελπίσω πως επιτέλους ο Άλεξ θα καταλάβει ότι το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο και πως η μοίρα του είναι ενωμένη με την δική μου; Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Όπως το έχουμε και εμείς εδώ στην Αγγλία, απλά ευχηθείτε μου να σπάσω κανένα πόδι!
Με μία ελάχιστη καθυστέρηση, ορίστε! Από ό,τι καταλαβαίνω κρατάτε και εσείς πισινές ωσάν την Έμιλι. Για να δούμε αν θα δικαιωθείτε! Σας ευχαριστώ πολύ, πολύ, πολύ για τα σχολιάκια σας!
Μέχρι την επόμενη φορά,
ΧΧΧ