Hoofdstuk 10

A New Beginning

Tom stapte gefrustreerd de plaats in het bos rond. Gedesoriënteerd keek ik rond. Het duurde echter even voor ik merkte waar we waren.

Het was dezelfde open plaats waar Tom me alles had onthuld. De plaats waar zoveel veranderd was. Het leek zo lang geleden terwijl dit in werkelijkheid slechts enkele maanden was. Sindsdien was er zoveel onherroepelijk veranderd.

Mijn hoofd bonst nog steeds pijnlijk wanneer ik zuchtend tegen de boomstam leun. Ik kan het nog maar nauwelijks beseffen dat alles over was. De angst van de laatste weken viel van me af en er bleef enkel nog vermoeidheid over… en een pijnlijk hoofd.

Ik werp mijn blauwe ogen terug op Tom, die nog steeds gefrustreerd rondjes loopt.

"Ik vond het net een goed idee van Bill. Enkel zou het, als ik ervan geweten had, het voor mij heel wat makkelijker geweest zijn."

Tom draait zich razendsnel om en neemt me bij de schouders. "WAT?" Raast hij.

"Kalm nu. Ik mankeer helemaal niets."

"Omdat ik er op tijd was Lies! Wat als ik nu eens niet zo snel was? Hij stond op het punt je te bijten! Heb je helemaal geen gevoel van zelfbehoud?"

"Tom! Je was wel op tijd. En nu zijn we tenminste van de dreiging af! Ik zou niet langer zo kunnen leven zoals nu!"

Woest stapt hij terug van haar weg en tussen de bomen door. Hij stapt zo ver weg dat ik hem zelfs niet meer kan zien. En even dacht ik dat hij werkelijk verdwenen was. Tot ik het geluid van omvallende bomen hoor en ik met grote ogen naar de plaats van het geluid kijkt.

Enkele minuten is er daarna niets meer te horen en dan stapt Tom rustig de open plaats terug in. Zijn ogen terug het mooie goudbruin in plaats van het zwarte van daarnet.

"Voel jij je nu beter?" Ik leunde nog steeds tegen de boomstam en mijn hoofd klopt nog pijnlijk. Ik zou eigenlijk liever slapen maar er was eerst een onderwerp dat ik met Tom moest bespreken. Een onderwerp dat ik nog niet met hem besproken had.

Hij knikt enkel en gaat dan naast met zitten. Zijn hand nam de mijne en zijn enige aandacht is gericht op mijn vingers in zijn hand.

"Je zou beter gaan slapen."

Ik schrik op van zijn stem. Niet doorhebbend dat ik bijna in slaap was gesukkeld, tegen hem aanleunend.

"Nee." Ik schud mijn hoofd.

Een glimlach spreidt over Tom zijn gezicht en hij gaat al rechtstaan. "Ik blijf wel bij je."

Hij wou net mijn hand nemen, om me mee te helpen opstaan, maar neem ik trek mijn hand snel weg.

"Ik wil iets met je bespreken." Slaag ik erin te zeggen. Mijn hart begint snel te slaan. Ik had geen idee hoe ik hieraan moest beginnen.

Argwaan verschijnt onmiddellijk op zijn gezicht. "En dat is?"

Ik open mijn mond maar krijg er geen woorden uit en sluit hem maar terug.

Tom kruist ondertussen zijn armen en staart op me neer. "Kan het niet wachten? Volgens mij zou je beter rusten?"

Erin slagend neen te knikken vraag ik me af of Tom werkelijk bezorgd is of dat hij een vermoeden heeft waar dit gesprek over zou kunnen gaan.

"Het moet nu."

Een zucht slakend en met zijn ogen rollend neemt hij terug plaats naast me. "Ik denk dat ik al een vermoeden heb." Bekend hij.

Glimlachend draai ik me naar hem maar die verdwijnt onmiddellijk wanneer ik zijn gezicht zie. Hij lijkt helemaal niet gelukkig.

"Neen." Zegt hij wanneer hij me ziet kijken. "Ik doe het niet."

Mijn hele wereld leek in te storten. Een droom was aan diggelen geslagen. Hij liet me het niet eens vragen. Hij liet me zelfs niet beginnen. En toch zei hij resoluut neen. Waarschijnlijk wou hij niet eens bij me zijn.

Tranen van afwijzing vormen zich achter mijn blauwe ogen. Snel draai ik nog mijn hoofd weg, maar helaas heeft Tom het met zijn scherpe blik al gezien.

"Lies oh neen." En voor ik het zelf maar besef ben ik in zijn armen en houd hij me tegen zich aan.

De tranen stroomden hierdoor nog sneller uit mijn ogen.

"Het is niets." Snotter ik. "Ik ben gewoon moe en over emotioneel. En daarbij bonst mijn hoofd nog altijd na van die klap." En ik verberg mijn gezicht terug in zijn trui.

Tom lijkt zich daar niets van aan te trekken en wrijft geruststellend over mijn rug en met zijn andere hand drukt hij me nog dichter tegen zich aan.

Wanneer mijn tranen gedroogd waren duwde ik me terug van hem af en ging terug tegen de boom leunen. Starend naar de bomen voor me. Het begon al licht te schemeren, merk ik op.

"Lies? Ik zal je nu toch echt naar huis moeten brengen. Straks wordt het koud en je bent al zo vermoeid." Hij gaat terug rechtstaan en steekt een hand naar me uit. Ik bekijk de uitgestrekte hand niet eens.

"Dit verandert niets tussen ons. Ik wil nog altijd met je samen zijn Lies. Enkel jij als mens en niet zoals ik. Een monster. Ik wil dat je een leven hebt en oud wordt. Net zoals ik ook altijd heb willen worden. Dat is het wat ik wil voor jou. Niet het leven van een vampier." Legt Tom uit.

"Dit is wat ik wil Tom!", en op een zachte fluistertoon waarvan ik wist dat Tom toch alles zou verstaan vervolgde ik, "eeuwig bij jou blijven".

Het werd stil op de open plaats. Ik staarde naar de grond en Tom leek bevroren. Dit leek een eeuwigheid te duren voor me toen plots Tom vlak voor me op zijn knieën zat.

Tom zijn goudbruine ogen staren me oprecht aan en lijken geschokt door de tranen die zich met het blauw in mijn ogen vermengen terug vermengen.

"And what about your mother?"

Ik pers mijn lippen op elkaar voor ik terug fluistert.

"We'll work something out."

Even staart hij me nog bedachtzaam aan voor hij tenslotte knikt.

Eerst wil ik niet geloven dat hij werkelijk heeft toegegeven voor een glimlach doorbreekt en ik me om de nek van Tom slaat. Die dan onmiddellijk verstijfd en me met zijn handen even op een afstand houd. Wanneer hij zichzelf terug onder controle heeft neemt hij me terug in zijn armen.

"Wanneer wil je het doen?" Vraagt me na een lange stilte.

Tom haalt me uit zijn omhelzing en strijkt met zijn hand over mijn gezicht.

"Binnen enkele weken wanneer het schooljaar is afgerond. Dan kun je op vakantie gaan met mij en mijn familie en heb je waarschijnlijk genoeg tijd om je aan te passen."

Ik knik en glimlach naar Tom.

De tijd leek voor me veel te traag te gaan. Hoewel het nog slechts twee maanden was leek het voor me wel twee jaar.

Als eerste werd mijn moeder overtuigd. Wat wel een hele opgave was aangezien ik voor twee maanden mee met de Kaulitzen naar Afrika zou gaan. (Zogezegd naar Afrika maar eigenlijk gingen we naar een afgelegen gebied in Rusland.)

Karen was eerst niet te overtuigen. Het was haar bedoeling geweest terug naar Belgie te gaan voor twee maanden. Maar na heel wat overhalingen van Tom, Edith, Alison en zelfs Bill was Karen toch overtuigd.

Ik had gedacht dat dit het moeilijkste was in de hele planning. Maar Tom leek daar helemaal anders over te denken.

Zijn grote zorg was of hij wel ging slagen in zijn opdracht. Waardoor hij vele uren bij Georg spendeerde en ik op mezelf in de Kaulitzen hun huis werd gelaten. Natuurlijk had ik altijd gezelschap van iemand anders van de familie maar voor me was dat toch niet hetzelfde als het gezelschap van Tom.

Het leek bijna onmogelijk maar uiteindelijk was de dag toch aangebroken. Die ochtend stond ik vroeg op. Tom was die nacht niet bij me gebleven, aangezien hij nog enkele zaken op orde moest stellen.

Na een gespannen ontbijt –ik dacht telkens aan het feit dat dit mijn laatste maal was- nam ik mijn koffer en plaatste die onder aan de trap.

Het duurde dan ook niet lang voor Tom naast me stond. Binnengeslopen langs het raam en me terug iets aan het hart deed krijgen.

"Weet je het zeker?" Vroeg hij me voor de duizendste maal. Zijn gouden ogen stonden bezorgd toen hij het me vroeg en hij hield me zachtjes vast. Ik knikte. Dit was wat ik wilde en ik zou het krijgen.

Een onnodige zucht ontsnapt Tom zijn lippen. En hij knikt ook. Zijn gezicht stond treurig en het leek net alsof we naar een begrafenis gingen.

Na een uitgebreid afscheid met mijn moeder nam Tom me bij de hand en nam me mee naar zijn auto. Hij had mijn koffer al in de auto gestopt waardoor voor mij die moeite bespaard bleef.

Tom reed in alle stilte en enkel het geluid van de radio was te horen in de wagen. Toen hij in volle snelheid voorbij de oprit naar het huis reed keek ik hem verbaasd aan.

"De rest is al vertrokken om alles klaar te maken. Normaal zouden we tegen de avond moeten arriveren."

Ik knikte en richtte mijn ogen terug op de weg. Er was beslist dat ik vanaf we in Rusland arriveerden zou veranderen. Ik kon het niet helpen maar voelde me toch wat misselijk. Zenuwen gierden door mijn lijf wanneer Tom de parking van het vliegveld oprijd.

Hij parkeerde de auto en hield me tegen wanneer ik de deur wou openen.

"Je kan nog altijd terug als dit niet is wat je wil. Het is nog niet te laat."

Ik draaide me volledig naar hem toe. Hij keek me bezorgd aan en ongerustheid was duidelijk op zijn gezicht.

"Dit is wat ik wil, Tom. Ik ben het echt zeker nu en ik zal niet meer terugkomen op mijn gedachten. Je hebt het me ook al genoeg gevraagd om zeer zeker te zijn dat ik dit wil. Ik wil dit meer dan iets anders. Ik wil voor eeuwig bij je zijn."

Even bestuderen zijn gouden ogen mijn gezicht en kijkt hij me heel diep in de ogen. Dan knikt hij en een glimlach verschijnt op zijn gezicht. Hij buigt voorover en geeft me een heel voorzichtige kus. Met zijn gezicht enkele centimeters van het mijne lacht hij. "Dit zal alleszins heel wat simpeler zijn."

Ik lach mee met hem tot hij zacht met zijn duim over mijn wang strijkt.

"Komaan dan, we hebben een vlucht te halen."

En met dat draaide hij zich om en stapte uit de auto.

Tom had gelijk. De schemering was aan het vallen toen we in Moskou landen. Mijn hand vasthoudend loodst hij me door de drukke terminal naar Edith die ongerust op ons stond te wachten.

Wanneer Tom haar ziet knikt hij gewoon en een glimlach spreidt over Edith haar gezicht.

De autorit was stil en het was al helemaal donker toen we aan het verlaten huisje arriveerden. Er was overal bos rond en hier passeerde waarschijnlijk nooit een mens.

Iedereen was in het huisje en er heerste een stilte in de woonkamer. Toen we binnenkwamen waren alle ogen op Tom gericht. Toen hij knikte was het alsof er een gespannen stilte brak en iedereen zag er plots ontspannen uit.

Georg bracht mij en Tom naar een kamer waar een bed klaarstond. Georg bleef bij de deur staan indien er hulp nodig was. Maar Tom had beloofd dat hij het zou doen, dus hij zou het ook doen.

Ik ging liggen op zijn instructie en Tom ging aan de kant zitten naast mij. Voor een laatste maal boog hij over me en gaf een voorzichtige kus op mijn lippen. Nog eenmaal richtte hij vragende goudbruine ogen op mij en nog eenmaal knikte ik.

Hij boog zicht terug over mij en gaf een zachte kus in mijn hals. Daarna een scherpe pijn wanneer hij me beet.

"Tom dat is genoeg." Hoorde ik even later de strenge stem van Georg.

Tom trok zich terug en keek me bezorgd aan. Hij nam mijn ene hand in zijn beide handen en beloofde me bij me te blijven waken.

Dat was het laatste dat ik me herinner voor het helse vuur me kwam halen.

AN: Ik had nooit gedacht dat ik er praktisch een vol jaar zou overdoen om hierop een vervolg te schrijven.

En mijn excuses hiervoor, als er tenminste nog enkele lezers overblijven.

Ik ben echt van plan dit verhaal te eindigen. En hierop volgt dan nog enkel een epiloog.

Dit zal ook mijn allerlaatste (en ook allereerste) Twilight fanfiction zijn. In de korte periode van een jaar ben ik Twilight volledig ontgroeid zal ik maar zeggen. Maar heb toch besloten dat ik eerst dit verhaal afwerk. Hoewel ik er nu minder trots op ben.

Hopelijk vinden jullie het een beetje goed!