Hoofdstuk 11: wie liet de draken uit?

"Weet je waar we heengaan eigenlijk", vroeg Marlene. Na hun gesprek over de tweede bedreiging, waren ze na kleine uitrusting doorgegaan. Ze wouden niet dat die slavenhandelaars hun inhaalde.

"Nee, dit is mijn eerste keer op het land maar we moeten wel ooit is een dorp of zo tegenkomen", zei Quan, en glimlachte flauwtjes.

"Uhm, ja ooit", zie Marlene stilletjes. De twee waren nu al een dag onder de brandende zon aan het lopen en als het nacht werd verwelkomde ze de koelte maar voor even totdat die te koud werd. Maar dat was niet het ergste, ze hadden niets van eten of water bij. Voor haar was het minder erg zij kon wel ene paar dagen zonder eten of water maar Quan was het precies erger hij leek zwakker te worden. Hij had dringend water nodig anders zou hij instorten.

"Zeg vertel anders is wat over je planeet, hoe is die wat voor wezen leven er", vroeg Quan opeens.

"Hm, mijn planeet hé. Wel de planeet is verdeeld in 4 continenten waarvan 3 er volledig vruchtbaar is niet zoals dit maar veel bomen, grasvelden en zo voort. En het noordelijk ligt onder een laagje sneeuw", begon Marlene.

"Grasvelden, bomen, sneeuw?"

"euh, hoe moet ik da nu uitleggen, sneeuw is iets heel koud, regen dat bevroren is… je verstaat er niets van hé? Het zou makkelijker zijn als je het kon zien"

"Ja, dat zou leuk zijn, ik ben altijd benieuwd geweest naar nieuwe plekken. Thuis praatte ze het altijd uit mijn hoofd als ik naar het land wou gaan. Ze zeiden dat het er gevaarlijk is, dat de landlopers brutale wezens, meedogenloze wezens waren. Dacht toen ik die slavenhandelaars tegenkwam dat dan ook zo totdat ik jouw ontmoette en dan vertel je dat er nog een andere werelden bestaan", zei Quan opgewonden.

"Hehehehe, ik was ook zo maar dan ben ik met een weeshuis gestart, dan kon ik op kinderen die net zoals ik hun ouders kwijt ben geraakt", zei Marlene en werd dan stil.

"Het spijt me, ik weet hoe het voelt ik ben mijn ouders ook kwijt geraakt. Mijn familie hebben altijd de leiders van Aquaria gediend maar toen ik nog pas mijn functie had van de laatste leider werden mijn ouders ziek. Een epidemie was uitgebroken die meeste ouderen Aquaïren te pakken had gekregen. De epidemie werd uiteindelijk tegengehouden maar het was te laat voor mijn ouders."

"Echt kwijt zijn we ze nooit, ze blijven over ons waken, ze blijven bij ons, in ons hart. Iets wat een vriendin mij ooit heeft gezegd", zei Marlene.

"Dat is waar, Ik vraag me af wat ze zouden zeggen als ze me nu zien", zei Quan.

"Ik denk dat ze trots zijn vanwege je, je volk wilt redden, trots dat ze zo'n zoon als jij hebben"

"Bedankt"

Opeens hoorde ze een luid gebrul achter hun. Toen ze omkeken stormde er grote hagedisachtige wezen op hun af waarop mensen zaten.

"Daar zijn ze mannen, grijp ze maar dood ze niet ze zijn veel waard", riep de man die op kop zat. Het was dezelfde jonge knaap die Marlene en klap gegeven had.

"Shit ze hebben ons gevonden", riep Marlene. De twee zette het direct op een lopen maar de wezens haalde hun snel in. Marlene schoot een paar keer juist voor de voeten van de wezens waardoor die verschoten en hun berijder eraf smeten. Sommigen van de slavenhandelaars hadden hun bogen gepakt en begonnen te schieten op de twee maar richtte zich vooral juist voor de voeten.

Ze werden al snel weer omsingelt door de wezens.

"Zozozozo, je dacht ons te ontlopen hé", zei de baas van de slavenhandelaars.

"Dat was een indrukwekkend trucje wat je hebt gedaan maar je zult meer nodig hebben om ons weg te houden"

"Wil je is een nieuw trucje zien soms", zei Marlene.

"Je, gaat niets meer doen dan alleen met ons rustig meekomen", zei de man en knipte in zijn vingers. Drie mannen kwamen op de twee af met touw in hun handen. Ze bleven opeens staan toen achter Marlene's rug een groene schijn kwam.

"Laten we de aarde is op jullie afsturen", zei Marlene en bracht de materia bol naar voren waarna opeens de grond begon te beven. Ze scheurde open en stukken rotsen vlogen op de mannen af. De mannen vlogen gewon tegen de grond toen de stukken hun raakten. Hun kledij was aan fladderen gescheurd en bloed druppelde eruit. In de moment van verwarring dat iedereen naar de aardbeving keek hadden Quan en Marlene zich uit de voeten gemaakt en iedereen neergeslagen die in hun weg stonden. Quan leidde Marlene mee naar zo'n hagedis wezen. Marlenen aarzelde even maar werd dan door Quan er op getrokken. Quan sloeg met de teugels waarna het wezen voorruit schoot.

"Verdomme volg ze mannen ze mogen niet ontkomen, ze zijn te belangrijk", riep de leider waarna iedereen terug opsteeg en ze achterna ging.

"Die dingen zijn toch veilig hé", riep Marlene die Quan stevig vasthield.

"Euh, weet het niet dit is de eerste keer dak er zo één berijdt, maar ik dacht als ik Aquaardens kan berijden kan dit niet zo moeilijk zijn", riep Quan.

"Ow leuk", zei de vrouw sarcastisch.

Opeens zoefde verschillende pijlen hen voorbij. Marlene draaide zich en zag dat er nog 6 van die hagediswezen hen achtervolgden elk met 2 mensen op. De vrouw bracht haar Missing Score gereed en schoot terug. Ze mistte constant vanwege het geschud.

"Marlene kijk daar", riep Quan opeens. Toen ze keek zag ze in de verte en dorp liggen.

"Misschien kunnen we daar hulp krijgen", zei de vrouw en dacht dat ze gered waren totdat de hagedis opeens omhoog sprong en de twee van zijn rug speet. Een pijl had het wezen zijn voet geraakt waardoor hij op hol sloeg.

"Gaat het", vroeg Quan die overeind krabbelde.

"Ja, alleen een zeer achterste", zei Marlene.

Ze keken op en zagen de hele brigade op hun afkomen. Ze konden er misschien een paar tegenhouden maar ze waren te moe om het lang vol te houden.

"Daar zijn ze mannen maak je klaar en laat je deze keer niet verassen door hun trucjes", riep de leider die achter bleef.

Marlene en Quan maakte zich klaar voor het komende gevecht alhoewel ze er niet zeer positief over denken.

Marlene liet weer een paar schoten los maar ze konden ze konden nu de kogels ontwijken nu ze wisten wat het was.

Quan pakte een groene materia bol die hij van Marlene gekregen had en begon erop te concentreren net als zij had uitgelegd. De bol begon groen op te lichten waarna er een regen van ijspegels verscheen. Één van de wezen viel tegen de vlakte neer toen de regen hem raakten waardoor de twee berijders eraf werden gesmeten.

"Het heeft geen zin we kunnen ze niet allemaal tegenhouden we zijn te moe", zuchtte Quan toen hij gedaan had met de magie. Het had bijna al zijn energie opgeslorpt.

Marlene wou instemmen totdat opeens in haar zakje de Zero Bahamut begon te flikkeren.

"Wat krijgen we nu", riep de vrouw toen ze de materia nam.

"Is dat normaal?"

"Niet dat ik weet, ik heb dit nog nooit zien gebeuren."

"Hé kijk daar!", riep Quan en wees naar twee mensen die aankwamen lopen met ene tijger erbij. Bij de twee glinsterde er ook iets rood. Marlene begon opeens te glimlachen toen ze de twee zag.

"Kyala! Dean", riep ze luid en liep met Quan er direct henen.

"Pak ze mannen en neem die twee bij haar ook ze, hoe meer we er kunnen leveren hoe goedgezinder hij zal zijn", riep opeen de leider van ver.

"Zeg Dean wat is dit eigenlijk", vroeg Kyala toen die de neo bahamut vast had.

"Combinatie summon, denk ik. Het is nog maar één keer gebeurt en dat was met andere. Kom we laten de kracht meteen los", zei Dean en ging voor het aankomend leger staan. Ze begonnen alledrie tegelijk te concentreren waardoor de bollen harder begonnen te schenen en gekleurde lichtjes verschenen. Drie woorden begonnen door hun hoofden te dwarrelen.

"ULTIMATE"

"GRAND"

"FLARE"

De drie materia's begonnen helder te schijnen waarna wolken begonnen te verzamelen. Ze hoorden gegrom toen opeen de wolken begonnen te draaien. Bahamut daalde neer van uit de wolken gevolgd door Neo Bahamut en Zero Bahamut. De drie draken keken neer op de vijand waarna ze luid grauwde. De grond begon te beven en een grote ovale plaat werd losgesneden vanuit de grond waarop de vijand stond. De plaat vloog de lucht in boven de draken. De draken begonnen dan alledrie energie te verzamelen waarna de ze hun bek open deden. Bij het afschieten vlogen drie stralen van energie recht op de vijand af die na ene tijd met elkaar versmelten tot een grote brede witte straal. Bij de impact van de straal met de plaat ontstond er een grote ontploffing die de lucht volledig wit kleurde even. Nadat de draken verdwenen waren begon werd voor Marlene's ogen alles zwart.

"Is ze in orde", vroeg een oudere dame.

"Ja, ze is gewoon oververmoeid volgens Dean", zei een bekende stem. Marlene deed haar ogen open en zag dat ze in een bed lag.

"Ze komt bij", zei de vrouw opeens. Marlene kwam rechtzitten en keek rond. Kyala zat naast haar en een oudere vrouw had haar een plateau vast.

"Waar ben ik", vroeg ze verdwaasd.

"Je bent in het huis van mijn tante en nonkel", zei Kyala.

"Wat is er gebeurd, ik herinneren me niet veel meer?"

"Wel na die combi summon bleef er niet meer over van die mannen dat jullie achtervolgde. Er was nog één die op de achtergrond gebleven was maar die is gaan vluchten. Na de summon viel je flauw van vermoeidheid. Volgens Quan hebben jullie wat doorstaan", zei Kyala.

"Quan, is alles goed met hem?"

"Ja, alles is goed met hem, het is wel vreemd om een Aquaïren hier te zien. Eigenlijk ik denk dat dit de eerste keer is dat er één op het land is gekomen", zei Kyala.

"Hier, drink en eet wat je moet wat op krachten komen", zei de oude vrouw.

Marlene ging wat rechter zitten en nam de plateau van de vrouw aan.

"Hartelijk bedankt, mevrouw", zei ze vriendelijk.

"Hohoho, noem me maar Kara", lachte Kara.

"Sorry dat ik je heb meegenomen", zei Kyala opeens.

"Wat?"

"Naar deze planeet, ik had je niet mogen meebrengen het is hier veel te gevaarlijk. Wat ik van Quan heb gehoord heb je het niet zo goed gehad."

"Luister, ik kan perfect voor mezelf dus je hoeft je dara geen zorgen om te maken en als ik niet gekomen was had ik nooit quan ontmoet en nog meer informatie of die wezens gekregen", zei Marlene. Kyala keek haar vreemd aan, wezens. Er was er toch maar één.

"Kom we gaan naar de andere we hebben wat uit te leggen", zei Marelene en legde de plateau op bed. Ze kwam eruit en maakte zich eerst klaar voordat ze naar de salon ging waar drie mannen zaten. Quan, Dean en een oudere die ze niet kende.

"Alles goed, jongedame", vroeg de oudere man.

"Ja, dank u meneer."

"Hahahaha, noem me maar Kalo", zei de man lachend.

Toen de drie vrouwen binnen waren gekomen stak Redria haar hoofd is omhoog en ging dan naar Kyala. Nadat ze alledrie plaats hadden genomen in de zetels vroeg Kyala nog eens wat Marlene bedoelde met meer informatie.

Quan deed de volledige uitleg over de vrouw in zijn stad. Iedereen luisterde aandacht en Dean en Kyala werden steeds grimmiger. Na de uitleg was er een lang stilte.

"Ze proberen hetzelfde te doen als bij ons", zei Dean uiteindelijke.

"Ik denk het ook", stemde Marlene in.

Quan en Kyala keken de twee verbaasd aan.

"Wel, toen Messias en Jenova zovele miljoenen jaren op onze planeet kwamen leefden er ook twee grote rassen op onze planeet. Het ras van de Ancients en het ras van de Harmonixers", begon Dean.

"Ancients is toch waar Dion toebehoort en Lee & Karin zijn Harmonixers niet", zei Kyala.

"Half juist, Karin is ene volledige harmonixers maar Lee en Dion hebben het bloed van de twee. Hun moeder was een Ancient en hun vader een harmonixer", verklaarde Marlene.

"Maar de twee rassen leefde meer gescheiden. Toen die twee wezens op onze planeet kwamen is Jenova naar de Ancients gegaan en Messias naar de harmonixers. De twee probeerden de rassen tegenelkaar op te zetten. Jenova leek vorderingen te maken maar ze kwamen het uiteindelijk te weten wat haar echte plan was en Messias had geen vorderingen vanwege de ouders van Lee en Dion", zei Dean.

"Nadat hadden ze meerdere keren geprobeerd om de planeet van zijn bewoners te vernietigen maar werden telkens tegengehouden en tot slot dan ook vernietigd door Dean en de anders", zei Marleen om af te sluiten.

"Hm, dus ze proberen de Aquaïren tegen de landlopers op te zetten", zei Quan.

"Het zou verklaren waarom Kioko de laatste tijden meer vechters beginnen te trainen en al. Alle dorpen waren altijd vredelievend maar nadat Corino kwam begonnen ze allemaal te trainen en kwamen legers tot stand", zei Kyala.

"Dus we moeten zo snel mogelijk met de andere bespreken wat we gaan doen. Nu we weten dat er twee zijn gaat het moeilijker worden. Je weet nog hoeveel moeilijkheden we hadden met Messias alleen", zei Dean.

"Waar zijn ze eigenlijk?", vroeg Marlene.

"Wel volgens nonkel en tante zijn ze door dit dorp gekomen, alleen Lee, Elena en Ami, waarna ze dan naar het oosten zijn gegaan. We waren van plan om juist te vertrekken toen we u hoorden", zei Kyala.

"Waarom gaan jullie twee niet alles klaarmaken", zei Kara.

Quan en Dean knikte en gingen met Kalo naar buiten.

"Zeg, Kyala? Slavenhandelaars is dat veelvoorkomend op deze planeet",vroeg Marlene opeens. Kyala was even verbaasd bij de vraag.

"Eigenlijk nee, ik wist nog niet eens dat er waren, maar waarom vraag je dat?"

"Ik heb op onze planeet ook zo'n mensen gezien en de corruptie in hun ogen gezien. Ik dacht even bij deze persoon ook te zien maar toen als zijn mannen werden vernietigd dacht ik even verdriet te zien, pijn. Ik weet het ik zou geen medelijden moeten hebben en ik ben nog niet eens zeker dat ik het zag want alles werd zwart daarachter maar ik herinnerde het me opeens. Je denkt nu dat ik gek ben zeker",zei Marlene.

"Nee, helemaal niet. Ik ben niet zeker wat er met hem aan de gaande was maar hij is nu weg je hoeft je geen zorgen over hem te maken", zei Kyala.

"Ja, je hebt gelijk. Kom wij zullen ons ook maar klaarmaken voor de reis", zei Marlene en ging met Kara ook naar buiten.

"Toekomst voorspellen meneer, ik ben de beste", riep opeens een vrouwelijk kat.

"Ja, negeer mij maar! Negeera allemaal de kat maar", riep het beestje. Het was een Rossige kat met een witte vlek op haar buikje. Ze had een klein gouden kroontje op haar hoofd en een groen mantel aan met twee witte handschoenen. In haar handen hield ze een stapel tarot kaarten vast. Ze herinnerde de dag nog dat ze die kreeg van haar meester. De zwart wit gevlekte kat op zijn witte mog robot had haar vanaf kinds af getraind in het waarzeggen. Op haar laatste les gaf hij haar een pakje tarot kaarten en zijn plek in de Gold Saucer. Hij zei dat hij weg moest en dat het kon zijn dat hij nooit meer terug kwam. Hij was nu ook weg, ze had overal gezocht maar ze vond niets. Ze had zijn job overgenomen maar de zaken gingen slecht. Ze negeerde haar meestal of lachte haar nog een uit ook. Ze was van plan ermee te stoppen, ze zou nooit haar meester evenaren.

"Sith wara ben je wanneer ik je nodig he…", begon de kat toen opeens haar tarot kaarten uit haar handen vielen.

"Wanneer kwaad samenkomt om Andoria zijn bewoners te vernietigen zullen 12 helden opstaan om hen tegen te houden en de leider van dit kwaad voor altijd vernietigen", zei de kat zonder dat ze er controle op had. Iedereen keek haar vreemd aan die in haar buurt was. Ze liep direct weg, ergens waar ze alleen was.

Wat was dat, ben ik gek aan het worden, dacht de kat bij haarzelf.

Liz, Cait Liz

Liz keek opeens rond met open starende ogen.

"Me…Meester.", stotterde ze opeens.

Wat had ik nu gezegd noem me Cait Sith. Ik heb een opdracht voor u, ga naar Cosmo Canyon en…

Liz knikte steeds. Ze moest wel gek worden maar het was beter dan uitgelachen worden dus luisterde ze aandachtige en was van plan alles te doen.

Maar voor je iets doe, ga eerst naar mijn huis in Gold Saucer en kijk achter de kast met mijn waarzeggingspullen daar staat iets voor u dat je nodig gaat hebben

Na die zin hoorde ze niets meer, geen stem, niets meer. Ze besloot maar te gan kijken en ging naar het huisje dat naast het treinspoor stond. Toen ze bij de kast stond duwde ze tegen de zijkant maar de kast was te zwaard. Ze voelde de kast af en vond na een tijd een knop. De kast kwam in beweging en schoof open. Toen de kast volledig open was geschoven stond Liz oog in oog met een roze mog robot. Er hing een papiertje aan.

'Voor Cait Liz
Ik wist wel dat je dit één van de dagen nodig ging hebben, de bediening isboven op het hoofd van de robot plus de instructies. Ik hoop dat je er blij mee bent.
Groetjes
Cait Sith'

"Bedankt me…Sith", zei Liz en sprong direct op de kop. Om haar opdracht uit te voeren die ze gekregen had.