Hoofdstuk 11 slangen.

September vloog voorbij nog maar vijf dagen en het was al weer oktober. In het kasteel was het rustig geweest hier een daar werd er een grap uitgehaald. Er was een kind zoek geraakt in het verboden bos. Dat was omdat ze een dreuzel spelletje hadden gespeeld dat verstoppertje heten. Maar die was zo weer teruggevonden. Nee, het was allemaal heel rustig verlopen. Ron had zijn nieuwe positie als wachter geopend door niet een slurk door te laten in zijn eerste wedstrijd. Ze hadden zelf ook niet gescoord. Wel hadden ze de wedstrijd met 150 tegen nul gewonnen, wand Harry had de snaai te pakken. Ginny had haar eerste wedstrijd gewonnen met 180 tegen 170. Zij hadden niet de snaai maar wonnen wel. Marcel was zijn taak als hulp en inval professor meer dan waard. Nee, de eerste weken waren heerlijk.

Harry had de geesten ook zover gekregen om voor hun de wacht te houden. Aangezien die toch nooit sliepen deden ze het graag. Wand zeiden ze. "Als we alleen maar zo zweven de helen nacht. Dan kan het eigenlijk best wel eens vervelend zijn. Haast onthoofde Henk had hem ooit verteld dat ze niet overal in het kasteel konden komen. De muren waren zo dik dat ze niet door de dikste muren konden. Dit had volgens hem te maken met de magie waarmee het kasteel door en door doordrenkt was. De rol van professor was voor iedereen wennen geweest maar nu ze hem hadden, waren ze er wel blij mee.

Professor Anderling vond de strafmethodes van Ginny zeer aangenaam en hield de straffen dan ook in tact. Terwijl professor Anderling door de grote zaal liep zag ze Sabine en Ricky weer met een groen gezicht rond lopen. Dus inmiddels wist iedereen wat dat betekende. Veel stelletjes liepen de eerste week met groene ledematen rond. Maar die werden met de dag minder.
Ginny had een manier om iedereen een straf te geven die gezien werd. Er was een meisje dat graag dingen van anderen meenam. Maar daar nooit toestemming voor vroeg. Haar straf werden twee grote krabben scharen die ze voor een week moest dragen. Op deze manier moest ze dus wel om hulp vragen. Misschien kon ze het op deze manier wel afleren had Ginny haar verteld.

Harry was zeer goed geworden in het lesgeven van toverdranken. Zijn slijmbal klas ging nu al met sprongen vooruit. Alleen bij het na kijken had hij nog de hulp van Severus Sneep nodig. Hoewel Harry de toetsen goed nakeek gaf hij vaak te hogen cijfers. Want hij vond zelf dat de energie die erin gestoken was ook punten verdiende. Severus Sneep had hem daarom duidelijk gemaakt dat het niet hoefde, en ze werden dan ook door hem verbeterd. Maar Severus Sneep had hem wel verteld dat zijn klas beter was, dan die van de vorige leraren.

Iedere zondag kwam Romeo met Arthur en Molly bij het zestal in het huisje. Ze namen dan de resultaten door van wat er die week zoal gebeurd was, en of er nog vreemde dingen waren gebeurd. Arthur kwam mee voor ondersteuning voor Romeo. Zijn leerling schouwers waren niet zo goed bestand tegen de druk als dat hij gehoopt had. En dus was Arthur daar voor inde plaats was gekomen. Althans dat was het genen wat ze het zestal wijs wilde maken. Ginny wist echter de ware reden uit haar vader te ontfutselen. Molly had Romeo onderdruk gezet zo dat zij ook een rede had om mee te kunnen komen. Molly kwam dus ook voor maar een ding mee. Ze moesten goed eten van der en dat deden ze vast niet in het huisje. Molly stond er dan ook op dat ze zondag haar maaltijden aten. De argumenten dat ze iedere dag in het kasteel aten wuifden ze weg, wand die geloofde ze toch niet. Al met al was het zeer rustig geweest.

De woensdag er op hadden Marcel, Hermelien, Ginny en Harry de middag vrij. Op de vraag wat ze zouden gaan doen. Had Harry geantwoord dat ze eens bij een les van Hagrid konden gaan kijken. Volgens hem had hij vandaag een les die Marcel en Hermelien wel leuk zouden vinden. Terwijl ze naar de rand van het verboden bos liepen viel het Harry op dat er veel slangen over de grond kropen. Hermelien had het ook gezien. Ginny vond ze leuk en pakte er dan ook gauw eentje op.

Harry gebruikte zijn sisselspraak en vroeg wat ze hier deden. De slag zei dat het een ritueel was dat ze eens in de duizend jaar deden. Ze zouden dan bij elkaar komen en een dag later weer weg gaan. Harry begreep het niet goed. Toen hij terug dacht aan de kolonie spinnen die hij en Ron hadden gezien, kon hij dit dan ook wel geloven. Langzaam liepen ze door langs de bosrand. Tot ze de stem van Hagrid hoorden. Op een afstand bleven ze staan en Hermelien riep. "Dat is schuurbek toch of zie ik het verkeerd". "Nee, Hermelien je ziet het goed dat is schuurbek, maar voor het ministerie heet hij Herman". Zei Ginny die de gedachte van Harry vertelde.

Hagrid had het groepje gezien en riep ze erbij. De twee eerstejaars klassen die er waren keken hen met grote ogen aan. Hagrid ging weer verder en riep: "Hier heen kijken allemaal. Zo als jullie zien is een hypogrief een edel dier en ze hebben hele lange tenen. Je mag een hypogrief noot beledigen dat kan het laatste zijn dat je doet. Harry hier heeft er ooit op een gevlogen en hij gaat jullie nu laten zien hoe dat moet". Harry keek naar Hagrid en schudde van nee maar die trok zich daar niets van aan. Het hielp ook niet dat Hermelien en Ginny hem met een stevige duw naar Herman duwde.
Daar stond Harry met zijn blik gericht op de hypogrief. Herman keek naar Harry, Harry bukte en wachten geduldig af. Harry deed een paar stappen naar achteren en de hypogrief boog voor Harry. Harry liep op Herman af en aaide hem langs zijn kop. Van uit het niets werd hij door twee grote handen opgepakt en weer op de rug van Herman gezet. Met een grote sprong, sprong Herman de lucht in. Harry genoot van de wind die door zijn haren ging. Zijn eigen vuurflits ging niet zo snel maar was lekkerder om op te zitten. Vijf minuten later stonden ze weer op de grond. Na dat ze afscheid hadden genomen van Hagrid gingen ze weer weg.

Hermelien vertelde aan Ginny hoe ze voor het eerst schuurbek hadden gezien en dat Harry toen ook al op hem gevlogen had. Maar ook hoe Draco er zomaar op af liep. Toen die was aan gevallen dachten ze echt dat Hagrid ontslagen zou worden. En Hermelien vertelde ook hoe ze schuurbel hadden gebuikt om Sirius te redden. Harry had het verhaal al aan Ginny verteld. Maar voor Marcel was het verhaal nieuw.

Harry was weer afgeleid door drie slangen die het bos in gingen. Dus liep hij er langzaam achter aan. Zelf had hij niet eens door dat hij dat deed. Marcel pakte hem beet en trok hem mee naar het kasteel toe. Het was nu eten 's tijd. Hij kon altijd nog achter de slangen aan vertelde Marcel hem. Bij het avond eten kon Harry niets door zijn keel krijgen. Dus ging hij ook met een lege maag terug naar zijn huisje. Samen met Hermelien had hij die avond de wacht.

Rond twaalf uur ging Hermelien slapen in het bed op de leraren kamer van Ginny. Ze zou om twee uur gewekt worden door Harry. Om drie uur werd ze wakker gemaakt. "Hermelien me moeten gaan, professor Anderling loopt door de gangen. Ik denk dat ze op zoek is naar ons". Harry had haar op de sluipwegwijzer gezien en haar gevolgd toen ze door de gangen liep. Hermelien pakten snel haar gewaad en deed die over de broek en trui die ze aan had aan. Snel ging ze achter Harry aan. Op de vierde verdieping vonden ze professor Anderling. Ze wees met haar stok in de hoek van de gang en daar lagen vier slangen opgerold. Harry liep er naar toe en vroeg wat of ze daar deden. De slangen antwoorden dat ze beschutting aan het zoeken waren en daarom in het kasteel waren. Harry stuurden ze weg met sisselspraak. De slangen kropen langzaam de gang uit.

De vier daar op volgende dagen waren erg rustig. Er waren bijna geen slangen meer gezien. Tijdens de les van tien uur werd iedereen opgeschrikt door een gegil van leerlingen. Harry en Ginny waren het eerste bij het lokaal van waar de gillen kwamen. Ginny gooide de deur van afstand met magie open en keek naar binnen. Achter in de klas zaten vier leerlingen boven op een tafel. Om hun heen krioelde het van wel honderden slangen. De slangen waren in en om elkaar gekruld. Met een verdrijving spreuk joeg Ginny de slangen aan de kant. Alle vier de leerlingen maakte dat ze weg kwamen.

Harry keek Ginny even aan en ging vervolgens naar binnen. Ginny pakte zijn hand vast. Harry vroeg of Ginny zich wou concentreren op zijn gedacht. Ginny deed dat en hoorde Harry sisselspraak gebruiken. Maar deze keer kon ze hem gewoon verstaan en de slangen verstond ze ook. Dat was vast weer een van de krachten die je krijgt als je versmolten bent.
"Waarom zijn jullie hier met zoveel. Ik zie jullie overal is het niet in het kasteel, dan is het wel in het bos". Was de vraag die Harry aan de slangen stelde in het algemeen. Een van de slangen hief zijn kop op en begon met spreken. "Wij zijn hier om dat we hier moesten komen. We zijn op zoek naar hij die met slangen spreekt. Wij werden verzocht om hem te halen en te begeleiden naar onze lijder. Er zijn voorstellen die hij moet weten". Harry keek naar Ginny en vroeg zich af wat of hij moest gaan doen.
Ze vertelde aan de rest wat of de slang gevraagd had toen ze weer wat gegil hoorde. Deze keer kwam het van uit de grote zaal. In de grote zaal waren nog eens duizenden slangen gekomen. Ik denk dat ik maar mee moet gaan met ze Ginny, het worden er zo veel te veel. Ik weet we kunnen ze stuk voor stuk vernietigen maar ik wil niemand en ook geen dier onnodig pijn doen". Ginny begreep het en kuste hem met vurige passie.

"Voor dat ik met ze mee ga" zei Harry. "Moeten jullie iedereen veilig in de grote zaal brengen ik denk dat dit weleens Anders kan gaan lopen. En als iedereen dan bij elkaar is zal het makkelijker te over zien zijn". Daar was iedereen het mee eens. Harry vertelde in sisselspraak dat de grote zaal slang vrij moest zijn anders ging hij niet mee. De slangen gehoorzaamde hem en gingen met hem door de poorten richting het grote bos.

Ginny zag Harry het bos in verdwijnen en voelde dat hij zenuwachtig was. Ze kon zijn spanning voelen. "Sonorus" Riep professor Anderling. En haar stem galmde luid door het hele kasteel heen. "Ik wil dat iedere leerling en leraar zich meld in de grote zaal en wel direct". Langzaam liep de grote zaal vol en konden de hoofden op magische wijzen geteld worden. Er werden nog twee leerlingen gemist en ze wisten meteen wie het waren. Ginny nam de sluipwegwijzer en vond Sabine en Ricky in een leeg klaslokaal op de vierde verdieping. "Ron aan jou de eer" zei ze. Ron die met een brede lag en op de voet gevolgd door Marcel liep op het lokaal af. Ginny volgde alles via de sluipweg wijzer. Het gevoel van Harry raakte ze niet kwijn. Het was alsof hij alleen maar zenuwachtiger werd. Tien minuten later kwamen Ron en Marcel terug. Sabine en Ricky waren met de linker en rechte zijde aan el kaar geplakt. "Aangezien ze met de groene kleur toch bij elkaar willen blijven hebben we ze maar aan elkaar geplakt. Dit vind ik wel een mooie straf deze duurt van acht uur in de ochtend tot acht uur in de avond gedurende een hele week". Professor Anderling keurde de straf goed. Ginny liep naar het raam. Daar stond ze zo een half uur te kijken tot ze in eens zei "het gaat niet goed met Harry ik voel het. Ik weet niet wat het is ooeeww. Hij is misselijk ggghaaahh. Iets kruipt zij keeehhhggghh". Ginny kokhalsde en viel op de grond neer. Ron en Hermelien Rende naar Ginny. "Wat is er, Wat is er". Riepen ze uit. Ginny keek verwilderd en misselijk uit haar ogen. Ik voel een slang in me kronkelen heel raar als of ik bezeten ben. "Daar komt Harry aan" riep Marcel die uit het raam stond te kijken.

Harry liep achter de slangen aan en keek bij de poort nog een keer om. Iets in hem zei dat het niet goed was, en via zijn gedachte vroeg hij ook of Ginny hem wilden blijven vlogen met hun versmeltingsband. Ze gaf hem een bevestigend antwoord. Langzaam liep hij achter de slangen aan het bos in. Ver hoefde hij niet te lopen. Na zo een vijf minuten was hij op een plaats waar nog eens duizenden slangen waren. Een van de groteren slangen hief zijn kop op. We hebben hem Meester. Van uit het bos kwam een doorzichtige slang aan glijden.

"Harry James Potter Ik heb veel over jou gehoord". Siste de slang naar Harry. "Jammer vind ik het wel maar je zult me goed kunnen dienen". Harry pakte zijn stok en hief hem boven zijn hoofd. "Ik dien niemand behalve mijn Ginny". "Tut Tut" siste de slang. "Mij zal je dienen als ik dat wil, ik weet dat je een machtige tovenaar bent. Maar je hebt een fout gemaakt. Toen je in de dierentuin een slang in jou gedachten toe liet. Toen heb je iedere slang toe gelaten". Harry richten zijn toverstok op de slang, "Reduct..." .Hij kon de spreuk niet afmaken de slang hield hem tegen. Hij voelde zijn aanwezigheid. In zijn gedachten. Met alle moeite probeerde hij hem via Occlumentie te blokken. Dat ging lukken dacht hij. Langzaam verdreef hij de slang uit zijn gedachte. De slang rees zichzelf op voor zijn ogen. langzaam werd hij mistig of vloeibaar.
Harry wist niet wat hem over kwam. De slang gleed via zijn mond naar binnen. Harry voelde de slang in zijn binnenste kronkelen. Hij werd er misselijk van. Even dacht hij dat hij flauw zou vallen. Hij wist niets meer en kon niets meer. Een klein stemmetje zei hem dat hij naar het kasteel moest lopen. Verzetten kon hij zich niet hij werd gedwongen. Al zijn kracht gooide hij in zijn verzet tegen de slang. Maar het lukte niet en het stemmetje nam in kracht toe.

Er zat niets ander op dan te gehoorzamen. Alles wat er voor zijn ogen was zag hij heel wazig. Toch zag hij het wel. Langzaam liep hij de trap op die voor het kasteel lag. Marcel kwam hem tegemoet lopen en riep dat het niet goed was met Ginny. Harry hoorde hem en dacht meteen aan Ginny maar hij kon niets doen. De slang die in hem zat was te sterk. Hij kon hem niet breken hij moest gehoorzamen.

Harry vocht, hij wilde naar Ginny. Het stemmetje klonk weer in zijn hoofd. "Verzet je niet het heeft geen zin". Ron kwam nu ook op hem af rennen en pakte zijn arm. Harry keek hem aan. Ron zag twee witten ogen er was niets meer van de groene kleur te zien. Ron trok aan zijn arm. Harry gooide zijn arm op zij, Door de magie die Harry in zich had vloog Ron naar de andere kant van de hal. Hermelien zag dat het niet goed was en pakte haar toverstok. Ook zij werd naar de muur geworpen en viel als een zak aardappelen neer. Harry werd door het stemmetje gedwongen om stil te gaan staan.
Harry sprak maar het kwam er geƫvoceerd uit. Iedereen wist dat Harry aan het terug vechten was. "Iedereen die nu nog in het kasteel is verlaat deze grond. Zo niet word iedereen gedood". Riep Harry geƫvoceerd uit. Slangen kwamen om Harry heen en begonnen naar de leerlingen te happen. Marcel liep op Harry af en werd door een Stupefy van Harry geraakt. Ginny stond met moeite op en riep dat hij dit niet kon maken. Professor Anderling bond hem met touwen uit haar toverstok vast. De witten ogen keken haar met een glimlach aan. "O bij Merlijn, Harry is bezeten, dit doet hij niet vrijwillig" riep professor Anderling uit. Met een kleine beweging van Harry's toverstok sprongen de touwen in brand en vielen van zijn lichaam af. Grote brandwonden achterlatend. Loena en Ron kwamen nu allebei op hem af gerend. Ginny liep langzaam op hem af. Loena werd via een spreuk weggegooid. Ron kreeg een Reducto tegen hem aan, Die hij met een schild opving. Maar hij was te sterk en Ron vloog weer tegen een muur. De witten ogen van Harry schoten alle kanten op. Slangen gingen op de leerlingen af en Ginny gooide daar een schildspreuk voor. Slangen werden teruggekaatst. Dit bracht bij Harry kwaden gevoelen, eigenlijk waren die gevoelens meer van de slang afkomstig.

"Wingardium Leviosa". Ginny werd van de grond getild en werd naar een muur gegooid. Harry hiel haar nog net voor de muur tegen. De slang schreeuwde in zijn hoofd. Ginny hing nog steeds net boven de grond. Door zijn mistige blik zag Harry Ginny zweven. Zijn gevoel zei dat het niet goed was. De slang in hem bleef schreeuwen en de kracht nam toe. Harry vocht zo veel hij kon. Maar de kracht was te groot. Hij kon zich niet langer meer verzetten. In zijn hoofd schreeuwde hij het uit naar Ginny. De slang nam verder in kracht toe. Ginny voelde hoe Harry van haar verwijderd werd. Ginny werd weer naar de muur gegooid door de slang. Harry verzette zich uit alle macht. Ginny werd weer vlak voor de muur tegen gehouden. Er schoot een pijn door Harry heen. Ginny voelde die pijn ook en schreeuwde het uit. Harry had de slang opnieuw tegen gehouden. De slang had hem daarvoor als straf gepijnigd. Ginny hoorde Harry in haar gedachten schreeuwen van pijn. Ze schreeuwde tegen Harry dat hij vol moest houden.
Zijn witten ogen schoten naar haar toe.

Hermelien was weer bij gekomen en wilde op Harry af rennen. Ze werd tegengehouden door professor Anderling. Ron zat nog tegen een muur aan en Marcel zat bij Loena. Bijna alle slangen keken het gebeuren aan. De leraren en leerlingen wisten niet wat ze moesten doen. De meeste waren angstig en zochten een uitweg. Maar ze konden nergens heen de slangen blokkeerde hun pad. Professor Anderling keek om zich heen. "Niemand mag iets doen. Dit kan alleen maar Ginny. Harry vecht nu voor haar niet meer voor zich zelf. Hou je stok gereed maar grijp nog niet in". Vertelde professor Anderling aan iedereen. Als een front hielden ze hun toverstok gericht maar deden niets. Ginny was opnieuw met moeite opgestaan en liep op Harry af.

"Dat is jouw meisje of niet" siste de slang. Harry verzette zich en Ginny hoorde de slang nu ook. "Aan haar gaan we een einde maken. Ja dan gehoorzaam je wel". Harry Gilde van nee, Ginny hoorde de pijn in zijn stem. Langzaam hief hij zijn toverstaf. Ginny liep huilend op Harry toe. Steeds maar denken doe het niet Harry ik hou van jou.
"Dat gaat jou niet helpen meisje. Ik heb hem in mijn macht. jij gaat er aan" siste de slang weer in hun hoofden. Harry verzette zich hevig, Ik hou van jou Ginny maar ga weg, ga alsjeblief weg. Hoorde ze hem smekend en schreeuwend denken. Ze was twee meter van de staf verwijderd. Harry schreeuwde. "AVADA KADAVRA".

Alles was stil er was een enorme rook wolk. Niemand deed iets. De slang die in het lichaam van Harry zat Lachte hysterisch. De stof wolk dwarrelde langzaam neer. "Ze is dood nu gehoorzaam je mij, want anders gaat de rest ook dood". Siste de slang in zijn hoofd. "Ha ha" klonk er in het hoofd van Harry "Ik ben niet dood en ik hou van jouw Harry". Klonk de stem van Ginny in zijn hoofd. Harry had op het laatste moment de kracht gehad om zijn stok iets naar boven te doen. Ginny had zich aan hem vast geklampt en fluisterde nu in zijn oor.
"Ik hou van jouw Harry James Potter". "Nee siste de slang weer in hun hoofden, jij gaat dood". "Ik hou van jouw Harry James Potter". De stok ging langzaam naar het hoofd van Ginny. "Ik hou van jouw Harry James Potter". "AVADA". Harry trok de stok weer naar zich zelf toe. "Ik hou van jouw Harry James Potter". De slang dwong hem om de stok weer op Ginny te richten. "AVADA". Weer trok Harry de stok terug. "Ik hou van jouw Harry James Potter".

Plots klonken de woorden van de slang uit de dierentuin hardop in Ginny's gedachten. "De jonge die bleef leven geeft zijn leven voor jou zonder er bij na te denken. Hij zal sterven om jou te redden. Jij bent zijn ergste zwakte maar ook zijn sterkste kracht. Zorg dat je zijn gedachte vrij houd en je hebt de heer van de magie aan jouw zijde. De magie heeft jullie voor elkaar gemaakt en de liefde heeft jullie onverslaanbaar gemaakt. Maar dat is alleen als de liefde er is, en jullie samen zijn. Hou van hem Ginny Hou van hem, jullie zijn al versmolten".

Ginny pakte Harry bij zijn nek. Trok de witten ogen naar haar toe. Ze kusten hem. Harry had de stok weer op zich zelf gericht. De slang dwong hem om hem op Ginny te richten. Harry schreeuwde van "NEE" in zijn gedachten. Ginny pakte zijn hand en trok de stok naar zich toe. Ze zoende hem met alle liefde die ze maar los kon maken. "Ik hou van jou Harry James Potter, En jij sterft niet voor mij" Gilde ze in gedachten. "AVADA KAD". "NEEEEE", klonk in eens de stem van Harry. Zijn ogen werden weer groen. Hij keek recht in de bruine ogen van Ginny. Langzaam kwam er een lach rond de mond van Harry, Zijn lichaam begon te schudden en zijn ogen draaide weg. Er kwam een witte rookachtige slang uit zijn mond. Harry verloor zijn bewustzijn. Harry viel als een zoutzak op de grond. De zilverachtige slang kroop uit de mond van Harry. Ginny en Harry kokhalsde toen de slang uit de mond van Harry kwam. Voor iemand het besef had om iets te doen was de slang al in de muur verdwenen.

Vierdagen later werd hij wakker op de ziekenzaal. Ginny zat naast hem op de stoel. Hij keek haar aan greep haar vast en nam haar in een bot brekende knuffel en huilde in haar nek. Ginny sloot hem in der armen en liet hem begaan. Tien minuten zaten ze daar samen. Harry huilde aan een stuk en vroeg meerdere malen om vergeving. "Waarom wou je mij jou laten doden" vroeg hij snikkend. Hoezo kon hij de slang niet weren. Al die vragen gingen door zijn hoofd. Ginny hoorde ze stuk voor stuk in haar gedachte opkomen. "HARRY" schreeuwde ze. NU IS HET GENOEG. Harry was met stomheid geslagen en keek haar met grote ogen aan. "Hier voor was ik door de slang in de dierentuin gewaarschuwd. Er zou een dag komen dat jij tussen jezelf en mij zou moeten kiezen. Ik wist dat je voor je zelf zou kiezen. Maar ik moest jou herinneren aan onze liefde. Anders was jij er niet meer geweest, en ik ook niet. Dit is waarvoor de slang mij heeft gewaarschuwd. Dit moest ik doen. En ik weet niet waarom maar ik voel me sterker en magische dan ooit net als jij. Harry dacht bij zich zelf na en het klopte. Hij was sterker en hij voelde Ginny nu nog beter.

Jammer alleen dat we niet weten waar door je bezeten bent. Het witte rookachtige wezen ging er van door toen hij geen grip meer op je had. Op dat moment verdwenen de slangen ook. Alles is nu oke. "Ik hou van jouw Harry James Potter". "En ik van jouw Ginerva Molly Potter". De knuffel en de kussen die daarop volgde duurde bijna een half uur. Professor Anderling had het samen met Poppy (heler van Zweinstein) maar toegelaten.