Sorry dat het zolang heeft geduurd, mijn computer is van de week doorgebrand maar ik heb nu weer een nieuwe :D. Gelukkig heb ik een back up van mijn verhaal gemaakt :D. Nog bedankt voor de reacties en dan bij deze hoofdstuk 10 :D.

Hoofdstuk 10: (half)zussen onenigheid

"Lily!" riep Lucinde, krachtig en overdreven.

Lily schrok op van het harde geluid en liep met een vaartje de trap af naar de hal. Op de deurmat stonden Lucinde en Nicole, die allebei breed grijnsden. Lily kon er niets aan doen en lachte ook. Enthousiast vielen ze elkaar in de armen een maakten een rondedansje door de smalle hal.

"Rustig meiden, straks breekt mijn dure vaas!" riep de vader van Lily verschrikt uit.

Lily proestte van het lachen en fluisterende:

"Niets van aantrekken, dat ding is helemaal niets waard."

Lily ging hun voor naar de keuken en schonk voor hun drieën een glas cola in. De vader van Lily bood de vader van Lucinde een kop koffie aan een enkele ogenblikken later was iedereen verdiept in een druk gesprek over het verloop van de vakantie tot nu toe.

Na een klein half uurtje stelde de vader van Lucinde voor om weer op te stappen, Nicole, Lily en zijn dochter zouden volgens hem toch niet uitgepraat raken. Opgewonden hielp Lucinde, Lily met het dragen van haar bagage. Zij en Nicole kwamen namelijk de rest van de vakantie bij haar logeren.

Op het moment dat ze met zijn alleen weer in de hal stonden kwam een mager, blondharig meisje de trap af.

"Hallo," zei ze in een poging beleefd te zijn, maar erg vriendelijk klonk het niet.

Haar lichaam was lang en mager net als haar gezicht, met een lange nek en ze had wel wat weg van een paard door haar gebit.

Uit beleefdheid gaven Lucinde, haar vader en Nicole het meisje een hand maar erg warm kwam het niet over.

"Mijn oudste dochter, Petunia," stelde de vader van Lily hen voor.

Lucinde's vader knikte uit beleefdheid maar daarna viel een gespannen stilte die haast pijnlijk was.

Petunia trok zich er verder niet veel van aan, ze stapte eindelijk de laatste traptree af waarop ze de hele tijd was blijven staan. Hierdoor had ze enkele centimeters boven de rest van de groep gedaan, alsof ze zich verheven voelde boven de rest. Zonder het gezelschap nog een blik waardig te keuren liep ze naar de woonkamer en zette de televisie aan. Er klonken geluiden door het huis van een reclame over waspoeder. Lucinde's vader schraapte zijn keel:

"Oke, dan zullen wij nu echt maar eens naar huis gaan. Een prettig avond nog," zei hij tegen meneer Evers.

Lily nam afscheid van haar vader en liep toen de kamer in om Petunia gedag te zeggen. Uit de kamer was een duidelijke snauw te horen en Lily kwam al snel terug. Enkele minuten later zaten ze met zijn alleen in de auto nadat ze eindelijk Lily's spullen allemaal in de achterbak van de auto hadden gepropt. Lily had namelijk ook haar hutkoffer voor Zweinstein al bij en daar was de auto niet echt opgebouwd. Eindelijk waren ze dan op weg naar Lucinde's huis om met zijn drieën nog even van twee weken vakantie te genieten.

Lucinde en Lily praten enthousiast met elkaar over was ze de komende weken allemaal gingen doen maar Nicole hield zich een beetje stil op de achtergrond. Het gedrag van Petunia kwam haar bekend voor maar ze irriteerde zich desalniettemin mateloos aan haar. Er was een goede reden waarom Petunia's gedrag haar zo bekend in de oren klonk; het was precies dezelfde houding die Serina ook tegen haar had. Nog steeds…

--

Een paar dagen geleden was Nicole rustig op haar kamer een boek aan het lezen. Het raam stond open en er waaide een zachte wind die voor een beetje verkoeling zorgde op de stikhete dag. Nicole lag op haar buik en liet haar vingers over de pagina's glijden. Ze kon inmiddels braille zonder moeite lezen. Plotseling werd Nicole's droomwereld, die gecreëerd werd door het boek dat ze aan het lezen was, ruw verstoord door iemand die met onnodig veel lawaai haar kamerdeur opende zonder de moeite te nemen even te koppen.

"Hoe durf je aan mijn spullen te zitten! Geef het nu onmiddellijk terug, vuile dief!" tierde Serina kwaad.

Verbaasd kwam Nicole overeind; ze had geen idee waarover Serina zich nu weer opwond.

"Wat is er aan de hand?" vroeg ze zo rustig mogelijk. Maar Serina was alles behalve rustig en schreeuwde boos verder:

"Jij, jij heb mijn rode stretchtopje uit mijn kast gepakt!"

Nicole trok haar wenkbrauwen lichtjes op, hoe kon Serina haar er nu van verdenken dat ze aan haar spullen had gezeten. Niets dat Serina bezat kon Nicole ook maar het minste interesseren.

"Waarom zou ik dat doen?" vroeg Nicole nog steeds zonder stemverheffing.

Serina leek haar razernij steeds minder goed in de hand te hebben en stampvoette bijna van woede: "Omdat je wist dat ik het aan wilde trekken vandaag, op mijn afspraakje met Rick!"

Serina was nog steeds geen steek veranderd en wat betreft haar houdbaarheid van haar "vriendjes" was ze alleen nog maar erger geworden. Nicole groef in haar geheugen en herinnerde zich dat Serina het daar eergisteren tijdens het eten over had gehad tegen haar moeder. Ze zuchtte en haalde haar schouders op

"Ik heb je topje niet gepakt, als ik jouw was zou ik nog maar een keer goed in je eigen kleren kast kijken," zei ze toen.

"Vuile leugenaar!" schreeuwde Serina.

Dat werd Nicole te veel en ze stond op van haar bed.

"Eruit," siste ze met ingehouden woede.

Serina maakte geen aan gestalte weg te gaan maar keek Nicole met enige verbazing aan. Nicole was niet iemand die je gemakkelijk boos kreeg maar Serina kreeg het vaak voor elkaar om het bloed onder haar nagels vandaan te halen.

"Ik weet niet waar jij je kleding allemaal neerlegt maar in mijn kamer zul je het zeker niet vinden. En nu wegwezen!"

Serina wierp haar nog een kwade blik toe maar blies toen de aftocht zonder ook maar de moeite te nemen de deur, die ze open had gegooid, achter zich dicht te maken.

Nicole schopte de deur weer dicht en liet zich achterover op haar bed vallen. Nog drie dagen en dan zou Lucinde haar komen halen zodat ze met haar en Lily de laatste twee weken bij Lucinde door konden brengen.

Plotseling grijnsde Nicole; het kon haar niet schelen of Serina haar topje zou vinden of niet; rood was toch niet Serina's kleur, volgens haar vader.

--

Op de ochtend van een september was het stormachtig en de regen viel onophoudelijk uit de lucht. Met hun armen boven hun hoofd holden ze het King Cross perron over zodat ze niet al te nat zouden worden maar het haalde weinig uit. Ondanks hun haast probeerden ze onopvallend door het hek te vallen dat toegang gaf tot perron 9 ¾ vanaf waar de Zweinsteinexpress zou vertrekken. Snel zochten ze een plaatsje in de trein terwijl er gefloten werd en de trein zich in beweging zette.

"Pff, gehaald," pufte Lucinde en ze liet zich languit op de bank vallen waarbij ze haar hoofd tegen de armleuning stootte.

Lily trok aan haar spijkerbroek; door de regen plakte hij aan haar benen.

"Dat doen we nooit meer," zuchtte Nicole.

Ze pakte haar haren bij elkaar en kneep er zoveel mogelijk water uit, waardoor een plasje werd gevormd op de vloer van de trein. Nicole ging ook zitten en ademende nog eens diep uit; al ze ergens een hekel aan had dan was het wel aan haasten en te laat komen.

Toen ze op Zweinsveld aankwamen regende het nog steeds pijpenstelen. Snel staken ze het perron over en liepen ze met zijn drieën naar de koetsen die hen naar het kasteel zouden brengen. Lily hielp Nicole met instappen en zag toen Sirius staan die treurig naar iets keek voor de koetsen. Lily volgde zijn blik maar zag niet waarna hij aan het kijken was. Iets zei haar dat ze het maar beter niet kon weten ook

Na een korte, hobbelige rit met de paardloze koetsen waarbij ze veel blauwen plekken opliepen kwam het kasteel steeds dichterbij totdat ze uiteindelijk voor de ingang stopten.

Met natte haren en gewaden liep iedereen zo vlug mogelijk naar binnen om te schuilen voor de regen. Perkamentus had blijkbaar een droogspreuk over de deur naar de Grote Zaal uitgesproken; iedereen die daar doorheen liep kwam droog de Grote Zaal binnen. Nu iedereen niet meer doorweekt en verkleumd was namen ze plaats aan hun afdelingstafel en wachten tot het feestmaal ter ere van het nieuwe jaar zou beginnen.

Na enkele minuten kwamen de eerstejaars binnen, voorafgegaan door professor Anderling, door de boottocht over het meer waren ze nog natter geworden maar ze knapten meteen op toen ook hen door de droogspreuk heenliepen. Een aantal keken verbaasd om naar de deuropening maar waren gedwongen door te lopen.

Alles werd gereed gemaakt voor de ceremonie en Nicole herinnerde zich hoe ze daar zelf had gezeten op het krukje. Het leek alweer zolang gelden.

Na het gebruikelijke lied ven de Sorteerhoed riep professor Anderling de eerstejaars een voor een naar voren. Langzaam werkte ze het alfabet af, en de rij nieuwe leerlingen werd steeds korter.

"Ecken, Alissa!"
"HUFFELPUF!"
Bijna alle eerstejaars waren ingedeeld toen Nicole Sirius een paar plaatsen verderop luidruchtig hoorde snuiven.

"Zwarts, Regulus" riep professor Anderling.

Regulus leek als twee druppels water op Sirius, hij was nog niet zo lang als hem maar had hetzelfde donkere haar en enigszins hooghartige uitdrukking op zijn gezicht. Hij was wat lichter gebouwd dan zijn broer en een stuk minder knap en aantrekkelijk dan Sirius. Ondanks die verschillen was de familieband tussen hen duidelijk zichtbaar. Iets dat Nicole gelukkig niet over Serina en haar kon zeggen.

De Hoed hoefde niet lang na te denken en schreeuwde door de zaal: "ZWADDERICH!".

Regulus nam plaats aan de tafel van Zwadderich, waar hij warm onthaald werd. Hij keek niet op of om naar zijn broer en ook Sirius deed zijn best om Regulus zoveel mogelijk te negeren door hooghartig de andere kant op te kijken. Ze keurden elkaar geen blik waardig

Lily keek van de een naar de ander en haar lippen vormen een verbaasd: "Ooo."

--

Na de indelingsceremonie deden ze zich te goed aan een verrukkelijke maaltijd; alles dat je kon bedenken om te eten was aanwezig. Overal klonk gelach en iedereen vierde het feit dat ze weer terug waren op Zweinstein. Nicole nam nog een slok pompoensap toen Lucinde voor de tweede keer die avond gebakken aardappeltjes opschepte. Ook Lily liet het eten zich goed smaken. Verderop waren James en Sirius bezig een enorme hoeveelheid voedsel te verwerken, bewonderend genadegeslagen door Peter en afkeurend door Remus. Zodra iedereen zich helemaal had volgepropt verdwenen de schalen met de hoofdgerechten en werd hun plaats ingenomen door de toetjes.

Nicole besprak net met Lucinde haar vakantie toen Potter ineens hun kan op kwam gelopen. Hij was nog altijd even onuitstaanbaar, arrogant en nonchalant streek hij met zijn hand door zijn haar waardoor het nog warriger ging zitten dan het al zat.

Lily keek even op van haar chocolade mousse maar haar aandacht verslapte al snel toen ze James zag.

"Wat moet je Potter?" vroeg ze voor ze nog een hap van haar toetje nam.

Uit het niets stelde James een pijnlijke vraag: "Hey Evers, jij heb toch een zus? Waarom is ze niet hier voor de indelingsceremonie?"

Lucinde en Nicole keken ook op, Lucinde wierp een boze blik op James die hij vragend beantwoordde. Hij wist duidelijk niet hoe de relatie tussen Petunia en Lily het afgelopen jaar ijskoud was bekoeld. Voeger hadden ze het altijd goed met elkaar kunnen vinden ondanks dat Lily toen ook al tekenen van magie vertoonde.

Lily legde haar bestek neer en wende haar blik af van zowel James als haar toetje. Het verbaasde haar dat James had onthouden dat ze een zus had, ze had het niet vaak over Petunia gehad. Haar vingers verraden dat ze het moeilijk vond erover te praten. Lily verborg ze onder te tafel door haar handen op haar schoot te leggen en haalde toen diep adem en zei rustig:

"Ze is geen heks."

Er viel een gespannen stilte waar zelfs James niets op wist te zeggen. Het enige wat hij deed was zijn wenkbrauwen fronsen en stilletjes teruglopen naar zijn plaats aan de Griffoendortafel.