HOOFDSTUK 11: DE BESTE SPELEN OOIT?
"Deed het pijn om die tatoeages te laten zetten?" vraag ik aan Merope.
"Dat viel eigenlijk nog mee, ik had veel erger verwacht," antwoordt ze. "Vooral omdat de tatoeëerder me al had gewaarschuwd dat het gezicht niet de gemakkelijkste plek is om met dit soort inkt te werken. Ik heb een uur op voorhand een morflingtablet geslikt, en dat was denk ik toch niet zo'n slecht idee."
Ze draait zich half om en gebaart naar de barman dat ze graag een tweede drankje wil bestellen. Hij komt meteen naar ons toe, want op dit moment zijn Merope en ik de enige klanten. Alle andere tafeltjes op het terras zijn leeg. Eigenlijk zouden we nu op school moeten zitten, maar onze leraren hebben vandaag een algemene onderwijsvergadering. Daarom hebben wij de hele namiddag vrijaf. Een goede gelegenheid om Merope's verjaardag te vieren, die uitgerekend vandaag valt.
"Jammer dat Sirrah juist nu ziek is," zegt Merope.
"We vieren toch pas deze zondag je echte verjaardagsfeest?" merk ik op.
"Ja, dat was een idee van mijn ouders. Omdat we in het weekend meer tijd hebben. Hopelijk is ze tegen dan alweer genezen."
"Mijn cadeau ga je ook pas zondag krijgen," antwoord ik. "Maar het geschenk van je ouders vind ik alvast heel goed gelukt," voeg ik er aan toe terwijl ik nog eens naar Merope's nieuwe gezichtstatoeages kijk. De zilveren en paarse krullen bedekken haar beide wangen en een deel van haar voorhoofd. Hier en daar is er zelfs een klein vlindertje bij gezet.
"Hebben ze er eigenlijk veel voor moeten betalen?" vraag ik.
"Toch wel wat, ja. Maar we zijn wel bij een hele goede tatoeëerder geweest. Hij maakt voor elke klant een schets op maat en zet dus nooit twee keer dezelfde tekening. Iets duurder, maar je krijgt in ruil een unieke tatoeage die niemand anders heeft."
Daar heeft Merope waarschijnlijk wel gelijk in. Ik denk niet dat er in het Capitool twee mensen met deze gezichtsversiering rondlopen. Al moet ik eerlijk toegeven dat ook ik het heel erg mooi vind.
Ik leun achterover in mijn stoel en sluit kort mijn ogen, om de warmte van de zon te voelen die op mijn gezicht valt. Dat heb ik deze winter wel gemist. We hebben tot deze week - begin april - moeten wachten voordat het weer eindelijk wat beter wou worden.
"Wat vind jij eigenlijk van de Kwartskwelling?" vraag ik even later aan Merope. Hoewel ik het op een luchtige toon gezegd heb, bedoel ik het wel degelijk als een serieuze vraag. Gisteren na schooltijd ben ik een uurtje naar de Garage geweest. Daar was het natuurlijk het belangrijkste gespreksonderwerp van de dag. Iedereen was teleurgesteld, wat me niet verbaasde omdat we daar allemaal tegen de Hongerspelen zijn. Onze hele groep was het er over eens dat deze Kwelling eigenlijk heel achterbaks is, omdat men de winnaars altijd beloofd had dat ze de rest van hun leven veilig zouden zijn. Al weet ik als lid van het Capitoolverzet intussen wel dat een winnaar het in werkelijkheid allesbehalve gemakkelijk heeft.
Toch is het vooral de mening van Dennis die me is bijgebleven. Hij beweerde dat deze Kwelling volgens hem uiteindelijk een grote vergissing zal blijken. Winnaars zijn populair in het Capitool, en sommigen van hen zien we al jaren op tv. Het is bijna alsof we hen persoonlijk kennen. Juist daarom denkt Dennis dat de Spelen van deze zomer misschien wel de minst geliefde in 75 jaar zullen worden.
Ik vraag me af of hij ook deze keer gelijk zal krijgen, want volgens mij heeft hij heel veel mensenkennis. Waarschijnlijk is dat zelfs één van de redenen waarom hij en Alcyone de Garage kunnen leiden zonder dat ze steun van de regering krijgen. Als capitoolrebel wil ik hoe dan ook zo snel mogelijk weten wat anderen van de Kwartskwelling vinden. En omdat ik al jaren Merope's beste vriendin ben, weet ik zeker dat ze mij een eerlijk antwoord zal geven.
"Wel …" begint ze aarzelend, "Eigenlijk weet ik het niet zo goed. In de krant en op tv zegt iedereen dat we misschien wel de beste Hongerspelen ooit kunnen verwachten, want deze keer zullen er geen zwakke kandidaten zijn. Ze hebben allemaal al eens bewezen dat ze kunnen winnen. Met de valstrikken van de klok zal er dit jaar ook geen enkele echt saaie dag tussen zitten."
Ik knik, want dat is precies wat mijn vader ook al dagenlang vertelt tegen zijn vrienden. Als grote Hongerspelenfan is hij nu al helemaal enthousiast over de derde Kwartskwelling. Hij wil binnenkort zelfs een nieuwe tv met extra groot 3D-scherm kopen, zodat hij alles extra goed zal kunnen volgen.
"Ik denk zelf ook dat deze Spelen heel spannend gaan worden," gaat Merope verder. "Maar eerlijk gezegd hoop ik toch dat Evi niet nog een keer naar de arena moet. Dat zou ik eigenlijk wel jammer vinden. En daarom weet ik het dus niet zo goed."
Ik had het kunnen denken. Evi McGregor is altijd al Merope's favoriete winnares geweest. Ze heeft de zesenzestigste Hongerspelen gewonnen, in het jaar dat Merope en ik acht werden. Dat waren de eerste Spelen die we bewust meegemaakt en gevolgd hebben. Ik vraag me nog steeds af waar Evi's voorouders vandaan kwamen, want voor zo ver ik weet is de familienaam McGregor ook in district 5 niet erg gebruikelijk.
"Was Evi vorig jaar mentor?" vraag ik.
"Officieel in ieder geval niet," zegt Merope. "District 5 heeft nog twee andere winnaressen en één van hen heeft toen de begeleiding van hun meisjestribuut gedaan. Al ben ik er zelf vrij zeker van dat Evi op de achtergrond toch nog wat adviezen gegeven heeft. Het meisje in de vierenzeventigste Spelen had bijna dezelfde strategie als zij."
Zo had ik het nog niet echt bekeken, maar Merope heeft wel gelijk. Zowel Diny als Evi hebben geprobeerd om hun tegenstanders zo veel mogelijk te ontwijken, en in plaats daarvan op hun eigen verstand en listigheid te vertrouwen. Ze hebben het ook allebei in hun eentje gedaan, zonder bondgenoten. Al heeft Evi denk ik toch ook wel wat geluk gehad met de Beroepstroep van haar Spelen. Dat was echt wel de slechtst functionerende die ik ooit heb gezien. Ik weet zeker dat die zes tributen alleen maar hebben samengewerkt omdat ze toevallig uit districten één, twee en vier kwamen, en de Beroepsgroep nu eenmaal een soort van traditie is. Want het was al snel voor iedereen duidelijk dat ze elkaar eigenlijk helemaal niet konden uitstaan. Vooral de jongen uit één en het meisje uit vier hebben voor heel wat problemen gezorgd. Gewoon omdat ze allebei de leider wilden zijn. Die twee waren echt aartsvijanden. En de overige vier leden waren nu ook niet bepaald elkaars beste vrienden.
"Evi was zeker niet dom," geef ik toe. "Maar volgens mij hadden de Beroeps hun verlies toen toch ook voor een groot deel aan zichzelf te danken. Dat was gewoon geen goed team."
"Al moet je wel Evi heten om dat als een kans te zien," zegt Merope.
Ik zwijg even om een slok van mijn cola te nemen terwijl ik in gedachten terugkeer naar de zesenzestigste Hongerspelen. Tijdens de interviewavond was de sfeer tussen de zes Beroeps behoorlijk gespannen, en bij het Bloedbad ging het na welgeteld één minuut al fout. De jongen uit twee was het snelst bij de Hoorn en griste vlak voor de neus van zijn districtspartner een prima zwaard weg. Ook al wist hij heel goed dat zwaardvechten één van haar sterkste punten was, en dat het dus slimmer zou zijn om dat wapen gewoon aan haar te geven. Het meisje van district vier moest ertussen komen om te beletten dat ze elkaar toen al te lijf zouden gaan. Een paar andere tributen - waaronder Evi - maakten van de gelegenheid gebruik om snel iets mee te nemen en het op een lopen te zetten. Omdat de Beroeps te veel met elkaar bezig waren geweest, zijn er dat jaar amper vier tributen gestorven in het Bloedbad. Wat natuurlijk direct tot een nieuwe ruzie tussen de Beroeps leidde. Ook daarna verloren ze meer tijd met kibbelen dan met het zoeken naar hun concurrenten.
"Dat met die tent was geniaal," onderbreekt Merope mijn gedachten.
"Evi wist tenminste dat je een heel eind kunt komen door de Beroeps te verslaan," antwoord ik.
"Volgens mij is dat eigenlijk de belangrijkste reden waarom ze gewonnen heeft," beweert Merope met veel overtuiging. "Ze had het niet beter kunnen aanpakken."
Normaal gezien vormen de Beroeps inderdaad één van de sterkste bedreigingen in de arena. De meeste andere tributen zijn alleen maar bang van hen, en blijven zo ver mogelijk van hun kamp vandaan. Maar dat gold niet voor Evi. Zij was de enige die echt begreep dat ze de hele situatie misschien ook in haar eigen voordeel kon laten werken. Hoe sneller de Beroepsgroep uit elkaar zou vallen, hoe groter haar eigen kansen zouden worden. En dus deed ze er alles aan om het zestal verder tegen elkaar op te zetten.
Het voorval met de tent was inderdaad een geniaal idee van Evi. Tijdens het voorgaande jaar hadden de Beroeps hun kamp in de Hoorn zelf opgeslagen. Daardoor werden de Spelen voor hen wel heel gemakkelijk. Ze waren goed beschermd tegen het slechte weer en hadden hun wapens en voorraden altijd binnen handbereik. Toen ze uiteindelijk toch hun verbond verbraken en elk hun eigen weg gingen, kreeg Finnick zo veel sponsorgiften dat de spanning er al heel snel af was. Daarom wilden de Spelmakers het bij de zesenzestigste Hongerspelen helemaal anders aanpakken. Meteen na het Bloedbad lieten ze het dal waar de Hoorn lag volledig overstromen. Ook de Beroeps moesten dus naar een nieuwe slaapplaats op zoek gaan. Gelukkig voor hen lag er tussen de spullen bij de Hoorn een waterdichte tent die net groot genoeg was voor zes personen. Al hebben ze er uiteindelijk niet zo lang plezier van gehad.
"De tent van de Beroeps in brand steken, daar zou ik zelf nooit op gekomen zijn," gaat Merope verder.
"Maar hun bondgenootschap was wel meteen afgelopen," antwoord ik.
Dat was ook zo. Toen Evi stiekem naar het kamp van de Beroeps sloop, waren ze alles zes weg voor een lange nachtelijke patrouille. Hun tent hadden ze volledig onbewaakt achtergelaten. Wie zou die immers durven te stelen? De dief zou onmiddellijk helemaal bovenaan de moordlijst van de Beroeps komen te staan. Dankzij de fluogele kleur van het zeil zouden ze hem of haar binnen de kortste keren gevonden hebben. Dat wist Evi natuurlijk ook allemaal, en daarom deed ze iets dat niemand had verwacht.
De Beroeps hadden een half uurtje eerder een kampvuurtje gestookt om hun avondeten te koken. De nog smeulende resten ervan lagen vlak naast de tent. Evi gebruikte een tak om een paar roodgloeiende stukjes houtskool tot tegen het zeil te duwen zodat het op een ongeluk zou lijken. Daarna ging ze er meteen vandoor. De Beroeps zijn onmiddellijk teruggerend toen ze in de verte de vlammen zagen oplaaien, maar het was al te laat.
"Ik had nooit gedacht dat hun tent zo snel zou afbranden," zeg ik.
"Claudius Templesmith heeft later op tv verteld dat die speciale isolerende stof gewoon heel snel vlam vat," legt Merope uit. "Daar hadden de Beroeps eigenlijk wel wat meer rekening mee mogen houden."
Dat hadden ze inderdaad niet echt gedaan, en de ruzie die toen volgde was erger dan alle vorige bij elkaar. De jongen uit twee kreeg de volle laag omdat hij het kampvuur zo dicht bij de tent had aangelegd. Maar hij beweerde bij hoog en bij laag dat het meisje uit vier hem gevraagd had om het op die manier te doen. Waarop de jongen uit één snauwde dat ze hem als leider hadden moeten kiezen. Zijn districtspartner wilde meteen weten waarom hij dan zo dom was geweest om vol te houden dat iedereen mee op patrouille moest, in plaats van één persoon het kamp te laten bewaken. Want dan zou dit niet gebeurd zijn, voegde ze er sarcastisch aan toe. Toen de jongen uit één uiteindelijk zijn mes trok omdat hij zich aangevallen voelde, liep de situatie volledig uit de hand. Enkele minuten later lagen twee tributen dood op de grond. De overige vier wilden niks, maar dan ook niks meer met elkaar te maken hebben. De Beroepstroep was definitief uit elkaar gevallen, nog geen achtenveertig uur na het begin van de Spelen. Dat was natuurlijk precies waar Evi op had gehoopt.
"Weet je wat volgens mij ook belangrijk was?" merk ik op. "Dat de Beroeps het grootste deel van hun voorraden kwijt waren. Want die lagen bijna allemaal in de tent, of er vlak naast."
"Alles op één plek bewaren is ook niet echt verstandig," antwoordt Merope. "Wedden dat Evi daar ook aan gedacht heeft toen ze die tent liet afbranden?"
Ook daar zou mijn vriendin best weleens gelijk in kunnen hebben. Zodra het kamp van de Beroeps vernield was en ze hun verbond verbroken hadden, waren Evi's kansen om te winnen natuurlijk een stuk groter. In de dagen daarna bleef ze zichzelf altijd op de achtergrond houden en probeerde ze om haar tegenstanders zo veel mogelijk tegen elkaar uit te spelen. Toen er nog drie tributen over waren, zorgde ze ervoor dat de twee anderen elkaar als grootste concurrent beschouwden en haar min of meer uit het oog verloren. Zo won Evi uiteindelijk de zesenzestigste Hongerspelen op een manier die niemand vooraf had kunnen voorspellen en die heel wat mensen verrast heeft. Sindsdien is Merope - die altijd bewondering gehad heeft voor sluwe personen - een grote fan van haar.
"Gisteren stond er in onze krant een lang artikel over de negenenvijftig winnaars die nu nog leven," gaat Merope verder. "De schrijver beweerde dat Evi een mooi voorbeeld is van hoe je met een list de zege kan binnenhalen. Maar volgens mij is ze gewoon de verstandigste van allemaal. Als district 5 nog eens een nieuwe winnares wil, dan zullen ze haar toch wat vaker mentor moeten maken."
Het verbaast me niet echt dat Merope ook nu nog zo enthousiast is over Evi. Ze heeft haar tactiek altijd al fantastisch gevonden, en ook ik moet toegeven dat Evi het in de arena echt wel slim gespeeld heeft. Twee jaar geleden heeft Merope zelfs uren in de brandende zon staan aanschuiven voor een signeersessie bij het Trainingscentrum. Het papiertje met de handtekening van Evi McGregor hangt sindsdien ingekaderd aan de muur van haar slaapkamer.
"Dus als ze volgende zomer mee moet doen aan de Kwartskwelling, dan ga je haar zeker zo veel mogelijk sponsoren?"
Ik heb het op een zo neutraal mogelijke toon gevraagd, omdat ik wil weten wat Merope eigenlijk echt denkt. En deze keer heeft ze een paar seconden nodig om naar haar woorden te zoeken.
"Als ze er opnieuw bij is, dan ga ik haar zeker sponsoren. Ik wil graag dat ze nog eens wint en volgens mij zou ze dat kunnen. Al hoop ik stiekem dat ze haar bij de Boete van district 5 niet zullen trekken. Het klinkt vast stom, maar het lijkt me zo raar om Evi terug de arena in te zien gaan. Dat zou ik echt jammer vinden. Stel dat ze toch doodgaat. Dan zou ik haar eigenlijk wel missen."
"Omdat je nu het gevoel hebt dat je haar al jaren kent?"
"Misschien wel, ja," geeft Merope aarzelend toe.
Ze zet haar lege glas neer en praat dan snel verder. Alsof ze zich een beetje schaamt over wat ze net gezegd heeft.
"Maar Evi is zo slim dat ze zich heus niet zomaar zal laten vangen. De andere zullen nog mogen uitkijken als ze meedoet. En wie zegt eigenlijk dat zij de vrouwelijke tribuut voor district 5 zal zijn? Ze hebben daar nog twee andere winnaressen. De kans dat ze niet gekozen wordt, is dus groter dan de kans dat het wel gebeurt."
Net op dat moment komt de barman langs ons tafeltje gelopen. Merope houdt hem tegen om de rekening te vragen en we halen allebei onze portefeuille boven. Gelukkig is dit café niet erg duur. Nadat we betaald hebben, wandelen Merope en ik samen in de richting van het dichtstbijzijnde Transferstation. De shuttle die ik moet nemen stopt net aan het perron wanneer we de trap aflopen en we nemen een beetje haastig afscheid.
Tijdens de rit naar huis zit ik nog steeds met mijn gedachten bij ons gesprek van daarnet. Al bij al leek mijn vriendin er nogal licht overheen te gaan, maar ik weet wel beter. Ik heb de twijfel in haar ogen gezien. Als Evi's naam inderdaad uit de Boetebol komt, dan zal Merope het deze zomer tijdens de Spelen nog moeilijk genoeg krijgen.
Wanneer ik thuis kom, is mijn moeder al terug van haar werk. Pap heeft vandaag een belangrijke vergadering en zal dus iets later zijn. Het huispersoneel, dat net klaar is met het poetsen van de keuken, staat op het punt om te vertrekken. Mam zit in de zetel tv te kijken. Eigenlijk had ik meteen naar mijn kamer willen gaan. Maar wanneer ik zie welk programma er bezig is, besluit ik om daar nog even mee te wachten.
Deze documentaireserie over de natuur komt iedere donderdagavond op tv. Ik volg hem niet echt elke week, maar pik wel regelmatig een aflevering mee. Want soms is het best wel interessant. Zoals vandaag, nu het blijkbaar gaat over insecten die in grote groepen leven. Bijen en mieren, bijvoorbeeld. Ik ga naast mam in de zetel liggen en vraag of ze het volume wat harder kan zetten. Een aantal dingen - onder andere dat elk bijennest een koningin heeft - heb ik al op school geleerd. Maar ook deze keer worden er een paar weetjes verteld die nieuw zijn voor mij.
Zodra de natuurdocumentaire afgelopen is, wil ik naar mijn kamer vertrekken om mijn wiskundehuiswerk van gisteren helemaal af te werken. Morgen moeten we het al afgeven. Ik laat de tv aan staan voor mam, want nu komt er één van haar favoriete programma's. Een tv-show waarvoor mensen die naar een nieuwe flat verhuizen zich kunnen inschrijven. Het appartement in kwestie wordt door een team van binnenhuisarchitecten en interieurspecialisten op amper één week tijd volledig verbouwd. Helemaal op het einde van de uitzending brengt men de nieuwe bewoners geblinddoekt binnen, zodat ze zich door het resultaat kunnen laten verrassen. Messalla heeft ooit eens een week stage gelopen bij de cameraploeg die dit programma maakt. Volgens hem kwam er bij het filmen toch meer werk kijken dan je op het eerste zicht zou denken.
Net wanneer ik de gang naar mijn slaapkamer in wil lopen, hoor ik het muziekje dat een extra nieuwsuitzending aankondigt. Blijkbaar krijgen we eerst nog een belangrijke regeringsmededeling. Er verschijnt een verslaggeefster in beeld die ons een pas binnengelopen bericht voorleest. In district 11 is er gisteren en vannacht een zware storm geweest, zo legt ze de kijkers uit. Die heeft heel wat schade veroorzaakt aan de gewassen op de velden, en ook aan een aantal opslagplaatsen en verwerkingsfabrieken. Daarom zou het kunnen dat er tijdens de volgende paar weken mogelijk problemen ontstaan met de leveringen aan het Capitool. De regering raadt de bevolking aan om voorlopig altijd een voorraad eten voor minstens tien dagen in huis te hebben.
Zodra het capitoolembleem aangeeft dat het extra journaal afgelopen is, wil ik meteen naar mijn kamer gaan om eindelijk aan mijn huiswerk te beginnen. Maar mam houdt me nog even tegen.
"Kan je mij er straks aan helpen herinneren dat ik het nieuws over die storm aan je vader moet vertellen wanneer hij thuis komt? Tijdens die vergadering kan hij geen tv kijken."
"Zal ik doen," antwoord ik. Dan loop ik de gang in.
Dat nieuwsbericht is inderdaad belangrijk voor pap, want Minerva verkoopt veel producten die in district 11 gemaakt worden. Ik vraag me af hoe hij zal reageren. Als iedereen de volgende paar dagen inderdaad naar de winkel gaat om extra eten te kopen, dan is dat natuurlijk voor hem een goede zaak. Maar als de moeilijkheden met de leveringen te lang blijven aanslepen, dan zullen de voorraden in de ondergrondse magazijnen misschien op geraken. En dan zal mijn vader zijn verkoopcijfers weer zien dalen.
Ik ga achter mijn bureau zitten en haal de kladversie van mijn wiskundetaak uit mijn handtas. Deze keer heeft Rana het nog eens voor mij gemaakt. Met die crisisvergadering en de heisa rond de Kwartskwelling had ik zelf al meer dan genoeg moeite om alle schooltaken voor deze week op tijd af te krijgen. Rana's hulp was dus zeker welkom. In de kantlijn heeft ze zelfs kort voor me genoteerd hoe je oefeningen als deze het best kan oplossen. Het enige wat ik vanavond nog hoef te doen, is alles overschrijven in mijn eigen handschrift. Gelukkig moet ik me daar niet heel diep voor concentreren, want mijn gedachten dwalen al snel weer af naar het journaal van daarnet.
Er klopt iets niet aan die mededeling. District 11 ligt helemaal in het zuiden van Panem, in de buurt van een zee die al eeuwenlang de Golf van Mexico heet. Volgens wat ik op school geleerd heb, komt die naam van een land dat nu niet meer bestaat. Het district heeft zelf geen kustlijn. Maar de afstand tussen de grenshekken en de zee is eigenlijk niet zo heel erg groot. Onze leraar Aardrijkskunde heeft vorig jaar kort uitgelegd dat de regio rond de Golf van Mexico inderdaad kwetsbaar is voor orkanen. Al is hij er in zijn lessen vrij vlug overheen gegaan. Eén van de dingen die ik me nog herinner, is dat het echte orkaanseizoen pas over een maand of twee begint. Volgens mij is er helemaal geen storm geweest, maar zijn er in district 11 gewoon zware rellen uitgebroken waardoor het goederentransport nu tijdelijk zo goed als volledig stilligt.
Ik kan me natuurlijk vergissen. Toch denk ik dat ik er met mijn redenering niet zo ver naast zit. Volgens een aantal leden van het Capitoolverzet zijn de spanningen in een aantal districten - waaronder ook 11 - de laatste weken alleen maar verder toegenomen. Fulvia zou het er zelfs kort met Haymitch over gehad hebben, in hun telefoongesprek na het voorlezen van de Kwelling. Maar het nieuws over algemene onrust in de districten zou hier in het Capitool alleen maar paniek en wilde geruchten veroorzaken. Dus zal onze regering waarschijnlijk zo lang mogelijk proberen te doen alsof alles onder controle is. Waarschijnlijk is dat verhaaltje van die storm gewoon een excuus om niet te moeten zeggen wat er echt is gebeurd.
Al vraag ik me af hoe lang de overheid dit nog zal kunnen volhouden. Want intussen moet het voor de meeste inwoners van het Capitool toch stilaan duidelijk worden dat er iets aan de hand is. De afgelopen paar weken waren er al tekorten aan muziekchips, stoflinten en zeevruchten. En nu zijn daar blijkbaar ook producten uit district 11 bij gekomen. Ik denk niet dat de regering zich veel zorgen moet maken over de vraag of de bevolking hun advies van daarstraks zal opvolgen. Integendeel, het zou me niet eens verwonderen moesten heel wat mensen nu beginnen met het aanleggen van een diepvries- en conservenvoorraad waar je twee of zelfs drie weken van kan eten.
Ik ben net klaar met het overschrijven van mijn huiswerk wanneer mam me roept voor het avondeten. Mijn vader is intussen ook thuis gekomen. Zoals ik al verwachtte, weet hij zelf nog niet goed wat hij van het nieuws over district 11 moet denken. Overmorgen heeft hij opnieuw een vergadering met de bazen van alle individuele Minerva-winkelfilialen. Waarschijnlijk zullen ze het dan samen eens grondig bespreken. Al ben ik zeker niet van plan om mijn vader er rechtstreeks iets over te vragen. Dat zou weleens verdachter kunnen overkomen dan ik zelf wil.
Omdat pap vandaag een extra lange werkdag had, eten we ons diner ook later dan gewoonlijk. Nadat we alle borden en pannen in de vaatwasser gezet hebben, ga ik meteen naar mijn badkamer. Even later ben ik me uitgebreid aan het douchen met de nieuwe zeep die ik gisteren nog gekocht heb. Volgens de verpakking zou er extract van blaaswier en Arctische bessen in verwerkt zitten. Dat wilde ik graag eens uitproberen. Hoe dan ook is de keuze aan geparfumeerde douchegels en shampoos in de winkelrekken nog steeds groot genoeg. In district 1 zijn er dus blijkbaar nog geen rellen geweest, bedenk ik me opeens. En zo te zien waren ze daar zelfs slim genoeg om altijd een voorraadje grondstoffen uit district 4 in voorraad te houden.
Wanneer ik eindelijk uit mijn douche stap, schrik ik ervan dat het al zo laat is. Snel even mijn tanden poetsen, zodat ik meteen kan gaan slapen. Ik ga voor de wastafel staan en draai alvast de kraan open. Dan zie ik de lege plek op het rekje onder de spiegel. Dat is waar ook, ik heb gisterenavond mijn laatste restje tandpasta opgebruikt. Eigenlijk had ik me voorgenomen om na mijn afspraak met Merope een nieuwe tube te gaan halen. Onderweg naar huis zijn er winkels genoeg. Maar met al mijn gepieker over Evi ben ik dat natuurlijk weer vergeten.
Nu ja, dan gebruik ik vanavond gewoon voor één keertje de tandpasta van mijn ouders. Die liggen al in bed en ik wil hen nu niet meer storen. Maar hun badkamer heeft precies dezelfde indeling als de mijne. Ik zal mijn weg ook wel vinden zonder het te vragen. Als ik stil genoeg ben, zullen ze waarschijnlijk niet eens wakker worden wanneer ik hun kamer binnen kom. Ze slapen toch altijd met de deur naar de gang op een kier. En omdat de badkamer direct rechts van de slaapkamerdeur zit, hoef ik het licht niet eens aan te doen.
Even later sluip ik zachtjes door de gang en duw ik de slaapkamerdeur van mijn ouders open. Twee stappen verder sta ik al in hun badkamer. Net wanneer ik in het donker mijn handen over de wastafel laat gaan om op de tast naar de tandpasta te zoeken, hoor ik plots de stemmen van pap en mam. Ik schrik even, om meteen daarna te snappen dat ze het helemaal niet tegen mij hebben. Ze zijn gewoon nog wakker en liggen in bed wat met elkaar te praten. Bijna zonder me ervan bewust te zijn, spits ik mijn oren. Ook al is het niet echt mijn bedoeling om hen nu af te luisteren. Maar voor een spionne wordt zoiets op den duur een moeilijk af te leren reflex.
"Ik moet toch nog altijd wennen aan het idee," zegt mijn moeder. "Al die bekende gezichten in de arena."
"Waarom?" vraagt pap. "Dit worden misschien de beste Spelen tot nu toe. De deelnemers kennen elkaar allemaal. Ze weten dus heel goed wat de sterktes en de zwaktes van hun tegenstanders zijn. Wie weet vinden ze wel nieuwe manieren om daar gebruik van te maken. En ook wij zullen deze keer beter geïnformeerd aan de Spelen beginnen. In andere jaren zie je vaak pas na een paar dagen wat een tribuut écht kan, omdat de trainingsscore en het interview niet alles zeggen. Ik ben er zeker van dat de Spelen deze zomer veel spannender en interessanter zullen zijn dan anders."
"Misschien heb je wel gelijk," geeft mam aarzelend toe. "Daarstraks heb ik op tv gehoord dat de Spelmakers speciaal voor de Kwartskwelling een bijzondere gokwedstrijd willen organiseren. Die begint overmorgen al."
"Jammer dat ik dat bericht gemist heb. Zo'n vergadering duurt altijd langer dan je denkt. Wat hebben ze precies gezegd?"
"Je kan wedden op de vraag wie er dit jaar naar de Spelen gaat. We hebben nu negenenvijftig winnaars die nog in leven zijn. Drie daarvan moeten hoe dan ook weer de arena in. Op de andere zesenvijftig kan je dus gokken hoe groot de kans is dat ze meedoen," legt mam uit.
"Dan zet ik mijn geld in op Brutus uit district 2," antwoordt mijn vader meteen. "Die heeft in meer dan één interview al laten weten dat hij eigenlijk graag nog eens als tribuut naar de Spelen zou willen, moest dat ooit kunnen. En hij is ook altijd blijven trainen. Deze kans zal hij zeker niet laten liggen."
"Maar de gokkantoren weten dat toch ook?" merkt mam terecht op. "Ze zullen daar bij het opstellen van de ratings zeker rekening mee houden."
"Zelfs al staat hij genoteerd met anderhalf tegen één, dan nog zal ik er geld aan verdienen. Ik ben er heel zeker van dat hij zal vrijwilligen. En dan nog, zelfs los van het gokken hoop ik dat hij erbij is. Hij kent zo ongeveer alle vechttechnieken die er bestaan, en ik heb hem nog nooit zien aarzelen om ze ook echt te gebruiken."
Het verbaast me niet echt dat mijn vader als grote Hongerspelenfan zo erg zit te wachten op een mogelijke terugkeer van Brutus. Want dat die voor niets terugdeinst, is wel het minste wat je kan zeggen. Bij de Beroeps hebben we wel vaker meedogenloze moordenaars gezien - ook al gebeurt dat zeker niet elk jaar - maar Brutus spant wat dat betreft toch wel de kroon. Op tv zenden ze af en toe fragmenten van zijn Spelen uit. Zoals bijvoorbeeld dat ene duel waarbij hij zwaargewond geraakte aan zijn arm en gewoon bleef doorvechten alsof hij geen pijn voelde.
Maar de beroemdste scène is toch wel de finale, waarin Brutus zijn laatste tegenstander al heel snel op de grond kreeg. Hoewel hij die jongen uit district 1 natuurlijk meteen had kunnen doden, koos Brutus er voor om het publiek een mooie show te geven. Een paar keer per jaar tonen ze dat nog eens integraal op tv. Al is het mij nog nooit gelukt om het helemaal af te kijken. Zelfs toen ik nog volledig voor de Hongerspelen was, vond ik dat Brutus in de finale overdreef met zijn marteltechnieken. Soms heb ik het gevoel dat mam er ook zo over denkt. Maar mijn vader lijkt er niet echt moeite mee te hebben. Die Spelen zijn misschien wel zijn favoriete editie. Hij en Brutus zijn in hetzelfde jaar geboren, dus mijn vader was achttien toen ze live op tv werden uitgezonden. Hij heeft alles van op de eerste rij meegemaakt.
Hoe komt het eigenlijk dat pap oprecht van mam en mij houdt, terwijl hij helemaal niets geeft om de tributen in de arena? vraag ik me opeens af. Maar eigenlijk weet ik het antwoord al. Hij is er - zoals zo veel mensen - altijd rotsvast van overtuigd geweest dat de Spelen een passende straf zijn voor de oorlogsellende die de districten hebben veroorzaakt. En misschien is dat wel de reden waarom ik het tot vorige zomer ook altijd op die manier heb gezien. Maar wat sta ik hier nu te piekeren? Ik kan beter gewoon die tandpasta nemen en weggaan zonder mijn ouders te storen. Mijn ogen zijn intussen gewend geraakt aan het schemerdonker en ik zie dat de tube gewoon op de wastafel ligt.
" … al zal veel er natuurlijk van af hangen wie Brutus' districtspartner wordt," hoor ik mijn vader net op dat moment zeggen. Jammer dat ik het begin van de zin gemist heb. Zijn ze nu nog niet uitgepraat over de Kwartskwelling?
"Zolang het maar niet Lyme is," antwoordt mam opeens, alsof het een gedachte is die haar dwars zit.
"Je bedoelt Lyme Evans? De winnares van de veertigste Hongerspelen?"
"Ja. Misschien klinkt het overdreven, maar ik hoop dat ze geen tweede keer de arena in hoeft."
Ik stond net op het punt om weer naar mijn eigen kamer te sluipen, maar in de plaats daarvan ga ik zachtjes op het deksel van de WC zitten. Nu wordt het gesprek pas echt interessant voor mij. Ik weet dat Lyme een winnares is waar mijn moeder altijd veel waardering voor gehad heeft. Als mam zich niet helemaal goed voelt bij het idee dat uitgerekend zij weer naar de Spelen zou kunnen gaan, dan wil dat wel iets zeggen.
Zelf heb ik de veertigste Hongerspelen natuurlijk nooit live gezien. Toch weet ik er bijna alles over, dankzij mam. Bij de Boete van district 2 viel Lyme meteen op omdat ze één van de grootste meisjes in het vak van de zestienjarigen was. Niemand was verrast toen ze zich vrijwillig aanbood. Tijdens haar interview stelde ze zichzelf voor als een professionele Beroeps die meedeed om te winnen, en dat was ze ook. Maar dat maakte van haar nog geen sadistische moordenares. De vader van Lyme houdt in district 2 al jaren een slagerij open. Thuis had ze altijd geleerd dat je een dier bij het slachten zo snel en pijnloos mogelijk moet doden. Dat gold ook voor de tributen in de arena, zo zei ze tijdens haar gesprek met Caesar Flickerman. Aan die regel heeft Lyme zich tijdens haar Spelen inderdaad steeds gehouden.
Lyme was een waardevolle aanwinst voor de Beroepstroep van dat jaar, hoewel het op een bepaald moment toch tot een botsing tussen haar en de jongen van district 4 is gekomen. Die jongen was wel een gestoorde psychopaat. Nog een stuk erger dan bijvoorbeeld Brutus. Dat is ongetwijfeld ook de reden waarom hij zich als vrijwilliger had opgegeven. De aanvaring tussen hem en Lyme is zelfs één van de bekendste fragmenten uit de veertigste Hongerspelen. Het is dan ook geen toeval dat mijn ouders net nu op dat incident terugkomen.
"Ik weet nog heel goed dat die jongen uit vier een andere tribuut aan het martelen was, en dat Lyme er meteen een einde aan maakte door een mes naar de keel van dat meisje te gooien. Zelfs van op twintig meter afstand was het perfect raak. Ze was meteen dood, en volgens de commentatoren heeft ze niet meer geleden."
"Maar als ze dan toch zo snel mogelijk met haar tegenstanders wilde afrekenen, waarom heeft ze die jongen dan ook niet meteen aangevallen?" vraagt pap.
"Omdat het nog veel te vroeg was om het verbond tussen de Beroeps te verbreken," antwoordt mam onmiddellijk. "Lyme zou de andere tributen uit districten 1 en 2 meteen achter zich aan gekregen hebben. En dan wordt het moeilijk om nog te winnen."
"Eigenlijk herinner ik me vooral nog hoe kwaad die jongen op haar was," gaat mijn vader verder. "Hij bleef maar schreeuwen dat hij geraakt had kunnen worden. Al was hij misschien vooral boos omdat ze zijn slachtoffer had afgepakt."
"Lyme zou hem heus niet per ongeluk geraakt hebben," zegt mam zelfzeker. "Daar was ze een veel te goede messenwerpster voor. Dat wisten de andere Beroeps ook wel."
"En helemaal op het einde waren zij en de jongen uit vier de laatste twee tributen. Ik dacht dat hij zou winnen omdat hij toch net iets sterker was. Maar die laatste mesworp van haar was perfect. De meest nauwkeurige die ik ooit heb gezien."
"Dus jij bewondert haar ook?" wil mijn moeder weten.
"In zekere zin wel, want ze had heel veel getraind en volgens mij was ze inderdaad één van de beste kandidaten van dat jaar. Maar zeg eens eerlijk, waarom ben jij zo'n grote fan van Lyme?"
"Wel … " begint mam aarzelend. "Eigenlijk weet ik niet precies hoe ik dat moet uitleggen. Ten eerste omdat ze erg professioneel was, natuurlijk. Ze wist heel goed waar ze mee bezig was, en messen gooien kon ze misschien zelfs nog beter dan heel wat tributentrainers. Ik vind ook dat zij het spel altijd eerlijk heeft gespeeld. Want eigenlijk gaan sommige martelingen in de arena voor mij toch net iets te ver. Lyme heeft al haar slachtoffers meteen gedood. De helft van hen heeft denk ik zelfs bijna niets gevoeld."
Ik zit met ingehouden adem te luisteren. Nu weet ik zeker dat ik geen woord wil missen. Vroeger, toen we nog samen naar de Hongerspelen keken, had ik soms al de indruk dat er volgens mam nog altijd ergens een grens is aan wat tributen elkaar kunnen of mogen aandoen - Hongerspelen of niet. Maar dit is de eerste keer dat ik haar het ook echt luidop heb horen zeggen. Ik vraag me af hoe mijn vader zal reageren.
"Een echt gevecht is toch veel spannender?" antwoordt hij, met een ondertoon in zijn stem die ik niet goed kan plaatsen. "Als iedereen elkaar met rust zou laten, zou het allemaal nogal saai zijn."
"Dat was ook niet wat ik bedoelde. Ik heb het over toestanden zoals bijvoorbeeld die Titus van een viertal jaar geleden."
"De jongen die zijn slachtoffers probeerde op te eten? Goed, die had ik misschien ook liever niet zien winnen. Maar kom me nu niet vertellen dat je medelijden hebt met de tributen, Imelda. Het zijn nog altijd de districten die vroeger de oorlog begonnen zijn, en niet wij," zegt mijn vader resoluut. "Trouwens, wat heb je nu aan een Hongerspelen waarin er helemaal niets gebeurt?"
Heel even vrees ik dat het gesprek misschien zal eindigen in een ruzie. In dat geval kan ik beter stilletjes terug naar mijn eigen kamer gaan. Maar mijn ouders zijn het zelden echt oneens met elkaar. Uiteindelijk krijgt mijn nieuwsgierigheid de bovenhand en blijf ik toch verder luisteren. Lang genoeg om te horen dat ook mijn moeder nog steeds geen probleem heeft met de Hongerspelen zelf. De live-uitzendingen zijn te spannend om niet naar te kijken, zegt ze, en natuurlijk is het een passende straf voor de Donkere Dagen die bijna het einde van Panem betekend hebben. Die overdreven wrede arenascènes waar ze het daarnet over had komen nu ook weer niet zo heel vaak voor, voegt ze er aan toe. Eigenlijk had ik stiekem gehoopt dat mam wat kritischer zou durven zijn. Maar blijkbaar is ze daar nog niet klaar voor.
"Ik kijk nog altijd liever naar tributen die het rechtstreeks tegen elkaar opnemen dan naar deelnemers die na het Bloedbad meteen een schuilplaats zoeken om gewoon te wachten totdat iedereen dood is," gaat mam verder. "En zelf denk ik ook dat de Kwartskwelling dit jaar heel spannend kan worden, met al die winnaars. Maar toch blijf ik hopen dat Lyme niet mee zal doen. Ik heb haar altijd een goede winnares gevonden, die ook perfect weet hoe ze haar tributen moet begeleiden. Ze heeft haar meisjestributen altijd bij de laatste acht gekregen. Dus ja, ik zou het toch wat jammer vinden als zij deze zomer sterft in de arena. Het zou spijtig zijn om een winnares te verliezen die ik altijd bewonderd heb."
"Zit daar nu toch niet zo over in, Imelda. Je maakt je waarschijnlijk zorgen om niets," zucht mijn vader terwijl ik hoor hoe hij zich uitrekt en het deken wat beter schikt. "Lyme lijkt me niet echt het type om een tweede keer vrijwillig te gaan. District 2 heeft hoe dan ook meer dan genoeg winnaressen. Als ze getrokken wordt, zal één van hen zich wel aanbieden."
Daarna blijft het een tijdje stil. Ik kijk even achterom naar het kleine digitale klokje in de badkamer. De lichtgevende cijfertjes geven een kwartier na middernacht aan. Hoog tijd dus om zelf ook te gaan slapen. Het zal wel niet zo'n ramp zijn als ik voor één keertje het tanden poetsen oversla. Op mijn tenen sluip ik in het donker de badkamer uit en de gang op, terug naar mijn eigen slaapkamer. Mijn ouders hebben er niets van gemerkt. Als spionne leer je heel snel hoe je stil moet zijn.
Ik ben er wel honderd procent zeker van dat Lyme zich dit jaar nooit vrijwillig kandidaat zal stellen om naar de Hongerspelen te gaan. Plutarch en Fulvia hebben haar gevraagd om het rebellenleger in district 2 aan te voeren. En we hebben natuurlijk niets aan een commandant die sterft in de arena. Mocht haar naam toevallig toch uit de boetebol komen, dan zal één van de andere ex-Beroeps vast en zeker spontaan met haar ruilen. Mam kan dus op haar beide oren slapen. Ook al kan ik dat uiteraard niet tegen haar vertellen zonder mezelf meteen te verraden.
Eerlijk gezegd maak ik me meer zorgen over Merope, want het zou goed kunnen dat Evi wel opnieuw de arena in moet. District 5 heeft maar drie winnaressen. Allemaal vrouwen die destijds gedwongen moesten meedoen en nooit op eigen houtje terug naar de Spelen zouden willen. Eén kans op drie om getrokken te worden is eigenlijk best wel veel als het om leven en dood gaat. Iets waar Merope volgens mij liever niet te veel over nadenkt - uit angst misschien. Van mijn beste vriendin had ik het ergens wel voelen aankomen dat ze haar twijfels zou hebben bij deze Kwelling. Ze is altijd een grote fan van Evi geweest. En hoewel dat ook voor mam geldt als het over Lyme gaat, verbaast het me toch een beetje dat ook zij zich blijkbaar genoeg zorgen maakt om dat luidop tegen mijn vader te zeggen. In de kranten en op tv wordt de derde Kwartskwelling nu al voorgesteld als de beste Hongerspelen ooit. Maar nu ik mijn moeder en Merope gehoord heb, moet ik weer terugdenken aan wat Dennis erover zei. Hij denkt dat deze Spelen misschien wel de minst populaire tot nu toe zullen worden. Het zou me eigenlijk helemaal niet verbazen als hij uiteindelijk alweer gelijk zal krijgen.
Eerst en vooral zou ik graag uitleggen waarom deze update drie weken op zich liet wachten in plaats van de gebruikelijke twee weken. Ten eerste ligt het aan de problemen die ik thuis heb gehad. Daarnaast moet ik ook eerlijk toegeven dat ik het een beetje jammer vind dat ik op mijn vorige hoofdstuk tot nu toe maar één review heb gekregen (terwijl ik toch vrij hard aan dit hoofdstuk gewerkt heb, want het plan van de rebellen heb ik zelf altijd vrij ingewikkeld gevonden). Het valt mij over het algemeen op dat de reviews de laatste paar weken sterk verminderen, niet alleen bij mij maar ook bij andere schrijvers. Gelukkig heb ik wel de indruk dat er stilaan weer meer schrijvers zijn die verder werken aan hun verhaal, dus hopelijk zal deze site in zijn geheel weer wat actiever worden ;-)
Daarnaast heb ik ook goed nieuws voor jullie: Ik schijf altijd een groot aantal hoofdstukken vooruit en een tweetal weken geleden heb ik dit verhaal volledig afgewerkt! Het zijn in totaal vijfentwintig hoofdstukken geworden, en mijn slotscène (die ik al in 2013 bedacht had) staat nu dus ook eindelijk op papier. Binnenkort begin ik aan mijn derde en laatste verhaal. Dit wordt Aludra's POV van de gebeurtenissen in 'Spotgaai'. Over de inhoud wil ik nog niets kwijt om geen spoilers te verklappen, maar de titel kan ik jullie al wel geven: 'De prijs van de vrijheid'.
Tot slot nog een paar opmerkingen over dit elfde hoofdstuk. Hier heb ik voor de eerste keer de voornaam van Aludra's moeder vermeld. Imelda vond ik wat klank betreft goed in het HG-universum passen, maar er is nog een tweede reden waarom ik het een geschikte naam vind voor iemand die in het Capitool woont. Ik ga nog niet meteen vertellen naar wie of wat deze naam verwijst, misschien hebben een aantal onder jullie het zelf al geraden?
Daarnaast kan ik jullie ook vertellen dat douchezeep met blaaswier echt bestaat, net als douchezeep met Arctische bessen. Het merk Bodysol verkoopt deze twee soorten en ik heb ze zelf allebei al gebruikt.
En als laatste opmerking wil ik even meedelen dat er een nieuwe afbeelding op mijn Tumblr-pagina staat.
Ik weet niet precies wanneer mijn volgende update komt. Dit zou opnieuw pas over drie weken kunnen zijn. maar zodra mijn problemen definitief opgelost zijn, zal ik weer tweewekelijks updaten.
