Την ώρα που ο Χάρι είχε μια πολυάσχολη μέρα, ο Ρον βαριόταν μέχρι θανάτου. Όταν ήταν πιο νέος θα εκτιμούσε αφάνταστα το γεγονός ότι δεν χρειαζόταν να ξυπνήσει νωρίς. Όμως μετά από τρία χρόνια σαν Χρυσούχος το πρωινό ξύπνημα του είχε γίνει δεύτερη φύση. Έτσι ήταν στην συνηθισμένη του ώρα για πρωινό στο εστιατόριο του Υπουργείου.
Το αποτέλεσμα όμως ήταν ότι έπρεπε να περιμένει στο χώρο του εστιατορίου πολύ περισσότερο από ότι συνήθιζε. Το χειρότερο ήταν ότι όλη αυτήν την ώρα την πέρασε μοναχός του. Όταν έφτασε, ο Χάρι με τον Ντράκο έφευγαν, πολύ πιο νωρίς από ότι συνήθως. Η Ερμιόνη, χωρίς την παρέα του Ντράκο, δεν έμεινε παρά δέκα λεπτά και έφυγε γιατί όπως του είπε είχε πολύ δουλειά με τις αναφορές που έπρεπε να παραδώσει στον Λούσιους Μαλφόι.
Για να περάσει την ώρα του ο Ρον, άρχισε να διαβάζει τον Ημερήσιο Προφήτη. Δεν θυμόταν καν πότε ήταν η τελευταία φορά που άνοιξε εφημερίδα, αλλά από την βαρεμάρα του ακόμα και αυτό ήταν ευχάριστο. Φυσικά, μιας και η ανάγνωση δεν ήταν το δυνατό του σημείο, μετά από λίγο δίπλωσε την εφημερίδα και την άφησε στην άκρη. Πριν από αυτό διάβασε το ρεπορτάζ για την χθεσινή δεξίωση και θαύμασε την φωτογραφία της Σουζάνας. Με ανακούφιση είδε ότι ο ίδιος δεν αναφέρθηκε πουθενά. Δεν ήταν ακριβώς το είδος δημοσιότητας που αναζητούσε.
Μετά από αρκετή ώρα, η Σουζάνα τον κάλεσε στον μεταφορέα φωνής του και του είπε να περάσει να την πάρει από το ξενοδοχείο. "Επιτέλους σηκώθηκε." σκέφτηκε ο Ρον και ξεκίνησε. Λίγο μετά παρέλαβε την Σουζάνα και μπήκαν στο πίσω κάθισμα της λιμουζίνας.
Αυτήν την φορά ο Ρον κατάφερε να κρατήσει κάποια απόσταση και κάθισε απέναντι από την Σουζάνα. Η Σουζάνα δεν αντέδρασε αλλά φρόντισε να επιδείξει τα κάλλη της και ο Ρον δυσκολευόταν πολύ να μην κοιτάει.
Φτάνοντας στο Υπουργείο, η Σουζάνα προσέχοντας να μην τους δει κανένας πέταξε ένα γρήγορο φιλί στο μάγουλο του Ρον. Μετά του είπε ότι επειδή θα είχε πολλές δουλειές με τον Υπουργό, θα μπορούσε να χαλαρώσει στο εστιατόριο. Πρόσθεσε όμως ότι ίσως τον χρειαζόταν από το μεσημέρι. Ο Ρον, που το μόνο που έκανε όλη την ημέρα ήταν γυμναστική στο σαγόνι του από το χασμουρητό, δεν ευχαριστήθηκε ιδιαίτερα με αυτήν την προοπτική. Αλλά δεν είπε τίποτα και πήγε ξανά στο εστιατόριο.
Η Σουζάνα πήγε να συναντήσει τον Υπουργό, τον οποίο βρήκε έξω από το γραφείο του με τον Λούσιους Μαλφόι. Αν και δεν άκουσε την συζήτηση τους, προφανώς ο Λούσιους δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος. Μόλις την είδε ο Υπουργός γύρισε προς το μέρος της και της μίλησε:
"Καλημέρα, κυρία Μπουρνέ."
"Καλημέρα Υπουργέ, καλημέρα Λούσιους."
Ο Λούσιους, έγνεψε απλά χωρίς να πει κουβέντα. Ο Υπουργός συνέχισε:
"Κυρία Μπουρνέ, ελάτε να σας δείξω το νέο σας γραφείο. Πιστεύω ότι είναι ακριβώς ότι ζητήσατε."
Σε λίγο ο Υπουργός ξεναγούσε την Σουζάνα. Το γραφείο που της παραχώρησε ήταν πιο πολύ ένα μικρό διαμέρισμα. Είχε έναν προθάλαμο για να περιμένουν οι επισκέπτες, ενώ ο κυρίως χώρος χωρούσε τουλάχιστον τρία γραφεία και σε απόσταση το ένα από το άλλο. Μια μεγάλη βιβλιοθήκη συμπλήρωνε τον εξοπλισμό, φορτωμένη με εκατοντάδες βιβλία. Επίσης στον χώρο υπήρχε ένα μικρό υπνοδωμάτιο, μια μικρή κουζίνα και ένα μπάνιο αν αποφάσιζε να ξενυχτήσει στο Υπουργείο.
Η Σουζάνα γύρισε στον Υπουργό εντυπωσιασμένη.
"Πολύ ωραία, αλλά όλα αυτά για μένα;"
"Φυσικά, κυρία Μπουρνέ, δεν μπορούσα να σας προσφέρω κάτι λιγότερο."
"Σε ποιον άνηκε το γραφείο πριν από εμένα;"
"Ο χώρος αυτός ήταν κλειστός για χρόνια. Πιο πριν ήταν το γραφείο του κυρίου Μαλφόι."
Η Σουζάνα αμέσως κατάλαβε τον λόγο που ο Λούσιους ήταν δυσαρεστημένος. Προφανώς έλπιζε να πάρει πίσω το παλιό του γραφείο. Έτσι, γύρισε στον Υπουργό και του είπε:
"Παρόλα αυτά, δεν ζήτησα μέρος για να μετακομίσω. Θα αγοράσω σύντομα το δικό μου σπίτι."
"Δυστυχώς δεν έχουμε άλλο χώρο, κυρία Μπουρνέ."
"Ο Λούσιους που θα πάει;" ρώτησε η Σουζάνα και μην παίρνοντας απάντηση συνέχισε "Μπορεί να μείνει εδώ και να μοιραστούμε το γραφείο."
"Μα δεν μπορώ να σας βάλω με κάποιον άλλο σαν να είστε κατώτερο στέλεχος του Υπουργείου." διαμαρτυρήθηκε ο Υπουργός.
"Ούτε εγώ μπορώ να το δεχτώ αυτό." συμπλήρωσε ο Λούσιους, παρόλο που φαινόταν ότι ήθελε το γραφείο.
"Χαζομάρες. Ο χώρος είναι τεράστιος. Εγώ θα περνάω εδώ το πολύ μια - δύο ώρες την ημέρα. Δεν υπάρχει περίπτωση να χρειαστεί να κοιμηθώ εδώ ή να φάω. Βάλτε ένα παραβάν ανάμεσα στα γραφεία, για να τα απομονώσουμε και θα είναι όλα τέλεια." είπε η Σουζάνα και βλέποντας τους σκεπτικούς συνέχισε. "Δεν δέχομαι αρνήσεις. Θα γίνουν όπως τα είπα."
Μην μπορώντας να κάνει αλλιώς ο Υπουργός έφυγε για να ζητήσει να φέρουν το παραβάν. Ο Λούσιους κοίταξε με μισό μάτι την Σουζάνα και της είπε:
"Γιατί το κάνεις αυτό;"
"Σε είδα στεναχωρημένο. Δεν φτάνει;"
"Όχι, δεν νομίζω να ενδιαφέρεσαι τόσο για τους άλλους."
"Καλά ίσως σε χρειαστώ και εγώ σε κάτι. Για αρχή ξέρεις κανένα καλό εστιατόριο. Δεν μου αρέσει να τρώω εδώ."
Ο Λούσιους έβγαλε μια κάρτα και την έδωσε στην Σουζάνα, χωρίς να πει λέξη και αυτή συνέχισε:
"Επίσης έχω καιρό να πάω στην όπερα. Από όσο ξέρω έχεις το δικό σου θεωρείο."
Ο Λούσιους, είχε το δικό του θεωρείο στο οποίο πήγαινε μόνο όταν το ζητούσε η Ναρκίσσα. Βέβαια, σαν χαρακτήρας δεν μοιραζόταν τίποτα και παρόλο που δεν το χρειαζόταν κανονικά θα είχε αρνηθεί. Σκέφτηκε, όμως ότι η Σουζάνα θα ήταν χρήσιμη σύμμαχός στην προσπάθεια του να επιστρέψει στο προσκήνιο, έτσι της έδωσε το κλειδί.
Εκείνη την στιγμή μπήκε μέσα ο υπάλληλος του Υπουργείου και έστησε το παραβάν. Σε αντίθεση με τα απλά παραβάν των Μαγκλ, αυτό ήταν ενισχυμένο με ξόρκια και πραγματικά απομόνωνε την μια πλευρά από την άλλη. Θα μπορούσε κανείς να ουρλιάζει από την μια πλευρά και από την άλλη να επικρατεί απόλυτη ησυχία.
Μόλις έφυγε ο υπάλληλος, τόσο ο Λούσιους όσο και η Σουζάνα άρχισαν να διαμορφώνουν τον χώρο τους σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Η Σουζάνα, όμως δεν ήταν από τους ανθρώπους που μπορούν να αφοσιωθούν για πολύ σε μια δουλειά. Λίγο μετά πήγε από την μεριά του Λούσιους ο οποίος έγραφε ένα σημείωμα.
"Βλέπω ότι βολεύτηκες." είπε η Σουζάνα,
Ο Λούσιους, σήκωσε το κεφάλι του και την είδε. Δεν του άρεσε να τον διακόπτουν αλλά το είχε πάρει απόφαση ότι η Σουζάνα δεν ήξερε από καλούς τρόπους.
"Ναι, αλλά με συγχωρείς έχω λίγη δουλειά."
"Τι δουλειά; Ακόμα δεν μπήκαμε στο γραφείο."
"Πρέπει να στείλω μήνυμα στην κυρία Γκρέιντζερ για να με ενημερώσει σχετικά με την πρόοδο που έχει κάνει. Σε λίγες μέρες το συμβούλιο θα συνεδριάσει για να δεχτεί τις αποστολές και κατά συνέπεια την χορηγία μου."
"Την Ερμιόνη εννοείς;" ρώτησε η Σουζάνα και στο καταφατικό νεύμα του Λούσιους συνέχισε "Χθες την συνόδεψες στην δεξίωση. Πρέπει να παραδεχτώ ότι έχεις καλό γούστο στις γυναίκες."
Ο Λούσιους την κοίταξε αγριεμένα και είπε "Κυρία Μπουρνέ δεν σας επιτρέπω." αλλά η Σουζάνα συνέχισε ακάθεκτη:
"Μα γιατί τσαντίζεσαι Λούσιους; Η Ερμιόνη είναι ένα νέο και όμορφο κορίτσι, δεν πιστεύω να μην το έχεις προσέξει."
Ο Λούσιους άργησε να απαντήσει. Φυσικά και είχε προσέξει ότι η Ερμιόνη από ένα σπαστικό κοριτσάκι είχε γίνει πραγματική γυναίκα. "Και αρκετά όμορφη" συμπλήρωσε στο μυαλό του. Όμως δεν είχε καμία όρεξη να αφήσει την Σουζάνα να έχει αμφιβολίες για το ήθος του. Έτσι της είπε:
"Η Ερμιόνη θα μπορούσε να είναι κόρη μου"
"Και τι με αυτό; Που είναι το πρόβλημα;"
"Επίσης είναι παντρεμένη με τον γιο μου"
"Αχ κρίμα. Νομίζω ότι θα ταιριάζατε μαζί."
Αντί για απάντηση ο Λούσιους απλά της έριξε ένα παγωμένο βλέμμα. Μετά από λίγο είπε:
"Έχω δουλειά. Με χρειάζεστε τίποτα άλλο εκτός από το να αναφέρεστε σε φανταστικές ιστορίες;"
"Όχι, βασικά εγώ θα φύγω τώρα. Δεν θα έρθω μετά το δείπνο. Οπότε θα έχεις το γραφείο ελεύθερο. Δεν θα το μάθω εάν φωνάξεις την Ερμιόνη εδώ." είπε η Σουζάνα και πριν λάβει απάντηση σηκώθηκε και έφυγε.
Του Λούσιους του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. "Ελπίζω όντως να μην μένει εδώ πάνω από μια - δυο ώρες. Δεν θα αντέξω παραπάνω να την ακούω." σκέφτηκε και γύρισε στην δουλειά του.
