Disclaimer: Nog altijd niet. :(
24 december was een gewone dag. Sirius zat te mokken op zijn kamer, Severus had zich in de kerkers
opgesloten, waarschijnlijk puppy's aan het verdrinken in zijn ketels, en ik had me samen met Layla de
zetels toegeëigend.
Het haardvuur brandde, en hoewel het nog maar 5 uur was, stond de maan al aan de hemel. Al bij al, echt zo'n gezellige avond.
In de keuken was Molly Wemel bezig met het kerstmaal, een taak die ik een Layla maar al te graag aan haar overlieten. Buiten het gerinkel van potten en pannen en het geknetter van het haardvuur was het huis doodstil.
Ik was nog volop aan het bekomen van mijn aanval, en dus decoreerde Layla het huis terwijl ik haar instructies gaf. De kerstboom mocht ik wel versieren. Toch fantastisch als je als volwassen vrouw zoveel verantwoordelijkheid krijgt.
Toen de slingers, kerstlichtjes en maretakken over het huis waren verspreid, kwam ik al wat meer in de kerstsfeer. Layla en ik spraken af om Sirius tegen zeven uur, als de meeste gasten zouden arriveren, van de zolder te sleuren. Blijkbaar kwam hij de laatste dagen enkel naar beneden om te eten, wat ik gemist had door mijn half-coma.
Twee uur later klom ik dan ook de trap op, ergerlijk trager dan ik gewend was. De deur van Sirius' kamer stond halfopen en Sirius zat op het bed, met een afwezige blik uit het raam te staren. Zo stil mogelijk naderde ik hem, maar mijn poging was tevergeefs, aangezien hij me al meteen had opgemerkt.
"Wat is er?" vroeg hij me, zijn stem monotoon en zijn ogen levenloos.
"Kom je eten? Het is Kerstmis, nu moet je zeker niet alleen zitten." Hij glimlachte wrang.
"Ik zit liever hier dan tussen mensen die me niet appreciëren." Ik zuchtte en ging naast hem op het bed zitten.
"Ik heb me niet helemaal naar boven gesleept om jouw geklaag aan te horen. Nu je eindelijk vrij bent ga je je toch niet opnieuw opsluiten?" Hij haalde zijn schouders op.
"Trouwens, je moet niet naar de mensen kijken, maar naar het leven. En dat apprecieert jouw zeker, anders zat je hier niet." Ik glimlachte naar hem en legde mijn hand op zijn knie zodat hij opkeek. Ik merkte toen pas op dat hij prachtige grijze ogen had en mo- Stop Jess! Focus! Ik schudde mijn hoofd en hij grijnsde.
"Weet je wat, je hebt gelijk." Hij liep naar de deur en gooide die open. "Voor één avond vergeet ik gewoon wat er allemaal is gebeurt." Nu liep hij de trap af, zijn passen met een nieuwe veerkracht die ik nog niet eerder had gezien. Na enkele seconden keek hij achterom, en zag dat ik een heel stuk achterbleef. Hij keek me vragend aan.
"Sorry, het gaat iets trager bij mij tegenwoordig" snauwde ik geïrriteerd en hij grijnsde opnieuw. Ik schoot hem een kwade blik toe en liep verder met mijn trage slakkengangetje. Sirius zuchtte glimlachend, liep terug naar boven naar me toe en sloeg mijn arm om zijn schouder. Vervolgens liepen we naar beneden, ik op hem steunend, hij breed grijnzend.
Beneden waren net de eerste gasten gearriveerd. Arthur liep naar de keuken, terwijl Charlie en Romeo Wolkenveldt Layla begroetten. Toen ik binnenkwam (Sirius had me verontschuldigend losgelaten in de traphal) glimlachten ze alle drie en Charlie en Romeo wensten me beterschap, terwijl ze me enthousiast omhelsden.
Even later kwam ook Remus binnengewandeld, en Tops' aankomst kwam gepaard met een vallende kapstok en het portret in de gang dat het hele huis bij elkaar gilde.
Tot mijn verbazing verscheen een tijdje daarna Perkamentus, gevolgd door Severus met zijn gezicht op onweer en een beleefd glimlachende Anderling, die hem vooruit duwde. Molly kwam net de keuken uit gelopen en begroette de aanwezige gasten hartstochtelijk.
Iedereen was nog aan het praten omdat het eten pas over vijf minuten op tafel zou komen, en omdat Perkamentus zei dat er nog een gast kwam. Net toen ik langs de linkerkant van de tafel probeerde te lopen, vloog de deur open, en kwam Meneer Spa-glimlach binnen zetten. Nightmare Before Christmas...
Hij keek alsof hij opeens allemaal reacties verwachtte van ons dat we hem enorm hadden gemist en dat we hem bewonderden om zijn prachtige gewaad, maar in plaats daarvan keken de mannen en ik hem woedend aan, en bleven de dames, behalve Tops, stilletjes zwijmelen.
Uit balans gebracht bleef hij aarzelend in de deuropening staan en keek de kamer rond. Zijn blik viel op mij, en ging om de een of andere reden naar een punt boven mijn hoofd. Ik bedacht net dat hij nu echt volledig was doorgedraaid en dadelijk een bijl zou boven halen om ons allemaal om het leven te brengen, toen hij op me afstapte. Ik had nog net tijd om te hem verrast aan te kijken, toen hij zijn hoofd liet zakken en me een kus op mijn wang gaf. Pas toen merkte ik de maretak die een meter boven mijn hoofd in de lucht zweefde.
Ik overwoog om Smalhart een klap te geven, maar toen ik de razende blik op Severus' gezicht zag, besloot ik dat het dat wel waard was geweest.
Wacht even… razende blik? Oh nee, daar gingen we weer… Dat werd weer een maand paranoia.
Ik zuchtte en draaide me om, met mijn rug naar Smalhart, waardoor ik zijn verontwaardigde uitdrukking niet zag.
Molly keek even onbeslist van mij, naar Smalhart, naar Severus en terug naar mij, nam dan toch een besluit en nodigde ons allemaal uit aan tafel.
Het eten was heerlijk, maar iemand moest een hartgrondige hekel aan mij hebben, want aan tafel merkte ik dat ik tussen Severus en Sirius zat. Als ik nog niet had geweten dat ze elkaar niet konden uitstaan, dan wist ik het nu…
"Ik hield vroeger veel van Zwerkbal, weet je", vertelde Sirius me, terwijl hij zichzelf aan nog wat aardappelen hielp.
"Kunnen we zien aan je gezicht", was Severus' opmerking, meegedeeld op een beleefd toontje alsof hij het over het weer had. Ik zuchtte en nam nog een hap van mijn kalkoen.
"Is dit mijn straf? Want echt waar, Severus, het spijt me. Sorry voor wat ik je ooit heb misdaan. Het spijt me dat ik je heb beledigd. Ik beloof je dat ik zoiets nooit meer zal doen. Maar zou je alsjeblieft voor vijf seconden je mond kunnen houden?" Sirius keek ons eerst onderzoekend aan, maar tegen het einde van mijn korte speech grijnsde hij voluit.
"Dat doet me eraan denken", zei Sirius. "Ik weet een manier om je haar op te fleuren, Secretus" Hij leunde naar voren om voorbij mij te raken en gooide een stukje kalkoen naar Severus, dat doel trof.
Ik slaakte een kreetje toen ik de moordende blik op Severus' gezicht zag, en dook snel in elkaar. Sirius had ook zijn bedoeling gezien en dook naast me onder de tafel, waardoor het stukje kalkoen dat Severus had geworpen tegen het achterhoofd van Tops kwam.
Die draaide zich verbaasd om en haar ogen verwijdden zich zo mogelijk nog meer toen ze ons drie zag zitten. Ze aarzelde echter niet en grijnsde terwijl ze de schaal met aardappelen van tafel griste, en die over mijn hoofd heen naar Severus gooide. Die kon het eten maar net ontwijken, waardoor de schaal tegen de muur te pletter sloeg.
De hele tafel viel opeens stil en keek naar de muur, die bedekt was met aardappels en porselein. Enkele seconden later was iedereen in beslag genomen door een groot voedselgevecht. Met uitzondering van Molly Wemel, die ons probeerde uit elkaar te houden, wat tevergeefs was. Pas enkele uren later zakten we allemaal uitgeput op de zetels neer, Molly gillend dat we ergens anders moesten gaan zitten met onze vuile kleren.
"Het is jouw huis niet, als ik het me herinner", vertelde Sirius haar, en nadien zei ze niets meer, maar keek ons enkel nog beschuldigend aan vanuit haar fauteuil.
Ik keek voldaan de kamer rond. Vanuit de zetel tegenover me keek Smalhart me glimlachend aan. Ik glimlachte beleefd terug en keek links van me. Sirius had zijn arm losjes om me heen geslagen en glimlachte ook naar me. Met een voorgevoel keek ik rechts van me, waar Severus me glimlachend aankeek.
Sirius, Severus, Smalhart... Ik voelde me net Salazar Zwadderich.
Ik zuchtte, maar glimlachte ook. Dit zou nog eens een verrassende kerstvakantie kunnen worden…
Jawel, ik ben er weer. Na een lange pauze ben ik weer opgedoken op Fanfiction. Hopelijk zijn jullie blij met dit stukje (maar ik denk van wel, aangezien er toch wat meer Sirius/Jess inzit). Zie het als een laat kerstcadeautje.
Dank aan Jade Lammourgy voor haar hulp en aanmoedigingen, zonder jou zou het nooit lukken! En bedankt aan Emilie D, voor haar geweldig idee.
Geniet nog van de vakantie, en moge uw 2010 vervuld zijn van Harry Potter.
xxx Margot
PS: Voor de info, S3 staat voor Sirius, Severus en Smalhart.
