Hoofdstuk 10

Het duurde niet lang voordat de tweede shard kwam. Een felle bliksemflits raakte de grond. 'Bij het meer!' riep Will. 'Allemaal naar het meer!' Het meer was groot. Ze zochten rond, en uiteindelijk vond Job de shard. Trots hield hij hem omhoog. 'Hebbes!' riep hij blij. Hij rende de trappen op, naar de Brine. Daar deed hij de shard in één van de gaten. Zo werd de shard vernietigd. 'Yes!' riep Job blij. Hij liep terug naar Will en de anderen. 'Nu nog de derde shard', zei Will. Ze liepen naar beneden, en gingen de smalle brug over. Het werd al langzaam avond. 'We kunnen beter gaan slapen', zei Will. De anderen stemden daar mee toe en begonnen hun tenten op te zetten. Will zou de eerste wacht houden. De anderen waren aan het slapen, terwijl Will voor zijn tent rond keek, of hij een zwarte rookpluim zag. Hij dacht aan Luke, Josh, Jack, Danny en Mart. Hij was zo blij toen hij ze zag. Het liefst wilde Will nu dood zijn. Dan was hij bij Luke, Josh en de anderen.

Het werd een lange nacht. Will was na een halfuur Daaf gaan wekken, om die de wacht te laten houden. Zo ging het steeds door; Daaf wekte weer Alex en die weer iemand anders. Zo ging het door tot het ochtend was.

Will rekte zich even uit. Gapend kwam hij zijn tent uit gekropen. Hij zag Remco voor zijn tent zitten. Hij moest de laatste wacht doen. 'Goedemorgen, Remco', zei Will. 'Goedemorgen', antwoordde Remco. Slaperig begon Will zijn tent af te breken. De anderen werden ook wakker, en even later waren ze weer op pad. Ze stonden bij de kust, langs het grote meer. Het was middag. Will keek in het water. Hij zag zichzelf en de anderen. Hij bleef kijken, toen zag hij iets dat hem niet eerder was opgevallen; een zwarte rookpluim die langzaam op hen afkwam. 'Rennen!' riep hij. De anderen keken om en zagen de rookpluim ook. Ze renden allemaal een andere kant op. Will rende naar boven, naar de Brine. Daar stonden de anderen ook. 'Waar is Job?' vroeg Will, toen hij merkte dat Job miste. 'Volgens mij ging George of Herobrine achter hem aan', zei Alex. Hij had het nog niet gezegd of Job kwam naar boven. 'Ren…', zei hij en viel dood neer. De anderen schrokken; achter Job zweefde een zwarte rookpluim. Herobrine of George gooide een grote bom bij de Brine. Ze wisten dat die niet vernietigd kon worden, maar zij konden wel dood gaan door de bom. Ze vluchtten weg. Voor Will was er geen uitweg meer. Hij stond op een kleine brug. Achter hem lag niets en voor hem lag de bom die elk moment af kon gaan. Hij had maar één keus; naar beneden springen. Hij deed zijn ogen dicht en sprong. 'Nee!' hoorde hij Sylvia en Remco nog roepen, maar het was al te laat. Will deed zijn ogen open en zag het water duizelingwekkend snel dichterbij komen. Hij plonsde erin. Het deed pijn, maar hij had het gered. Boven hem hoorde hij een enorme knal. Hij hoopte dat de anderen weg hadden kunnen komen. Uitgeput zwom hij naar de kust. Hij klom langzaam op het land. Hoestend en proestend kwam er nog wat water uit zijn mond. 'Will!' riep Sylvia. Ze kwam samen met de anderen aanrennen. 'Bij Notch! Je leeft nog!' Will glimlachte even. 'Even een minuut stilte voor Job', zei hij. De anderen vonden het goed, en ze waren een minuut lang even stil. 'We moeten weer verder', zei Daaf, na de minuut. Het was een vervelende tocht over het pad. Ze waren hier nog niet geweest. Ze schrokken op van een enorme knal. Een bliksemschicht raakte in de verte de grond. 'We moeten erheen', zei Will. 'Daar is Herobrine weer!' riep Remco. Achter hem zweefde een zwarte rookpluim. Hij ging op de achterste af, en de achterste was Sylvia. 'Sylvia! Kijk uit!' riep Will. Sylvia kon nog net met haar strijdbijl de slag van George of Herobrine pareren. Herobrine haalde uit met zijn strijdbijl en raakte Sylvia in haar arm. Ze schreeuwde van de pijn. Herobrine was van plan de slag af te maken, maar ineens werd Will boos. Hoe durfde die Herobrine haar aan te vallen! Met een woedende kreet stortte hij zich op Herobrine.


Ik heb dit verhaal eigenlijk meer voor mijzelf geschreven, om later terug te lezen, maar redenen tot verbetering zijn altijd welkom!

Writer's Note: Ik heb zelf alle personen verzonnen (behalve Herobrine, die eigendom is van Minecraft). Dit verhaal is gebaseerd op de Minecraft minigame van The Hive MC: The Herobrine. The Retreat en The Fairground zijn twee mappen in de minigame. Ik bezit dus niets, behalve de personen in dit verhaal.

Ik hoop dat je genoten hebt, en bedankt voor het lezen!