Hoi, ik heb een tijdje niet geupdated, ik weet eigenlijk niet waarom XD

Ik bezit de rechten niet van Inazuma eleven (go)!

'Echt zo leuk dat je blijft slapen Fuu!' Zegt Lola vrolijk. De vriendinnen zijn net klaar met eten. Nu zijn ze op Lola's kamer, Felix en Chloe zijn ook hun slaapspullen halen. Met ze allen gaan ze daar vanavond slapen. De anderen drie zijn in Lola's kamer.

Fuu's moeder en Izumi vinden het allebei goed dat Fuu blijft slapen. 'Moet je nog naar huis toe voor je spullen?' Vraagt Kairi. Fuu schut haar hoofd. 'Hoeft niet, heb alles al voor morgen. Ik heb alleen geen pyjama en tandenborstel.' Zegt ze. 'Die kan je wel van ons lenen hoor.' Zegt Lola.

Dan komen Felix en Chloe ook binnen gelopen. Ze trekken allebei een matras met zich mee. Ze leggen het matras op de grond. 'Kairi moet je niet ook je matras pakken?' Zegt Felix. 'Oh ja! Kom Fuu, dan halen we ook meteen de jouwe.' Zegt Kairi, zij en Fuu lopen de kamer uit. Ze lopen de gang door naar het einde van de gang, daar blijven ze staan voor een donkerblauw

geschilderde houten deur. 'Kom je? Hier is het.' Allebei gaan ze Kairi's kamer binnen. De kamer is ongeveer even groot als die van Lola, alleen is deze een stuk rommeliger. 'Wow.' Zegt Fuu. Kairi moet lachen. 'Wat is er? Had je al die troep niet verwacht dan?' Zegt ze. 'Nou, eh.. Niet echt.' Zegt Fuu. 'Maar waar kan ik een matras pakken?'

Kairi denkt even na. 'Je kan die wel pakken in de kamer hier tegenover.' Zegt ze. 'Oké.' Fuu loopt Kairi's kamer uit.

Kairi hoort buiten stemmen. Ze Loopt naar het raam toe en ziet Taiyou en Yukimura naar het huis toe lopen. 'Jullie zijn te laat! We hebben al gegeten!' Roept Kairi uit het raam. Verbaasd kijken de twee jongens omhoog naar het raam. Kairi loopt weg, naar Fuu toe. Dan bedenkt ze zich plotseling wat. Met een meisjesachtige giechel loopt ze weer naar het raam toe. 'Hé Yukimura, Fuu blijft vanavond slapen hè. Wat vind je daarvan?' Roept Kairi. Yukimura kijkt haar niet begrijpend aan. 'Wat bedoel je?' Roept hij omhoog. Taiyou grinnikt een beetje. 'Je snapt er helemaal niks van hè?' Zegt hij. De twee jongens praten nog even door, dan gaan ze het huis binnen.

Kairi doet het raam weer dicht en loopt naar haar bed toe. Eerst haalt ze het kussen en de lakens er vanaf. Ze pakt het matras, met een klein beetje moeite van het bed af en trekt met zich mee naar Lola's kamer. Dit ziet er vast ontzettend idioot uit. Denkt Kairi bij zichzelf.

In Lola's kamertje legt Kairi haar matras naast die van Chloe. Fuu komt er ook aan met haar matras en legt die weer naast die van Kairi. Ze ploft neer op haar matras. 'Zo, wat nu?' Vraagt ze.

'Kussens, lakens, pyjama enzo halen denk ik.' Zegt Felix. 'En ook zoetigheid, zak lampen, en we gaan ook karaoke doen hè!' Vult Lola aan. 'Oh nee.' Zegt Chloe zachtjes. 'Kom op, karaoke avond is leuk! En je kan hartstikke goed zingen Chloe!' Zegt Kairi. Chloe glimlacht een beetje. 'Vind je?'
Felix trekt plotseling een zeer ernstig gezicht. 'We gaan elkaar toch niet opmaken? Ik haar dat echt!' Zegt ze. Twee seconden is het stil. Dan schieten haar vriendinnen in de lach, Felix zelf ook.

Na zo'n drie minuten als iedereen uitgelachen is en op adem gekomen is zegt Felix op een serieuze toon: ' Ik meen het, we gaan dat toch niet doen?'
'Nee, rustig maar. We zullen je sparen.' Zegt Fuu.

'Zullen we onze spullen dan maar gaan pakken?' Zegt Chloe. 'Oké, maar mag ik van een van jullie een pyjama lenen? Mijne ligt nog thuis.' Zegt Fuu.
Chloe glimlacht. 'Tuurlijk! Je mag er wel eentje van mij lenen!'

De komende tien minuten rennen de meisjes door het hele huis heen, opzoek naar spullen die ze eventueel zouden gaan gebruiken, alsof ze een lange reis gingen maken.

'Welterusten!' Zeggen Chloe en Kairi tegen Yukimura, Taiyou en Izumi die in de woonkamer zitten. 'Gaan jullie nu al slapen? Het pas negen uur.' Zegt Taiyou een beetje verbaasd. 'Ja we hebben een soort meidenvond weetje, dus absoluut niet de kamer binnen komen oké?' Zegt Kairi. Yukimura en Taiyou kijken elkaar aan met zo'n jongensblik die niemand van de aanwezigen in de kamer begrijpt. Izumi heeft een serieuze blik op haar gezicht staan. 'Jullie gaan niet te laat slapen hè, morgen is een gewone schooldag hoor.' Zegt ze. Ze kijkt de meisjes een voor een eventjes aan. 'Jaja tante, rustig maar.' Mompelt Kairi. Izumi kijkt haar streng aan. Chloe glimlacht zo lief als ze kan. 'Geen zorgen Izumi, we gaan heus niet te laat slapen. We weten dat we morgen naar school moeten. Geloof mij maar.' Zegt Chloe. Met een lieve, verlegen blik kijkt ze Izumi aan.

'Oké dan Chloe, en,' Izumi draait zich om naar Taiyou en Yukimura, ' jullie gaan geen rare dingen uithalen, begrepen?' De twee jongens knikken. 'Welterusten.' Zegt Kairi, zij en Chloe lopen snel de kamer uit en gaan naar boven toe. 'Om tien uur gaan jullie slapen!' Roept ze naar de meisjes.
Felix, Lola en Fuu hebben al hun pyjama aan getrokken. Felix's pyjama is een zwart met rode en gele broek, en een rood shirt. Lola's pyjama is een kort wit broekje met een roze shirt. Fuu heeft een witte met broek en een gifgroen t-shirt aan. 'Ik ga even mijn pyjama halen.' Zegt Kairi ze loopt de kamer weer uit. Chloe heeft die van haar al in Lola's kamer liggen en trekt die snel aan. Haar pyjama is een lila japon die tot over haar knieën komt. 'Wat zullen we als eerste gaan doen?' Vraagt Lola. 'Ik zeg karaoke, dan zijn we er maar vanaf.' Zegt Fuu. Felix knikt. 'Oké, wie gaat als eerste?' Vraagt Fuu. Hopelijk ik niet. Denkt ze bij zichzelf. 'Felix!' Zegt Kairi ze komt de kamer binnen gelopen en doet de deur achter zich dicht. Kairi's pyjama is een broek met blauw en witte strepen en een wit t-shirt. 'Nee, waarom moet ik nou weer als eerste?' Zegt Felix ietwat geïrriteerd. 'Jij kan goed zingen.' Zegt Lola. Felix slaakt een diepe zucht. 'Best, wat moet ik zingen?' Vraagt ze. 'Safe and Sound van Taylor Swift?' Stelt Kairi voor. 'Nee, die liedjes van Taylor zijn allemaal slijmerig en over liefde. Echt saai.' Zegt Felix. Kairi kijkt haar vriendin boos aan. 'Het zijn geen slijmerige liedjes!' Zegt ze verontwaardigd.

'Jawel, ik ga het niet zingen, Chloe zing jij het maar.' Zegt Felix. Chloe kijkt een beetje verbaasd. 'N-nee, ik ga echt niet zingen!' Zegt ze. 'Kom op Chloe, je kan het super goed!' Zegt Lola. Chloe denkt even na. Dan zegt ze zachtjes: 'Oké, maar niet gaan lachen hè?' Lola staat op en pakt haar mobiel, een iPhone, en zoekt de tekst van Safe and Sound op. 'Asjeblieft.' Ze geeft haar mobiel aan Chloe. Met trillende handen pakt zij de mobiel aan. Lola gaat weer zitten. Chloe ademt diep in en gaat staan 'Daar gaat ie dan.'
Chloe begint te zingen.

I remember tears streamin' down your face
When I said I'd never let you go,
When all those shadows almost killed your light
I remember you sayin 'don't leave leave me here alone'
But all that's dead and gone and passed tonight

Just close your eyes
The sun is going down
You'll be alright
No one can hurt you now
Come morning light
You and I'll be safe and sound

Don't you dare look out your window
Darlin' everything's on fire
The war outside our door keeps raging on
Hold onto this lullaby
Even when the music's gone
Goooooooonnnnneeee...

Just close your eyes
The sun is going down
You'll be alright
No one can hurt you now
Come morning light
You and I'll be safe and sound

Ooh, ooh, oh, oh, oh, oh, oh,
Ooh, ooh, oh, oh, oh, oh

Just close your eyes
You'll be alright
Come morning light,
You and I'll be safe and sound

Ooh, ooh, ooh, ooh,
Ooh, ooh, ooh, ooh,
Ooh, ooh, ooh
Oohhh.

Als Chloe klaar is met zingen zijn haar vriendinnen nog in een soort trance. 'D-Dat was zo mooi...' Zegt Fuu zachtjes. Chloe bloost. 'Chloe je moet echt meedoen aan een talentenjacht of zoiets, je bent echt geweldig goed!' Zegt Kairi. Lola knikt enthousiast. 'Chloe, je hebt talent doe er wat mee.' Zegt Felix. Ze staat op en slaat een arm om haar vriendin heen. 'Vinden jullie me echt zo goed dan?' Vraagt Chloe zacht. Van al die complimenten wordt ze ontzettend verlegen. 'Ja, beloof je ons dat je er wat mee gaat doen?' Antwoordt Fuu. 'Je moet het natuurlijk wel leuk vinden...' Zegt Lola. Chloe kijkt haar vriendinnen een voor een aan. 'Oké, als er ooit zo'n talentenshow is, doe ik er aan mee!' Zegt ze plotseling vol zelfvertrouwen. 'Goed zo! Misschien is er eentje op school. Ik ga het morgen meteen checken.' Zegt Lola. 'Eh... Oké.' Mompelt Chloe.

'Wil iemand anders nog zingen?' Vraagt Felix. Onverschillig halen de andere meisjes hun schouders op. 'Oké, dat is wel duidelijk denk ik... Wat nu?' Zegt Fuu. Lola begint te lachen. 'Nu, komt het leukste!' Zegt ze. Niet begrijpend kijken haar vriendinnen Lola aan. 'Oh nee...' Zegt Kairi.

Dan wordt er op de deur geklopt. Felix loopt naar de deur toe. 'Wat is er?' Vraagt ze. Izumi staat in de deuropening. 'Het is nu bijna half tien, dus ga zo maar slapen.' Zegt ze. 'Zó vroeg?' Vraag Lola verbaasd. 'Normaal gaan we rond tien uur slapen!' Zegt Lola. 'Oké, tien uur dan, maar echt niet later. Slaap lekker allemaal en geen rare dingen doen hè?' Zegt Izumi, dan loopt ze de kamer uit.

'Tijd voor truth or dare!' Roept Lola uit. 'Oh nee.' Zegt Kairi weer. 'Je valt in herhaling weetje.' Zegt Felix. 'Dus?'
'Oké, dan doen we wel, doen, durf of de waarheid.' Zegt Lola lachend.
'Zullen we dat gewoon niet gaan doen, ik haat dat spel.' Zegt Fuu. Lola kijkt diep teleurgesteld, maar ze gaat uiteindelijk toch akkoord. De vriendinnen kletsen een beetje verder over koetjes en kalfjes.

~ Twee uur eerder ~

'K-Kaito?' Zegt Shindou voorzichtig. Hij kan het gewoon niet geloven dat deze jongen als het ware zijn beste vriend is/was. 'Ja.' Zegt Kaito. Hij glimlacht naar zijn vriend, op een kinderlijke manier. Shindou staat hem een beetje aan te gapen, iets wat hij normaal nooit zou doen. 'Takuto, lieverd je mond staat open.' Zegt Shindou's moeder. Shindou schrikt. Een dienstmeisje komt binnengelopen met een schaal waarop wat eten ligt. Voorzichtig zet ze het op tafel. 'Dank je.' Zegt Shindou zachtjes. Het dienstmeisje glimlacht en loopt dan snel weer weg.

Tijdens het eten lacht Shindou veel met Kaito, ze vertellen elkaar over het dagelijks leven, hun vrienden, voetbal en andere interesses.
Shindou voelt zich een beetje schuldig dat hij nooit meer contact heeft gezocht met Kaito, maar aan de andere kant is hij ook een beetje boos op Kaito, omdat Kaito's vrienden zijn team een soort van hebben afgeslacht.
Na het eten blijft de familie Miyagi nog even. Shindou en Kaito besluiten om nog maar even naar buiten te gaan.

Ze staan nu buiten op straat en lopen door het stadje. Allebei zijn ze diep in hun eigen gedachten verzonken.
'Shindou?' Zegt Kaito. Shindou kijkt op. 'Er is iets wat ik je wil vragen...' Ergens diep binnen in Shindou, zegt zijn irritante, niet zo serieuze zelf: "Hij gaat je nu eindelijk zijn eeuwige liefde voor je verklaren." Die gedachte schudt Shindou snel uit zijn hoofd. Dat is het vast niet denkt hij.

'Wat is er dan Kaito?' Vraagt Shindou. 'Nee, laat maar. Het is niks... Gewoon. Laat maar.' Zegt Kaito snel. 'Kom op zeg gewoon, ik ben toch je vriend?' Zegt Shindou op een rustige toon. Kaito negeert die vraag en gaat over op een ander onderwerp. 'Dus je speelt nog steeds piano?' Vraagt hij. Shindou knikt. Waarom wilt hij niet gewoon zeggen wat er is?

'Hé, die aanvoerder Tenma, die woont toch hier in de buurt?' Vraagt Kaito. 'Ja, hij woont aan het eind van de straat.' Antwoordt Shindou. Waarom wilt Kairo dit weten?
'Oké, maar laten we maar eens terug gaan naar jouw huis, het is toch wel weer tien minuten lopen.' Zegt Kaito. 'Ehm,oké.' Zegt Shindou.

~ Terug naar onze grote vriendinnen XD ~

Kairi ziet op de klok dat het bijna elf uur is. Wat gaat de tijd snel. Denkt ze. Het afgelopen uur hebben de vriendinnen een beetje gekletst, gelachen en wat spelletjes gespeeld. Er was niet veel bijzonders gebeurd. Chloe gaapt, ze ziet er best moe uit. Vind Kairi. Kairi moet ook gapen als ze Chloe dat ziet doen. Het is vreemd, als iemand gaapt doe ik dat ook altijd automatisch. Denkt Kairi.

Felix staart een beetje uit het raam. Ze wilt het niet toegeven, maar ze is moe. Felix kijkt naar haar vriendinnen. Die lopen ook te steeds te gapen. Alleen Lola lijkt nog helemaal honderd procent wakker.
'Jullie gaan me toch niet vertellen dat jullie nu al moe zijn?' Zegt Lola. 'Ben jij niet moe dan?' Vraagt Fuu, een beetje verbaasd dat Lo nog helemaal klaarwakker is. 'Neh, een beetje!' Zegt Lola.

'Laten we maar gaan slapen, voor we slapen is het toch alweer een uur verder.' Zegt Kairi. De anderen knikken. Chloe staat op en klikt op het lichtknopje, het is nu compleet donker in de kamer. Chloe loopt om haar heen tastend terug naar haar matras en gaat liggen. Het is een tijdje stil, totdat, zoals gewoonlijk Lola, de stilte verbreekt. 'Is een van jullie bang in het donker?' Vraagt ze fluisterend. Ze is een al een beetje aan het donker gewend en kan de contouren van haar vriendinnen zien.

'Ik ben soms bang in het donker.' Biecht Kairi op. Felix grinnikt om dit. 'Wat?' Kairi gooit haar kussen recht in Felix's gezicht. 'Hé!' Roept Felix uit. 'Ssst!' Sist Fuu vrijwel meteen. 'Wat zij gooit dat kussen in me gezicht!' Zegt Felix geagiteerd. 'Kairi, zeg sorry.' Zegt Chloe zachtjes. 'Sorry Felix, ik was gewoon een beetje geïrriteerd om je reactie.' Verontschuldigt Kairi zich, ze zucht lichtjes. 'Waarom ben je dan bang in het donker, er zit heus geen monster onder je bed hoor!' Fluistert Fuu. Alle vijf moeten ze wel een beetje lachen. 'Dat weet ik ook wel hoor. Maar soms heb ik gewoon een beetje teveel fantasie!' Fluistert Kairi. 'Je hebt nooit vertelt dat je bang was in het donker!' Fluistert Felix.

'Heus niet altijd hoor, eigenlijk alleen vlak na een enge horrorfilm en spookverhaal.' Fluistert Kairi terug.
'Maar je kijkt best vaak dat soort films.' Fluistert Chloe zachtjes, nog zachter dan de anderen, maar nog wel hoorbaar. Kairi lacht een beetje. 'Klopt.' Fluistert ze.

Er valt alweer een stilte, deze keer duurt ie wat langer.
Alle vijf zijn ze al bijna in slaap gevallen. 'Slaap lekker allemaal.' Fluistert Kairi. 'Welterusten.'
'Jullie ook.'

Fuu slaapt vrijwel meteen, ze heeft niet echt in de gaten gehad hoe moe ze eigenlijk wel niet was. Tja, met al die voetbal training die ze nu heeft. Fuu had op Raimon nooit echt veel vriendinnen gehad, daarvoor, voor ze verhuisden zeker wel, maar hier? Naja, ze was er nooit echt mee bezig geweest. Waar zat ze dan met haar hoofd? Ach war boeit niet verder, denkt Fuu. Ze heeft nu vier super aardige vriendinnen en die zou ze voor niks of niemand willen inruilen. Fuu draait zich om en probeert in slaap te komen, dat lukt, uiteindelijk.

Het is inmiddels kwart over twee 's nachts, Felix kan zich niet meer herinneren dat ze nog in slaap is gevallen. Ze loopt maar te denken en te denken. Haar moeder zou zeggen dat ze niet zo zou moeten tobben. Tobben, als klein kind lachte Felix vaak om dat soort woorden, haar moeder gebruikte ze vaak. Felix slikt, ze heeft een brok in haar keel. Ze probeert niet aan haar moeder te denken. Voor ze het zelf in de gaten heeft, druppelt er een, door het maanlicht dat door het raam naar binnen schijnt, zilverkleurige traan. Ik huil niet, ik huil niet. Ik ben geen kleinkind. Blijft Felix maar tegen zichzelf mompelen. Een paar minuten blijft ze doodstil liggen, ze probeert de slaap te vatten, maar het lukt niet echt. Felix gaapt, ze is moe. Maar dat slapen lukt gewoon echt niet. Felix besluit om op te staan, natuurlijk wel voorzichtig, want haar vriendinnen moeten niet wakker worden. Felix loopt op haar tenen naar het raam toe. Ze opent her voorzichtig, want als het kraakt kunnen een van haar vriendinnen nog weleens wakker worden.

Felix ademt de frisse avondlucht in. Ze kijkt omhoog naar de sterren. Hier in Japan zijn er veel meer te zien dan in Nederland. Ook al zijn beide landen volgebouwd met huizen en andere gebouwen.

Felix blijft een tijdje uit het raam staren. Eigenlijk heeft ze best wel heimwee naar huis. Niet naar Nederland, maar naar haar familie. Ik ga ze morgen bellen en misschien kunnen ze ook nog Skypen na schooltijd. Ja, dat zou heel leuk zijn.

Oké, dit is vreemd, waarom ben ik opeens zo soft, ik ben Felix. Stoere, ondoordringbare Felix. Ik houd van rockmuziek en boogschieten. Ik ben geen klein meisje dar huilt om ieder klein wissewasje. Felix zucht, is ze nou in discussie met zichzelf?

Plotseling hoort ze achter haar wat bewegen , Felix draait zich om. 'Felix?' Fluistert Chloe zachtjes. Chloe kijkt op de klok, het is rond half twee 's nachts. Waarom slaapt Felix niet? Vraagt Chloe zich af. Kan ze niet slapen dan?

'Eh.. Hoi Chloe.' Zegt Felix, ze voelt dat haar ogen nat zijn van de tranen. Chloe mag haar zo niet zien. Felix veegt snel de tranen uit haar ogen. Chloe staat op en rekt zich uit. 'Felix, wat is er?' Vraagt Chloe zacht. Met een bezorgde blik kijkt Chloe haar vriendin aan. Ze loopt naar Felix toe. Chloe ziet dat Felix's ogen nat zijn, ze glimmen. Zelfs nu Felix de tranen heeft weggeveegd kan je ze nog wel zien als je oplettend bent. 'F-Felix, wat is er?' Vraagt Chloe, ze is nu echt bezorgd, nog nooit heeft ze Felix zien huilen. Felix zegt niks, ze staart naar de grond. Dat is alles. Chloe pakt Felix's hand. Felix kijkt op. Chloe glimlacht . Door het licht dat naar binnen schijnt lijkt Chloe net een soort engel. 'Je kan me alles vertellen Felix, ik ben je vriendin.' Fluistert Chloe. Felix zucht, het is een diepe zucht. Chloe kijkt eventjes afwachtend naar haar vriendin. Dan zegt ze: ' Kom op, vertel het maar, alles wat je dwars zit. Het blijft tussen ons, beloofd!' Felix kijkt Chloe aan, recht in haar haar ijsblauwe ogen. Dan barst er iets, diep binnen in Felix. 'Heb ik je ooit verteld dat ik een oudere broer had?' Vraagt Felix. Chloe schudt haar hoofd. 'Nou ehm... Je hebt vast weleens over hem gehoord, hij zat op dezelfde school als wij in Nederland.' Verteld Felix, duidelijk met enige moeite. 'W-Wat was er dan met hem?' Waagt Chloe te vragen. 'Hij werd gepest, gepest omdat, omdat...' Felix begint te huilen de tranen stromen over haar wangen. Chloe slaat een arm om haar vriendin heen. 'Vertel het maar.' Fluistert ze. 'Hij was te dik, dat vonden sommige. Maar daardoor werd hij dus gepest, heel erg zelfs. En toen, toen heeft hij...' Felix knijpt haar ogen dicht. 'Toen heeft hij zelfmoord gepleegd!' Schreeuwt Felix bijna. 'Oh Felix...' Veel woorden heeft Chloe niet nodig om haar vriendin te begrijpen, zij weet meer dan ieder ander hoe het is om iemand van je houd te verliezen. 'Weetje, wat nog het ergste is, ik... Ik was erbij toen hij dat deed en ik deed niets om hem te helpen! Ik stond daar maar, ik snapte eerst niet wat hij wilde doen. Toen ik het door had, toen, toen was het al gebeurd.' Zegt Felix, het is overduidelijk dat ze zich heel schuldig voelt. 'F-Felix, je hoeft je niet schuldig te voelen, het is goed dat je dit hebt verteld.' Fluistert Chloe. 'Weetje, doordat ongeluk werd ik onzeker,maar ik verborg het voor iedereen zelfs voor mijn familie en jullie.' Zegt Felix. 'Onzeker?' Fluistert Chloe, zij is hier het hier het verlegen, onzekere meisje, niet Felix. ' d-Dat is negens voor nodig Felix, je bent hartstikke goed dat je dit verteld.' Felix glimlacht. Zij en Chloe kijken naar hun vriendinnen. Fuu ligt met hoofd onder haar kussen, Kairi heeft de dekens weggeschopt en ligt met haar benen hoog opgetrokken en Lola, die ligt met haar arme gespreid in de wijde,ook zij heeft de dekens weggeschopt. Het is een grappig gezicht. 'Ik ben blij dar ik je dit heb verteld Chloe, je bent een echte vriendin! Ik voel me een stuk lichter...' Zegt Felix zacht. 'Ik ben ook blij dat je me dit hebt verteld, maar misschien moet je het ook aan hen vertellen, ooit.' Zegt Chloe.
Felix knikt. 'Ik vertel het ze, ooit. Chloe, laten we maar gaan slapen.' Zegt Felix, ze gaapt. Chloe knikt. Allebei sluipen ze terug naar hun matras. Vrijwel meteen valt Felix in slaap, een diepe slaap.

en hoe was dat? dit is zekerweten het langste hoofdstuk tot nu toe :p

vertel me asjeblieft wat ik beter/anders kan doen! Al het advies is welkom :)

nu wens ik jullie allemaal een heeeel leuke vakantie! Denk dat ik deze vakantie nog wel update...