A/N: Privjet!
Sorry. Geniet.

Zomervakantie – 20 Juli

Ik kuste mijn weg van Mike's nek naar zijn oor en beet zachtjes in zijn oorlel. Hij siste en ik kuste langzaam van zijn oor, over zijn harde kaak, naar zijn mond en nam zijn onderlip in mijn mond. Ik zoog er zachtjes op en mijn handen dwaalden over zijn gespierde buik en naar boven, en-

"Bellaaaah", kreunde Mike, "niet nu! We moeten gaan!"

"Hmmm…." Ik zuchtte, maar zwichtte. Het was tijd voor de jaarlijkse 'Familie Newton'-barbecue, en omdat ik Mike's vriendin was moest ik ook mee.

Oh jee…

Ik ben nooit écht aan zijn ouders voorgesteld. Zijn moeder, Karen, kende me immers al omdat ik voor haar werkte in de buitensportzaak die ze in bezit had en zijn vader was nooit thuis. Hij was altijd op zakenreis, en daarom heb ik hem nog nooit ontmoet.

Vandaag zou daar verandering in brengen.

Ik was vandaag bij Mike blijven slapen zodat ik er de hele dag zou zijn, en er waren al een aantal familieleden binnengekomen, maar ik durfde nog niet naar beneden te gaan en leidde mezelf af met Mike.

Charlie vond het nooit erg als ik bij Mike bleef logeren, wat dus heel anders was dan toen ik nog met Edward had. Na de geweldige nacht na het Gala bleef Mike regelmatig bij mij slapen en ik bij hem. We hebben met Charlie wel het ongemakkelijke 'Bloemetjes en bijtjes'-gesprek gehad, maar verder respecteerde hij ons en heeft hij geen vragen meer gesteld.

"Bellaaah", kreunde Mike nog een keer, "ik vind wat je nu aan het doen bent heel fijn, maar ik wil je voorstellen aan mijn familie, en dat lukt niet als we op mijn kamer zitten!"

Ik ging op mijn hurken voor Mike zitten en keek naar het deken dat op zijn bed lag. Het patroon waren allemaal zwarte, grijze en rode lijntjes en in volgde er een aantal met mijn wijsvinger.

"Mike," begon ik zachtjes, "Ik durf niet." Ik keek hem recht in zijn blauwe ogen en gelijk weer naar beneden. "Ik ben bang dat jouw familie me niet mag, of dat ze me niet goed genoeg vinden voor jou, en ik vind het allemaal gewoon heel eng dat ik nu zo veel mensen ga ontmoeten."

Mijn vriendje zuchtte zachtjes en tilde mijn hoofd een beetje op met zijn wijsvinger onder mijn kin, en ik keek weer in zijn ogen. Hij gaf me een zachte kus op mijn lippen en fluisterde zachtjes in mijn oor.

"Bella, hoe kunnen ze niet van jou houden? Je bent een geweldige persoon, en je maakt mensen vrolijk door alleen al bij de in de buurt te zijn! Je bent lief, slim, en ongelofelijk mooi. Maak je maar geen zorgen, want je kan geen slechtere indruk op ze maken als wat Jessica deed vorig jaar! "

Na zijn woorden lachte ik een beetje. Mike had mij, nadat hij me had uitgenodigd, verteld over het desastreuze familiefeest van vorig jaar. Hij had toen met Jessica, en het lukte haar niet van de mannen op het feest af te blijven. In plaats van dat ze klef en lief was met Mike heeft ze geprobeerd verschillende Newtons te zoenen en in bed te krijgen. Toen ik dit hoorde schoot ik al in de lach, maar Mike kon een aantal van de gevallen nog met veel details beschrijven. Zo was er bijvoorbeeld neef Kevin. Toen Jessica hem zag rende ze naar hem to en besprong ze hem met de intentie hem te zoenen. Kevin schrok zich natuurlijk kapot –dat zou ik ook doen: stel je voor dat een enge kauwgomkauwende feeks op je af komt rennen!- en duwde haar op de grond. Jessica zag dit als een uitnodiging en probeerde Kevin's broek los te maken, terwijl de hele familie verbijsterd stond te kijken en Kevin probeerde de gemanicuurde vingers van Jessica los te wurmen.

Ik was wel heel benieuwd naar Kevin, vooral na dit verhaal!

Ik giechelde en Mike pakte mijn hand om me van zijn bed af te trekken. Toen ik stond keek ik nog even in de spiegel en raakte meteen in paniek.

"Mike! Zijn deze kleren wel goed?" Ik keek naar de bloedrode blouse en de zwarte spijkerbroek die ik aanhad. Ik kamde mijn haar met mijn vingers en probeerde mijn kleren perfect te doen. Mike deed zijn arm om mijn middel en omhelsde me.

"Lieverd, je zit er perfect uit. Maak je nou maar geen zorgen, dan gaan we naar beneden, oké?" Ik knikte en liet me door Mike naar de woonkamer leiden. Vlak voordat we bij de deur waren zag ik Karen ineens en ze liep snel naar ons toe. "Oh, Bella, Mike, goed dat ik jullie nu even zie! De helft van de familie is er al, en een aantal zit in de tuin te kletsen en te drinken, en de anderen zitten in de woonkamer. Bella, maak je geen zorgen, ze gaan dol op je zijn!"

Ik bloosde en Mike kneep geruststellend in mijn hand. Ik glimlachte naar hem en bedankte zijn moeder. Samen, hand-in-hand, liepen we de woonkamer in. Er zaten zo'n 7 mensen, en allemaal met blond haar. Sommigen hadden krullen, sommigen stijl haar, en sommigen wit of grijs haar, maar het was duidelijk dat dit Mike's vader's kant van de familie was; Karen blondeerde immers haar haar.

Ik voelde me direct weer nerveus, als enige brunette, maar ineens was het stil en zagen Mike's familieleden ons. Ik bloosde door al de aandacht en kroop dicht tegen Mike aan. Toen ik omhoog keek zag ik dat Mike glimlachte en ik volgde zijn blik.

In de hoek, vlak bij de deur, stond een jongen van een jaar of 15, met rossig, blond haar, en het leek alsof hij van de aardbodem wilde verdwijnen. Ik vroeg me af waarom hij zo keek, maar toen klikte het ineens.

"Hoi Kevin," zei ik met een vriendelijke glimlach op mijn gezicht. Hij keek me verbaasd aan en stotterde, "J-Jij bent t-toch niet Jessica?"

Ik barstte in het lachen uit en liep rustig, met een uitgestrekte hand naar hem toe.

"Hoi Kevin, ik ben Bella", stelde ik me voor. Met een trillende hand schudde hij de mijne en fluisterde "jij hebt ook bruin haar, maar je bent mooier".

Mike stond achter me en sloeg zijn armen om me heen zodat zijn handden op mijn buik rustten. "Ja," zei hij, "en ze is helemaal van mij." Hij kuste me boven op mijn hoofd en Kevin knikte met zijn hoofd.

"Ik ga naar buiten", zei hij, en hij liep snel weg.

Mike fluisterde in mijn oor "Kevin vindt je al mooi, nu kijken wat de rest van de familie van je vindt."

Ik ben netjes aan iedereen voorgesteld en volgens Mike was zijn familie gek op me.

Toen de barbecues warm waren gingen Mike's vader, Kevin's vader en Karen's broer allemaal om één bbq staan en het vlees verzorgen. Toen ik nét een hamburger had gekregen keek ik naar de rand van de tuin, die aan het bos grensde, en zag ik een flits van iets wits met brons.

Wacht.

Wit lijf, groene kleren, brons haar?

Is dat niet…

Ik stopte meteen eraan te denken en liep naar Mike toe om mijn hamburger op te eten. Zo af en toe gaven we elkaar eten en ik genoot er heel erg van.

Af en toe dacht ik weer een vlaag brons te zien, en op een gegeven moment was ik het zat. Ik keek goed om me heen en zag dat niemand aandacht aan me besteedde, en ik glipte het bos in. Na een paar honderd meter kon ik de tuin niet meer zit en zei ik, met het volume waarmee een normaal persoon praat, "Edward? Ben jij dat?"

Ik hoorde wat geritsel achter me en draaide me snel om. Een klein zwijntje kwam uit de bosjes gekropen.

Hmmm, een varkentje. Waar doet me dat aan denken?

Varken, feestvarken? Oh! Het is 20 juli! Edward is jarig!

Toen ik al een tijdje alleen in het bos stond fluisterde ik "Gefeliciteerd" en liep ik terug naar de tuin.

Daar aangekomen kwam Mike meteen naar me toe lopen en vroeg me waarom ik alleen het bos in was gelopen.

"Ik wilde even weg van de drukte," antwoordde ik, hopend dat hij tevreden zou zijn met mijn excuus.

In de tijd dat ik in het bos was waren er al een aantel mensen vertrokken en de rest van de mensen was naar binnen gegaan. Mike en ik gingen ook en de rest van de avond hebben we gepraat over Mike's beschamende –tenminste, dat vond hij- jeugd, en 's avonds vielen we samen in slaap.

A/N:
Oke. Sorry. Het is 40 dagen geleden dat ik voor het laatst het gepost en dat spijt me.

Echt.

Het vorige dat ik postte was de 'Lemon' van de Gala-avond - een soort cadeautje, geschreven de avond voor dat ik naar Russia ging. In Rusland heb ik geschreven,maar toen ik thuis was besacht ik me ineens dat het het volgende hoofdstuk was, en nu ben ik het kwijt... Grhmpf...

Rusland was leuk, Maatschappijleer moet deze week af (Stoute ik! Dan moet ik toch ook niet schrijven!), en ik voel me schuldig.

Was dit een goed hoofdstuk? Was het niet te gedetailleerd?

Vraagje aan jullie: hoe oud zijn jullie? Dan weet ik namelijk hoe ver ik kan gaan.

Bedenk: ik vergeet jullie niet, maar het kan soms een maand duren tot het volgende hoofdstuk er is, zoals we nu helaas allemaal weten. (Ahummm. Sorry...)

Sorry als er spellingsfouten zijn; Word vind ze niet allemaal en ik post direct als ik geschreven heb, dus soms zie ik ook genante foutjes als ik het nalees...

Liefde aan allen!