HOOFDSTUK 11: DE OVERVAL
De volgende ochtend maakt Doran me al om kwart over zeven wakker. Over minder dan een uur komt de hovercraft die ons naar district 6 zal brengen, dus we hebben geen tijd te verliezen. Ik trek meteen mijn kleren aan en ga naar beneden om te ontbijten. Andrew heeft al twee sneden spinnenbrood en een beker geitenmelk voor me klaargezet. Maar met de treinroof in gedachten lijkt het me toch verstandiger om iets meer te eten dan alleen dit. Dus ga ik snel even terug naar de hooizolder en haal ik het pak van zes crackers tevoorschijn dat nog steeds ongeopend in mijn rugzak zit. Toen ik pas in district 10 was, heb ik Andrew eerlijk verteld dat ik energierepen bij me had. Maar hij raadde me aan om ze te bewaren voor uitzonderlijke gevallen. Zoals bijvoorbeeld de gewapende overval waar Doran en ik aan gaan deelnemen.
"Misschien kan je de rest straks uitdelen aan de andere rebellen," stelt Andrew voor wanneer ik na het ontbijt de vier overgebleven crackers weer in de verpakking wil steken. "Jullie zullen het harder nodig hebben dan wij."
Net op hetzelfde moment wordt er op de voordeur geklopt. Doran doet open om Andromeda binnen te laten. Achter haar rug hoor ik de stemmen van Darvo en Alex, die buiten op ons staan te wachten.
"Zijn jullie al klaar?" vraagt Andromeda.
"We hebben net gegeten," bevestigt Doran. "Moeten Aludra en ik nog iets meenemen?"
"Nee, de rebellen zorgen straks voor al het nodige en Lucas heeft jullie ziekenhuislijsten al aan mij gegeven. We kunnen nu dus gewoon vertrekken."
Dat had ik eigenlijk wel verwacht. Als spionne weet ik dat grote missies zoals deze altijd heel grondig voorbereid worden. En met de spullen in mijn rugzak kunnen we toch niet veel doen. Tenzij het een goed idee zou zijn om een lange, roze jurk te dragen wanneer je een goederentransport wil beroven. Omdat Andromeda duidelijk gehaast is - hoewel ze het niet met zoveel woorden zegt - besluiten Doran en ik om niet langer te treuzelen. Ik steek de vier overgebleven crackers snel in de achterzak van mijn rok. Hopelijk zullen ze onderweg niet te veel verkruimelen. Dan nemen we afscheid van Andrew.
"Heel veel succes," zegt hij, "en wees voorzichtig." Andromeda geeft hem een hand en dan gaan we op weg.
Met zijn vijven wandelen we het dorp uit, in de richting van het Wildbos. Andromeda vraagt aan Doran en mij om voorop te lopen. De hovercraft zal stilhouden op de plek waar wij na de Kwelling werden afgezet en Andromeda weet niet precies waar dat is. Zodra we ter plaatse zijn, duurt het niet lang voordat er boven onze hoofden een groot transporttoestel uit 13 verschijnt. De ladder wordt neergelaten om ons aan boord te tillen. Even later sluit de bemanning de deuren en zetten we koers naar district 6.
Volgens Andromeda zal de reis ongeveer tien uur duren. Panem is groot en onze bestemming ligt een heel eind hiervandaan. Onderweg moeten we ook nog eens twee keer stoppen om rebellen uit districten 9 en 8 op te halen. Voorlopig kunnen ikzelf en de anderen dus niet veel doen. We krijgen de raad om tijdens de vlucht zo veel mogelijk te slapen, want de trein met medicijnen zal pas ergens rond middernacht uit district 6 vertrekken.
"Eigenlijk komt ons dat goed uit," zegt Andromeda terwijl ze laat zien hoe we onze passagierszetel in een bed kunnen veranderen. "Lyme en ik denken dat het veiliger is om in het donker aan te vallen. De rest van het plan vertel ik jullie wel als we er zijn."
Daarmee maakt Andromeda duidelijk dat we voorlopig best niet te veel doorvragen. Ik klap de rugleuning van mijn zetel achterover en ga op mijn zij liggen. Gelukkig heeft de bemanning van de hovercraft ons oordopjes gegeven die het geluid van de motoren grotendeels dempen. Vroeger vond ik het altijd moeilijk om overdag te slapen, maar als rebellenverpleegster heb ik de afgelopen weken meer dan genoeg werk gehad. Het duurt dan ook niet lang voordat ik mijn oogleden zwaar voel worden.
Wanneer Darvo me wakker maakt, geeft de klok tegen de muur van de passagiersruimte aan dat het al kwart voor zes 's avonds is. Dan zouden we er nu bijna moeten zijn. Ik duw mezelf overeind en zie dat Andromeda druk in gesprek is met een groepje mensen dat ik niet ken. Pas dan herinner ik me weer dat we intussen al twee tussenlandingen hebben gemaakt. Dit zijn de rebellen uit districten 8 en 9 die samen met ons aan de treinroof zullen meedoen.
Ik draai me om en probeer door het raam naar buiten te kijken. Maar het enige wat ik kan zien, is een zwart vlak. Nu we over vijandelijk gebied vliegen en vlak bij ons doel zijn, heeft de bemanning natuurlijk het onzichtbaarheidsschild aangezet. Misschien is dit een goed moment om nog snel even naar het toilet te gaan. Wanneer ik terugkom uit de WC-ruimte, voel ik hoe we beginnen te dalen. Enkele minuten later landt de hovercraft en mogen we uitstappen.
Zodra ik buiten ben, kijk ik verbaasd om me heen. We staan op een grote open plek midden in de wildernis. Links van ons zie ik een hele reeks andere transporthovercrafts - ik tel er elf in totaal - en vlak daarnaast staan een stuk of zeven terreinwagens geparkeerd. Overal lopen soldaten rond. Sommigen dragen de typische grijze kleren van 13, en ik herken ook een paar doktersuniformen zoals dat van Lucas. Maar ik zie ook heel wat mensen die duidelijk uit andere districten komen.
"District 6 ligt achter die heuvel," hoor ik Andromeda naast me zeggen terwijl ze naar een steile beboste helling wijst. "Van daaruit kan niemand ons dus zien."
"En wat als de vredebewakers een verkenningsvlucht boven dit gebied maken?" wil Doran weten.
"Dat is inderdaad een risico," geeft Andromeda toe. "Maar die kans is erg klein. Het regeringsleger weet niet dat wij hier zijn, en de rebellen van 6 hebben vanochtend geprobeerd om zo veel mogelijk van hun hovercrafts te saboteren. Voor alle zekerheid zullen ze vandaag ook aanvallen in het noorden van het district om de vredebewakers nog verder bezig te houden. Wij zitten hier aan de zuidgrens."
"Een beetje zoals Milo's afleidingsmanoeuvre, toen we het ziekenhuis verplaatst hebben?" vraag ik.
"Juist," knikt Andromeda. "Gelukkig waren de rebellenleiders van 6 meteen bereid om ons te helpen, want ze weten zelf heel goed dat we dringend nieuwe medicijnen nodig hebben."
Net op dat moment zie ik Lyme Evans uit district 2 naar ons toe komen. Ik weet onmiddellijk dat zij het is, want als winnares heeft ze een bekend gezicht en mijn moeder is een grote fan van haar. Moesten we nu in het Capitool zijn, dan zou ik misschien proberen om een handtekening voor mam te vragen. Iets wat ik vandaag uiteraard beter niet doe. Zij en ik zijn nu allebei rebellen die de regering van Snow willen omverwerpen.
Andromeda vraagt of we even weg kunnen gaan, zodat zij samen met Lyme nog een aantal dingen kan bespreken. Doran wandelt een eind over de open plek en geraakt aan de praat met één van de dokters uit district 13. Zelf besluit ik om gewoon weer in onze hovercraft te gaan zitten. Als ik nu een gesprek begin met één van deze mensen, dan zullen ze waarschijnlijk vragen hoe ik heet. En dan weet iedereen hier binnen de kortste keren dat ik de dochter van rijke capitoolinwoners ben, die ondanks de hoge positie van haar vader ging spioneren en uiteindelijk ontvoerd werd. Mijn verhaal is tijdens de eerste paar dagen van de oorlog vaak genoeg op tv geweest. Eigenlijk mag ik van geluk spreken dat de regering de zoektocht naar mij voor onbepaalde duur heeft stopgezet. In ieder geval heb ik vandaag echt geen zin om aan die hele affaire herinnerd te worden. Vooral niet omdat ik me dan als Capitoolinwoner weer een vreemde zou voelen.
Ik blijf in mijn passagierszetel zitten totdat Darvo me komt halen. Buiten heeft de hele groep zich verzameld voor een groot uitrolbaar scherm dat tegen de romp van de grootste hovercraft gehangen is. Een aantal mensen is bezig met soep uit te delen. Blijkbaar hebben ook Andromeda en Lyme besloten dat je geen trein kan plunderen met een lege maag. Ik laat snel mijn kommetje vullen en ga dan tussen Alex en Doran zitten met mijn ogen op het scherm gericht. Gelukkig is de soep warm, want de zon is al achter de heuvelrug verdwenen en het zal waarschijnlijk niet zo lang meer duren voordat de schemering invalt. Misschien wordt het vannacht wel kouder dan ik verwachtte. Per slot van rekening ligt district 6 een stuk noordelijker dan 10. Het geroezemoes in de groep stopt zodra Andromeda samen met Lyme naar voren komt en ze aan hun presentatie beginnen.
"Eerst en vooral wil ik jullie allemaal bedanken om vandaag hier te zijn," zegt Lyme zodra iedereen stil is. "Want jullie weten vast en zeker dat onze treinoverval gevaarlijk zal worden. Let dus goed op wanneer we jullie zo dadelijk het plan gaan uitleggen. Maar misschien is het beter om eerst te zeggen wie wij zijn. Ik ben Lyme Evans en hier naast mij staat Andromeda Williams, die nu bij de rebellen uit district 10 hoort. Fulvia Cardew en onderbevelhebber Boggs van 13 hebben aan ons gevraagd om deze missie te leiden."
Ik werp snel een blik om me heen en zie dat iedereen aandachtig zit te luisteren. Eigenlijk is het niet zo vreemd dat Lyme zich enkel via haar naam heeft voorgesteld. Als winnares van de Hongerspelen is ze bekend genoeg.
"Lyme en ik zullen nu het volledige plan overlopen," gaat Andromeda verder. "Maar voordat we daaraan beginnen, kan ik jullie alvast goed nieuws meegeven. Tijdens mijn hovercraftvlucht heb ik via de boordradio met de legerleiding van district 13 gesproken. Het bericht over de capitulatie van 3 en 11 klopt, want Boggs heeft bevestigd dat die twee districten nu definitief van ons zijn."
Andromeda moet minstens een volle minuut pauzeren omdat het oorverdovende gejuich in de groep haar onverstaanbaar maakt. We beseffen allemaal dat dit een grote stap vooruit is. District 11 staat bekend als de grootste voedselproducent van Panem en ook 3 is belangrijk omdat daar erg veel mensen wonen. Hopelijk kunnen de rebellen in de andere districten hier wat extra moed uit halen.
"Maar dat betekent zeker niet dat we deze oorlog nu al gewonnen hebben," zegt Andromeda om iedereen weer met beide voeten op de grond te zetten. Daarna legt ze uit dat het regeringsleger in sommige districten nog heel sterk staat. Gelukkig zijn er ook plaatsen waar de rebellen al belangrijke vorderingen gemaakt hebben. Zoals bijvoorbeeld districten 4 en 5, en ook district 10. De laatste paar dagen ben ik zo veel bezig geweest met alle problemen in ons ziekenhuis dat er weinig tijd overbleef om het andere oorlogsnieuws echt uitgebreid te volgen. Toch weet ik dat Milo en zijn soldaten in het westelijke deel van het district - waar Doran en ik nog nooit geweest zijn - al heel wat terrein gewonnen hebben en dat ze nu ook in de hoofdstad veel vooruitgang boeken. Maar tegelijkertijd ben ik mij er goed van bewust dat district 10 nog altijd niet van ons is. Volgens Andromeda hangt alles af van de vraag of Milo en zijn rebellenleger de Centrale Vredebewakerskazerne kunnen innemen. Pas als dat gelukt is, zal het mogelijk worden om ook de rest van district 10 helemaal te veroveren.
"Maar nu is het echt wel tijd om ons plan voor de treinoverval uit te leggen," onderbreekt Lyme mijn gedachten. "Ik zou willen dat iedereen aandachtig luistert, want het is heel belangrijk dat jullie precies weten wat we gaan doen. Jullie krijgen straks nog de kans om vragen te stellen."
Terwijl de schemering invalt en achter de heuvels een bijna volle maan opkomt, vertellen Andromeda en Lyme tot in detail hoe ze het medicijnentransport willen beroven. Eerst en vooral moeten we in district 6 komen zonder gezien te worden. Daarvoor zullen we een tunnel gebruiken die onder de grenshekken doorloopt. Deze lente hebben de rebellen met de hulp van een man uit 12 verschillende ondergrondse gangen gemaakt om wapens en ander materiaal te smokkelen als voorbereiding op de oorlog. Sommige tunnels werden al een hele tijd geleden afgewerkt. Maar de gang waarlangs wij straks naar binnen gaan, is nog vrij nieuw.
"Eigenlijk zijn de rebellen hier pas na het einde van de Kwartskwelling begonnen met graven," vertelt Lyme. "Het heeft lang geduurd voordat ze iemand vonden die helemaal in het zuiden van district 6 woont en bereid was om een illegale smokkelgang in zijn kelder te laten uitkomen. Je krijgt de doodstraf als de vredebewakers je daarop betrappen."
"Wou die man dat zomaar voor jullie doen?" vraagt één van de mensen die op de eerste rij zit.
"Nee, we hebben hem met veel geld omgekocht," antwoordt Andromeda. "Met 250 Pan om precies te zijn. Ik heb dat bedrag nu bij me en zal het straks zelf afgeven."
Andromeda kijkt me recht aan terwijl ze die laatste paar woorden zegt. Het lijkt wel alsof ze probeert om oogcontact met mij te maken. En ik snap ook waarom. Er zaten vijf briefjes van vijftig Pan in mijn rugzak toen Doran me ontvoerde. Die bankbiljetten heb ik later aan Vale en Iris gegeven om de opstand te steunen. Had Andrew niet zelf gezegd dat 250 Pan voor arme districtsinwoners een fortuin is? De rebellen hebben dus toch een manier gevonden om dat geld nuttig te gebruiken. Meteen mijn eerste bijdrage aan deze treinroof. Ook al kon ik dat toen natuurlijk nog niet weten.
"Heeft district 13 daarvoor betaald?" vraagt iemand anders.
"Nee," antwoordt Lyme. "Al zeg ik liever niet zomaar tegen de hele groep wie ons gesponsord heeft. In 13 gebruiken ze de Pan trouwens niet meer. Ten eerste is dat de munteenheid van het Capitool en ten tweede moeten de inwoners van 13 eigenlijk nooit iets kopen. Hun regering deelt net zo veel eten en kleren uit als iedereen nodig heeft. Maar ik zou nu verder willen gaan met onze uitleg."
Terwijl ik mijn soep eet, luister ik heel aandachtig naar wat Andromeda en Lyme te vertellen hebben. Normaal gezien zou de trein district 6 verlaten via de poort bij het Zuidstation. Daar zullen we dus aanvallen. Zodra we via de tunnel onder de grenshekken door geraakt zijn, moeten we rechtstreeks naar het station gaan om onze posities in te nemen. Gelukkig is het de spionnen uit 6 gelukt om heel wat informatie over dit medicijnentransport te verzamelen. Ze hebben zelfs een gedetailleerde lijst doorgegeven van het aantal treinwagons - twintig in totaal - en de manier waarop de lading verdeeld is. De wagon vlak achter de locomotief vervoert alleen maar officiële verplegersuniformen, dus die is voor ons niet zo interessant. Het zou zelfs een beetje raar zijn om patiënten te verzorgen terwijl we kleren dragen waar het Capitoolembleem op afgedrukt staat. Wij kunnen beter het achterste gedeelte van de trein leegroven. Die wagons bevatten zaken die de rebellenziekenhuizen echt nodig hebben zoals ontsmettingsmiddel, medicijnen en injectienaalden.
Voor de overval zelf worden we in verschillende groepen ingedeeld. Vier personen - waaronder ik en Doran - moeten gewoon op wacht gaan staan. We krijgen een heel eenvoudig zendertje mee, eigenlijk niet meer dan een doosje met een knopje dat we kunnen indrukken als we iets verdachts zien. Lyme en Andromeda zullen onder hun kleren een ontvanger dragen die dat signaal oppikt. Op die manier kunnen we hen waarschuwen zonder dat we zelf luidop moeten spreken. Verder hoeven we als wachtpost eigenlijk niet zo veel te doen. Anderen moeten een hovercraft besturen of met één van de terreinwagens rijden. De sterkste mensen uit onze groep worden aangeduid als soldaat. Zij zullen het tegen de vredebewakers opnemen en proberen om zo veel mogelijk wagons te veroveren. Ook al hebben de rebellen van 6 beloofd om voor een afleidingsmanoeuvre in het noorden van het district te zorgen, toch weten we nu al dat er bij deze overval zeker gevochten zal worden. Het regeringsleger zal ons heus niet zomaar laten begaan.
Lyme overloopt een lijst met al onze namen en de taak die we straks krijgen. Dat ik samen met Doran opnieuw wachtpost zou zijn, wist ik natuurlijk al. Fulvia had ons dat zelf verteld toen ze vroeg of we wilden meedoen. Alex en Darvo worden allebei soldaat. Het duurt zeker vijf minuten voordat we allemaal weten bij welke groep we horen. Pas nu dringt echt tot me door hoeveel rebellen zich hier vandaag verzameld hebben om die trein te plunderen. En ze komen uit alle 13 districten van Panem.
Nadat Lyme eindelijk klaar is met voorlezen, besluit ze dat het tijd is voor een korte pauze. Een aantal mensen maakt van de gelegenheid gebruik om even de benen te strekken. Zelf kom ik ook overeind en breng ik mijn lege soepkommetje terug naar het kleine keukentje in de hovercraft die ons vanuit district 10 naar hier gebracht heeft. Ik wil net de volle vaatwasser aanzetten wanneer ik buiten hoor hoe we weer bij elkaar geroepen worden voor het tweede deel van de vergadering.
Zodra iedereen terug op zijn plaats zit, leggen Lyme en Andromeda uit hoe ze de overval zelf willen aanpakken. Het scherm aan de romp van de hovercraft licht op en we krijgen een overzichtskaart van de omgeving rond het Zuidstation te zien. De posities die we vlak voor de overval moeten innemen, zijn met kruisjes aangeduid. Ik weet intussen dat ik wachtpost nummer 4 ben en kijk nog eens heel goed naar de plek waar ik straks naartoe zal gaan. Na de presentatie moet ik daar zeker eens een vraag over stellen, neem ik mezelf voor. Dan richt ik mijn aandacht weer op de kaart, want ik weet hoe belangrijk het is om deze uitleg goed te volgen.
Het Zuidstation ligt helemaal aan de rand van district 6. De grenshekken staan op nog geen dertig meter voorbij het einde van het perron. Waar ze de sporen kruisen, zit een zware ijzeren poort met rollen prikkeldraad aan de bovenkant. Treinen die willen vertrekken, moeten wachten totdat de poort volledig open staat en de seinlichten groen worden. Volgens de informatie van onze spionnen zal het medicijnentransport ergens rond middernacht het station binnenrijden. Dat is het moment waarop wij in actie zullen komen.
Om veiligheidsredenen is het beter dat we tijdens de laatste paar minuten voor de overval zo weinig mogelijk met elkaar communiceren. Anders lopen we het risico dat de vredebewakers ons te vroeg zouden horen of zien, en dan gaat het verrassingseffect verloren. Gelukkig hebben Andromeda en Lyme daar iets op gevonden. In plaats van zelf als commandanten het bevel tot de aanval te geven, willen ze de seinen langs het spoor als signaal gebruiken.
"Gaan jullie de lichten manipuleren zodat je zelf kan bepalen of ze rood of groen zijn?" vraagt iemand.
"Dat is inderdaad een techniek die lang geleden bij sommige treinovervallen gebruikt werd," geeft Lyme toe. "Maar zo kunnen wij het helaas niet doen. Alle seinen en wissels worden elektronisch bediend vanuit het Capitool, in het commandocentrum van het Nationale Spoorwegnetwerk. Die systemen zijn zo sterk beveiligd dat we ze onmogelijk kunnen hacken."
"Maar dat is eigenlijk ook niet nodig," vult Andromeda aan. Daarna vertelt ze ons in grote lijnen hoe de lichten langs elk spoorwegtraject van Panem werken. Een groen sein betekent dat je gewoon kan doorrijden. Bij oranje moet een trein vertragen, zodat hij voor een rood licht kan stoppen. Daarnaast hebben alle seinen ook een blauwe lamp die begint te knipperen vlak voordat een rood licht weer groen zal worden. Als een treinbestuurder dat ziet, kan hij zich voorbereiden om te vertrekken.
"De trein met medicijnen zal rond middernacht het Zuidstation binnenrijden en voor de rode lichten wachten terwijl ze vanuit het Capitool de poort openzetten," legt Andromeda uit. "Pas als dat gebeurd is, kunnen de seinen op groen springen. Het is de bedoeling dat jullie je klaar houden zodra het blauwe licht begint te knipperen. Wanneer het sein groen wordt, vallen we aan."
"Maar dan rijdt die trein toch gewoon weg?" vraagt Doran.
"Dat zou inderdaad gebeuren als de treinbestuurder niet mee in ons complot zat," antwoordt Lyme. Straks blijft de trein dus stilstaan, ook nadat het licht allang groen is."
Andromeda drukt op een knopje en we krijgen een nieuw beeld te zien. Het bouwschema van een moderne treinwagon. Die bestaan altijd uit twee afzonderlijke delen: het onderstel met de wielen en de container waar de goederen in zitten. Bij het laden en lossen gebruikt men een grote kraan om een container op het onderstel te tillen, waarna die stevig vastgemaakt wordt met een mechanisch systeem dat uit metalen haken en klemmen bestaat. Zelfs in een bocht bij hoge snelheid is de kans klein dat de container toch van de wagon valt. Om daar helemaal zeker te zijn, heeft elke wagon ook een soort van elektronische veiligheid waarmee je het bevestigingssysteem kan blokkeren. Die beveiliging kan alleen uitgeschakeld worden door in de locomotief een schakelaar om te zetten, iets wat de treinbestuurder voor ons zal doen. Daarna krijgen we tot in detail te horen hoe de containers straks met de hand losgekoppeld moeten worden, zodat onze hovercrafts ze in hun geheel kunnen meenemen. De zware ijzeren ringen aan de bovenkant - normaal gezien bedoeld om de wagon met de kraan op te tillen - zijn hoe dan ook sterk genoeg om het volledige gewicht te dragen.
Andromeda en Lyme hebben zelfs nog een extra manier bedacht om meer wagons te kunnen leegroven. Een aantal rebellen zal met de terreinwagens tot vlak buiten de grenshekken van district 6 rijden. Zodra onze soldaten het medicijnentransport bestormen, moeten zij te voet via de openstaande poort naar binnen gaan om zo veel mogelijk zakken en kisten tot bij hun auto's te dragen. Dan hoeven we voor het slagen van de overval niet volledig op onze hovercrafts te rekenen. Een aanval langs twee verschillende kanten heeft altijd meer kans op succes.
Lyme en Andromeda - die allebei in het soldatenteam zitten - willen zelf bepalen hoe lang de overval duurt. Zodra we het bevel krijgen om terug te trekken, moet iedereen via de poort het bos in rennen en te voet naar hier terugkeren. We zouden nooit allemaal tegelijk door de tunnel geraken. Daarstraks zijn er vier rebellen geselecteerd die bij het begin van onze aanval een paar dikke ijzeren staven tussen het scharniermechanisme van de openstaande poortdeuren zullen schuiven, zodat die vanuit het Capitool niet meer gesloten kunnen worden. Gelukkig begint het bos vlak buiten de grenshekken van district 6 en hoeven we ons dus niet echt in open veld te wagen. Een aantal terreinwagens moet tot het einde blijven wachten om gewonde soldaten mee te nemen. Zodra iedereen het basiskamp bereikt heeft, vluchten we met onze hovercrafts naar een plaats ergens diep in de wildernis van Panem. Daar kunnen we bekomen van de overval en zullen we ook bepalen hoe we de buitgemaakte medicijnen zo eerlijk mogelijk over alle districtsziekenhuizen verdelen. Wie per ongeluk toch achterblijft, moet proberen om langs de smokkeltunnel terug naar district 6 te gaan en hulp te vragen aan de plaatselijke rebellen.
Lyme legt zorgvuldig uit hoe we op eigen houtje de weg kunnen terugvinden naar de open plek waar we nu zitten. Ze toont ons een kaart van het bos ten zuiden van district 6 en beschrijft enkele oriëntatiepunten die ook in het donker te herkennen zijn. We zullen deze informatie zeker kunnen gebruiken, want de zon is intussen al bijna helemaal onder. Een paar minuten geleden hebben een paar van onze hovercraftpiloten zelfs de koplampen van hun toestel aangezet. Samen met de maan geven die gelukkig ruim genoeg licht om de presentatie van onze twee commandanten verder te volgen.
"Zijn er nog vragen?" wil Lyme weten wanneer ze klaar is met haar verhaal. Blijkbaar is de vergadering eindelijk afgelopen. Ik draag nu geen horloge, maar deze bijeenkomst heeft een stuk langer geduurd dan ik verwacht had. Toch kan ik niet zeggen dat ik moe ben. Integendeel zelfs. De gedachte dat ik over minder dan drie uur aan een gewapende overval meedoe, volstaat om me klaarwakker te houden. Ook al zal ik zelf niet echt hoeven te vechten als alles gebeurt zoals Andromeda en Lyme het hadden voorzien.
We krijgen uitgebreid de kans om al onze vragen te stellen. Darvo wil graag weten wat de rebellen in het noordelijke deel van district 6 precies zullen doen om straks de aandacht van het regeringsleger af te leiden. Hoewel Lyme ons daar geen exacte details over mag geven, kan ze ons wel vertellen dat ze onder andere zullen inbreken in een loods waar zeep en schoonmaakmiddelen liggen. Ook die producten worden door de fabrieken van district 6 gemaakt, en in onze noodhospitalen zullen ze zeker van pas komen. Juist daarom willen de rebellen van 6 proberen om hun buit later nog aan de andere opstandige districten door te geven. Maar Lyme benadrukt ook dat vechten straks onvermijdelijk zal zijn. Zodra de vredebewakers snappen dat die inbraak eigenlijk een afleidingsmanoeuvre is, zullen ze zeker een peloton soldaten naar het Zuidstation sturen. We kunnen dat goederentransport echt niet zomaar aanvallen zonder tegenstand te verwachten.
"Zijn jullie niet bang dat het regeringsleger zelf ook hovercrafts zal inzetten?" vraagt iemand anders die volgens mij uit district 3 komt.
"Daar hebben we aan gedacht," antwoordt Andromeda. "De rebellen van 6 hebben vandaag geprobeerd om zo veel mogelijk toestellen van de vredebewakers onklaar te maken, al weet ik niet of dat gelukt is. En ze zouden ook in het geheim een deel van hun luchtafweergeschut tot op minder dan één kilometer van het Zuidstation verplaatsen. Maar hopelijk kan er hier vannacht geen enkele vijandelijke hovercraft opstijgen en hoeven onze bondgenoten in dit district ze dus ook niet neer te halen."
"Tussen haakjes, president Snow heeft gisterenavond een groot deel van zijn vloot naar 5 gestuurd," vult Lyme aan. "Daar wordt op dit moment hevig gevochten. Het is misschien cynisch om het te zeggen, maar eigenlijk is dat voor ons nu een voordeel. Omdat er hier straks dus minder hovercrafts zullen zijn."
De man uit 3 knikt als teken dat hij het begrepen heeft en we gaan verder met de vragenronde. Alex wil weten of de rebellenleiders van de districten er geen probleem in zagen dat we voor onze treinroof zo veel eigen hovercrafts nodig hebben. Maar volgens Andromeda staan ook zij volledig achter deze overval, en vinden ze het dus niet zo erg dat ze voorlopig weinig of geen steun vanuit de lucht kunnen krijgen. Ze beseffen allemaal hoe dramatisch de situatie in de meeste rebellenziekenhuizen is. Zonder nieuwe medicijnen zullen we de oorlog waarschijnlijk niet winnen. Daarna vraagt een jonge vrouw uit 7 waarom we de trein niet gewoon naar een veilige plek - bijvoorbeeld een veroverd district - laten rijden als de bestuurder toch meewerkt aan ons plan. Dan zouden we daar rustig alles kunnen uitladen. Maar zoals Lyme daarstraks al uitgelegd heeft, wij kunnen de spoorwissels en seinlichten zelf niet regelen. Bovendien liggen districten 3 en 11 hier een heel eind vandaan. Als ze in het commandocentrum van het Nationale Spoorwegnetwerk zien dat de trein opeens van zijn normale route afwijkt, dan zou het regeringsleger dus nog genoeg tijd hebben om iets te ondernemen. Ook daarom is het verstandiger om het transport al bij het vertrek uit district 6 te overvallen.
Zelf zit ik ook met een vraag. Toen Lyme en Andromeda de overzichtskaart van de buurt rond het Zuidstation op het scherm projecteerden, heb ik goed gekeken naar de plekken waar Doran en ik straks naartoe moeten. Wij zijn wachtposten drie en vier. Wat betekent dat we allebei ergens aan het uiteinde van het station zullen zitten, op een redelijke afstand van de echte gevechten. Volgens mij heeft Andromeda dat met opzet zo geregeld omdat ze weet dat wij geen van beiden snel kunnen rennen. Toch heb ik daarnet op de kaart iets gezien waar ik mijn twijfels bij heb. Zeker omdat ik straks niet op de hulp van Doran zal kunnen rekenen. Onze schuilplaatsen liggen bijna precies tegenover elkaar, maar wel elk aan een andere kant van de sporen. Die kan je onmogelijk oversteken zonder dat iemand je betrapt. En dan nog zou ik bijna vijfhonderd meter moeten afleggen om bij Doran te komen. Tijdens de overval zal ik er dus helemaal alleen voor staan. Ik steek mijn hand omhoog en wacht rustig mijn beurt af.
"Kan je het schema met onze posities nog eens tonen?" vraag ik aan Andromeda zodra ik het woord krijg. Het volgende moment verschijnt de kaart van de buurt rondom het Zuidstation weer op het scherm. Andromeda zoomt meteen in op de schuilplaats van wachtpost nummer vier. Het zal mijn taak worden om één van de twee toegangswegen naar het station in de gaten te houden. Links van de verharde straat begint er een bebost stuk grond waar ik me tussen de bomen en struiken kan verstoppen. Aan de rechterkant staan er een paar grote pakhuizen en daarachter lopen de treinsporen.
"Is dat een klein wegje, daar in het bos?" vraag ik.
"Dat klopt," geeft Andromeda toe. "Maar het gaat om een heel smal zandweggetje dat zo goed als nooit gebruikt wordt. Volgens de rebellen van 6 weten veel mensen niet eens dat het bestaat. Mocht je bang zijn dat iemand je langs daar in de rug zal aanvallen, dan kan ik je alvast geruststellen. Die kans is echt heel erg klein. Als de vredebewakers een groep soldaten sturen, dan zullen ze zeker over de asfaltweg komen."
"Goed," knik ik. Naast mij hoor ik hoe iemand anders alweer de volgende vraag stelt. Maar ik luister er niet echt naar omdat ik nog eens over de situatie wil nadenken. Natuurlijk snap ik wel waarom Andromeda en Lyme in hun plannen geen rekening hebben gehouden met zo'n onbelangrijk bospaadje. De meeste mensen die aan de overval meedoen, zullen ongetwijfeld veel meer gevaar lopen dan ik. En je kan inderdaad geen peloton vredebewakers over een smal, kronkelend zandwegje sturen. In het donker tussen de bomen zouden ze me toch niet zien, want Andromeda heeft al verteld dat alle wachtposten straks zwarte kleren zullen meekrijgen. Maar toch ben ik er eigenlijk nog steeds niet helemaal gerust in. Gelukkig weet ik al een oplossing. Tijdens onze hovercraftvlucht hierheen heb ik in de laadruimte iets zien liggen dat ik straks goed zal kunnen gebruiken. Al moet ik daar wel eerst toestemming voor krijgen. Zodra alle vragen beantwoord zijn en de vergadering eindelijk definitief afgelopen is, ga ik zelf naar Andromeda om haar uit te leggen wat ik van plan ben. Gelukkig maakt ze er helemaal geen probleem van.
"Ik denk echt niet dat je langs het bos ongewenst bezoek zal krijgen," herhaalt ze nog eens. "Maar als jij je daar veiliger bij voelt, dan moet je het doen. Ik zal even met je meegaan. Dan kan ik je meteen je kleren geven."
Andromeda en ik lopen samen naar de hovercraft die ons vanuit district 10 hierheen heeft gebracht. Zodra we in de laadruimte staan, haalt Andromeda de spullen tevoorschijn die ik straks moet dragen. Een lange broek en een jas die allebei van dezelfde diepzwarte stof gemaakt zijn. Bij de broek hoort ook een riem met een soort van leren houder.
"Waar dient die voor?" vraag ik terwijl ik de kleren over mijn rechterarm leg.
"Dat zal ik je direct tonen," zegt Andromeda. Ze draait zich om en begint in een ijzeren kist te rommelen. Het volgende moment reikt ze me een mes aan. Het is een heel eenvoudig keukenmes - in de Hongerspelen heb ik betere exemplaren gezien - maar je kan er volgens mij toch gemakkelijk iemand mee verwonden. En dit mes is precies lang genoeg om in de houder aan mijn riem te passen.
"Als alles goed gaat, hoef jij helemaal niet te vechten," legt Andromeda uit. "Maar Lyme en ik vinden toch dat iedereen een wapen moet krijgen om zich in een noodgeval te kunnen verdedigen. We hebben te weinig geweren en het vraagt ook wat oefening om daar echt goed mee te kunnen richten. Dus geven we de vier wachtposten gewoon een mes als dit mee. En voor ik het vergeet, hier is nog een nachtkijkbril. Die zal je zeker nodig hebben."
Ik neem zwijgend de spullen aan die Andromeda in mijn handen legt. De bril herken ik, want de Spelmakers leggen soms een paar exemplaren in de Hoorn des Overvloeds zodat de tributen ook 's nachts tegen elkaar kunnen vechten. Met zo'n ding kan je zelfs in het pikdonker alles zien. Wat ook de reden is waarom ze tijdens het oogstseizoen in district 11 uitgedeeld worden aan de arbeiders in de boomgaarden. Rue heeft dat in de vierenzeventigste Spelen nog aan Katniss verteld. Er zit zelfs een soort van elastiek aan de achterkant, zodat je kan rennen en klimmen zonder je bril te verliezen.
"Kleed je nu al om," stelt Andromeda voor. "Over een minuut of tien geeft president Snow een toespraak die overal in Panem op tv uitgezonden wordt, en het is beter dat we die niet missen."
Even later sta ik in de kleine badkamer van onze hovercraft. Mijn eigen kleren uit district 10 leg ik netjes opgevouwen in één van de kastjes, zodat ik ze morgen snel zal kunnen terugvinden. Daarna trek ik de spullen aan die ik van Andromeda gekregen heb. De broek is een beetje wennen, want de elastische stof spant strak rond mijn benen. Een gek gevoel als je normaal gezien altijd rokken of jurken draagt. Maar als wachtpost kan ik natuurlijk niet riskeren dat ik met mijn kleren ergens achter zou blijven vasthangen. Per slot van rekening heb ik in de arena ook nog nooit een tribuut met een rok gezien.
Wanneer ik omgekleed ben, doe ik de riem rond mijn middel en schuif ik na een korte aarzeling ook het keukenmes in de leren houder. Andromeda heeft zelf gezegd dat ik het moet meenemen en dit is een slecht moment om bevelen te weigeren. Toch merk ik dat ik wat moeite heb met het idee. Toen ik nog uit vrije wil naar de Hongerspelen keek, heb ik vaak genoeg tributen met messen, zwaarden, speren en andere wapens gezien. En de vredebewakers die in de straten van het Capitool patrouilleren, hebben natuurlijk hun pistool bij zich. Maar dit is de allereerste keer in mijn leven dat ik zelf een wapen draag. Ik had altijd gedacht dat zoiets geruststellend zou zijn, omdat je jezelf ermee kan verdedigen. Nu merk ik dat ik me vergist heb. Dit mes zorgt er helemaal niet voor dat ik me nu veiliger voel. In plaats daarvan herinnert het mij vooral aan alles wat er straks bij de overval misschien zou kunnen misgaan.
Ik probeer het nare gevoel van mij af te zetten en duw de deur van de badkamer open. Wanneer ik door het raam in de gang kijk, zie ik dat iedereen zich opnieuw voor het grote scherm verzamelt. Dat werd daarnet blijkbaar rechtstreeks op het tv-toestel in één van de hovercrafts aangesloten, want er verschijnt net een zwaar opgemaakte presentatrice in beeld om de toespraak van president Snow aan te kondigen. Ik treuzel niet langer en haast me naar buiten.
Terwijl ik tussen Alex en Doran op de grond ga zitten, horen we het volkslied van Panem dat door de luidsprekers klinkt. Het Capitoolembleem wordt getoond en vlak daarna zien we Snow in beeld verschijnen. Hij staat achter een soort van spreekgestoelte en draagt een kostuum waarop de klassieke witte roos bevestigd is. De president verwelkomt alle inwoners van Panem bij deze uitzending en zegt dat we vanavond een speciale gast in de studio hebben. Dan schakelen de camera's over naar Peeta Mellark. Hij zit een paar meter bij Snow vandaan, op een hoge stoel met metalen voetsteun. Achter zijn rug wordt er een landkaart van Panem op de muur geprojecteerd.
Meteen krijg ik het ongemakkelijke gevoel dat er iets niet klopt. Peeta wiebelt nerveus heen en weer met zijn kunstbeen en heeft een vreemde, starre blik in de ogen die ik eigenlijk nog nooit bij iemand heb gezien. Behalve misschien bij een paar winnaars die nog maar net uit de arena kwamen. De mensen rondom mij beginnen druk tegen elkaar te fluisteren. Af en toe hoor ik het woord 'verrader' vallen, omdat Peeta in zijn eerste interviews zei dat we moesten stoppen met vechten. Toch zijn er ook in deze groep heel wat rebellen die zich - net als ik - afvragen wat er echt met hem aan de hand kan zijn.
Peeta krijgt een microfoon aangereikt en begint aan zijn uitleg. Hij vertelt op een dringende toon dat een staakt-het-vuren de enige juiste oplossing is. Deze zinloze oorlog heeft nu al meer dan genoeg materiële schade veroorzaakt. Enkele uren geleden is de grote stuwdam bij de papierfabriek van district 7 doorgebroken. De overstroming die daarop volgde, heeft aan tientallen mensen het leven gekost en verschillende dorpen van de kaart geveegd. We krijgen enkele beelden van de ravage te zien en dan schakelt de regie weer over naar Peeta. Volgens hem staat nu definitief vast dat de rebellen het treinongeval van eergisteren zelf veroorzaakt hebben door de spoorweg te barricaderen. Het grote scherm in de tv-studio toont beelden die kort na het ongeluk gemaakt zijn, maar intussen weten we dat bijna al het rioolwater uit de tanks is gestroomd. Dit incident is waarschijnlijk de ergste giframp van de afgelopen twintig jaar.
Het geroezemoes om me heen wordt luider en luider. Peeta vertelt alles op zo'n manier dat de rebellen overal de schuld van krijgen. Alsof het regeringsleger van president Snow zelf nooit bommen afwerpt en geen ongewapende burgers aanvalt. Ik probeer alle verwensingen tegen 'Het Capitool' te negeren en concentreer me op de nieuwsuitzending. Daar heeft Peeta het net over een graanschuur in district 11 die na een felle brand volledig is ingestort.
"In dat gebouw werd een groot deel van de tarweoogst van deze zomer bewaard," zegt hij op geërgerde toon. "De rebellen brengen dus ook onze voedselvoorziening in gevaar, en-"
Peeta krijgt niet eens de kans om zijn zin af te maken. Want plotseling - van het ene moment op het andere - verschijnt Katniss in beeld. Ze staat tussen de restanten van een huis dat herleid is tot een berg zwartgeblakerde stenen. Heel even kan je in onze groep een speld horen vallen. Daarna begint iedereen te juichen en te applaudisseren. We beseffen allemaal wat er gebeurd is. De technici van district 13 zijn er eindelijk in geslaagd om het nationale televisiekanaal te kraken. Dit is een grote doorbraak, zowel letterlijk als figuurlijk. Ook al duurt het niet langer dan een paar seconden totdat de officiële regie het weer overneemt en we opnieuw in de normale uitzending zitten.
Ik weet zeker dat Peeta het fragment met Katniss zelf ook gezien moet hebben. In elke tv-studio hangen schermen waarop presentatoren en gasten kunnen zien hoe ze precies in beeld komen. Eén van de weinige dingen die ik onthouden heb uit de saaie lessen Mediageschiedenis van mevrouw Moncrieff. Peeta is duidelijk in de war, maar hij probeert toch verder te gaan met zijn verhaal.
"Deze ochtend nog is één van de belangrijkste waterzuiveringsinstallaties in district 9 vernield door een bombardement. Daardoor dreigt er nu-"
Opnieuw wordt Peeta's toespraak afgekapt door een filmpje van de rebellen. Finnick vertelt met veel emotie hoe Katniss eigenlijk al een daad van verzet pleegde toen ze in de arena afscheid nam van Rue. Een paar seconden lang krijgen we de jongste tribuut uit de vierenzeventigste Hongerspelen te zien terwijl ze roerloos en bedekt met bloemen in het gras ligt. Een beeld dat we allemaal onmiddellijk herkennen. Ook al hadden de Spelmakers besloten om het nooit meer uit te zenden. Aan de gezichten van de mensen rondom mij kan ik zien dat veel leden van onze groep nog altijd moeite hebben met de manier waarop dat meisje gestorven is. Als districtsinwoners hebben ze jarenlang geleden onder wat de Hongerspelen aanrichten. De kans is zelfs vrij groot dat sommigen van hen hun eigen kinderen verloren hebben in de arena. Want dat zou een hele goede reden zijn om lid van het verzetsleger te worden.
Al snel verandert het avondjournaal in één grote chaos. Het officiële programma is bijna niet meer te volgen omdat de rebellen het voortdurend onderbreken met de beste beeldfragmenten die ze hebben. Katniss en een gewond kind in het ziekenhuis van district 8. Een groep jonge soldaten op het oefenveld van 13 terwijl een andere rebel - ikzelf - hen eten komt brengen. Twee vredebewakers die op de vlucht slaan voor een hele bende gewapende districtsinwoners. Zelfs mijn foto van het winterkruid is erbij. Wanneer die verschijnt, blijf ik roerloos en met samengeknepen vuisten naar het scherm staren terwijl ik hoor hoe iedereen rondom mij aan het juichen is voor de sabotagepogingen van de rebellen. Hoeveel mensen buiten district 10 zouden nu al snappen over welke tribuut het gaat? Kivo's naam wordt nergens vermeld en na een seconde of vijf nemen de technici van het Capitool het televisiekanaal weer over. Misschien zal zelfs Katniss dit fragment niet direct kunnen plaatsen, juist omdat het naar haar eigen Hongerspelen verwijst. Ik herinner me nog heel goed wat Fulvia daarover zei. Maar ook al zou vrijwel niemand de plek herkennen waar Kivo stierf, het beeld van een bos bloemen bij de merksteen van een dode tribuut is op zich eigenlijk al sterk genoeg.
Het Capitoolembleem verschijnt weer op het scherm en door de luidsprekers horen we een laag gezoem dat minstens twintig seconden blijft aanhouden. Dan zitten we weer in de studio. President Snow wijst woedend naar de lens van de camera terwijl hij een poging doet om zich ondanks al het tumult op de achtergrond verstaanbaar te maken. Zelfs het gevloek van de mensen in het regiehok is nu tot hier te horen. Volgens de president willen de rebellen met deze onderbrekingen beletten dat de regering belastende informatie over hen verspreidt. Maar uiteindelijk zullen waarheid en gerechtigheid zegevieren, en de nieuwsuitzending zal verdergaan zodra het televisiekanaal voldoende beveiligd is.
Iedereen in onze groep begint Snow nu fanatiek uit te jouwen. Ik fluit aanhoudend op mijn vingers, net zoals ik dat tijdens de interviews op de avond voor de Kwartskwelling heb gedaan. Maar we zwijgen meteen weer als de president rechtsreeks aan Peeta vraagt of hij - na alles wat er daarnet gebeurd is - zelf nog iets tegen Katniss Everdeen wil zeggen.
"Katniss … Hoe denk je dat dit gaat eindigen?" stamelt Peeta, alsof het hem veel moeite kost om de juiste woorden te vinden. "Wat zal er nog overblijven? Niemand is veilig. In het Capitool niet. In de districten niet. En jij … in 13 …"
Hij ademt diep in en spreekt dan zijn laatste zin uit op een toon die me koude rillingen bezorgt.
"Morgenochtend ben je dood!"
Op de achtergrond horen we hoe president Snow beveelt om de uitzending stop te zetten. Iemand anders geeft een duw tegen de camera, zodat we enkel nog een witte tegelvloer zien. De rebellen tonen nog een paar keer een stilstaand shot van Katniss voor het brandende ziekenhuis van district 8. Maar die beelden kunnen niet verbergen wat er intussen in de studio gebeurt. We horen voetstappen, en dan een klap gevolgd door het geschreeuw van Peeta. Mijn adem stokt in mijn keel wanneer zijn bloed rode vegen achterlaat op de witte tegels. Het volgende moment valt het beeld weg en vult het scherm zich met de sneeuw van een leeg televisiekanaal. Eén tel lang blijft het doodstil op onze open plek. Dan begint iedereen in paniek door elkaar te praten.
"Wat was dat allemaal?"
"Niet naar luisteren, Snow laat Peeta expres zo'n dingen zeggen om ons bang te maken."
"Nee, hij wou ons ergens voor waarschuwen. En daar moet hij nu voor boeten."
Ik kijk snel even naar Andromeda en Lyme. Die hebben de hele nieuwsuitzending gevolgd zonder zich ermee te bemoeien. Maar nu zie ik hoe ze elkaar een veelbetekenende blik toewerpen. Lyme trekt Andromeda mee en ze gaan een heel eind verderop staan terwijl ze een verhitte discussie met elkaar beginnen. Ik buig me naar Doran toe en praat in zijn oor, omdat hij me met al die herrie in onze groep anders toch niet zou kunnen verstaan.
"Gaan ze Peeta nu echt vermoorden?" vraag ik. Wat daar leek het eigenlijk wel een beetje op.
"Ik denk het niet," stelt Doran me al snel gerust. "Wil Snow de rebellen echt onder druk zetten, dan kan hij wel een paar gevangen winnaars gebruiken. Maar geen dode winnaars."
"Waarom slaan ze hem dan in elkaar terwijl iedereen het kan zien?"
"Dat weet ik ook niet," geeft Doran eerlijk toe. Daarna blijven we allebei zwijgend naast elkaar zitten. Ik staar naar het lege scherm terwijl ik probeer om mijn gedachten te ordenen. Maar ik kan alleen denken aan wat ik enkele ogenblikken geleden live op tv zag gebeuren.
Pas als Andromeda en Lyme na meer dan zeven minuten eindelijk terugkomen, worden de mensen om me heen wat stiller. Lyme loopt naar voren en steekt haar beide handen omhoog in een poging de aandacht van de hele groep te trekken. Ze wil ons net toespreken wanneer het scherm achter haar rug plotseling oplicht.
We belanden opnieuw in de tv-studio. Peeta is weg en zelfs de witte tegelvloer is brandschoon. Al ben ik er heel zeker van dat ik me die bloedvlekken niet heb ingebeeld. Snow staat weer achter zijn spreekgestoelte. De camera's zoomen uit en tonen ook de muur waar daarstraks nog de landkaart van Panem geprojecteerd werd. In de plaats daarvan zien we nu een heel ander beeld verschijnen. Een enorme, door stenen pilaren ondersteunde zaal gevuld met tientallen mensen die allemaal vol concentratie naar hun eigen computerscherm staren. De regie heeft hun gezichten wazig gemaakt, maar toch kan ik al raden waar ze zitten. Dit moet de Defensieberg in district 2 zijn. Meteen valt het rumoer in onze groep stil. We beseffen allemaal dat deze situatie ernstig is. De Defensieberg is de belangrijkste militaire basis van Panem en normaal gezien zijn camera's daar verboden. Dat Snow nu toch livebeelden laat uitzenden, komt bijna nooit voor.
"Burgers van Panem," zegt de president op een toon die alle aandacht opeist, "Het staat zonder twijfel vast dat de rebellen, en dan vooral district 13, een ernstige bedreiging voor ons land vormen. De materiële schade in tal van districten en hun pogingen om via de televisie misleidende propagandaboodschappen te verspreiden zijn daar het beste bewijs van. Daarom hebben wij besloten om district 13 vanavond nog te bombarderen."
Naast en achter mij hoor ik verschillende mensen naar adem happen. Maar niemand zegt een woord. Machteloos kijken we toe hoe het beeld van de Defensieberg opnieuw overgaat in de landkaart van Panem. Een knipperend rood kruisje geeft aan dat de eerste raket al griezelig dicht bij zijn doel is. Over enkele ogenblikken zal hij inslaan en alles op zijn pad verwoesten.
"De aanval op de illegale ziekenhuizen in districten 8 en 10 was als een duidelijk signaal bedoeld," gaat Snow onverstoorbaar verder. "Nu onze vijanden er voor kiezen om die waarschuwing te negeren, zullen ze daar zelf de gevolgen van moeten dragen. Ik beloof jullie plechtig dat de regering alles zal doen om de inwoners van Panem te beschermen tegen de onverantwoorde acties van de rebellen."
Het Capitoolembleem verschijnt in beeld en we horen het volkslied. Daarna wordt het scherm zwart. De uitzending is definitief afgelopen. Maar de mensen om me heen zijn nu zo in paniek dat ze het misschien niet eens doorhebben. Zelf zit ik ook over heel mijn lichaam te beven. We wisten allemaal dat president Snow vroeg of laat zou terugslaan. Maar wat moeten we doen als er straks niets meer van district 13 en zijn inwoners overblijft? Dan zullen we de oorlog definitief verloren hebben. Dan kan ik nooit meer naar huis en moet ik voor altijd in de wildernis verdwijnen omdat ik zelfs bij de familie Morrison niet meer veilig zal zijn. Als de vredebewakers me voor die tijd niet komen halen …
Ik schrik me een ongeluk wanneer ik plotseling het luide gekletter van metaal op metaal hoor. Andromeda is op een tafel geklommen en timmert met een moersleutel op de bodem van een ijzeren kookpot in een poging om boven alle herrie uit te komen.
"Stilte!" roept ze zo luid ze kan. "Stilte! Kalmte!" Toch duurt het nog minstens een minuut of twee voordat het tumult in de groep is gaan liggen.
"Ik snap dat jullie nu allemaal heel ongerust zijn, en ik ben dat zelf ook," zegt ze zodra ze eindelijk onze aandacht heeft. "Maar met paniek komen we nergens. Ik kan jullie trouwens nu al vertellen dat Katniss en de andere inwoners van district 13 minder gevaar lopen dan jullie denken."
Andromeda's ogen dwalen door de menigte totdat ze mij gevonden heeft.
"Aludra Dawson, jij bent zelf wekenlang in 13 geweest. Wat doen de mensen daar bij een bomalarm?"
Ik ga rechtop staan zodat iedereen me duidelijk kan zien. Fulvia heeft overal het gerucht verspreid dat district 13 mijn onderduikadres is, en ik besef heel goed hoe belangrijk het is om dat spelletje te blijven meespelen.
"Dan moeten ze onmiddellijk naar een grote ondergrondse bunker gaan," antwoord ik met zo vast mogelijke stem. "Die is sterk genoeg om zware raketten tegen te houden en alle mensen van 13 kunnen er tegelijk in."
Enkele ogenblikken lang gaan mijn gedachten terug naar de dag waarop we Kivo's propo maakten. Gelukkig heb ik min of meer onthouden wat er tijdens de speciale les voor nieuwe bewoners werd gezegd. Eventjes vraag ik me af hoe Andromeda kan weten dat ik in het klaslokaal gefilmd ben. Misschien heeft Fulvia het haar verteld toen ze samen met elkaar afspraken dat Doran en ik vannacht een taak als wachtpost zouden krijgen.
"Heel juist," bevestigt Andromeda terwijl ik weer op mijn plaats ga zitten. Daarna richt ze zich weer tot de volledige groep.
"Ik heb zelf vaak genoeg met de legerleiding van district 13 gesproken. En geloof me maar, die bunker is echt wel een veilige schuilplaats. Als president Coin de waarschuwing van Peeta begrepen heeft - en daar twijfel ik bijna niet aan - dan zal iedereen waarschijnlijk nu al beneden zijn."
"Waarom laat Snow Peeta eerst in elkaar slaan om hem te doen zwijgen, en geeft hij kort daarna zelf op tv toe dat hij 13 wil bombarderen?" werpt Alex tegen.
"Dat is inderdaad een goede vraag," zegt Andromeda. Maar jullie weten dat ik in het Capitool geboren ben en jarenlang bij het vredebewakersleger heb gezeten. Ik kan jullie dan ook één en ander vertellen over moderne oorlogsraketten."
Achter mijn rug hoor ik verbaasd gemompel. Blijkbaar kent niet iedereen hier Andromeda's verleden. Hopelijk zullen de anderen dat straks niet als een reden zien om haar te wantrouwen. Maar ze zijn vast slim genoeg om te beseffen dat zoiets de beste manier is om onze treinroof te laten mislukken.
"Een raketaanval zoals deze kan je alleen afweren door een antiraket af te vuren die het projectiel van de vijand op tijd vernietigt. Dat wil zeggen, op een veilige afstand van het doelwit," begint Andromeda uit te leggen.
"Dus de bom zou dan ergens boven de wildernis ontploffen?" vraagt iemand.
"Dat is inderdaad de bedoeling," antwoordt Andromeda. "Zo richt hij geen schade aan in bewoond gebied. Maar dat systeem heeft één groot nadeel. Het werkt enkel als je de antiraket snel genoeg kan lanceren. Tijd is dus heel belangrijk bij dit soort aanvallen."
"Tussen de uitzending met Peeta en de aankondiging van Snow zaten bijna acht volle minuten," vult Lyme aan. Waarschijnlijk had 13 daarstraks nog een allerlaatste kans om die raketten uit de lucht te schieten, maar zijn ze intussen te dicht bij het doelwit gekomen. Dus kan Snow het nu gewoon op tv zeggen om ons en de andere rebellen bang te maken."
"District 13 heeft trouwens ook een radar die vijandelijke raketten kan opsporen," gaat Andromeda verder. "Op dit moment is er ongetwijfeld al een automatisch alarm afgegaan, of dat kan elk moment gebeuren. En als ze doorhadden dat Peeta hen wou waarschuwen, dan zal iedereen nu wel veilig in die bunker zitten."
Een paar tellen lang blijft het stil op de open plek terwijl we proberen om deze informatie te verwerken. Ik ben nog steeds bang, maar met mijn verstand weet ik dat Andromeda en Lyme gelijk hebben. Toch komen hun volgende woorden ook voor mij als een verrassing.
"Het kan vreemd klinken, maar vanuit ons standpunt komt die raketaanval precies op het juiste moment," zegt Andromeda. "Snow en zijn regering zitten nu met hun aandacht volledig bij dat bombardement. Een beter afleidingsmanoeuvre voor onze treinroof is er eigenlijk niet. Hoe dan ook zou het heel dom zijn om de overval nu af te blazen. Daar doen we niemand een plezier mee."
"Wat deed Katniss Everdeen als er in de arena iets verschrikkelijks gebeurde?" vraagt Lyme op een dwingende toon die meteen de aandacht trekt. "Instorten of terugvechten?"
"Terugvechten," hoor ik een paar mensen tegelijkertijd antwoorden.
"Wat moeten wij dus doen nu Snow probeert om ons de daver op het lijf te jagen?"
"Terugvechten!" roepen we in koor. Opeens herinner ik me weer het verhaal dat Timothy op de verzetsvergadering na het bloedbad verteld heeft. Cinna werd in de Startkamer in elkaar geslagen terwijl Katniss moest toekijken. Als zij sterk genoeg was om na zo'n dramatische gebeurtenis terug te vechten, dan wil ik dat ook zijn. Ondanks al mijn problemen - het feit dat ik niet naar huis kan, de woede en teleurstelling van mijn ouders - waar ik nog steeds geen enkele oplossing voor kan bedenken. Ik heb nu toch geen andere keuze meer dan door te gaan.
"Wie van jullie wil straks naar het Zuidstation vertrekken om alle rebellenziekenhuizen de medicijnen te geven die ze nodig hebben?" vraagt Lyme.
Eerst verwacht ik dat de hele groep uit volle borst "Wij!" zal schreeuwen. Maar deze keer antwoorden we niet met onze stem. Links en rechts van mij zie ik verschillende armen omhoog gaan. Niet zoals leerlingen die op school hun hand opsteken om meer uitleg te vragen, maar met drie vingers gestrekt in het symbool dat enkel de rebellen maken. Na een korte aarzeling doe ik zelf ook mee. Want ik weet dat we hier niet zijn om tegen 'het Capitool' te vechten, ook al zouden de meeste mensen het zo verwoorden. Onze enige echte vijand heet president Snow.
"Ik wist wel dat Andromeda en ik op jullie kunnen rekenen," zegt Lyme tevreden wanneer ze onze reactie ziet. "Maar het wordt hoog tijd dat we op pad gaan. We moeten nog een heel eind te voet door het bos voordat we bij de tunnel zijn."
Daarmee is deze bijeenkomst eindelijk afgelopen. Iedereen komt overeind en begint zich klaar te maken voor de tocht door de wildernis. Zelf hoef ik niet zo veel te doen, omdat ik me daarstraks al had omgekleed. Maar toch wil ik absoluut nog één ding regelen voordat ik samen met de anderen meega. Ik haast me naar onze eigen hovercraft en loop rechtstreeks door naar de laadruimte. De bundel opgerold touw die ik tijdens onze reis hierheen had gezien, ligt er nog steeds.
Ik hurk neer en haal mijn mes tevoorschijn om een stuk af te snijden dat lang genoeg is. De instructies van de trainer die me tijdens de rondleiding in de Tributentoren leerde hoe ik knopen moest leggen, zitten nog steeds vast in mijn hoofd. Gelukkig heb ik tijdens mijn weinige vrije uren als verpleegster de moeite genomen om zijn beste valstrik nog een paar keer in te oefenen. De eenvoudige, maar heel bruikbare techniek waarmee je een vijand ondersteboven aan een boomtak kan doen hangen. Iets zei me dat die misschien ooit nog van pas zou komen. Andromeda mag dan wel beweren dat niemand me langs dat kleine boswegje zal komen aanvallen, toch ben ik er niet helemaal gerust in.
Even later rol ik het afgesneden stuk op tot een paar lussen die ik stevig rondom mijn beide schouders wikkel. Volgens de trainer is dit de gemakkelijkste manier om touw te vervoeren en tegelijk je twee handen vrij te houden. Daarna ga ik nog snel naar de badkamer van onze hovercraft. Ik open het kastje waar mijn eigen kleren liggen en haal de crackers tevoorschijn die ik vanochtend uit district 10 heb meegenomen. Eén ervan steek ik in de linkerachterzak van mijn broek, bij het zendertje dat ik straks moet gebruiken als ik iets verdachts zie. De andere drie crackers zal ik onderweg naar de tunnel wel uitdelen aan wie er graag eentje wil. Wanneer ik uit de hovercraft kom, staat bijna iedereen al klaar om te vertrekken. Enkele minuten later is de groep compleet en wandelen we in een lange rij het bos in.
Andromeda gaat als eerste om de weg te wijzen. Een meter of vijftien voor mij uit zie ik tussen de bomen het gele schijnsel van haar zaklamp heen en weer bewegen. Lyme loopt helemaal achteraan om er zeker van te zijn dat niemand verdwaalt of achterblijft. We stappen flink door, want de onverwachte mededeling van Snow en de hele discussie daarna hebben ons meer dan genoeg tijd doen verliezen. Na een minuut of tien hoor ik achter mijn rug hoe Darvo aanbiedt om Doran een eindje op zijn rug te dragen. Blijkbaar heeft hij weer last van zijn manke voet nu we aan een behoorlijk snel tempo over oneffen terrein moeten wandelen.
Zelf kost met mij ook wat moeite om de rest van de groep te blijven volgen. Maar ik vertik het om daar over te klagen. Als ik dat doe, dan zullen de anderen weer zeggen dat ik een aansteller uit het Capitool ben. Ze kennen nu mijn naam omdat Andromeda me die vraag over de bunker van district 13 heeft gesteld. En dankzij de nieuwsberichten in de eerste paar dagen na de Kwartskwelling weten ze vast ook wie mijn vader is. Toen we net vertrokken waren, heb ik één van de rebellen uit district 5 al tegen zijn vriend horen fluisteren dat ze van een rijk tienermeisje uit het Capitool waarschijnlijk niet al te veel hoeven te verwachten bij een echte oorlogsmissie als deze. Des te meer reden om straks te bewijzen dat ze zich vergissen, mompel ik een beetje nijdig tegen mezelf.
De tocht naar district 6 verloopt grotendeels in stilte. We weten allemaal dat er straks heel veel op het spel zal staan, dus niemand is echt in de stemming voor een gezellig gesprek. Af en toe verwittigen we elkaar voor een uitstekende wortel of een tak die laag genoeg hangt om in het gezicht van de persoon achter je te zwiepen. Gelukkig zijn er vannacht geen wolken en geeft de maan dus wat extra licht. Maar met die heldere hemel is het na zonsondergang natuurlijk ook een stuk frisser geworden. Misschien is het toch niet zo slecht dat Andromeda mij een jas heeft meegegeven.
Het eerste stuk van de wandeling moeten we klimmen om over de heuvel te geraken die tussen onze kampplaats en district 6 ligt. Zodra we de top gepasseerd zijn, gaat het gelukkig alleen nog bergaf. Onderweg let ik goed op de herkenningspunten die tijdens de vergadering genoemd werden. Stel je voor dat ik straks na de overval verloren loop. Met wat pech geraak ik dan niet op tijd terug bij de open plek waar onze hovercrafts staan. Zouden de anderen dan echt zonder mij vertrekken? vraag ik me opeens af. Misschien hebben ze geen keuze als de vredebewakers ons toch zouden achtervolgen. En het lijkt me eigenlijk nogal eng om helemaal alleen achter te blijven, hulp van de plaatselijke rebellen of niet. Maar wanneer ik zie hoe Andromeda haar zaklamp dooft - een teken dat we district 6 bijna bereikt hebben - verdring ik die gedachten snel naar een hoekje achterin mijn hoofd. Dit is niet het moment om over zo'n dingen te piekeren.
"Nu moeten jullie allemaal heel stil zijn, want we zitten hier vlak bij de grenshekken," fluistert Andromeda nadat we nog een meter of honderd zijn doorgestapt. Een eindje verderop zie ik tussen de bomen inderdaad iets wat op een metalen afrastering lijkt. Het zachte gezoem dat uit die richting komt, geeft aan dat de draden onder stroom staan. Andromeda gaat op haar hurken zitten naast twee kleine naaldboompjes waar aan de onderkant een stukje schors is weggesneden. Dan begint ze met haar handen de dorre bladeren opzij te vegen totdat er een stevige ijzeren ring tevoorschijn komt. Het volgende moment trekt ze een houten luik open en kunnen we de donkere ingang van de tunnel zien.
Omdat de vier wachtposten als eerste naar hun plek moeten gaan, heeft Andromeda er voor gezorgd dat wij ergens vooraan in de rij liepen. Eén voor één laten we ons in het gat zakken. Ik voel een paar kleine traptreden - eigenlijk gewoon inkepingen in de aarden ondergrond - en dan moet ik op handen en knieën verder kruipen. Deze tunnel is zo laag dat je onmogelijk rechtop kan staan. Nu snap ik waarom Fulvia altijd vertelde dat de rebellen hun wapens smokkelden door ze in een grote zak te steken, die met een dik touw over de grond werd voortgetrokken. En dan is het hier ook nog eens stikdonker.
Op de tast schuifel ik achter Doran aan. Wanneer ik naar mijn gevoel ongeveer halfweg ben, zie ik aan het einde van de gang plots een fel licht verschijnen. Andromeda is al bij het tweede luik gekomen en heeft haar zaklamp aangeknipt en op de grond gelegd om het voor ons gemakkelijker te maken. Pas nu kan ik zien hoe deze tunnel eigenlijk gemaakt is. De vloer is van aangestampte aarde, maar het plafond en de zijwanden worden ondersteund door dikke houten balken. Dit lijkt inderdaad een beetje op een ouderwetse mijngang. Al weet ik dat ze in de steenkoolmijnen van district 12 intussen veel modernere bouwtechnieken gebruiken. Ook al ziet de constructie boven mijn hoofd er erg stevig uit, toch ben ik stiekem een beetje opgelucht als ik bij de uitgang van de tunnel kom en weer rechtop kan staan.
De smokkelgang eindigt bij de achterwand van een kelder. In het midden van de ruimte staat een grote kast, die waarschijnlijk diende om het toegangsluik van de tunnel te camoufleren. Ik hoor hoe Andromeda op de gelijkvloerse verdieping met de huiseigenaar aan het praten is. Wanneer ik zelf ook via de trap naar boven ga, zie ik dat ze een heel aantal bankbriefjes en muntstukken uit haar vestzakken haalt.
"Precies 250 Pan, zoals beloofd," zegt ze tegen de al wat oudere man die tegenover haar aan een houten tafel zit. Blijkbaar hebben de rebellen van district 10 mijn vijf biljetten van vijftig vooraf omgeruild tot kleiner geld. Natuurlijk moesten ze dat doen, denk ik in mezelf. Andrew en Noria beweerden dat 250 Pan in de armere districten een fortuin is, en dat je dus geen briefjes van vijftig kan uitgeven zonder jezelf verdacht te maken.
Even later stuurt Andromeda Doran, mij en de twee andere wachtposten op pad. We weten precies waar we heen moeten, dat werd ons tijdens de vergadering duidelijk genoeg uitgelegd. Andromeda en Lyme - die als allerlaatste door de smokkeltunnel wil gaan - zullen over enkele minuten ook vertrekken, samen met de rebellen die straks bij de trein zelf moeten vechten.
"Veel succes, en wees voorzichtig," zegt Andromeda wanneer ze de voordeur van het huis voor ons openhoudt.
Met zijn vieren sluipen we door de verlaten straat. De maan geeft genoeg licht om te kunnen zien waar ik mijn voeten zet, maar uit nieuwsgierigheid probeer ik toch mijn nachtkijkbril eens uit. Op tv wordt er van 6 zelden meer getoond dan het Boeteplein, de stad en de grootste farmaceutische bedrijven. Dus eigenlijk ben ik best wel benieuwd naar de rest van het district.
Ik kijk een paar keer snel om me heen terwijl ik er op let dat ik de anderen niet uit het oog verlies. Volgens de routebeschrijving van Andromeda zijn we nu in de Alexander Flemingstraat. Drie jaar geleden heb ik op school geleerd dat die man de penicilline ontdekte en dus mee aan de basis van de ontwikkeling van antibiotica stond. Eigenlijk zou je verwachten dat iemand die zo belangrijk was voor de medische wetenschap een mooie straat naar zich genoemd krijgt. Aan de huizen te zien - bijna allemaal in steen gebouwd en sommige zelfs met versieringen boven de voordeur - moet dit vroeger inderdaad een wat rijker deel van district 6 geweest zijn. Maar na al die jaren is het hier duidelijk een achterbuurt geworden. Het wegdek zit vol kuilen, minstens de helft van alle ramen is gebarsten of dichtgetimmerd en overal slingert vuilnis rond. Dan vind ik het dorpje van Kivo's ouders toch een stuk gezelliger. Al horen we met onze plannen voor een gewapende overval misschien wel een klein beetje thuis op een plek als deze.
De Alexander Flemingstraat eindigt bij een uitgestrekt stuk braakliggend terrein dat we moeten oversteken. Heel ver weg aan mijn rechterkant zie ik een geel lichtschijnsel aan de horizon. Dat komt vast van de grote serres die ergens in het midden van district 6 staan. Daar worden tientallen tropische planten gekweekt waar men na het oogsten grondstoffen voor sommige medicijnen uit kan halen. Eén van de weinige dingen die ik onthouden heb uit de biologielessen van vorig jaar. Nu ik zelf verpleegster ben, wou ik dat ik er meer over wist. Na een paar minuten stevig doorstappen zie ik in de verte de zwarte silhouetten van de gebouwen rond het Zuidstation. Hier zullen we ons moeten opsplitsen.
"Pas goed op jezelf," zegt Doran terwijl hij me nog even apart neemt.
"Zal ik doen," fluister ik terug. Maar we weten allebei dat er nu geen tijd is om elkaar uitgebreid succes te wensen. Ik blijf staan terwijl Doran en de andere drie wachtposten elk afzonderlijk in de nacht verdwijnen. Het volgende moment leggen de zenuwen mijn maag weer in een strakke knoop. Vanaf nu zal ik het helemaal alleen moeten doen.
In mijn eentje ga ik verder op weg naar het Zuidstation. Het duurt niet erg lang voordat ik bij de plek kom waar ik de wacht moet houden. Alles ziet er precies uit zoals Andromeda en Lyme hebben beschreven. Een verharde straat die als toegangsweg naar het station dient, met links het beboste stuk grond en aan de rechterkant een reeks grote pakhuizen. Straatverlichting is er niet. Maar dankzij mijn speciale bril heb ik daar gelukkig weinig last van. Meteen valt het mij op dat ook deze buurt nogal rommelig oogt. Het wegdek is bezaaid met glasscherven en scherpe stukjes metaal, afkomstig van een hoge afvalberg die zomaar tussen twee gebouwen in werd gedeponeerd. District 6 kan eigenlijk best eens een grondige opknapbeurt gebruiken. Misschien zorgen de rebellen daar wel voor als ze de oorlog winnen.
Ik duik weg in de schaduw van het dichtstbijzijnde pakhuis en controleer of de kust veilig is. Maar er is niets bijzonders te zien of te horen. Alhoewel. Ik kijk nog een tweede keer aandachtig naar het stuk zeildoek dat een meter of twintig verderop tegen de zijmuur van een loods is neergegooid. Dan sluip ik er heel voorzichtig naartoe. Het volgende moment blijf ik staan. Ik had het dan toch goed gezien. Vlak voor mijn voeten ligt er een vrouw van middelbare leeftijd te slapen, met een flap van het zeil over zich heen getrokken. Ook district 6 heeft dus zijn eigen daklozen.
Even vraag ik me af of ik haar moet waarschuwen. Straks zal het Zuidstation immers in een oorlogszone veranderen. Maar uiteindelijk besluit ik om het toch niet te doen. Lyme en Andromeda hebben heel nadrukkelijk gezegd dat de wachtposten zich aan niemand mogen laten zien, tenzij in een echt noodgeval. Laat staan dat ik zomaar aan een wildvreemde kan vertellen dat de rebellen hier vannacht een overval willen plegen. En dan nog, de sporen liggen aan de andere kant van de opslagloodsen. Normaal gezien zullen we alleen bij de trein zelf vechten. Niet hier. Mocht deze zwerfster straks toch wakker worden van al het lawaai in de verte, dan zal ze heel waarschijnlijk wegvluchten zonder zich ermee te bemoeien. Dus lijkt het me verstandiger om haar gewoon te laten slapen.
Ik draai me om en ga stilletjes het bos in op de plek waar het kleine zandwegje begint. Zodra ik bij de eerste geschikte boom kom, stop ik om mijn valstrik op te zetten. Gelukkig heeft de trainer duidelijk uitgelegd hoe je het touw op de juiste manier moet vastmaken aan een dikke horizontale tak die hoog genoeg boven de grond hangt. Omdat ik met mijn speciale bril bijna even goed zie als overdag, is de klus al snel geklaard. Ik herhaal nog eens tegen mezelf dat ik na de treinroof zeker niet mag vergeten om de strik onschadelijk te maken door er zelf een grote tak in te werpen. Daarna zoek ik aan de bosrand een paar lage struiken waaronder ik me kan verstoppen. Voorzichtig ga ik plat op mijn buik liggen, terwijl ik nog een laatste keer controleer of het keukenmes nog steeds aan mijn broeksriem hangt. Van hieruit heb ik een prima zicht op de straat die ik in de gaten moet houden. Nu kan ik alleen nog maar wachten.
Het eerste kwartier gebeurt er helemaal niets. De toegangsweg naar het station blijft volledig verlaten, maar ik wist vooraf al dat de rebellen hoe dan ook niet langs hier zullen komen. Lyme heeft een andere route gekozen om ongemerkt tot bij de perrons te geraken. Ik laat mijn hand in de achterzak van mijn broek glijden en haal mijn energiereep tevoorschijn. De wikkel heb ik er daarstraks al afgehaald. Stel je voor dat iemand nu het ritselen van dat papiertje zou horen. Gelukkig is er op dit moment geen mens te zien.
Ik begin op de cracker te kauwen en verschuif mijn benen een beetje om wat comfortabeler te liggen. Energierepen met aardbeiensmaak zijn altijd mijn favoriete soort geweest, maar deze keer lijkt het wel alsof ik een mond vol zaagsel zit te eten. Ik ben gewoon te zenuwachtig om veel te kunnen proeven. Het vervelende aan een taak als wachtpost is dat je eigenlijk niets kan doen om de spanning kwijt te geraken die bij elke gevaarlijke verzetsmissie hoort. Ik moet hier gewoon de hele tijd stil blijven liggen, en dat zonder ook maar één keer mijn aandacht te laten verslappen. Zodra ik mijn laatste hap heb doorgeslikt, begin ik in gedachten een aantal dingen op te sommen die we in de snelcursus verpleegkunde hebben geleerd. Wie weet zal ik deze kennis straks nog kunnen gebruiken. Intussen hou ik mijn ogen onafgebroken gericht op de lege straat en de donkere opslagloodsen die voor me liggen. Niet opletten zou nu een enorme fout zijn.
Wanneer ik in de verte een soort zwaar gebrom hoor, spits ik mijn oren. Volgens mij komt het uit de richting van de spoorweg. Moderne goederentreinen hebben een motor die vrij stil is, maar ik ben vaak genoeg in de tunnels onder het Capitool geweest om dit geluid te kunnen herkennen. Even later hoor ik het gepiep van de remmen en dan wordt alles weer stil. De trein met medisch materiaal staat nu in het station voor de poort te wachten totdat de groene seinlichten gaan branden. Hoe lang zou het nog duren voordat de rebellen aanvallen? Twee minuten? Eén?
Net op dat moment zie ik in de verte het felle licht van een zaklamp verschijnen. Meteen maak ik mezelf zo klein mogelijk. Dit kan alleen maar onraad betekenen. Met bonzend hart kijk ik toe hoe een vredebewaker in uniform de toegangsweg naar het station komt afgewandeld. Hij zwaait zijn lamp onderzoekend heen en weer zonder zijn pas te vertragen. Waarschijnlijk is dit een gewone éénmanspatrouille die een nachtelijke routinecontrole uitvoert. Dat heb ik in de straten van het Capitool vaak genoeg gezien. Of zou de legerleiding van district 6 nu al iets vermoeden?
Wanneer de lichtbundel op amper drie meter boven mijn hoofd tussen de boomtakken door beweegt, wou ik dat ik onder de grond kon wegkruipen. Toch dwing ik mezelf om geen vin te verroeren. Als die bewaker me hier betrapt, dan ben ik er gloeiend bij. Maar na een paar tellen stapt hij gewoon verder terwijl hij zijn zaklamp op het wegdek en de loodsen voor hem gericht houdt. Heel voorzichtig laat ik mijn ingehouden adem ontsnappen. Misschien heeft hij me dan toch niet gezien. Ik begin al te geloven dat ik aan het ergste ontkomen ben wanneer ik hoor hoe de bewaker plotseling blijft staan en mijn grootste vrees waarheid wordt.
"Halt!" roept hij bevelend terwijl ik mijn lichaam ter plekke voel verstijven. "Wat moet dat daar!"
Ik denk dat dit - samen met de ontvoering op het einde van 'Spionne' - toch wel één van mijn betere cliffhangers is. Wat vonden jullie ervan? En wat zal er volgens jullie nu gebeuren?
Hoewel dit hoofdstuk als titel 'De overval' had, ging het grootste deel ervan toch vooral over alle voorbereidingen. Het heeft me heel wat moeite gekost om een plan te verzinnen dat min of meer geloofwaardig klinkt, en ik hoop dan ook dat het effectief realistisch genoeg is … Eigenlijk had ik hier hetzelfde probleem als bij het schrijven van mijn spionagescènes. Ook deze keer was het vrijwel onmogelijk om nuttige en relevante informatie op te zoeken. Alles wat ik vond, was ofwel niet van toepassing op de situatie in Panem, ofwel veel te oppervlakkig. Maar ik ben benieuwd naar jullie mening over het plan van de rebellen!
Tot slot nog twee details die ik graag verder wil uitleggen. Peeta heeft het in zijn toespraak over een doorgebroken dam in district 7. Ik weet dat men in de verfilming van 'Spotgaai' getoond heeft hoe de rebellen een stuwdam in district 5 opblazen, maar in het originele boek gaat het wel degelijk over een vernielde dam in 7. Op zich eigenlijk geen onlogische keuze, want om papier te maken heb je inderdaad veel water nodig.
Daarnaast hebben jullie waarschijnlijk gezien dat ik de naam 'Noot' vervangen heb door 'Defensieberg'. Ook dit heb ik met opzet gedaan. In het boek van Collins staat uitgelegd dat de rebellen de naam 'Noot' pas bedenken nadat Plutarch opmerkt dat de verovering van district 2 'een harde noot om te kraken' zal zijn. Hij zegt dit pas na de bevrijding van Peeta. 'Noot' is dus niet de officiële naam van die berg, en Aludra kan deze naam op dit moment in mijn verhaal ook nooit gehoord hebben.