Hoofdstuk 11:
Ron Wemel
"Daan, waarom bewegen deze mensen niet!" zei Ron, wijzend naar Daan's poster van Manchester City. "Dreuzelfoto's bewegen niet, Ron. Dat heb ik al zo vaak gezegd!" zegt Daan geïrriteerd.
Het potretgat zwaait open en een lachende Erin en Hermelien komen binnen. Ron wist niet veel van meisjes, maar hij wist wel dat zijn beste, blonde vriendin heel knap geworden was. Mooi was ze altijd al geweest, maar nu was ze echt heet, als hij Fred's woorden gebruikt. En Hermelien was gewoon Hermelien.
Ze was wel mooi, maar ze sprong er niet uit. Gelukkig deed haar karakter dat ten goede, bedacht Ron grinnikend. "Dochter van het schoolhoofd, onbereikbaar." Fluistert George plots in zijn oor.
Ron schrikt zich dood. "Alsof jij een kans hebt." snauwt hij terug. Erin heeft hem zien zitten en ze ploft in de sofa naast hem. Ze zucht en lacht een beetje zachtjes, alsof ze een binnenpretje heeft. "Wat?" zegt Ron plagend.
Ze wijst naar het verschrompelde krant in het vuur. "Harry's werk zeker." giechelt ze. Ron knikt stijfjes. Harry en hij liggen elkaar op het moment niet zo. Maar meteen heeft hij spijt van de stilte want Fred neemt het over. "Dus Erin, misschien heb je zin om met mij naar Zweinsveld te gaan dit weekend? Boterbier drinken in de Drie Bezemstelen, misschien naar Zonko's of Zacharinus?" vraagt hij.
Harry komt naar beneden gestormd. Even lijkt Erin hem vragend aan te kijken, maar als hij weer naar boven gaat richt ze zich weer tot Fred. "Lijkt me leuk." antwoord ze, terwijl ze een beetje bloost en naar beneden kijkt. "En of ik een kans heb." Fluister Fred in Ron zijn oor voor hij schaterlachend met George en Daan de kamer uitloopt.
"Zijn ze weer vervelend?" lacht Erin, terwijl ze haar hand licht op de zijne legt. Hij was niet echt verliefd, dus hij voelde geen vuurwerk, maar wel vonkjes. Er was een mogelijkheid dat Erin hem wel zag zitten. Ze was altijd al zijn beste vriendin geweest. Hermelien ook, maar die meer op een zusjesmanier.
Haar oog viel op zijn half afgemaakte Toverdrank werkstuk. "Hulp nodig?" vraagt ze. Ron schudt arrogant zijn hoofd. "Je weet toch hoe goed ik in Toverdranken ben!" zegt hij sarcastisch. Erin lacht. "Dan niet." zegt ze lachend en ze doet of ze weg wil lopen.
Ron pakt haar arm. "Tuurlijk help ik je." zegt ze lachend en ze gaat ruig met haar handen door zijn rode haar. Het zit een beetje in de war. Haastig probeert Ron het goed te doen. "Ik snap niet dat je nog je best doet." lacht Erin.
Van ieder ander zou hij het gemeen opvatten, maar hij wist dat ze het niet meende. "Waar ben je?" vraagt ze. "Het nut van Wolfsworteldrank." zegt hij verward. Erin lacht. "Sorry, ik blij maar vergeten dat ik op jullie voorloop. Ik heb die drank vorig jaar al foutloos leren maken." zegt ze plagend en ze steekt haar tong uit.
Ron wist best dat ze voorliep, maar wat wil je als je pappie Toverdrankleraar is? "Dat is heel simpel." zegt ze en ze pakt zijn veer. "O wee als dit zo'n Fopveer is van je broers." mompelt ze voor ze een uitgebreide correcte uitleg geeft over de vele doelen van Wolfsworteldrank.
"Je schrijft veel netter dan ik, dan heeft Sneep zo door." zegt Ron. Erin rolt met haar ogen. "Daar heb ik toch al lang aan gedacht. Chirographum Ron!" zei ze met haar stok op het papier gericht. Tot Ron's verbazing smelt haar handschrift om tot het zijne. "Best ironisch eigenlijk.." grinnikt ze. "Sneep heeft deze spreuk bedacht." En toen hield Ron het niet meer. Hij barstte in lachen uit.