De interviews worden gehouden en eindigen met een onverwachte aankondiging. Marcus ontdekt een donkere kant van Abby.

De volgende dag staat volledig in het teken van mijn uiterlijk. Na het ontbijt sturen Abby en Nathan ons naar onze eigen stylist om ons klaar te maken voor het interview dat vanavond plaats zal vinden.

Het Capitool heeft zich na de oorlog sterk gericht op mode en het is extreem belangrijk dat we er goed uitzien. Daarom staat deze dag in het teken van het opmaken van de tributen. Ik vind het allemaal onzin, maar mag nog met geluk spreken. De meisjes worden meestal veel meer onder handen genomen dan de jongens.

Mijn styliste is dezelfde vrouw als de vrouw die mij klaarmaakte voor de rondrit door de stad. Ik moet me tot op mijn onderbroek uitkleden en ze haalt het gevreesde scheerapparaat tevoorschijn. Na 5 minuten zijn mijn krullen ingeruild voor gemillimeterd haar. Ik herken mezelf bijna niet meer, maar ik zie wel dat Abby gelijk heeft. Ik zie er op deze manier wel dreigender uit. Na het scheren moet ik me douchen om alle haren van me af te wassen. Hierna wordt mijn lijf weer ingesmeerd om het te laten glanzen en krijg ik mijn kleren aangereikt.

De meeste mannelijke tributen krijgen een pak aan, maar ik wordt gekleed in een grijze broek met een bijpassende mouwloze colbert. Onder de colbert draag ik een nette witte bloes met korte mouwen die opgerold zijn tot boven mijn biceps. Ook weer iets om te laten zien dat er niet met mij te spotten valt. Ik wissel bijna geen woorden met de styliste, omdat we elkaar duidelijk niet mogen, maar als ik het resultaat bekijk zie ik dat Abby en de stylist goed hebben nagedacht over mijn presentatie. Ik zie er netjes, maar gevaarlijk uit. Mijn hand glijdt over mijn hoofd. In plaats van zacht haar voel ik korte sprietjes onder mijn hand.

Het is net lunchtijd wanneer ik klaar ben met de voorbereidingen van het interview. Leia is nog lang niet klaar. Het mooi maken duurt nu eenmaal langer bij de meisjes. Ik vraag me af hoe Leia alles ondergaat. Als herderin uit District 10 zal ze niet heel blij zijn met alle schoonheidsbehandelingen. Leia's humeur was al slecht voor de behandelingen begonnen. Gisteren is ze na haar gesprek met Abby naar haar kamer vertrokken en daarna is ze er niet meer uitgekomen. Ze verscheen wel aan het ontbijt, maar heeft geen woord gezegd. Ik neem me voor om haar nog wel een keer te spreken te krijgen, want als haar iets dwars zit moet ik dat weten. We zijn bondgenoten die elkaar blind moeten vertrouwen en ik wil zeker weten dat haar focus volledig op de Spelen zijn gericht.

Ik krijg Leia de rest van de middag niet meer te zien. 's Avonds neemt Nathan me mee naar de lift om me naar de plek te brengen waar de tributen klaar moeten staan voor de interviews. De interviews zullen al gauw beginnen en de meeste tributen staan er al. Even later komt Abby er met Leia aan. Ze ziet er oogverblindend uit. Ze heeft een glanzende gele jurk aan met witte schoenen. Haar haar glanst ook meer dan anders. Ze gaat voor me staan. De tributen moeten klaar staan op de juiste volgorde. Te beginnen bij District 1 en District 12 sluit de rij. Bij elk district staat de jongen achter het meisje. Ik kijk achterom. Bailey en Weed staan achter me. Bailey heeft een schattig uiterlijk gekregen. Op zich ziet het er overtuigend uit, omdat ze nog maar 15 is, maar iedereen die haar heeft zien messenwerpen tijdens de training weet dat dit maar een misleiding is. Haar broer heeft duidelijk dezelfde insteek als ik. Hij is niet zo gespierd als ik, maar wel pezig. Hij ziet er ook dreigend uit. Ik zie dat hij ook naar mij kijkt. We laten niks merken, maar ik zie aan zijn ogen dat hij volledig op de hoogte is van onze samenwerking. Weed ziet er slim en vaardig uit. Volgens Abby en de mentor van District 11 moet hij ons leiden tijdens het Bloedbad. Dat zou nog weleens de juiste keuze kunnen zijn geweest.

Een stem door de luidsprekers kondigt ons aan. 'Dames en heren. 24 kinderen staan klaar om te vechten op leven en dood. Maar één van hen zal terugkeren, maar we zullen hun verhalen wel allemaal bij ons houden. Vanavond horen we het verhaal van elk kind dat uitkomt voor de zonden die zijn District tegen het Capitool heeft begaan. Geef ze daarom een applaus!'

Het publiek klapt en we lopen het podium op de Stadscirkel op en gaan op de stoelen zitten die voor ons klaar staan. Blasius Valeria loopt hierna energiek het podium op en krijgt een daverend applaus. Na een paar minuten maant hij het publiek tot stilte en hou een inleidend praatje. 'Kijk eens naar onze tributen dit jaar! Er zitten bijzondere mensen tussen nietwaar!?' Het publiek joelt om aan te geven dat ze het hier mee eens zijn. Blasius gaat verder. 'Vanavond zullen we de verhalen van deze mensen te weten komen. Let op en blijf kijken, want na de interviews hebben we een bijzondere aankondiging!' Ik zie dat het publiek verbaasd elkaar aanstoot en begint te smoezen. Iedereen vraagt zich af wat de aankondiging zal zijn. Ik ben zelf ook nieuwsgierig. De Spelen zijn al vaker aangepast. Eerst doordat de tributen getraind worden en daarna doordat er gewed mocht worden op de winnaars. Welke regel zal er nu weer ingevoerd worden? Blasius heeft in ieder geval de aandacht van het publiek.

Hierna worden de tributen één voor één naar voren geroepen voor het interview dat drie minuten in beslag neemt. Elk district heeft een strategie. District 1, 2 en 4 Zijn vol zelfvertrouwen en vertellen trots over hun vaardigheden en over dat ze niet bang zijn om goed te maken wat hun districten fout hebben gedaan. Ik houd mijn gezicht in bedwang maar ik walg van hun geslijm bij het publiek. De tributen uit de andere districten hebben allemaal hun eigen manier om op te vallen. De districten uit district 3 komen slim en berekenend over, de tributen uit district 6 gedragen zich opvallend bedeesd en onderdanig. De 16-jarige jongen uit district 7 beweerd dat hij kampioen werd onder de jongeren uit District 7 bij de jaarlijkse wedstrijd bomen omhakken. Het kan een leugen zijn, maar hij zal in ieder geval in de gaten worden gehouden als hij een bijl in zijn handen weet te krijgen.

Voor ik het besef wordt Leia naar voren geroepen. Er wordt gejoeld en gefloten door het publiek. Door haar schoonheid heeft ze in ieder geval de aandacht getrokken. En het interview gaat haar ook nog verbazend goed af. Als Blasius haar vraagt waarom ze er fit uitziet vertelt ze over haar werk als herderin. Hierna vertelt ze een verhaal over hoe ze de kudde met haar slinger wist te beschermen van een poema die een schaap probeerde te doden. Als laatst vertelt ze hoe goed ze met een slinger overweg kan. Blasius geeft haar een compliment door te zeggen dat hij blij is om te weten dat de herders en herderinnen in District 10 de wol en vlees die het Capitool nodig heeft beschermen. Hij zegt dat hij wel denkt dat ze een kans heeft met haar talent die ze heeft met de slinger. 'Geef Leia een daverend applaus!' zegt Blasius als afsluiting. Het publiek klapt en joelt weer.

Ik klap ook. Maar ik kijk bedenkelijk. Toen ik klein was en mijn vader nog leefde herinnerde ik me dat ik sprak met een herder die een pup val Lexa kwam kopen. Ik vroeg hem welke wilde dieren hij allemaal had gezien. Als jongen smulde ik van de verhalen waarin herders vochten met wilde dieren. Hij vertelde dat hij wolven, lynxen en zelfs beren had moeten weghouden van de schapen, maar toen ik hem vroeg of hij weleens een poema had gezien vertelde hij me dat die niet voorkomen in het gebied van district 10. Leia heeft het verhaal dus verzonnen, maar het overtuigend verteld. Ik had geen idee dat ze zo goed was in liegen.

'En dan,' vervolgt Blasius. 'Iemand die we allemaal al wel hebben zien zitten. Iemand van zo'n gestalte is immers niet over het hoofd te zien. De mannelijke tribuut van District 10. Geef een applaus voor Marcus Long!' Het publiek applaudisseert en ik loop naar Blasius en geef hem een hand. Blasius doet alsof ik zijn hand pijn doe met mijn handdruk. Het publiek vind het hilarisch. Ik voel me niet op m'n gemak. Ik snap niet waarom mensen klappen voor me terwijl ze morgen zullen joelen als mensen mij proberen te vermoorden. Ik wil deze mensen niets over mijn leven vertellen, maar Abby heeft gezegd dat ik dit interview serieus moest nemen. 'Wauw, Marcus. Ik ben nog maar weinig tributen van dit formaat tegengekomen. Hoe oud ben je?' Dat is in ieder geval een makkelijke vraag. 'Ik ben zeventien,' antwoord ik. Blasius trekt zijn wenkbrauwen omhoog. 'En dan al zo gespierd,' zegt hij verbaasd. Hij buigt zich samenzweerderig naar me toe. 'Wat is je geheim?' vraagt hij nieuwsgierig. 'Ik ben smid van beroep,' antwoord ik. 'Aha,' zegt de presentator. 'Dat is zwaar werk voor iemand van jouw leeftijd.' Ik kijk met een schuin oog naar het publiek. Hoe zouden ze reageren als ik zou antwoorden dat ik het werk wel moet doen, omdat mijn vader is doodgeschoten en ik en mijn broertje anders verhongeren? Het maakt me vast niet populair. De mensen in het Capitool weten dat de districten gestraft worden, maar willen liever niet weten hoe slecht de mensen behandeld worden.

Ik besluit een antwoord te geven dat gedeeltelijk waar is. 'Ik vind het leuk om te doen,' zeg ik. Blasius knikt. Hij heeft zich vast voorbereid op het interview, want hij vraagt wijselijk niets over mijn familieleden. 'Mij is verteld dat de smids de jachtgeweren van de jagers en de geweren van de vredebewakers onderhouden,' zegt hij. Hij wil duidelijk dat ik het bevestig. Mijn kaken verstrakken zich. De enige reden dat de smids dat doen is, omdat ze anders vermoord worden. Mijn vader is hier het voorbeeld van. Ik weet me te beheersen. 'onder andere,' antwoord ik. 'We onderhouden ook het gereedschap van de boeren in het district.' 'Kijk eens aan!' zegt Blasius terwijl hij goedkeurend knikt. Jullie smids zorgen gewoon dat de districten blijven draaien.' Ik knik en dwing mezelf te glimlachen. 'Zo zou je het kunnen zeggen.' 'Dat is toch wel een applausje waard, nietwaar?' Het publiek antwoord door te klappen. Blasius maant ze met zijn armen weer gauw tot stilte. 'Ik wil het ook nog even met je hebben over de Spelen. Wil je al iets verklappen over hoe je het gaat spelen?' Mijn glimlach is deze keer niet gespeeld. Darius zou eens moeten weten wat wij voor een verrassing in petto hebben morgen. Ik buig me naar de microfoon die hij me voorhoud. 'Ik wil de verrassing voor deze mensen niet verpesten,' zeg ik met een handgebaar naar het publiek. 'Maar ik durf wel te zeggen dat je met mij niet wil vechten.' Blasius lacht. 'Dat geloof ik graag jongen,' zegt hij terwijl hij wijst op mijn armen. 'Laat eens wat van je spieren zien aan het publiek!' Ik doe een stap naar voren en laat mijn biceps opbollen. Het publiek joelt en fluit. Ik doe alsof ik al de aandacht leuk vindt, maar dit hele gedoe doet me aan de veemarkten in District 10 denken waar mensen altijd het vee op hun gemak bekijken en bevoelen. Zo worden Leia en ik hier ook behandeld. Leia, omdat ze zo mooi is en ik, omdat ik zo sterk ben.

Terwijl het publiek nog klapt gaat de zoemer die aangeeft dat mijn tijd voorbij is. Blasius maakt nog een groot handgebaar naar me. 'Marcus Long!' schreeuwt hij om mij af te kondigen. Ik loop weer beheerst naar mijn stoel. Door alle opluchting mis ik het grootste gedeelte van het interview met Bailey. Maar ik zie wel dat ze een act speelt van het meisje dat verbaasd is door al het mooie en lekkere dat ze in het Capitool heeft gezien. Hierdoor lijkt ze ongevaarlijker dan ze is. Weed beantwoord alle vragen vol zelfvertrouwen en met een beetje arrogantie. Een houding die wel bij zijn vlugge en agressieve vechtstijl past.

De tributen uit District 12 zijn behoorlijk tenger en mager en komen behoorlijk lusteloos over tijdens de interviews. Ik heb niet het idee dat dit een act is. De tributen uit dit district hebben langere tijd ernstige honger geleden. Aan de ene kant een geluk voor ons, maar ik voel mijn maag toch samentrekken als ik naar ze vergelijk me de sterke en weldoorvoede beroeps. De tributen uit District 12 zijn eigenlijk al dood voor de Spelen begonnen zijn. Blasius doet alsof hij de ondervoeding van de tributen niet doorheeft en maakt het beste van de interviews. Wanneer hij het meisje uit District 12 heeft afgekondigd richt hij zich weer op het publiek. 'Dit zijn ze dan! De tributen van de tiende Hongerspelen! Wat vindt u ervan? Zit er een favoriet tussen?' Het publiek reageert door te joelen, te wijzen en door namen van tributen te schreeuwen. Blasius glimlacht. 'Dan heb ik goed nieuws voor jullie, want voor het eerst zal het mogelijk zijn om jouw favoriet een handje te helpen. U kunt vanaf vanavond uw eigen tribuut sponsoren!' Het publiek laat verbaasde geluiden horen en willen meer weten. 'U kunt geld overmaken naar de mentor van de tribuut waarvan u vindt dat hij of zij moet winnen en de mentor kan dit geld dan gebruiken voor wapens of voorraden voor jouw tribuut!'

Het publiek is even stil alsof de woorden moeten doordringen, maar daarna wordt er daverend geapplaudisseerd. Het publiek is blij dat ze invloed krijgen op het verloop van de spelen. Ik zoek naar het gezicht van Abby in het publiek. Ze had al die tijd gelijk. Het publiek paaien kan je een voordeel geven. Ik zie haar al gauw, maar ze ontwijkt mijn blik. Is ze nog steeds boos, omdat ik niet het nut inzag van goed overkomen op de Capitoolinwoners?

Alle tributen mogen van het podium af als het publiek weer wat bedaard wordt. Terwijl ik naar de lift loop, hoor ik hoe Blasius nog wat informatie geeft over hoe het publiek hun geld kan inzetten om hun favoriete tribuut te sponsoren. We delen de lift met de tributen van district 5 en 12. We zeggen niets tegen elkaar. Er hangt een serieuze spanning nu morgen de Spelen zullen beginnen. Ik kan me er moeilijk bij neerleggen. In andere omstandigheden had ik misschien goed overweg gekund met al deze kinderen, maar het Capitool pakte alle solidariteit tussen de districten af zodat ze nooit meer samen kunnen spannen tegen het Capitool.

Nadat de lift is gestopt op de vijfde verdieping en de tributen uit District 5 zijn uitgestapt stappen Leia en ik uit op de tiende verdieping. We hangen wat rond in de zitkamer. Al gauw zijn Abby en Nathan ook terug. Nathan is uitzinnig over de aankondiging van Blasius. Abby is wat rustiger en zegt dat ze gaat bekijken hoe ze zoveel mogelijk sponsors voor ons kan regelen. 'Jullie kunnen beter naar bed gaan,' zegt ze tegen mij en Leia. 'Morgen moeten jullie scherp en snel zijn.' We knikken, maar lopen niet weg. Dit is de laatste keer dat we onze mentor en begeleider zien. Ik besluit dat Abby moet weten dat ik nu doorheb wat ze bedoelde. 'Je had gelijk. Goed overkomen op het publiek is van belang. Zeker nu we gesponsord kunnen worden.' Abby knikt goedkeurend. 'Is er nog iets wat je ons mee wil geven voor in de Arena?' vraagt Leia. Abby schud haar hoofd. 'Ik heb je alles al verteld. Nu is het belangrijk dat je het goed uitvoert.' 'Je bedoeld dat het belangrijk is dat WE het goed uitvoeren,' zeg ik terwijl ik van Abby naar Leia kijk. Abby glimlacht naar me. 'Dat bedoelde ik inderdaad,'

We geven Abby en Nathan nog een hand. En lopen daarna de gang in richting onze slaapkamers. We komen het eerst bij mijn slaapkamer aan. Elkaar gewoon welterusten wensen kan natuurlijk niet. We zullen elkaar pas weer zien in de Arena. Ik glimlach naar Leia. 'Morgen begint het.' Leia knikt. 'Inderdaad.' 'Ik ben blij dat jij aan mijn zijde staat,' zeg ik. Leia knikt. Dan zoent ze me op de mond. Ik ben verbaasd, maar trek me niet terug. Het lijkt een eeuwigheid te duren voor ze zich terugtrekt. Hierna streelt ze met haar hand mijn borstkas. 'Wil je vanavond bij me blijven?' fluistert ze. En eventjes wil ik niets liever dan met haar mee gaan zodat ze in mijn armen slaapt vanavond, maar ik kan alleen maar denken aan wat Abby zei toen ze mijn interviewstrategie doornam. Over hoe onze bondgenootschap ervoor kan zorgen dat we tegenover elkaar zullen komen te staan.

Ik duw haar zachtjes achteruit. 'Het spijt me,' zeg ik zacht. 'In een andere wereld zou ik niets liever willen, maar morgen kun jij sterven of kan ik sterven..' ik aarzel even. 'Wie weet sterven we morgen allebei wel. We moeten helemaal gefocust zijn om dat te voorkomen. Laten we ons vooral daarop richten.' Ik zie dat Leia teleurgesteld is door mijn reactie. Zonder iets te zeggen draait ze zich om en loopt ze weg. Ik wil niet dat dingen zo eindigen. 'Leia…' roep ik. 'Maak je geen zorgen, Marcus,' zegt zo wrang. 'We zijn nog steeds bondgenoten.' Ik hoor hoe haar kamerdeur met een klap wordt dichtgeslagen.

Ik loop mijn eigen kamer in, kleed me uit en laat me op het bed vallen. Ik probeer te slapen. Ik zal de komende tijd immers niet meer zomaar veilig kunnen slapen. Maar hoe ik me ook probeer te ontspannen het lukt niet. Alle spieren in mijn lijf lijken zich te spannen. Het is me veel te warm in de kamer en de muren lijken op me af te komen. Ik besluit naar het balkon naast de eetzaal te gaan om wat frisse lucht te hebben,. Misschien kan ik daarna wel slapen. Ik trek wat kleren aan en loop naar de eetzaal. Wanneer ik de deur opendoe zie ik Abby aan de eettafel zitten. Op de tafel staan twee flessen en in haar handen houdt ze een fotolijst.

Langzaam loop ik naar de tafel. Ik kijk nog eens goed naar de flessen op de tafel. Het zijn wijnflessen. Eentje is al leeg en de tweede fles is ook allang niet vol meer. Op de foto in Abby's handen is een jongen van ongeveer 12 jaar oud te zien. Pas wanneer ik naast haar sta ziet ze me. 'Hey, Marcus,' zegt ze terwijl ze tranen van haar wangen veegt. Hierna barst ze gelijk in lachen uit. Haar lach galmt door de lege kamer en maakt een naar geluid. Ze is stomdronken. Ik herinner me opeens hoe ze de kamer kwam binnenlopen toen Leia en ik na de eerste dag 's nachts op het balkon zaten. Toen pakte ze gelijk een wijnfles en ook gisteren tijdens de lunch had ze een wijnfles op tafel staan. Is Abby verslaafd aan alcohol? 'Hey,' antwoord ik onzeker. Ik knik naar de foto in haar handen. 'Wat heb je daar?' Ze kijkt 10 seconden lang naar de lijst alsof ze zelf ook even moet kijken wat ze ookalweer heeft. 'Mijn zoon,' antwoord ze. Er rolt weer een traan over haar wang.

Ik knik. Ik had het kunnen weten Dat is Abby's zoon die stierf in de eerste Spelen. Volgens veel inwoners van District 10 is dat de reden dat Abby zich vrijwillig beschikbaar stelde om als mentor van District 10 te fungeren. Ze houdt haar hand omhoog zodat ik de foto beter kan zien. 'Hij is dood,' zegt ze overbodig. Ze kijkt op naar mij. 'Net zoals jij dat binnenkort bent.' Ik voel hoe ik boos wordt, maar Abby is dronken en zegt nu dingen die ze anders niet zou zeggen. Daarom doe ik alsof ze een grap maakte. 'Kom op. Je hebt ons een goed plan gegeven,' antwoord ik. Abby lacht schamper. 'Jij moet bereid zijn om alles te doen als je wil winnen. Leia heeft dat in zich. Jij hebt het niet in je. Je bent zwak.' Ik voel hoe ik woedend wordt. Ik knik naar de fles op de tafel. 'Zal ik je glas bijvullen?' vraag ik. 'Graag,' antwoord Abby. Ik pak de fles op, maar in plaats van dat ik haar glas bijvul gooi ik hem op de grond. Glassplinters en wijn vliegen in het rond. 'Wat is er mis met jou?' sis ik naar haar. 'Leia en ik gaan morgen de arena in en jij zit je te bezatten terwijl je je juist zou moeten richten op het vinden van sponsors!' Abby kijkt me bewonderend aan. 'Misschien heb je toch meer in je dan ik dacht,' zegt ze. 'Ik weet het goedgemaakt. Ik zal jou net zoveel kansen geven in de Arena als Leia. Of je er gebruik van maakt is aan jou.' Ze laat de woorden even op me doordringen. 'Als je goed hebt geluisterd naar wat ik je heb verteld weet je wat je moet doen,' zegt ze. 'Doe wat je wil,' bijt ik haar toe. 'Ik heb je hulp niet nodig.' Na dit gezegd te hebben loop ik boos de kamer uit.

Eenmaal terug op mijn kamer laat ik me moedeloos op bed zakken. Onze mentor is een wrede alcoholist die denkt dat Leia meer kans maakt dan ik. Waarom denkt ze dat? Wat hebben zij n Leia besproken toen ze hun privégesprek hadden? Ik ben boos. Boos op Abby, omdat ze zich in de drank verliest, boos op het Capitool, omdat ze ons in de Arena laten vechten en boos op mijn vader, omdat hij veel te vroeg wegging.

Ik moet toch in slaap gevallen zijn want ik wordt wakker door geklop aan de deur. Een Capitoolbediende haalt me op en leidt me naar de hovercraft die me naar de catacomben brengt. Tijdens de vlucht plaatst een man die eruit ziet als een dokter een volgchip onder de huid van mijn onderarm. In de catacomben wacht de vrouw die me klaarmaakte voor de rondrit en de interviews op me. Ze geeft me de kleren die ik aan moet trekken. Het zijn een hoop kleren. Ik krijg stevige sneeuwlaarzen en een robuuste warmzittende broek. Voor mijn bovenlijf heb ik een trui en een goede warme jas. Naast dit alles zitten er ook een muts en handschoenen bij ik trek alles aan. 'De vrouw checkt of alles goed zit. 'Ik hoef je waarschijnlijk niet uit te leggen dat je in een koud gebied beland,' zegt ze met een glimlach. Ik antwoord niet.

Al gauw kondigt een stem door de luidspreker in mijn kamer aan dat de tributen op hun startplaatsen moeten staan. De vrouw gebaart naar de metalen plaat in de kamer. Gehoorzaam ga ik op de metalen plaat staan. Ik kan me nog herinneren hoe vredebewakers tijdens de eerdere Spelen de onwillige tributen met geweld de metalen plaat opdwongen. Daar heb ik geen zin in. Een glazen buis sluit me in en langzaam gaat de metalen plaat omhoog. Ik kijk naar boven waar het felle licht van de buitenwereld me opwacht. Ik haal diep adem. Ik heb de keuze om naar de Spelen te gaan heel bewust gemaakt. Nu zullen de consequenties van die keuze heel gauw komen.

We komen steeds verder. De Spelen zullen nu toch echt gaan beginnen. Laat me weten wat jullie van dit hoofdstuk vinden en waar jullie op hopen in de komende hoofdstukken.