Hoofdstuk 11
"Ik betwijfel het.", repliceerde Mrs. Batley zacht. Lynn keek met een ruk op, maakte met haar hand een wegwuivend gebaar.
"Stop, Maggie.", Lynn slaakte een zucht en schudde haar hoofd. "Het is zo. Ik kan niets doen omdat ik verga van de pijn en tot nu toe is er sinds mijn komst maar weinig goeds gebeurd." Even was het stil, waarna Ralph zijn rug naar het haardvuur keerde en Lynn met een intens trieste blik aankeek.
"Het spijt me te horen dat –", Lynn onderbak hem, kwam zo vlug als haar pijnlijke lichaam het haar toestond overeind.
"Stop. Houd op. Ik wil er niets over horen. Geen 'het spijt me dat', niets.", viel vermoeid tegen hem uit. "Je kan niet ontkennen dat het zo is. De dingen zijn verandert, zoals je zelf al hebt aangegeven. Het is allemaal niet meer zoals het vroeger was." Mrs. Batley verdween stilletjes de keuken in, liet de twee aan elkaar over. Ralph hield de blik van Lynn gevangen, liep langzaam naar haar toe.
"Zou je willen dat het zoals vroeger was? Dat het was zoals het de laatste keer was toen je hier was?", vroeg hij zacht. Enkele passen voor haar hield hij halt. Lynn zweeg, wendde haar blik af.
"Nee.", antwoordde ze naar alle eerlijkheid. "Maar ik mis de humor, de vrolijkheid. Dit geheimzinnige, neerslachtige is niet iets dat hier op de boerderij thuis hoort, Ralph. Het maakt dat ik me soms af moet vragen of ik hier wel goed ben, of ik de herinneringen aan toen niet geromantiseerd heb." Lynn zette enkele passen in zijn richting, maar bleef op afstand. Ze was verward, wist niet waar dit naar toe zou leiden.
"Ik – Het staat me tegen dat Rouse er alles voor over lijkt te hebben jou geluk en plezier te doen vergaan. Zo-even dwong hij me een keuze te maken, Ralph. Hier of daar. Hij was in de veronderstelling dat ik met hem mee zou gaan, net als mijn voorgangers.", even zweeg ze, overwoog ze haar verdere woorden.
"Het feit dat ik door jullie als een van mijn voorgangers wordt gezien, maakt mijn verblijf hier niet gemakkelijker.", bracht ze een van haar grootste zorgen onder woorden. Ralph zweeg, liet zijn blik naar de sofa glijden.
"Waar reken je jezelf toe, Lynn? Ben jij in jou ogen een voorganger?", vroeg hij zacht. Lynn sloot haar ogen, zuchtte diep.
"Doet dat er toe? Het lijkt niet uit te maken wat ik vind. Jullie gaan met elkaar op de vuist en de winnaar gaat er met de hoofdprijs vandoor. Ralph, ook ík heb een eigen wil, een eigen mening. Ik heb het recht eigenhandig een keus te maken.", antwoordde ze. Ze voelde zich alsof ze zich in een of andere slechte soap vol melodramatische scènes bevond.
"Maak die dan. Laat me dan niet langer in twijfel rondlopen.", Ralph richtte zijn intens treurige blik weer op Lynn. Hij wist zich geen raad, Lynn zag het in zijn ogen. Diep van binnen vroeg ze zich af waarom ze zich in deze benarde situatie bevond, hoe ze zich hieruit moest zien te redden. Tot nu toe leek het onmogelijk.
Het zou ondoordacht zijn te vragen naar zijn twijfels. Lynn kon raden naar het antwoord. De kus eerder was voldoende bewijs. Zich ten einde raad wendde Lynn haar hoofd, draaide ze zich een kwart slag.
"Jij bent niet de enige met twijfels, Ralph.", zuchtte ze. "Hoe moet ik nu weten wat het juiste is te doen, als ik niet weet wat de ander juist vind om te doen? Ik kan geen keuze maken door op mijn speculaties en hersenspinsels te vertrouwen. Die hebben het zelden bij het rechte eind." Ralph schudde zijn hoofd, omklemden met zijn beide handen haar beiden armen losjes, de afstand tussen hen overbruggend door nog een stap in haar richting te zetten.
"Waarom twijfel je?", vroeg hij zacht. "Je weet wat ik wil." Lynn hield haar blik nog altijd afgewend, zweeg.
"Ik weet niet wat ik wil.", bekende ze zacht. "Ik weet wel wat ik wil, maar ik weet niet of dat wel het juiste is. Of ik dat over een tijdje nog steeds wil." Pas nu richtte Lynn haar verwarde blik op Ralph. Zachtjes trok hij haar naar zich toe, omhelsde hij haar.
"Geef het een kans.", fluisterde hij haar zachtjes toe. "Geef mij een kans." Lynn verborg haar gezicht in zijn sweater, klauwde haar handen in het stof en hield dat stevig vast. Het duurde even voordat het tot haar doordrong dat Ralph door haar haren streelde, haar suste. Een klein glimlachje sierde haar gezicht.
"We gaan nu toch niet sentimenteel doen?", wist ze uit te brengen. Ralph grijnsde.
"Dat stond wel in het script.", repliceerde hij plagend. Lynn giechelde, hief haar hoofd en legde deze op zijn schouder. Vredig sloot ze haar ogen. De omhelzing gaf haar een warm en veilig gevoel. Ze zou hier zo nu uren kunnen blijven staan. Tot in de eeuwigheid.
"Worden die niet altijd verandert?", betweterig sloot Lynn haar ogen. Ze had geen haast om uit zijn armen te komen. Integendeel.
"Zwijg, wijsneus. Je kraamt onzin uit.", Ralph liet haar los en keek haar met een kleine glimlach op zijn gezicht aan. Voorzichtig streek hij een lok haar uit haar gezicht, waarna hij haar weer tegen zich aan drukte.
Lynn sloeg haar armen om zijn hals en liet haar hoofd weer op zijn schouder rusten.
"Ik zou hier wel voor eeuwig kunnen blijven staan.", mompelde ze zachtjes. Ralph liet haar acuut los, zette een stap naar achteren.
"Geen denken aan.", grinnikte hij. "Eeuwig duurt me te lang." Lynn gaf hem een speelse tik, waarna ze zich in een stoel liet zakken.
"Moeten we oom Shane en je moeder niet zeggen dat ze weer veilig binnen kunnen komen?", vroeg ze. Tenslotte waren die twee gevlucht om te ontkomen aan de ijzige vijandelijkheid die tussen hen leek te heersen. Ralph nam plaats in de stoel naast haar en schudde zijn hoofd.
"Ze zullen zo wel komen.", antwoordde hij. "Alles om ons twee de tijd te geven het bij te leggen."
"We hadden geen ruzie.", merkte Lynn slaperig op. Ralph schudde zijn hoofd, nog altijd met een grijns op zijn gezicht.
"Je weet wat ik bedoel.", repliceerde hij. Lynn opende haar ogen en keek Ralph een tijdje zwijgend aan.
"Daar ben ik niet zo zeker van.", grijnsde ze. Ralph maakte een wanhopig gebaar, streek met een hand door zijn haren.
"Zeg maar niets meer.", mompelde hij.