Heey, weer een nieuw hoofdstukje, deze is lekker lang waarschuwing er komt in dit hoofdstuk een heel intiem stukje tussen twee personages voor! Ik zet er een uitroepteken boven als het stukje komt en uitroepteken eronder als het stukje voorbij is.

Phantom of the Opera © Andrew Lloyd Webber

Harry Potter © J.K. Rowling

Erik's story

'Praat wat rustiger, Erik.' Zei Madam Plijster iets geruststellender tegen hem, en Erik keek haar bijzonder verbaast aan.

Erik nam opnieuw een slok van zijn thee met honing en keek Perkamentus even aan, die ook met een beleefde glimlach aan zijn voeteneinde zat.

'Probeer verder te vertellen Erik…' Zei hij geruststellend,

en Erik keek ook even naar Madam Plijster die hem weer een kleine glimlach gaf.

Voor het komende half uur vertelde Erik was er was gebeurt, en wat hij had gezien en wat hij had gehoord.

Wat ze intussen niet doorhadden, was dat Christina, die bij de deur lag, langzaam wakker werd met een vreemde blik in haar ogen die er wazig uitzag.

Als of ze niet echt wakker was, maar alleen maar haar ogen open had.

Haar ogen waren half open, en ze duwde zo zacht mogelijk de dekens van zich af en stapte haar bed uit, in haar half kapot gescheurde uniform.

Met een klein handgebaar had ze de deur al open, als of ze er geen toverstaf voor nodig had, en als of iemand anders het voor haar deed.

De deur ging zonder enig geluid open, en Christina liep strompelend naar buiten toe, terwijl ze nog steeds wazig voor zich uitkeek.

Jane werd wakker met een wat slecht gevoel in haar maag.

Haar hele slaapzaal was leeg, alleen zijzelf lag kennelijk nog in bed.

Ze schopte de dekens van haar af en stond snel op en pakte wat weekends kleding uit haar tas.

Ze voelde zich niet zo blij, maar ze wist dat het vandaag Carlo's verjaardag was… het was tenslotte het begin van de herfstvakantie… hopelijk zou Christina zich dan al weer beter voelen.

Ze besloot om Carlo's lievelingsoutfit aan te trekken.

Een minnie rokje die zwart was met aan de onderkant witte strikjes, en deed er een zwarte singlet boven die een lage kraag had.

Ze stook haar haar op, en er vielen wat piekjes tussen uit, maar dat zag er wel stoer uit. Ze deed wat make-up op, en pakte een pakje wat voor Carlo was, en liep daarna snel haar slaapkamer uit.

Bij de portret uitgang, deed ze snel haar zwarte beenwarmers aan en haar schoenen en liep naar buiten toe, maar het pakje in haar hand.

'Zucht… waar is hij?' Vroeg Jane ongeduldig, en liep voor de tweede keer langs een muur terwijl ze Carlo verhit zocht.

'Waar is wie?'

Vroeg een stem opeens achter haar, en Jane maakte een klein sprongetje terwijl ze twee armen om haar heupen heen voelde en iemands lippen in haar nek. "Gefeliciteerd met je verjaardag" zei ze met weinig blijdschap in haar stem.

Jane keek hem aan ze moest er ongelukkig uit hebben gezien want Carlo keek haar bezorgt aan.

"Gaat alles wel goed met je?" zijn ogen boorde in haar ogen.

Ze voelde zich nog ongemakkelijker.

"Doe het met me" fluisterde ze zachtjes.

Carlo keek haar verbaasd aan.

"Ik dacht dat je het niet wou…"

Jane maakte zich voorzichtig los van Carlo.

"Ik weet dat het direct is en dat je het niet verwachtte maar ik ben er klaar voor, ik wil dat jij mijn eerste bent"

Ze stond zelfverzekerd tegenover hem.

"Weet je het echt zeker?" hij leek er niet echt vertrouwen in te hebben.

Dat was ook logisch, Jane dacht ook na een maand geleden kwam Carlo met dezelfde vraag…

Flashback

"Jane, ik weet gewoon wij zijn twee dezelfde puzzelstukjes.

We horen bij elkaar en ik wil zo graag verder gaan met jou.

Ik wil dat jij mijn eerste word, Jane ik wil seks met je."

Jane keek hem geschokt aan ze was er nog helemaal niet klaar voor en ze wist niet wat ze moest zeggen.

"Carlo…" ze stopte even.

"Ik ben daar nog niet klaar voor, ik wil ook dat jij mijn eerste word maar ik ben er gewoon nog niet klaar voor"

Jane wou weglopen maar Carlo pakte haar vast.

"Het spijt me, het maakt niet uit.

Het moet voor ons allebei fijn zijn en je moet het willen"

Jane was op dat moment zo gelukkig dat hij haar begreep.

Hij zei dat ze het moest zeggen als ze er echt klaar voor was. Ze kuste terwijl Jane terug liep naar de slaapzaal.

End Flashback

!

Nu stond Jane vastberaden tegenover Carlo, hij scheen zijn bedenkingen te hebben maar nam haar toen toch mee.

Carlo was van Huffelpuf en toen ze zijn slaapzaal in gingen keek iedereen haar raar aan.

Carlo ging naar boven en vergrendelde de deur.

Hij wou niet gestoord worden.

Jane voelde zich zenuwachtig ze had voor vanavond een speciaal setje voor hem aangetrokken onder haar kleren.

Rode lingerie. Carlo kleedde haar voorzichtig uit. Jane rilde.

"Weet je het echt zeker?"

Carlo's hand stopte met uitkleden.

Jane knikte ze kon geen woorden uitbrengen.

Ze had het nog nooit gedaan en Carlo legde haar voorzichtig op bed.

Ze voelde zich onzeker om naakt te zijn.

Carlo begon haar te zoenen en raakte haar op plekken aan dat Jane liever niet wou maar ze durfde er niets over te zeggen.

Ze wou haar gedachtes ergens anders dan bij Christina hebben.

Carlo gleed met zijn hand over haar lichaam en ze rilde onder hem.

Hij draaide haar zo om dat zij boven op hem terecht kwam.

"Je wilt dit niet ik voel het gewoon" zei Carlo terwijl hij diep in haar ogen keek.

Jane beantwoorden dat met een zoen. "Ik wil dit wel ik ben gewoon zenuwachtig dat is alles." Jane liet zich toen helemaal ontspanen.

!

Madam Plijster liep naar haar kantoor.

Het verhaal wat Hagrid had verteld was Erik's leven zo wreed geweest?

Hagrid had Erik jaren geleden gered bij de zigeuners die hem tentoonstelde als een soort kermis attractie.

Hagrid had hem in de opdracht van Perkamentus gered.

Erik bleek een tovenaar te zijn.

Zeven jaar heeft hij op Zweinstein gezeten.

Hij had het niet makkelijk, hij had geen vrienden en was altijd alleen.

Veel klasgenoten pestte hem vanwege zijn masker en ze probeerde die ook altijd af te pakken.

Hagrid had niets meer van hem vernomen na Zweinstein hij was gewoon verdwenen.

Helaas was een tovenaar waar Erik mee op school had gezeten,

nieuwsgierig naar waar hij uit hing en ging hem achterna.

Hij is de auteur van het boek wat hij over hem geschreven heeft.

Hagrid hoorde dus ook later het verhaal over Erik en Christine.

Hagrid kon het niet geloven dat Erik zijn magie gebruikte om dat meisje voor zich te winnen. Hagrid wist nog goed dat Erik vaak bij hem kwam toen hij nog jong was en op Zweinstein zat. Madam Plijster had een traan moeten wegpinken toen ze dat hoorde.

Flashback

Erik had door het lange gras gelopen op weg naar Hagrid's huisje.

Zijn witte masker glom in het maanlicht.

Hij klopte op de deur en natuurlijk deed Hagrid open,

hij had Erik al aan zien komen. Stilletjes ging Erik zitten op de stoel waar hij altijd zat. Hagrid zag wat aan hem. Hij leek bleek en zijn ogen waren rood.

"Erik, is er wat gebeurt?" Hagrid was bezorgt sinds hij Erik van de zigeuners had gered, was hij maatjes met die jongen.

Hagrid was ook de enige persoon op Zweinstein die hem zonder masker had gezien.

Erik keek niet op toen die vraag werd gesteld Hagrid zag alleen een traan vallen.

Erik was altijd ontzettend eenzaam geweest maar was verliefd geweest op een meisje uit Ravenklauw.

Hagrid was de enige die dat wist, hij was toen verlegen toen hij het vertelde.

"Ze heeft zo'n mooie stem, ze zou zo mooi kunnen zingen als ze dat zou doen."

Hagrid had het gevoel dat het iets met dat meisje te maken had.

Hagrid vond het moeilijk om hem te troosten.

Hij had hem nooit huilend gezien. Hij leek altijd zo sterk. "Ze heeft het gezien"

Hagrid wist meteen wat hij bedoelde.

Dat meisje van Ravenklauw Alicia, heeft zijn gezicht gezien.

"Hoe is dat gebeurt?" Hagrid zat vol medelijden.

Erik was altijd sterk geweest zolang hij zijn masker maar op had, zonder dat masker was hij net een hulpeloze zwerfhond.

Erik vertelde dat hij niet de enige was die haar leuk vond maar ook een andere jongen van haar afdeling.

Hij was één van de jongens die hem altijd pestte en bij hem probeerde zijn masker af te trekken.

Erik had het ze altijd weten te ontwijken.

Maar net toen Erik aan Alicia wou vertellen wat hij voor haar voelde had die jongen hem van achteren besluipt en zijn masker voor een heel plubliek afgetrokken.

Hij kon nog de afschuw in de ogen zien toen hij zijn hand op zijn gezicht legde en het masker uit de hand van de jongen trok.

Erik was toen weggelopen.

Hij probeerde kalm te blijven en hij durfde niet naar zijn klasgenoten te kijken terwijl hij zijn masker weer had opgezet. Erik ging toen naar Hagrid toe.

Hagrid vertelde Madam Plijster dat Erik vanaf dat moment toen echt gepest werd.

Iedereen noemde hem lelijk en veel zeiden dat het monster van Frankenstein nu echt bestond hier op Zweinstein.

Sommige probeerde zijn masker nog vaker af te trekken dan eerst.

Erik was vaak op geheime plekken te vinden. Perkamentus had van zijn situatie gehoord en heeft de hele school aangesproken.

Ook al was dit Erik's laatste jaar.

Hij wou dat hij snel weg kon.

De jongen die hem voor het eerst voor gek had gezet voor de hele school volgde hem na dat ze van Zweinstein afwaren.

Zo kwam Erik in Parijs, in hun opera gebouw.

Hij had met behulp van magie geheime gangen gebouwd.

Om voor eeuwig met rust gelaten te worden. Hij had zichzelf gezworen nooit meer verliefd te worden op welk meisje dan ook.

Tot dat Christine in zijn leven kwam…

Hagrid had Erik na het drama met Christine terug uit Parijs gehaald naar Zweinstein.

Daar had Hagrid Perkamentus overgehaald om Erik een baan te geven.

Minister Droebel had eerst tegen gestemd omdat Erik teveel magie gebruikte om een meisje verliefd op hem te laten maken.

Maar na dat Perkamentus een praatje had gemaakt met de minister wou hij hem nog één kans geven. Zodra hij zich misdroeg werd hij in Azkaban gezet.

Hagrid had altijd Erik beschermt ook Perkamentus had het beste met hem voor.

Toch wou Erik altijd alleen zijn en hij wou geen hulp of medelijden.

Hij wou alleen de liefde van een vrouw…

End Flashback

Dit was het weer, we zijn weer druk aan het schrijven aan het volgende hoofdstuk waarscheindelijk word hij net zo lang of langer als deze. (R&R)

Greetz. Christina Akin