Luitjes!!! NIEUW CHAPPIE! En jullie hebben maar 8 dagen gewacht, da's bijna een week!!! YEY FOR ME! Euhm... Riiight.
Ik heb besloten dit hoofdstuk eens anders te beginnen, vond het wel een leuk idtje.
Ik heb nog iets aan de verhaallijn toegevoegd, het ID zat al erg lang in mijn hoofd (Sinds chappie 2 :O) en ik besloot dat het daar nu wel tijd voor was.
Verder nog, BEDANKT aan mijn 2 reviewers:
Amandile: Blij dat je het leuk vond.
Love Fantasy: Condoleances aan je stoel voor het verliezen van zijn/haar zusje en ik ben ook blij dat jij het leuk vond.
Dit hoofdstuk: Uitleg over: Waarom mag de tweeling toveren (min of meer), er komt iets nieuws uit de kist en Julie gebruikt haar kracht...
Hope you like
x Anne

Uitverkoren en een uitbarsting

Hallo, ik ben Juliette Weedle, maar alsjeblieft noem me Julie. Een paar dagen geleden heb ik bij ons op zolder een kist gevonden, in de kist zaten: een kristallen bol, twee amuletten en een boek. Die avond heb ik ons geheim ontdekt, dat van mij en mijn tweelingbroer William.
We zijn de reïncarnaties van de zonne- en maangeest, ons doel? De uitverkorene beschermen.
De inhoud van de kist zou ons daarbij helpen, je zult misschien denken: 'Wat voor nut hebben die dingen?' Nou, veel dus. De kristallen bol zal ons waarschuwen en raad geven, de amuletten bevatten onze krachten en het boek, tja, het boek. Het boek is een soort van gids, het geeft ons waarschuwingen over ons krachtengebruik. En zodra we een spreuk bedenken zal het in het boek komen te staan.
Hierdoor is mijn hele leven over hoop gehaald, ik had een luizenleventje: rijk, welgesteld en meer van dat soort dingen. Mijn leven had niet veel haken, nu is dat wel anders. Ik heb een geheim dat ik voor iedereen moet verbergen, als ik het iemand vertel zonder dat ze beloven het verder te vertellen zullen ze sterven. Ik weet zelfs niet of ik het Will, die er niet bij was toen ik het boek vond en het dus niet weet, wel kan vertellen. Eigenlijk betwijfel ik of hij me überhaupt wel zou geloven... Maar dat is een zorg voor later, eerst wil ik uitvinden wat mijn krachten zijn en of het gevaarlijk is. Tot dat ben ik voor de buitenwereld nog gewoon Juliette Weedle: rijkeluisdochter met een luizenleventje.

"Juul, kom je?" Ik schrok op van het schrijven, sloeg snel het dagboek dicht en klikte het slotje dicht. Ik liet mijn vingers over de sierlijke, gouden letters op de kaft gaan: 'Juliette Weedle'.

Ik opende het deksel van de kist en legde het in rood leer gebonden boek weer terug waar ik het een half uur geleden had gevonden. Ik had de kist vergroot en geopend om het grote boek nog eens door te lezen maar toen ik de kist open deed vond ik het dagboek, het lag helemaal bovenop en toen ik het oppakte begon mijn amulet te gloeien, net als het slotje wat erop zat, waarna het slotje opensprong.

Ik was zo verbaast geweest dat ik eerst minuten naar het boekje heb zitten kijken voor ik het opensloeg. Ik had meteen hetzelfde gevoel als wat ik bij het amulet had, het gevoel dat het van mij was.

Iemand liep de trap op, ik deed snel het deksel van de kist dicht, deed hem op slot en verkleinde hem waarna ik hem in mijn zak stopte. Net op tijd: "Juul, kom je nou? We gaan eten."

Ik knikte en liep achter Will aan, terwijl we de trap afliepen dacht ik de dag over. Ik was wakker geworden in Draco's armen, Bulgarije had het WK zwerkbal verloren en ik had sinds de wedstrijd was afgelopen een raar, onrustig gevoel, alsof er iets belangrijks op het punt stond te gebeuren.

'Boem'

Will grinnikte. Ik was zo diep in gedachten verzonken geweest dat ik tegen een muur was opgelopen: "Damn it!"

"Juliette, niet vloeken!" Kwam moeders stem van de eetkamer, eigenlijk vond ik het best jammer dat we thuis waren. Ik was veel liever op een van de kampeerterreinen blijven slapen, helaas waren mijn ouders aan luxe gewend en weigerden ze in een tent te slapen. Dus waren we toen de wedstrijd was afgelopen terug naar huis verschijnseld.

"Will, je gl..."

Maar ik was al te laat, het glas was tussen mijn vingers doorgeslipt en op de houten vloer kapot gevallen.

"William let eens beter op wat je doet."

Ik wou zuchtten maar hield me in: "Het spijt me vader."

Julie zat tegenover me te grijnzen, ik kon haar gewoon horen denken: 'Way to go! Go Will, go Will!'

Ineens klonk er een gepiep door het hele huis, Julie en ik sprongen op en renden naar de boeken kast. Ik trok een boek naar achter en de boekenkast opende zich, we persten ons door de smalle ruimte en sprintten de achterliggende gang door. Ik geloof dat ik moeder nog hoorde roepen: "Wees voorzichtig!" Voordat de boekenkast zich weer achter ons sloot.

Ik besteedde er niet veel aandacht aan, al mijn aandacht ging naar het gigantische scherm dat aan het einde van de gang stond. Nu was het nog zwart, maar dat kon niet lang meer duren.

Toen we er bijna waren ging het scherm aan: "Hallo Alfateam, blij jullie weer te zien. Er is een crisis."

Julie zuchtte sarcastisch terwijl ze snel haar haar vastbond: "En ik dacht nog wel dat je ons zou uitnodigen voor een rustig etentje. Ik heb ook nooit eens geluk."

Ik wist wel beter, Julie hield van actie. Ze had al maanden zitten uitkijken naar een nieuwe missie.

Captain lachte en zei: "Fijn dat jullie er zin in hebben, er is een crisissituatie. Een groepje dooddoeners terroriseert het WK zwerkbal, het ministerie heeft al schouwers geregeld maar dat duurt te lang. We hebben jullie nodig."

Julie knikte: "Oké, Wat zijn de exacte coördinaten? Hoeveel mogelijke vijanden? Zijn er gijzelaars? Is het een druk bevolkt gebied?"

"Jullie worden opgestuurd, ongeveer zes, vier gijzelaars en het is op een tentenkamp dus ja."

Ik pakte mijn mantel en sloeg hem om: 'Oké, klaar."

Julie deed hetzelfde en even later stonden we midden op een afgebrand kampeer terrein, even verderop hoorden we geschreeuw. We sprintten erheen, wat we daar zagen was afschuwelijk.

Vier dreuzels, zwevend in de lucht. Twee kinderen.

Julie die naast me stond hapte naar adem, ik kon haar niet zien vanwege onze onzichtbaarheids mantels. Maar ik hoorde dat ze op haar knieën zakte.

"Juul, kom op."

Ze reageerde niet. Ik hoorde haar zwaar ademen en toen zag ik dat er bladeren verschoven werden, een stuk grond werd vrijgemaakt. Toen werd er in de losse aarde getekend, runen.

"Juul, stop met die ongein en kom mee!"

Toen hoorde ik haar zachtjes een soort van rijmpje zeggen, in het Engels:

"In this night and in this hour
I call upon the ancient power
End this horrible play that I now see
Please save these poor muggles from their misery
And let those monsters pay their price
Punish them and don't be nice
Moon, please turn this wrong to right
That this may remain a peaceful night."

Nadat ze dat laatste woord had gezegd kwam er een blauwwit licht uit de runen die in de grond getekend stonden. Ook scheen er zo'n zelfde kleur licht op de plek waar Julie zat. Mijn mond viel open.

Net zo plotseling als het licht was begonnen te schijnen stopte het ook, ik hoorde Julie opstaan: "WTF was dat?"

Haar stem klonk uitgeput toen ze antwoordde: "Wat?"

"Dat wat je net deed."

Ze zuchtte: "Wat maakt het uit wat het was, alles wat uitmaakt is dat het gewerkt heeft."

Ik draaide me om naar de plek waar net nog vier dreuzels gemarteld werden, nu leek alles te kalmeren. Toen ik beter keek zag ik geen mensen in zwarte capes meer, de dooddoeners waren weg: "Juul wat heb je gedaan."

"Will, ik ben moe en ik heb hier nou geen zin in."

"Dat maakt me niet uit, ik wil weten wat dat was!"

"DAT ZIJN MIJN ZAKEN, JIJ HEBT ER NIETS MEE TE MAKEN. HOU GEWOON JE BEK EN FLIKKER OP!"

Hierna hoorde ik een zachte plop en ik wist dat ze verdijnseld was. Waarom had ze zo tegen me gedaan? Ze was aardig overstuur en ik had geen idee waar ze heen was. Al zou ik het weten, dan had ze nog de onzichtbaarheids mantel om en kon ik haar nog niet vinden.

Voorzichtig liep ik naar het vrije stukje grond waar de runen op waren getekend, ik keek er even naar. Toen ging ik er snel met mijn voet overheen zodat ze verdwenen, niemand hoefde hier van te weten. Wat het ook was, ze zou vast wel een goede reden hebben om het te verbergen, hoop ik.

Dit was weer een chappie, btw ik heb een tekening van een shocked Julie op mijn blog gezet (link in mijn profiel). Verder hoop ik dat jullie reviewen, volgens mij gaat het verhaal wel de goede kant op... Hoop ik :S