Hoofdstuk 11.

Er kan toch niks gebeuren…

'Wat moeten jullie hier! Wie zijn jullie!' zei een stem achter Raven.

Meteen draaide Raven zich om, en zag daar een grote vrouw staan, nouja, ze kon ook wel ongeveer even oud zijn als zichzelf, maarfijn. Ze was heel lang, slank, en had zwart haar wat op haar schouders viel. Dat moest dus Orube zijn.

'Jij bent Orube hé? We zijn de wachters van Islea, de wachters van Kandraker komen er zo aan. Ze hebben ons hier heen gestuurd, om te rusten.'zei Raven.

'Ja, natuurlijk. En ik ben het Orakel. Als jullie nu niet weg gaan, help ik jullie wel een beetje!'schreeuwde Orube uit.

'Maar Orube!' 'Drie,' Geloof ons toch!' 'Twee.' 'We zijn geen vijanden!' 'Een! Te laat!'

Raven stond klaar om aangevallen te worden met energiestralen enz.

Maar in plaats van dat liep Orube naar een muur, en haalde er een of ander apparaat ervan af.

'Uuuh, hoe werkt zo'n telefoon ook al weer?'zei Orube terwijl ze over haar hoofd wrijfde.

'Haha! Dit meen je niet! Je weet niet eens hoe een telefoon werkt!'zei de stem van Irma achter hun.

Orube keek boos op en schreeuwde naar haar: 'Jij zou het nog niet eens een week volhouden in het Kandraker!'

'Meiden hou toch eens op.'zei Will grinnikend tegen Irma en Orube die aan het bekvechten waren. 'Zo te zien heb je Raven en Lydia al ontmoet. Ze zijn de wachters van Islea.'

Orube schok en zei: 'Ze zijn dus wel wachters?' Will knikte. 'Oooh, sorry dan.'mompelde ze.

Nadat Will het verhaal vertelde over wat er gebeurt was zei Orube: 'Waarom mocht ik niet mee?'

Meteen moest Irma weer lachen om die uitspraak. 'Ik meen het!'zei Orube weer boos.

'Ja ik geloof je.'zei Irma. En voor men met de ogen kon knipperen waren ze weer aan het bekvechten.

'Wel, ik denk dat Orube wel een plaatsje vrij heeft voor jullie om te logeren.'zei Will.

'Uuuuh, ik moet gaan meiden, ik moest op tijd thuis zijn.'zei Hay Lin.

'Ik ook, ik moet op Lilian passen. Niet dat ik liever hier bleef hoor!'zei Cornelia.

'Wel oké, ga maar hé.'antwoordde Will. En samen liepen de 2 meiden de deur uit.

Nog geen 2 seconden later volgde Irma hun voorbeeld en liep stampend de deur uit terwijl ze mompelde: 'Ik hou het hier niet meer uit!'

Even keek Will naar Orube, die haar schouders ophaalde en zei: 'Zij lokte het uit.' Will keerde zich om naar Lydia en Raven. 'Zullen we kleding voor jullie gaan kopen, want hiermee kunnen jullie echt niet over straat.' Lydia keek naar haar kleding en antwoordde: ' Er is toch niks mis met onze kleding?'

Taranee lachte. 'Misschien voor jullie wereld niet, maar hier zal iedereen het raar vinden.' 'Oooh, oké dan.' 'En waar halen we dat geld vandaan dan?'vroeg Orube. 'Uuuh, als iedereen nou een 15,- euro bijlegt, komen we er wel.' Zei Will. Meteen graaide Taranee en Will in hun zakken en haalde er 15,- euro uit, Orube deed er wat langer over. 'Dit is toch een briefje van 10 hé?'zei ze terwijl ze met het briefje wapperde. 'Nee, dat is er een van 20,-. Laat me je helpen.'en Taranee liep naar Orube toe.

Even later hadden ze het geld bijeen. 'Kunnen wij mee?'vroeg Raven.

'Wel, ik denk niet dat het een slim idee is, want jullie trekken echt te veel aandacht. Als jullie gewoon hier in het huis blijven kan er toch niks gebeuren?'zei Will.

'Doeii!'zeiden de drie meiden, en Will, Taranee en Orube liepen het huis uit.

'Slik…'hoorde Raven Lydia zeggen. 'Wat gaan we nu doen?'zei Lydia gelijk erna.

'Geen idee.'antwoordde Raven. 'Eigenlijk zouden we moeten rusten, maar! We kunnen ook altijd kijken hoe het huis eruit ziet, en deze wereld?' Op het gezicht van Lydia verscheen een brede glimlach. 'Doen we!'

En samen liepen ze voorzichtig door het huis. 'Hoor jij ook al die geluiden?'zei Raven. 'Nee, ik hoor niks.' Ze keek even rond. 'Maar ik voel wel een warmte bron die niet afkomstig is van de zon..' Lydia liep voorzichtig naar het raam. En legde haar hand op een ijzeren ding. 'Moet je voelen, het geeft warmte.' 'Wat is het van iets?'zei Raven. 'Het is een verwarming.'zei een geluid achter Raven. 'Wie zei dat!'piepte ze. 'Waar heb je het over?'vroeg Lydia.

'Ik hoorde net iemand.' Antwoordde Raven. 'Ik niet.' En Lydia ging verder met het ontdekken van de kamer. Raven keek nog eens rond en dacht dat ze het misschien wel had ingebeeld. 'Kijk eens achter je.'zei de stem weer. 'Hoor je dat echt niet Lydia?'zei Raven die haar recht in de ogen aankeek. 'Nee, echt niks.' Raven draaide zich langzaam om en zag voor zich een soort van ijzeren doos. Voorzichtig fluisterde ze: 'Zei jij net iets?' 'Ja, ik ben een koelkast, en jij bent een wachter hé?' 'Ja, ik ben een wachter. Wat is een koelkast?'

' In een koelkast bewaar je eten, open me maar.' Voorzichtig loopt Raven erheen en opent de deur van de koelkast. Voor zich ziet ze heel, heel veel eten.Ze deed haar hand erin om wat te pakken, en tot haar grootte verbazing is alles van binnen ijskoud. ' Moet je voelen Lydia.' Lydia loopt naar haar toe en doet ook haar hand in de koelkast. 'Wow! Dit zou Jaimy interessant vinden, een ijzer ding wat koud is!' 'Je kunt me waarschijnlijk horen omdat je als kracht elektriciteit bezit, ik voel het door je gehele lichaam.' 'Maar ik bezit bliksem, dat is geen elektriciteit.' ' Meid, het zijn 2 de zelfde dingen met een andere naam.' 'Oooh, oké. Vage wereld zeg.' 'Moet je dit zien Raven.'en Lydia gebaarde naar iets. ' Dat is een gasfornuis.; zei de stem van de koelkast. Dus zei Raven tegen Lydia dat het een gasfornuis was. 'Jij bent ook echt een vage hé, hoe weet je dat nou weer?' 'Gewoon.'antwoordde ze simpel terug. 'Maar moet je kijken wat ik heb uitgevonden, als ik aan dit knopje draai, ruik je iets vaags.' Raven rook er even aan, er rook een lucht die ze niet kende. 'Wel, het laat het een beetje stinken, maar ik heb het gevoel, dat als ik me element erbij voeg. Er iets ontstaat.' Even dacht Raven er over aan dat het misschien niet zo slim idee was om met de dingen uit deze wereld te klooien, maar waarom ook eigenlijk niet?

Lydia keek nog eens goed naar het gat waar de lucht vandaan kwam, glimlachte en voegde uit haar vinger er een straalde licht bij. Voor Raven het wist, stond de lucht in brand, maar doordat de lichtstraal van Lydia het vuur een soort van mee nam, raakte de elementen de bos bloemen erachter. Die in enkele seconden in lichter laaien stond. 'Ooooh, dat was niet de bedoeling.'zei Lydia die strak naar de vlammen keek. 'Doof het vuur dan! Straks staat de rest erdoor ook nog in brand!'schreeuwde Raven die een beetje in paniek raakte. 'Ik kan geen vuur besturen alleen maken.'antwoordde Lydia.

'Wat inhemelsnaam… zijn jullie aan het doen!'zei een stem achter hun. Raven draaide zich om en zag Irma de kamer instormen. Ze wou wel wat zeggen, maar van verbazing kwam er niks uit haar mond. 'Laat mij maar!'zei Irma. Irma hief haar handen omhoog, waaruit een straal water verscheen, die de vuur doofde. 'Dat is beter hé.' 'Nu is alles nat, zal ik het droog maken met me krachten?'zei Lydia blij. Maar Irma zei snel dat ze dat maar beter niet kon doen.

10 minuten later kwamen Will, Taranee en Orube terug van het winkelen. Daar troffen ze een boze Irma aan, en twee verlegen wachters van Islea. Irma stond boos op en vertelde het verhaal luid en duidelijk. 'Door het gekibbel met Orube ben ik me portemonnee vergeten, dus ging ik die terug halen. En ik trof Raven en Lydia in de keuken, die in de fik stond. Maar het is al goed hoor, ik heb de boel geblust.' Ze liep richting de deur en zei nog snel: 'Wie laat er nu ook twee meiden uit een geheel andere wereld alleen achter?'

Will lachte even, en zei toen: 'Wel we hebben de kleding, willen jullie ze passen?'

En zo ging er een lange dag van de witches voorbij, Met nog velen te gaan……