Πιο Κοντά

Έμεινε στο ιατρείο των Βόνγκολα άλλη μια βδομάδα μέχρι να πάρει εξιτήριο. Σε αυτή τη βδομάδα είδε όλους τους φίλους της εκτός από τον Χίμπαρι, γνώρισε καλύτερα τον γιατρό της που ήταν αθεράπευτα ερωτύλος και λάτρης του ωραίου φύλου πρόθυμος να ικανοποιήσει και να φροντίσει κάθε γυναίκα, με πολύ θράσος αδιακρισία και επιμονή για να μην ξέρει πώς να σταματάει… όμως ήταν καλός άνθρωπος και αυτό μετρούσε.

Είχε ιδιαίτερη αδυναμία στην Κέλι ίσως γιατί έμαθε το επάγγελμα της και τον τράβηξε ο χαρακτήρας της… ήταν αρκετά όμοιοι. Η μόνη διαφορά ήταν ότι η Κέλι φερόταν έτσι για πλάκα και αυτός ήταν πέρα για πέρα σοβαρός… Αποτέλεσμα; Η αμήχανη Κέλι να τρέχει να γλιτώσει από τον θαυμαστή της!

Η ζωή έμοιαζε σαν να μην είχε αλλάξει τόσο… μάλιστα μετά από αυτή την περιπέτεια έμοιαζε ακόμη καλύτερη. Η Άινα αναστέναξε καθώς έβαζε τα λίγα ρούχα και πράγματα της στην μικρή τσάντα, ανυπομονούσε να γυρίσει σπίτι αν και φοβόταν σε τι κατάσταση θα το βρει…

''Φεύγεις;'' Ήταν η φωνή του άντρα που ποτέ δεν ήρθε να την δει όσο ήταν στο νοσοκομείο αν και ήταν αυτός που την έσωσε.

''Χίμπαρι-σαν!'' είπε εκείνη και δεν μπορούσε να αφαιρέσει από την φωνή της την ζεστασιά που ένιωθε. Για κάποιο λόγο ο Χίμπαρι συνοφρυώθηκε και μια αμήχανη ησυχία τους κάλυψε. Βλέποντας την ξανά μετά το περιστατικό παρατήρησε ότι έδειχνε αρκετά καλύτερα. Η ενέργεια της είχε επιστρέψει αν και τώρα έδειχνε πιο εύθραυστη, πιο χλωμή από το κανονικό και λίγο πιο αδύνατη. Βήχοντας λίγο ο Χίμπαρι ρώτησε ξανά

''Λοιπόν;''

''Ε, ναι φεύγω! Είμαι πολύ καλύτερα τώρα οπότε δεν υπάρχει ανάγκη να μείνω άλλο εδώ. Αν και θα κάνω λίγο καιρό ακόμα μέχρι να μπορέσω να κρατήσω στυλό στα χέρια μου!'' και γέλασε προσπαθώντας να το κάνει πιο ελαφρύ.

''εσείς;'' Τον ρώτησε περίεργα και κοκκινίζοντας στην σκέψη ότι ήρθε για εκείνη.

''Εγώ;'' Την κοίταξε περίεργα σαν να μην καταλάβαινε και η Άινα βόγκηξε μέσα της στην σκέψη ότι δεν της το έκανε εύκολο.

''Εννοώ… τι κάνετε εδώ. Έγινε κάτι;'' Είπε η Άινα μαζεύοντας όλο το θάρρος της για να προσθέσει σχεδόν αμέσως πιο σιγανά ''Αν δεν σας πειράζει να μου πείτε.''

''Χν'' ήταν η μοναδική απάντηση που πήρε καθώς ο άντρας ήρθε προς το μέρος της και της πήρε την τσάντα από το χέρι της κάνοντας νόημα να ακολουθήσει. Δεν χρειάστηκε κάτι περισσότερο για να τρέξει πίσω του. Σίγουρα η Κέλι θα της έλεγε ότι κάνει σαν χαμένο κουτάβι και καμιά γυναίκα δεν πρέπει να πέφτει σε τέτοιο επίπεδο για κανέναν άντρα! Αλλά η Άινα δεν νοιαζόταν πια γι' αυτό.

Όταν βγήκαν έξω από το κτήριο στάθηκαν μπροστά από μια μεγάλη μαύρη μηχανή.

''Κύριε… δεν καταλαβαίνω…'' είπε διστακτικά η Άινα κοιτώντας αμήχανα την μηχανή. Σίγουρα δεν ήταν αυτό που φανταζόταν.

''Είχα κάτι δουλειές με τους Βόνγκολα και ενημερώθηκα ότι πήρες εξιτήριο. Δεν μου αρέσει να τους είμαι υπόχρεος οπότε ήρθα να σε πάρω.'' Εξήγησε ενοχλημένος και της έδωσε το κράνος του. Η Άινα το κοίταξε σαν να ήταν εξωγήινο αντικείμενο. ''Το φοράς…'' είπε ακόμα πιο ενοχλημένος και η Άινα βιάστηκε να υπακούσει και μόλις το έκανε καβάλησε την μηχανή από πίσω του.

Εκείνος δεν φορούσε τίποτα στο κεφάλι του, της είχε δώσει το κράνος του! Και τότε η μηχανή βρυχήθηκε και πήρε μπρος. Ενστικτωδώς η Άινα γραπώθηκε πάνω του. Μόλις συνειδητοποίησε τι έκανε ζήτησε συγγνώμη και πήγε να το αφήσει αλλά τότε πρόσεξε ότι δεν της είπε τίποτα ούτε ήταν σφιγμένος έτσι με την ελπίδα ότι δεν το ενοχλούσε πήρε την απόφαση να συνεχίσει να τον κρατάει.

Ειλικρινά δεν ήξερε τι της γινόταν πλέον. Την συμπαθούσε; Την αντιπαθούσε; Μια της φερόταν καλά την άλλη ήταν εκνευρισμένος. Μια της μιλούσε κανονικά και την άλλη σαν να ήταν ενοχλημένος. Την μια αδιαφορούσε για την ύπαρξη της και την άλλη της έσωζε την ζωή! Τόσα πολλά διαφορετικά σήματα! Και σήμερα την στιγμή που πίστευε ότι μετά από αυτό είχαν έρθει πιο κοντά ξαφνικά φαινόταν σαν να την αντιμετώπιζε σαν βάρος.

Ήθελε να κλάψει. Γιατί δεν μπορούσε η αγάπη να είναι πιο απλή; Κούνησε το κεφάλι της για να βγάλει από το μυαλό της τις άσχημες σκέψεις. Δεν είχε σημασία τι πίστευε για εκείνη γιατί θα προσπαθούσε να τον κάνει να την ερωτευτεί! Και με αυτό τον έσφιξε παραπάνω και έγειρε πάνω του κλείνοντας τα μάτια εκμεταλλευόμενη την ευκαιρία που της δόθηκε να τον αγκαλιάσει.

Ο Χίμπαρι που ήδη πριν γίνει το ατύχημα προσπαθούσε να απαλλαγεί από τις περίεργες σκέψεις που έκανε για αυτήν, αυτή την φορά σφίχτηκε αλλά η Άινα σαν να μην το πρόσεξε δεν χαλάρωσε την λαβή της. Ο νεαρός σκέφτηκε να της πει τίποτα αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορούσε. Του άρεσε να την νιώθει πάνω του, ήταν αρκετά απαλή και ζεστή. Δεν ήταν στον χαρακτήρα του να στερεί πράγματα από τον εαυτό του όταν τα ήθελε και δεν θα ξεκινούσε τώρα να το κάνει. Ήταν άντρας και ήταν γυναίκα, τίποτα παραπάνω τίποτα παρακάτω. Θα το απολάμβανε όσο μπορούσε. Αυτό δεν σήμαινε ότι δεσμευόταν! Δεν είναι δειλός να την αποφεύγει, ήταν απλά ένα ακόμα φυτοφάγο!

Στις σκέψεις τους και οι δύο σύντομα έφτασαν στο σπίτι. Η μηχανή σταμάτησε και η Άινα κατέβηκε αργά και ήδη της έλειπε η επαφή που είχαν. Έβγαλε το κράνος και του το έδωσε. Το βλέμμα τους έμεινε σταματημένο ο ένας πάνω στον άλλο. Τελικά η Άινα ήταν η πρώτη που το τράβηξε, ο Χίμπαρι είχε όπως πάντα αρκετά έντονη επίδραση πάνω της.

''Αύριο στη δουλειά κανονικά.'' Της είπε κάπως απότομα και έβαλε μπρος την μηχανή.

''Μισό λεπτό!'' πετάχτηκε γρήγορα η Άινα χωρίς να το σκεφτεί. Ήθελε να παρατείνει λίγο τον χρόνο που είχαν μαζί. Ο Χίμπαρι σταμάτησε επιτόπου και την κοίταξε χωρίς να προδίδει τι ακριβώς σκεφτόταν.

''Ε… ήθελα να σε ευχαριστήσω… για, για όσα έχεις κάνει για μένα μέχρι τώρα… εννοώ ότι δεν ξέρω που θα ήμουν τώρα αν δεν ήσουν εσύ…'' άρχισε να λέει πολύ αμήχανα διπλώνοντας και ξεδιπλώνοντας τα χέρια της.

''Χν μην το παίρνεις και πάνω σου.'' Της μούγκρισε γιατί δεν ήθελε η κοπέλα να πιστέψει ότι ενδιαφερόταν για αυτήν… Το κακό ήταν ότι και ο ίδιος προσπαθούσε να καταλάβει κάποιες από τις πράξεις του, τον τελευταίο καιρό είχε προσέξει ότι πολλά πράγματα που την αφορούσαν τον έκαναν να αντιδρά βιαστικά και χωρίς λογική.

Η Άινα οπισθοχώρησε λίγο πληγωμένη με αυτό που της είπε. Το ήξερε άλλωστε ότι δεν έπρεπε να το πάρει πάνω της. Δεν την βοήθησε επειδή ήταν αυτή, θα βοηθούσε τον οποιοδήποτε που ήξερε ότι τον χρειαζόταν με την δικαιολογία ότι δεν ήθελε μπελάδες στην περιοχή του. Μπορούσε όμως να είναι λίγο αφελής και να πιστεύει ότι την έσωσε και ανησυχούσε γιατί ήταν αυτή!

''Ναι αλλά και πάλι θα ήθελα να σε ευχαριστήσω…'' μουρμούρισε κοιτώντας κάτω. Ο Χίμπαρι ανασήκωσε το φρύδι του. ''ας πούμε ένα δείπνο σπίτι μου;'' Συνέχισε η Άινα στην ίδια ένταση έχοντας κατακοκκινίσει. Τον είχε ζητήσει πολύ έμμεσα σε ραντεβού! Ευχόταν να δεχτεί και παράλληλα ήταν απολύτως σίγουρη ότι θα αρνηθεί και θα πει κάτι σκληρό που θα την πληγώσει.

''Χν'' ήταν η μόνη απάντηση που πήρε και όταν σήκωσε το βλέμμα της είδε ότι είχε βάλει το κράνος του και έφευγε.

''Χν; Αυτό είναι ναι ή όχι;'' Είπε στον εαυτό της καθώς τον έβλεπε να απομακρύνεται. Με ένα μικρό χαμόγελο αποφάσισε να τον ρωτήσει πάλι αύριο στην δουλειά, υπήρχε ακόμα ελπίδα!

Την επόμενη μέρα στην δουλειά προς μεγάλη της θλίψη δεν τον βρήκε, ο Κουσακάμπε της είπε ότι είχε συνέδριο με τους υπόλοιπους Βόνγκολα για ένα γεγονός που θα λάμβανε χώρα στο άμεσο μέλλον. Έτσι πέρασε την μέρα της χωμένη μέσα στην χαρτούρα. Η Τύχη όμως εμφανίστηκε λίγο πριν φύγει…

Έκλεινε τα φώτα στο γραφείο και κλείδωσε την πόρτα, κουβαλώντας κάτι φακέλους κατευθύνθηκε στο γραφείο του Κουσακάμπε-σαν για να τους αφήσει εκεί να τους βρει το επόμενο πρωί. Το Ίδρυμα ήταν ασυνήθιστα ήσυχο, συνήθως υπήρχαν μερικά άτομα στους διαδρόμους αλλά σήμερα φαίνεται ότι ήταν μόνη της. Αφού ήταν η τελευταία ήταν ευθύνη της να δει αν το μέρος ήταν άδειο, να κλείσει τα φώτα και να κλειδώσει πριν φύγει.

Στην αρχή ήταν ήρεμη απορροφημένη στις σκέψεις της και το γεγονός ότι βρισκόταν σε οικείο μέρος που πάντα ήταν ασφαλές δεν την έκανε να φοβάται. Αυτό όμως άλλαξε όταν πρόσεξε κάτι… Η πόρτα με τα αρχεία ήταν ανοιχτή! Κατευθύνθηκε προς τα εκεί διστακτικά και την άνοιξε αθόρυβα κοιτώντας μέσα.

''Είναι κανείς εκεί;'' Ψέλλισε την στιγμή που σκεφτόταν ότι στα θρίλερ κάπως έτσι την πατά η ηρωίδα. Κανείς δεν απάντησε και η Άινα έκλεισε ξανά την πόρτα προσπαθώντας να καθησυχάσει τον εαυτό της λέγοντας ότι τελικά δεν είχε κλείσει την πόρτα…

Ίσως και να το πίστευε αν εκείνη την στιγμή δεν έβλεπε το φως στο δωμάτιο συσκέψεων να ανάβει… Η Άινα γούρλωσε τα μάτια της και έψαξε να βρει κάτι βαρύ για να επιτεθεί στον ύποπτο νυχτερινό επισκέπτη, μάταια όμως οπότε έβγαλε τα τακούνια της… καλύτερα έτσι ώστε να περπατά πιο αθόρυβα. Το φως έσβησε σχεδόν αμέσως και όταν έφτασε στο δωμάτιο ήταν άδειο.

'Μα από πού βγήκε;' Απόρησε η Άινα αφού δεν υπήρχε άλλη έξοδος. Και τότε το άκουσε, τον ήχο από νερό που ερχόταν από το άλλο δωμάτιο μέσα στην αίθουσα… την κουζίνα! Η Άινα πήρε μια τρεμάμενη αναπνοή για να καθησυχάσει τα νεύρα της και κατευθύνθηκε αργά προς την κουζίνα…

Άνοιξε απότομα την πόρτα της κουζίνας και όρμησε μέσα, το χέρι με το τακούνι όρθιο, έτοιμο για επίθεση. Η κουζίνα ήταν όμως άδεια και σκοτεινή ενώ η βρύση ακόμα έτρεχε. Η Άινα πιο τρομοκρατημένη από ποτέ γύρισε πίσω της να κοιτάξει αλλά δεν ήταν κανείς, το δωμάτιο ήταν άδειο, όταν ξαναγύρισε μπροστά όμως…

''Τι νομίζεις ότι κάνεις;''

Μόλις άκουσε την φωνή η Άινα ούρλιαξε και κοπάνισε με όλη της την δύναμη αυτόν που μίλησε αλλά ο εχθρός σταμάτησε την επίθεση της επιδέξια. Μέσα στον πανικό η Άινα πήγε να χρησιμοποιήσει το άλλο της χέρι για να τον χτυπήσει αλλά τότε τα φώτα άναψαν και ο κλέφτης της άρπαξε το άλλο χέρι και την στρίμωξε στον τοίχο. Η Άινα μόλις είδε τον 'άγνωστο' έμεινε ακίνητη από έκπληξη και άρχισε να χαλαρώνει κάτω από το σφιχτό του πιάσιμο.

''Χίμπαρι-σαν'' είπε ξέπνοα.

''Τι νομίζεις ότι κάνεις;'' επανέλαβε το αφεντικό της εκνευρισμένος.

''Νόμιζα ότι ήμουν μόνη στο κτήριο και έκλεινα τα φώτα και μετά άναψαν και άκουσα θορύβους και μετά από όσα έγιναν τις προηγούμενες μέρες νόμιζα…'' άρχισε να απολογείται αγχωμένα μέχρι που ο φόβος που είχε χαλιναγωγημένο μέχρι τώρα ξέσπασε σε ανεξέλεγκτο τρέμουλο. Ο Χίμπαρι συνοφρυώθηκε και καταλαβαίνοντας τι ακριβώς έγινε δεν ζήτησε περαιτέρω εξηγήσεις, αντίθετα χαλάρωσε τα δεσμά του και την στήριξε μέχρι να την πάει κάπου να καθίσει. Στα σιωπηλά έφτιαξε δύο φλιτζάνια πράσινο τσάι και της έδωσε το ένα.

''Συγγνώμη…'' μουρμούρισε μόλις ηρέμησε.

''Χν.''

''Έπρεπε να το αντιμετωπίσω πιο ψύχραιμα…''

''Χν''

''Εννοώ ποιος στα καλά του θα προσπαθούσε να εισβάλει στο Ίδρυμα; Έπρεπε να το ξέρω ότι ήσουν εσύ…'' λόγω της αμηχανίας της είχε πιάσει λογοδιάρροια.

''Χν'' ήταν η απάντηση του Χίμπαρι που δεν βοηθούσε την κατάσταση.

''Θα με βοηθούσε αν έλεγες κάτι άλλο ξέρεις… δεν μπορώ να διαβάσω τις σκέψεις σου… οπότε αν είσαι θυμωμένος θέλω να ξέρω…'' μουρμούρισε κοιτώντας την κούπα της. Ο Χίμπαρι που μέχρι τώρα κοιτούσε έξω στην αυλή την κοίταξε περίεργα. Ποτέ μέχρι τώρα δεν τον είχαν ρωτήσει για τις σκέψεις του, ήξεραν καλύτερα από τον να τον ενοχλήσουν με τέτοιες ερωτήσεις, η γραμματέας του όμως δεν φαινόταν να έχει τέτοιους ενδοιασμούς.

''Δεν είμαι θυμωμένος.'' Είπε απλά ξαφνιάζοντας μέχρι και τον εαυτό του, η φυσιολογική αντίδραση θα ήταν είτε να μην απαντήσει καθόλου ή να την δαγκώσει του θανατά.

''Α ωραία…'' είπε εκείνη απλά και η σιωπή του κατάπιε για μια ακόμα φορά. Ο Χίμπαρι σηκώθηκε και έβαλε το ποτήρι στον νεροχύτη ξαφνιάζοντας την Άινα που δεν ήξερε τι να κάνει, να σηκωθεί να φύγει; Να κλείσει το Ίδρυμα; Να μείνει στην κουζίνα; Να τον ακολουθήσει;

''Μπορείς να φύγεις θα μείνω εγώ εδώ.'' Της έδωσε την απάντηση το αφεντικό της. Η Άινα με αυτό σηκώθηκε απότομα αισθανόμενη ασυνήθιστα κουρασμένη. Ο Χίμπαρι της ένευσε και κατευθύνθηκε πρώτος προς την πόρτα για να φύγει αλλά σταμάτησε στα μισά και γύρισε ελαφρώς προς το μέρος της.

''Δεν θύμωσα αλλά αν όντως ήταν κάποιος εχθρός έπραξες λανθασμένα. Είσαι ένα οικτρό φυτοφάγο ακόμα και ο πιο αδύναμος αντίπαλος θα μπορούσε να σε σκοτώσει, την άλλη φορά μην φερθείς χαζά και πας να επιτεθείς, πάρε τηλέφωνο κάποιον…'' είπε αυστηρά και βγήκε από την κουζίνα.

Η Άινα έμεινε παγωμένη με τα λόγια του, σήμαινε αυτό; Σήμαινε ότι νοιαζόταν για αυτήν; Μπορούσε να πάρει το θάρρος και να ελπίζει ότι ανησυχούσε για εκείνη και δεν ήθελε να πάθει τίποτα κακό; Με αυτές τις θετικές σκέψεις έτρεξε από πίσω του.

''Χίμπαρι-σαν;'' Του φώναξε και εκείνος σταμάτησε χωρίς να γυρίσει. ''Σχετικά με εκείνο το δείπνο… νομίζω ότι πρέπει να σας καλέσω για να σας ευχαριστήσω για όλα…'' είπε αυτή την φορά χωρίς να μουρμουρίζει. Ο Χίμπαρι ξαφνιάστηκε από την ενέργεια της.

''Μου αρέσουν τα χάμπουργκερ…'' ήταν η απάντηση που έδωσε και με την άκρη του ματιού του την είδε να σκάει ένα τεράστιο χαμόγελο που έκανε όλο της το πρόσωπο να λάμπει. Από την μια ένιωσε μια ζεστασιά και μια άγρια χαρά που ήταν αυτός ο λόγος που είχε η κοπέλα μια τέτοια έκφραση στο πρόσωπο της και από την άλλη αισθάνθηκε ένα τσίμπημα σαν προειδοποίηση ότι βάδιζε σε δρόμους επικίνδυνους.

''Ας πούμε τότε Σάββατο βράδυ στις 7 σπίτι μου;'' Είπε και η χαρά της ήταν ορατή και στην φωνή της εντείνοντας τα συναισθήματα του άντρα.

''Χν'' δεν ήταν δειλός για να αποφύγει αυτό το περίεργο αίσθημα που είχε ίσως να ήταν μια ενδιαφέρουσα δοκιμασία που έπρεπε να αντιμετωπίσει, ένα νέο είδος εχθρού. Η Άινα χωρίς να το ξέρει τον προκαλούσε με κάποιον ανεξήγητο τρόπο.

''Ευχαριστώ Χίμπαρι-σαν! Καλό βράδυ!'' είπε κάνοντας μια γρήγορη υπόκλιση και χοροπηδώντας προς την έξοδο. Αυτή την φορά είχε καταλάβει ότι το 'χν' ήταν καταφατικό.

Ο Χίμπαρι την κοίταξε να απομακρύνεται…

'Περίεργο φυτοφάγο! Όλο εκπλήξεις. Τελικά ποια από τις δύο είσαι; Η ντροπαλή εσωστρεφής γραμματέας ή η ορμητική και αυθόρμητη Άινα; Όποια και αν είσαι από τις δύο είσαι πάντα απρόβλεπτη…' σκέφτηκε και χαμογέλασε χωρίς να το θέλει, βέβαια όταν πρόσεξε ότι χαμογελούσε το διόρθωσε αμέσως κατσουφιάζοντας δυσαρεστημένος με τον εαυτό του. Ίσως να μάθαινε περισσότερα για αυτήν την κατάσταση το Σάββατο…

Το Σάββατο ήρθε και η Άινα ήταν σε κατάσταση αγχωμένης σούπερ νοικοκυράς. Είχε δουλειά να κάνει με τον καθαρισμό του σπιτιού αφού με τα όσα είχαν γίνει ήταν υπό διάλυση. Πέρασε όλο το πρωινό ξεσκονίζοντας, γυαλίζοντας και επανατοποθετώντας έπιπλα, αλλάζοντας καλύμματα και μαγειρεύοντας. Η ώρα ήταν 5 και συνειδητοποίησε ότι ενώ το σπίτι ήταν πανέτοιμο αυτή δεν ήταν…

Το κουδούνι χτύπησε.

''Ω όχι!'' αναφώνησε και άρχισε να πηγαινοέρχεται πέρα δώθε, ήρθε ο άντρας των ονείρων της και φορούσε βρώμικες πιτζάμες και ποδιά! ''Στάσου μισό λεπτό! Το δείπνο είναι σε δύο ώρες…'' και γρήγορα πήγε να κοιτάξει στο ματάκι και να δει ότι ήταν η Κέλι!

''Κέλι!'' είπε αφού άνοιξε την πόρτα. Η Κέλι την έσπρωξε και μπήκε μέσα ξεφυσώντας και αφήνοντας κάτω κάτι σακούλες.

''Το ήξερα ότι θα ήσουν ακόμα έτσι!'' της φώναξε ''Μόλις μου είπες για το ραντεβού σήμερα ήξερα ότι θα έκανες κούκλα το σπίτι σαν τελειομανής που είσαι και θα ξεχνούσες να γίνεις εσύ κούκλα! Πως θα τον ρίξεις στο κρεβάτι σου έτσι;''

''Κέλι πρώτον δεν είναι ραντεβού, δεύτερον δεν θα τον ρίξω στο κρεβάτι μου!''

''Πφ έτσι νομίζεις! Μωρό, προσκάλεσες άντρα στο σπίτι σου το βράδυ να είσαι σίγουρη ότι η σκέψη πέρασε από το μυαλό του!''

''Κέλι! Είναι ο Χίμπαρι Κιόγια! Αμφιβάλλω…''

''…Ναι τώρα που το σκέφτομαι έχεις δίκιο… πρέπει να το ερευνήσεις αυτό όμως. Δεν είναι φυσιολογικό!''

''Κέλι γιατί ήρθες;'' Είπε απελπισμένα η Άινα.

''Για να σε κάνω άνθρωπο! Γρήγορα στο μπάνιο!'' και έτσι με την βοήθεια της φίλης της έγινε άνθρωπος… σχεδόν…

''Κέλι δεν το φοράω αυτό!'' της φώναξε δίνοντας πίσω στην φίλη της το κοντό, στενό, κόκκινο φόρεμα που έβγαλε μέσα από την σακούλα.

''Μα το έφερα ειδικά για σένα!'' γκρίνιαξε η φίλη της προσπαθώντας να την ακινητοποιήσει για να της το φορέσει.

''Όχι είναι ειδικά φτιαγμένο για σένα!'' την διόρθωσε η Άινα ''και όπως είπα είναι δείπνο φιλικό μεταξύ δύο συνεργατών….''

''Είναι δείπνο μεταξύ ενός αφεντικού παράνομης επιχείρησης και της ερωτευμένης γραμματέας του… καθόλου φιλικό! Εσύ δεν είπες ότι θα γίνεις πιο τολμηρή με την εκδήλωση των συναισθημάτων σου;''

''Αυτό δεν είναι τολμηρό! Αυτό είναι πηδάω πόσα επίπεδα στην ανάπτυξη της σχέσης μας και προσγειώνομαι στο ερωτικό δείπνο μεταξύ δύο εραστών!''

''Ακριβώς αυτό που θέλεις δηλαδή!'' είπε η Κέλι χαμογελώντας.

''Δεν θέλω αυτό!''

''Όχι;''

''Όχι… δηλαδή ναι… δηλαδή όχι… Αααα!'' άρχισε να φωνάζει η Άινα απελπισμένα. ''Σταμάτα να με πειράζεις σε 45 λεπτά θα είναι εδώ!''

''Εντάξει βάλε ότι θες αρκεί να δώσω εγώ την έγκρισή μου!'' και τελικά κατέληξαν με μεγάλη δυσαρέσκεια της Κέλι σε ένα λιτό και σεμνό λαδί φόρεμα που έκανε ωραία αντίθεση με τα μάτια της. Τουλάχιστον η Κέλι έβαλε λίγο το χεράκι της στο μακιγιάζ για να το κάνει λίγο πιο εντυπωσιακό τονίζοντας αυτή την φορά τα μάγουλα της και τα χείλια της.

''Τα μάτια δεν χρειάζονται περισσότερο τονισμό είναι ήδη όμορφα αλλά με αυτά τα μάγουλα και με αυτό το λιπ γκλος αν δεν σε αρπάξει από το πρόσωπο και σε φιλήσει εμένα να με φτύσεις!'' μουρμούραγε η Κέλι καθ'όλη την διάρκεια στον εαυτό της.

''Ευχαριστώ Κέλι… για όλα…'' της είπε η Άινα και την αγκάλιασε σφιχτά.

''Έλα θα τσαλακωθείς!'' της είπε αλλά την αγκάλιασε και εκείνη ''Υποθέτω ότι θα με καλέσεις και εμένα σε δείπνο;''

''Θα σε κεράσω γλυκό στο στέκι μας και ίσως να σε βοηθήσω να ρίξεις τον σερβιτόρο…'' αστειεύτηκε η Άινα

''Θεέ μου Άινα! Τι ξεδιάντροπα πράγματα λες!''

''Άι χάσου Κέλι!''

''Αμέσως άλλωστε σε 10 λεπτά θα είναι εδώ… και τον κόβω να είναι από τους τύπους που έρχονται πάντα στην ώρα τους οπότε την κάνω από την πίσω πόρτα!''

Και με αυτό έφυγε αφήνοντας την κοπέλα μόνη της. Σε αυτά τα 10 λεπτά ένιωσε όλο το άγχος που είχε αποφύγει μέχρι τώρα.

'Τι και αν βαρεθεί; Αν δεν του αρέσει το φαγητό; Αν φέρεται τόσο σαν επαγγελματίας και δεν κάνω κάποια πρόοδο μαζί του; Αν με αντιπαθήσει και φύγει; Αν έχει καταλάβει τα συναισθήματα μου και έρθει να μου πει ότι δεν ενδιαφέρεται;' Και θα συνέχιζε με τον ίδιο ρυθμό αν δεν χτυπούσε το κουδούνι.

Πάγωσε, ο λαιμός της δέθηκε κόμπος, πεταλούδες στο στομάχι της, οι παλάμες της ίδρωσαν και έτρεμε ολόκληρη. Δεν έπρεπε όμως να τον αφήσει να περιμένει! Αυτό θα τον εκνεύριζε και ήθελε να ξεκινήσει καλά το δείπνο! Έτσι κατευθύνθηκε αποφασιστικά προς την πόρτα και πριν την ανοίξει έσιαξε το φόρεμα και τα μαλλιά της.

''Χίμπαρι-σαν! Καλησπέρα!'' τον καλωσόρισε ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα για αυτόν. Ο Χίμπαρι πέρασε γρήγορα μέσα χωρίς να απαντήσει αλλά όχι προτού προλάβει να εκτιμήσει την εμφάνιση της. Φαίνεται η Κέλι είχε πετύχει αυτό που ήθελε γιατί όταν την είδε ο Χίμπαρι το πρώτο πράγμα που πρόσεξε 'ήταν τα ροδακινί μάγουλα της και τα ζουμερά χείλη της που έστειλαν τις σκέψεις του σε άσεμνα μονοπάτια.

''Ε, το σαλόνι είναι από εδώ… αλλά μάλλον το ξέρεις ήδη αυτό… τέλος πάντων μπορείς να καθίσεις, θα σου φέρω κάτι να πιεις!'' είπε η Άινα πολύ αμήχανα, ποτέ μέχρι τώρα δεν σκέφτηκε τι ακριβώς θα έκανε όταν θα ερχόταν στο σπίτι της.

'Για τι πράγμα θα μιλήσουμε;' Σκέφτηκε απελπισμένη θέλοντας να τραβήξει τα μαλλιά της και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα να φτιάξει πράσινο τσάι.

Ο Χίμπαρι την κοίταξε να απομακρύνεται συγκεντρωμένος στο πως το φόρεμα αγκάλιαζε την φιγούρα της, πως το δέρμα της και τα μαλλιά της αναδεικνύονταν με το λαδί φόρεμα της. Και ο ποδόγυρος… αεράτος, πόσο θα ήθελε να ακουμπήσει τα πόδια της και να ταξιδέψει προς τα πάνω σηκώνοντας αυτόν τον ποδόγυρο…

''Θέλεις βουτήματα μαζί με το τσάι; Δεν θα σου κόψουν την όρεξη!'' άκουσε την φωνή της από την κουζίνα λες και ερχόταν μέσα από τούνελ και ανοιγόκλεισε τα μάτια του. Δεν βρισκόταν εδώ ούτε 10 λεπτά και ήδη είχε επιστρέψει στις σκέψεις που έκανε για αυτήν πριν την απαγωγή της. Μετά την περιπέτεια αυτή είχε κάπως ηρεμήσει, ξεχαστεί αλλά όπως και τότε που την είχε δει περιποιημένη έτσι και τώρα συνειδητοποιούσε πως το κατοικίδιο του ήταν γυναικά!

Η Άινα δεν περίμενε την απάντηση του και βγήκε από την κουζίνα με ένα δίσκο και τοποθέτησε μπροστά του δύο φλιτζάνια μια γεμάτη τσαγιέρα, ένα κουτάκι με ζάχαρη και ένα πιάτο με κουλουράκια.

''Ελπίζω να σου αρέσουν τα κουλουράκια… δεν τα έκανα πολύ γλυκά…'' είπε σκύβοντας προς το μέρος του και γεμίζοντας το φλιτζάνι του. ''Πόση ζάχαρη θέλεις;'' Ρώτησε τολμώντας να τον κοιτάξει.

Τα μάτια της που συνήθως ήταν τόσο σκούρα σχεδόν μαύρα τώρα με το φως της λάμπας που ήταν δίπλα του είχαν πάρει μια πράσινη απόχρωση, ένιωσε σαν να τον μαγνητίζουν, πήρε μια σφυριχτή εισπνοή και είπε κάπως βραχνά.

''Δεν θέλω.''

Με αυτό η Άινα τραβήχτηκε έχοντας νιώσει και αυτή την έλξη και κοκκινίζοντας από τον ήχο της φωνής του και από την μικρή απόσταση που τους χώριζε. Για να κρατήσει τον εαυτό της απασχολημένο πήρε και αυτή στα χέρια της το τσάι και σταύρωσε τα πόδια της. Η κίνηση έκανε τον ήδη στα όρια Χίμπαρι να θέλει να εκραγεί… η εικόνα με το χέρι του να χαϊδεύει το πόδι της έγινε πιο συγκεκριμένη.

Θα ξεκινούσε από το γόνατο της και θα ανέβαινε προς τα πάνω με απαλές κυκλικές κινήσεις για να γραπώσει στο τέλος τους γλουτούς της και το εκνευριστικό φόρεμα θα ανέβαινε προς τα πάνω αποκαλύπτοντας το κρεμώδες δέρμα της.

''Τσκ.'' Έκανε ο άντρας ενοχλημένος με την απουσία ελέγχου στις σκέψεις του και η Άινα τον κοίταξε ανήσυχα χωρίς να καταλαβαίνει τον λόγο της δυσαρέσκειας του, έκανε κάτι που τον ενόχλησε;

''Δεν σου αρέσει κάτι;'' Τον ρώτησε ευγενικά βάζοντας πίσω από το αφτί της μια τούφα μαλλιού που πετούσε. Ο Χίμπαρι την κοίταξε με μια ένταση στα μάτια του, όλο του το κορμί σφιγμένο και αυτός επικεντρωμένος σε μια ακόμα αθώα κίνηση που έκανε…

''Ίσως και να μην είναι αθώες…'' ο άντρας μέσα του μούγκρισε θέλοντας να αγγίξει αυτά τα μαλλιά και να τα τραβήξει τόσο ώστε να γείρει το κεφάλι της πίσω και να της δαγκώσει το λαιμό. Και ενώ είχε τέτοιες σκέψεις αυτή τον ρωτούσε αν δεν του άρεσε κάτι την στιγμή που ήταν το ακριβώς αντίθετο! Για να μην της απαντήσει πήρε ένα από τα κουλουράκια και το έφαγε χωρίς να δώσει σημασία στην γεύση. Η Άινα βλέποντας το κατσούφιασμα του νόμισε ότι κάτι είχαν τα κουλουράκια και δοκίμασε ένα για να το διαπιστώσει και η ίδια. Δεν είχαν όμως κάτι… ίσως να μην του άρεσαν τα κουλουράκια γενικά….

Σαν αρπακτικό την κοιτούσε, δεν μπορούσε να τραβήξει το βλέμμα του από πάνω της ακόμα και όταν αυτή νόμιζε ότι δεν την κοιτούσε. Την έβλεπε να τρώει προβληματισμένη το κουλουράκι, προσεχτικά για να μην χαλάσει το κραγιόν της… πως τα χείλη της άνοιγαν τόσο όσο χρειαζόταν για να χωρέσει η μπουκιά της, πόσο ελαφρά το δάγκωνε και το έτρωγε σαν να φοβόταν ότι θα τον ενοχλούσε ο θόρυβος, πως τα ψίχουλα παρά την προσπάθεια να μην λερωθεί είχαν κολλήσει στα βαμμένα της χείλη. Ήταν στα πρόθυρα επίθεσης…

''Που είναι η τουαλέτα;'' Την ρώτησε όσο πιο ψύχραιμα μπορούσε και η Άινα ανήσυχη με την συμπεριφορά του του έδειξε με το δάχτυλο την πρώτη πόρτα στον μικρό διάδρομο… η άλλη οδηγούσε στην κρεβατοκάμαρα… ο Χίμπαρι ένευσε και πήγε προς τα εκεί.

Στην τουαλέτα πλέον και μακριά από την επίδραση της κατάφερε να ηρεμήσει και έβρεξε λίγο το πρόσωπο του. Αν συνεχιζόταν έτσι η κατάσταση θα έπρεπε να φύγει και όχι μόνο αυτό αλλά αν και στην δουλειά δεν μπορούσε να σκεφτεί καθαρά ίσως θα έπρεπε να την διώξει… αλλά αυτό θα σήμαινε ότι έχασε! Ούτε αυτό ήθελε! Θα έπρεπε να βρει κάποιον άλλον τρόπο να αντιμετωπίσει αυτόν τον εχθρό. Οι συνηθισμένοι μέθοδοι δεν ταίριαζαν… Παίρνοντας άλλη μια ανάσα βγήκε από το μπάνιο πολύ πιο συγκρατημένος από πριν, δεν ήταν φυσιολογικό να δείχνει τόση αδυναμία μπροστά της την στιγμή που αυτή δεν φαινόταν να βασανίζεται με τον ίδιο τρόπο… Μόνο αυτός αισθανόταν έτσι; Αυτό ήταν άδικο… έπρεπε και αυτή να αισθάνεται έτσι! Αλλά που θα τους οδηγούσε αυτό;

''Πήρα την πρωτοβουλία να σερβίρω!'' είπε η Άινα προσπαθώντας να ακουστεί χαρούμενη.

''Χν'' είπε και κάθισε στην μια άκρη του τραπεζιού. Η απόσταση όμως δεν ήταν ικανοποιητική γιατί η τραπεζαρία ήταν ανάλογη του σπιτιού και άρα αρκετά μικρή και το τραπέζι φτιαγμένο για το πολύ τέσσερα άτομα.

Άρχισαν να τρώνε σιωπηλά ο καθένας στις σκέψεις του, από την μια ο Χίμπαρι προσπαθούσε να απασχολήσει τον εαυτό του κοιτώντας γύρω στο δωμάτιο και απορροφώντας όσες πληροφορίες είχε να του δώσει για τον ένοικο του και από την άλλη η Άινα που έψαχνε να βρει θέμα συζήτησης. Τελικά και προς μεγάλη έκπληξη της Άινα την σιωπή την έσπασε ο Χίμπαρι που διάλεξε ένα ασφαλές θέμα για συζήτηση.

''Είναι αυτή φωτογραφία των γονιών σου;'' Ρώτησε δείχνοντας με το κεφάλι μια φωτογραφία στο ράφι με τα βιβλία.

''Ναι! Μόνο από αυτές μπορώ να τους θυμάμαι, πέθαναν όταν ήμουν πολύ μικρή…'' είπε και η φωνή της δεν πρόδιδε ιδιαίτερη θλίψη.

''Λυπάμαι.'' Είπε άχρωμα ο Χίμπαρι που δεν ξαφνιάστηκε από την αποκάλυψη.

''Δεν χρειάζεται όπως είπα δεν τους θυμάμαι, πέθαναν σε τροχαίο όταν ήμουν τεσσάρων και γυρνούσαν το βράδυ από την δουλειά. Κλασσική περίπτωση μεθυσμένου οδηγού…''

''Χν.''

''Οι δικοί σου γονείς;'' Τον ρώτησε και αυτή την φορά ο Χίμπαρι ξαφνιάστηκε

''Ο πατέρας μου νεκρός μεγάλωσα με την μητέρα και τους παππούδες μου καθώς και με πολλά άλλα ξαδέρφια και θείους…'' μούγκρισε σαν να θυμόταν κάτι που τον εκνεύριζε.

''Είναι δύσκολο να το φανταστώ…'' είπε η Άινα γελώντας και αποφεύγοντας να τον ρωτήσει για τον πατέρα του γιατί όταν τον ανέφερε φαινόταν πικραμένος.

''Ναι ήταν αρκετά θορυβώδες και γεμάτο μέρος για τα γούστα μου, για να τους αποφύγω περνούσα όλη την μέρα στο σχολείο…''

''Το Ναμίμορι;''

''Ναι.'' Και χαμογέλασε ελαφρά.

''Εκεί γνωριστήκατε όλοι!'' θυμήθηκε η Άινα και ο Χίμπαρι κατσούφιασε μην βρίσκοντας την πληροφορία το ίδιο ευχάριστη ''Θα μου άρεσε να ήμουν και εγώ εκεί…''

''Και να ήσουν το πιθανότερο ποτέ να μην συναντιόμασταν…'' είπε ο Χίμπαρι χαμογελώντας πειραχτικά και η Άινα ένιωσε την καρδιά της να χτυπάει δυνατά.

''Γιατί το λες αυτό;''

''Αμφιβάλλω αν θα προκαλούσες μπελάδες που θα σε έφερναν στο επιμελητήριο μου… και το πιθανότερο να έτρεμες μόλις άκουγες το όνομα μου… είσαι φυτοφάγο άλλωστε.'' Είπε ο Χίμπαρι και την φαντάστηκε ως μαθήτρια με την στολή του Ναμίμορι και αισθάνθηκε και αυτός ελαφρώς απογοητευμένος που δεν ήταν μαθήτρια στο σχολείο του…

''Είμαι φυτοφάγο αλλά δεν είμαι και τόσο καλή πια…'' μουρμούρισε εκνευρισμένα… ειλικρινά τι πίστευε για εκείνη; Δεν ήταν τόσο ξενέρωτη!

''Χν είχες προκαλέσει μπελάδες στο παλιό σου σχολείο τότε;'' Την ρώτησε γέρνοντας ασυνείδητα προς το δικό της μέρος.

''Με την Κέλι για φίλη ήταν πρακτικά αδύνατο να μην μπλέξουμε…'' του είπε κάπως συνωμοτικά γέρνοντας και εκείνη. Ήταν πλέον κλεισμένοι στον δικό τους κόσμο και ο Χίμπαρι δεν ήταν πλέον σε θέση να το προσέξει και να αποτραβηχτεί μαγεμένος από αυτήν την πιο παιχνιδιάρα Άινα, την Άινα που σαν μαθήτρια έμπλεκε σε μπελάδες…

''Τι είδους μπελάδες;''

''Χμ για να σκεφτώ μερικές φάρσες στα κορίτσια που μας την έμπαιναν… κυρίως στην Κέλι γιατί ήταν τέτοιο φλερτ που πολλά κορίτσια την μισούσαν και έλεγαν διάφορα για αυτήν. Μετά ήταν διάφορες πατέντες που σκαρφιζόμασταν ώστε να της κερδίσω λίγο χρόνο για να βρεθεί με το αγόρι της… Ή τότε που της άρεσε ένα αγόρι από την ομάδα ποδοσφαίρου και κρυφτήκαμε στα αποδυτήρια…'' άρχισε να λέει χαμογελώντας στις αναμνήσεις, η Κέλι ήταν το αλατοπίπερο στην ζωή της, όντως χωρίς αυτήν θα ήταν το ξενέρωτο κοριτσάκι που πίστευε ο Χίμπαρι ότι είναι. Πως την άντεχε η Κέλι που κάθε φορά της γκρίνιαζε και της έλεγε ότι θα μπλέξουν! Την άποψη της συμμεριζόταν βέβαια και ο Χίμπαρι που έχοντα ακούσει όλα αυτά αναρωτιόταν κατά πόσο η Κέλι την είχε επηρεάσει… είχε ποτέ η Άινα κάποιο αγόρι για το οποίο έκανε τέτοιες άσεμνες ενέργειες;

''Κρύφτηκες ποτέ σε αποδυτήρια για να δεις το αγόρι που σου άρεσε;'' Την ρώτησε με ένα περίεργο τόνο που δεν ταίριαζε με το προηγούμενο παιχνιδιάρικο κλίμα. Η Άινα κοκκίνισε

''ΌΧΙ! Εννοώ ποτέ δεν μου άρεσε κάποιος… αν δεν ήταν η Κέλι θα ήμουν αόρατη… δεν έχεις τόσο άδικο όταν λες ότι στο Ναμίμορι δεν θα με γνώριζες ποτέ… στο Ναμίμορι δεν θα ήταν η Κέλι οπότε θα ήμουν σχεδόν ανύπαρκτη…'' είπε κάπως μελαγχολικά.

''Δεν ξέρω κατά πόσο κακό θα ήταν αυτό…'' σχολίασε σε διαφορετικό τόνο από πριν, ήρεμος ''πως και κόλλησες με το άλλο σπαστικό φυτοφάγο;''

''Η Κέλι όπως είπα ήταν μεγάλο φλερτ, πολλά αγόρια την ήθελαν, πολλοί χώρισαν τις κοπέλες τους για αυτήν και εκείνη άλλαζε συχνά τα αγόρια της οπότε κανένα κορίτσι δεν την πήγαινε και είχε πολύ άσχημη φήμη και πολλούς εχθρούς και κανείς δεν θέλει για εχθρό ζηλιάρα κοπέλα που διψά για εκδίκηση. Οπότε η Κέλι πέρασε δύσκολα χρόνια, της έβαζαν λουλούδια στο θρανίο της, της έκρυβαν τα παπούτσια, της έσκιζαν τα βιβλία, την κατηγορούσαν για ζημιές που δεν έκανε. Μια μέρα της έριξαν ένα κουβά με νερό και είχε πάει στην οροφή του σχολείου να στεγνώσει και εκεί γνωριστήκαμε! Αυτή δεν είχε φίλες εξαιτίας όλως των παραπάνω και εγώ δεν είχα φίλες γιατί όπως είπα πριν την Κέλι ήμουν αόρατη, η βαρετή, παλιομοδίτικη μαθήτρια που διάβαζε όλη την ώρα και ζούσε με τον παππού της. Την είδα βρεγμένη αλλά δεν έκανα τίποτα, ήξερα την φήμη της και δεν ήθελα μπελάδες… αυτό που δεν περίμενα ήταν ότι θα με έβλεπε και εκείνη… πρώτη φορά με πρόσεξε άνθρωπος! Και με πλησίασε! Ήμουν τρομοκρατημένη στην αρχή νόμιζα ότι ήθελε να με δείρει για να ξεσπάσει και αυτή απλά με ρώτησε αν θα φάω το υπόλοιπο φαί γιατί της είχαν πετάξει το δικό της! Και μετά άρχισε να μου γκρινιάζει και να βρίζει όλα τα κορίτσια που την πείραζαν! Από εκείνη την μέρα και μετά ερχόταν όλη την ώρα προς το μέρος μου και μου μιλούσε και στο τέλος ένιωσα άνετα μαζί της, ζεστά, δέσαμε! Και δεν το άξιζα, δεν προσπάθησα ποτέ μου ήρθε εκείνη και με βρήκε.'' Ολοκλήρωσε την ιστορία και σκέφτηκε ότι χρωστάει στην Κέλι κάτι παραπάνω από ένα απλό δείπνο!

''Χν όντως ακούγεται σαν να είσαι μια σκέτη απογοήτευση… όχι ότι το άλλο φυτοφάγο δεν είναι σκέτη απογοήτευση σε άλλο τομέα… τα δύο άκρα…'' σχολίασε ο Χίμπαρι κοιτώντας την αυστηρά και η Άινα κοκκίνισε και αυτή την φορά όχι από ντροπή αλλά από θυμό.

''Δεν νομίζω ότι ξέρεις ούτε τι περνούσα εγώ ούτε η Κέλι τότε! Δεν μπορείς να μας κρίνεις έτσι! Ο καθένας αντιδρά διαφορετικά συγγνώμη που δεν ήμουν ο φόβος και ο τρόμος του σχολείου με την δύναμη μου!''

''Δεν ολοκλήρωσα φυτοφάγο για να αρχίσεις να μου μιλάς έτσι!'' της μούγκρισε προειδοποιητικά ''Είναι φανερό από την συμπεριφορά σου σήμερα ότι το άλλο φυτοφάγο σε βελτίωσε και εσύ βελτίωσες εκείνη. Δεν είσαι το ίδιο φυτοφάγο πλέον για αυτό σταμάτα να έχεις αυτή την έκφραση στο πρόσωπο σου, σε κάνει άσχημη.''

Η Άινα έμεινε να τον κοιτάζει έκπληκτη, ο θυμός της ξεχασμένος. Είπε έμμεσα ότι άλλαξε, βελτιώθηκε, έγινε πιο δυνατή. Προσπάθησε με τον τρόπο του να την κάνει πιο χαρούμενη. Δεν τον ήξερε ακόμα καλά και έβγαζε γρήγορα συμπεράσματα την στιγμή που κάθε έκφραση κάθε λέξη που έλεγε ο Χίμπαρι είχε βάθος ανάλογο με το βάθος του χαρακτήρα του.

''Συγγνώμη…'' είπε και κατέβασε το κεφάλι αλλά μετά από λίγο το σήκωσε πάλι χαμογελώντας ελαφρά και τον ρώτησε ''Καλύτερα τώρα;''

Ο Χίμπαρι την κοίταξε έντονα, τον ρωτούσε αν ήταν πιο όμορφη τώρα που χαμογελούσε και όντως ήταν και αυτό ήταν επικίνδυνο.

''Χν'' είπε και επέστρεψε στο φαγητό του. Όταν τέλειωσαν η Άινα πήρε τα πιάτα και σέρβιρε το γλυκό κέικ με μαύρη σοκολάτα.

''Σου άρεσε το φαγητό;.'' τον ρώτησε προς το τέλος όταν στέκονταν στην πόρτα θυμούμενη την περίεργη συμπεριφορά του στην αρχή. Ο Χίμπαρι την κοίταξε σκεφτόμενος όσα είχαν διαδραματιστεί μέχρι σήμερα. Τα πράγματα που είχε μάθει για αυτήν. Γνώρισε μια Άινα λιγότερο ντροπαλή, ελαφρώς ανυπάκουα και οξύθυμη, θερμόαιμη, θηλυκή και παιχνιδιάρα. Γνώρισε την Άινα ως γυναίκα και ήθελε να την γνωρίσει και σε διαφορετικά επίπεδα… Ναι του άρεσε η σημερινή βραδιά και δεν ευθυνόταν το φαγητό… Και τότε το είδε, όσο και να προσπαθούσε η Άινα να φάει προσεχτικά σημάδι την πιο τυπικής και ευγενικής Άινα-γραμματέας, πάλι ένα ψίχουλο από κέικ είχε κολλήσει στα χείλια της.

Ο Χίμπαρι το κοίταξε και χωρίς να τον νοιάζει πλέον να κρατήσει τους τύπους άπλωσε το χέρι του και το έπιασε απαλά στα δάχτυλα του. Η Άινα τον κοίταξε με γουρλωμένα μάτια καθώς το έφερνε στα δικά του χείλια και τα άνοιξε ανεπαίσθητα για να το φάει. Όταν το κατάπιε απάντησε στην ερώτηση της

''Ναι.'' Και με αυτό έφυγε και την άφησε ακριβώς στην ίδια θέση.

Για την Άινα αυτό ήταν ότι πιο κοντά υπήρχε σε φιλί!