Chapter 12: Asking
De volgende dagen hield Hermelien Kristen en Cedric nauwlettend in de gaten.
En vaak kon ze een glimlach niet onderdrukken. Ze vond ze zo'n schattig koppeltje.
De dag na de onthulling was Kristen het gaan vertellen aan hem dat Hermelien hen door had. Maar Cedric vond het niet zo erg. Het kon in hun voordeel spelen, had hij gezegd. Ze zou kunnen helpen bij excuses te verzinnen om weg te raken. En inderdaad, Hermelien als bondgenoot was zeker een aanwinst.
Het was veel makkelijker om weg te raken van Harry en Ron zonder argwaan te creëren.
Maar het duurde niet lang vooraleer er opnieuw een hele commotie ontstond in het kasteel. Professor Anderling had verkondigd dat er dit jaar een Kerstbal zou worden georganiseerd. Het was traditie bij het toverschooltornooi om bij Kerstmis een bal te houden. En er ging formeel gedanst worden. Dat gaf het startschot voor veel rumoer en stress.
De meisjes waren enorm opgetogen dat er een bal ging komen. Vanaf het moment dat ze ervan wisten, begonnen ze al hun jurken te bespreken en te kijken wanneer het mogelijk was om naar Zweinsveld te gaan. Het waren net kleine kindjes in een speelgoedwinkel.
En de jongens begonnen bijna allemaal klamme handen te krijgen. Want zij hadden de lastige taak om een meisje mee uit te vragen. Kristen zou niet graag in hun schoenen staan.
Al die heisa over dat bal was niet aan Kristen besteed.
Ze was niet zo'n goede danser en al die praatjes over jurken, haar, make-up; daar kreeg ze enkel hoofdpijn van. Dus het bericht dat er een bal kwam, werd niet echt enthousiast ontvangen bij Kristen. Ook Hermelien bleef er erg koeltjes bij lopen. Ze was ook niet echt voor al die grote gelegenheden.
Dus bleven Kristen en Hermelien vaak samen, alleen in de bib te studeren.
Kristen had Cedric niet zoveel meer gezien sinds de aankondiging van het kerstbal. Er was weer een tijd aangebroken waar alle meisjes rond hem verzamelden in hoop uit gevraagd te worden door hem. Soms leken ze wel aan hem vast geplakt te zijn. En natuurlijk was Cho de eerste in de rij. Kristen werd er vaak misselijk van. En wanneer ze op zeldzame momenten bij elkaar waren, kwam dat gespreksonderwerp niet ter sprake. Hij repte er geen woord over.
Kristen snapte het wel. Hij kon haar onmogelijk vragen. De anderen zouden er iets achter zoeken en hun relatie zou aan het licht komen. En dat wilden ze liever niet. Dus Kristen was zich al aan het voorbereiden op een moeilijke avond. Cedric zien aan de zijde van een andere vrouw, het zou geen lachertje worden voor haar. En zij zou waarschijnlijk ook alleen naar het bal moeten gaan. Ach, misschien zou ze helemaal niet gaan. Het zou haar een heleboel ellende besparen.
Het was weer aan het sneeuwen en Kristen had zich teruggetrokken in de bib. Ze had een paar werkstukken nog af te werken van Toverdranken en Kruidenkunde. Niet echt twee vakken die erg geliefd waren bij haar. Ze zat nu al een uur te staren naar dat opstel voor anti-gifdrankjes. Ze kon haar echt niet concentreren.
Kristen tuurde uit het raam, naar de prachtige sneeuwvlakte. Ze wou dat ze naar buiten kon, een lange, rustgevende wandeling maken tussen de sneeuw. Die kleine sneeuwkristallen tussen haar vingers laten smelten, die frisse bries langs haar gezicht voelen glijden.
Maar deze werkstukken moesten af. Ze richtte zich weer op haar papieren en ontdekte dat er een kleine briefje op haar tafel lag met haar naam erop geschreven. Ze nam het in haar handen en opende het.
Kom naar ons plekje, moet je iets zeggen, C.
'Wat was hij nu weer van plan' dacht Kristen in zichzelf. Ze verzamelde haar gerief en vertrok naar de brug. Ze ging die opstellen wel later doen of misschien eens hulp vragen aan Hermelien.
De hele tijd vroeg ze zich af wat hij haar toch zo dringend moest vertellen.
Hij had misschien een date gevonden voor het bal. Maar dat kon hij dan toch ook later vertellen en zo dringend lijkt dat niet. Of hij was nog achter iets nieuws gekomen over de tweede opdracht. Maar dat leek ook niet zo belangrijk op het moment. Ze was ondertussen al aan de klokkentoren gekomen en kon al de brug zien.
Maar er viel haar nog iets op. Bovenop het witte sneeuwtapijt lagen rozenblaadjes verspreid. Ze lagen in een lijn en liepen naar de brug. 'Wat krijgen we nu weer.' Kristen volgde het bloemenpad tot aan het punt waar hun plekje was. Daar stopte ook het bloemenpad. Op de rand van de leuning lag een klein pakje.
Een simpel doosje dat wel erg onhandig ingepakt was geweest en alweer stond haar naam op de doos.
Kristen pakte het op en opende het voorzichtig.
Ze tilde de bovenkant op en plots vlogen er wel twintig verschillende vlinders uit de doos omringd door gouden regen. De vlinders dwarrelden rondom Kristen heen en toen veranderden ze plots in rozenblaadjes die alle kleuren van de regenboog hadden. Kristen vond het prachtig. Het leek zo uit een sprookjesboek te zijn gehaald.
"Ik hoop dat je het mooi vond?" Kristen draaide zich om en vanachter de bomen kwam Cedric te voorschijn.
Kristen holde naar hem toe en gooide haar armen rondom haar romantische sprookjesprins.
"Het was echt prachtig. Bedankt."
"Graag gedaan. Je verdiende wel eens een afleiding na al dat gedoe. Met die meisjes, je zult het wel niet makkelijk hebben."
"Ik red mij wel. Wat moest je me eigenlijk nog vertellen? Of was dat gewoon een smoes om mij buiten te krijgen?"
"Nee, ik moet echt iets vertellen. Ik denk dat ik niet naar het bal ga." Kristen keek Cedric verbaasd aan.
"Maar dat kun je niet maken. Je bent een schoolkampioen. Jullie zijn verplicht om te gaan. Je kunt er niet onderuit, Cedric."
" Ik weet het, leeuwtje. Maar ik kan het gewoon niet verdragen dat ik daar met een ander meisje naar toe moet gaan. De gedachte dat jij daar zult staan terwijl ik met een andere vrouw dans, het kan er gewoon niet in."
"Je zult toch moeten. Ik heb je toch al verteld het niet geeft. Ik heb je toestemming gegeven. Trouwens, ik denk er zelf aan om niet te gaan. Zo zal ik er niet zijn om je af te leiden en moet ik die marteling niet ondergaan."
Cedric nam één van de handen van Kristen in de zijne.
"Kristen, of je er nu bent of niet, ik zal toch de hele avond aan jou denken. Maar ik heb een beslissing genomen."
"Weet je al met wie je naar het bal gaat?"vroeg Kristen bedeesd.
Nu zou het komen. Als het maar niet die vervelende Cho Chang was, dacht ze in zichzelf.
"Ja. Maar ik moet het nog vragen." Hij keek haar heel indringend aan.
"Kristen, wil jij met mij naar het bal gaan?"
"Meen je dat nu serieus?"
Ze verstond er niets van. Ze konden toch niet samen gaan. Dat zou hun geheim prijsgeven. Al hun privacy zouden ze kwijt raken.
"Ik ben nog nooit zo serieus in mijn hele leven geweest. Ik wil met niemand anders gaan dan met jou. Niemand anders voldoen gewoon."
"Maar wat gaan de andere mensen dan zeggen?"
"Ik ben het eigenlijk beu om in de schaduw te leven. Ik wil zo graag zijn zoals alle andere koppels. Ik wil samen met jou naar je klassen lopen, je boeken dragen voor je, samen ontbijten, samen naar Zweinsveld gaan… Ik wil bij je zijn heel de tijd. En niet steeds moeten afspreken in het geniep. Ik wil dat iedereen weet dat jij van mij bent. En eigenlijk ben ik die hele fanclub die bijna 24 uur achter mij zit beu."
"Ben je het heel zeker, Ced?"
Hij knikte naar haar. Een warm gevoel was aan het brobbelen in het binnenste van haar lichaam. Een glimlach verscheen op haar gezicht. Ze nam Cedric's hoofd vast en kuste hem hard op de mond. Het eerste moment leek Cedric een beetje van slag maar vlug kuste hij haar even passioneel terug.
"Natuurlijk wil ik met je mee naar het bal. Je weet niet wat voor een opluchting het is dat je niet met een andere gaat. Het brak me vanbinnen."
"Ik weet het. Ik zou het gewoon niet gewild hebben."
"Ik ben opgelucht dat we dan geen komedie meer moeten spelen. En dan zal Cho eindelijk eens begrijpen dat jij van mij bent."
"Je hebt ze echt niet graag, hé." grinnikte Cedric
"Het is een vervelend nest. Ze moet leren haar plaats kennen."
"Je moet je geen druk maken over haar. Ze is niets vergeleken met jouw schoonheid. Nog geen spatje concurrentie voor je"
...
"Kristen, komaan! Je zult toch een beetje voort moeten maken."riep Hermelien haar na.
Na Cedric's uitnodiging om naar het bal te gaan, had ze het verteld aan Hermelien. Want nu had ze wel een jurk nodig en de bijhorende accessoires. En ze kon het moeilijk aan iemand anders vertellen. Ze wilde haar relatie nog zo lang mogelijk geheim houden. Dan was the surprise des te groter. Maar ze had geluk. Hermelien wilde met haar naar Zweinsveld gaan. want ze had, wonder boven wonder, ook een date voor het bal. Ze wilde eerst niet vertellen met wie ze ging maar na lang gezaag had ze uiteindelijk gezwicht. Kristen kon op het eerste moment haar niet geloven. 'Ze zullen nog verschieten op dat feest' dacht ze. Het wordt een knaller van een party.
Die zaterdag waren ze op weg naar Zweinsveld. Maar echt veel zin had Kristen niet. Een shopfanaat was ze absoluut niet.
"Kristen, als je nog een deftige jurk wilt, zul je je toch moeten haasten. Straks zijn enkel de lelijke jurken nog over."
"Oke, het is al goed! Ik kom al!"
Niet veel later stonden ze in een van de kledingwinkels van het kleine Zweinsveld. Kristen en Hermelien liepen de vele rijen af gevuld met allerlei verschillende jurken. Korte, lange, lange mouwen, korte mouwen, geen mouwen, met of zonder parels. En in alle mogelijke kleuren. Na een tijdje zoeken hadden ze elk een paar jurken gevonden die hen aanstonden en ze gingen passen.
De eerste twee jurken gingen niet goed. Die groene jurk met die ene schouder was te klein voor haar en die roze, daar moest ze gewoon niets van hebben. Het was Hermelien die had gesmeekt om die eens te passen.
Ook de eerste jurken van Hermelien waren ook dat niet. Die korte jurk ging haar niet en die zwarte, daar leek Hermelien ook niet echt tevreden mee te zijn. Haar derde jurk was wel een voltreffer. Het was een lange, hemelsblauwe jurk. De onderkant lag in lichte, lagen stof op elkaar en de bovenkant was een strak korset met spaghettibandjes. Ze zag er beeldig uit in de jurk.
Bij Kristen duurde het nog even vooraleer ze de ideale jurk had. Maar nummer zes was raak. Het was ook een lange jurk maar in een donkerblauwe stof. De bovenkant was een haltertop met enkele steentjes erop geborduurd en de onderkant had een split tot bijna aan haar heupen. Op het eerste moment was Kristen er niet zeker van of ze deze jurk zou dragen. Ze vond hem iets te uitdagend.
"Doe nu niet zo onnozel. Hij past je perfect. Je moet ook bedenken dat je naast Cedric zult staan. Dus je moet er op je best eruit zien. Toon maar aan alle mannen wat ze missen en aan alle vrouwen dat jij het waard bent om zijn vrouw te zijn." had Hermelien haar gezegd.
En ook de verkoopster had haar gecomplimenteerd met de jurk. Uiteindelijk werd het toch die jurk.
Na uren te hebben gespendeerd in de kledingwinkel, gingen de meiden nog vlug op zoek naar gepaste schoenen en de nodige make-up (want beide hadden dat niet in voorraad op school liggen). En na alles dan te hebben gevonden voor het feest, gingen ze vermoeid terug naar het kasteel.
