Κεφάλαιο 12ο
Σημείωμα του συγγραφέα: Το τραγούδι που άκουσα γι' αυτό το κεφάλαιο είναι το When she loved me-Toy Story 2 soundtrack.
Κόντευε να ξημερώσει. Η Τζέιν καθόταν ακίνητη στην ίδια θέση επειδή δεν ήθελε με τίποτα να ξυπνήσει τον Λόκι που κοιμόταν σχεδόν μέσα στην αγκαλιά της. Ωστόσο επειδή η ίδια δεν μπορούσε να κοιμηθεί και σκεφτόταν, χωρίς να ξέρει το γιατί, την μέρα που πέθανε ο πατέρας της, έβγαλε από την τσέπη της την πυξίδα που της είχε χαρίσει ο Λόκι κι έμεινε να την παρατηρεί. Κάποια στιγμή, όταν άρχισε να φωτίζεται ο ουρανός, η Τζέιν μπόρεσε να δει ότι η πυξίδα είχε ένα μικροσκοπικό εξόγκωμα. Τότε η Τζέιν το άγγιξε με το δάχτυλό της χωρίς να γνωρίζει τι επρόκειτο να συμβεί. Ξαφνικά μια λάμψη τυλίχτηκε γύρω της και την εξαφάνισε πριν προλάβει ν' αντιδράσει. Όταν άνοιξε τα μάτια της, η Τζέιν βρισκόταν στο παλιό της σπίτι. Παραξενεύτηκε.
«Είναι δυνατόν να γύρισα πίσω στη γη;» αναρωτήθηκε φωναχτά. Δεν πρόλαβε να το σκεφτεί και η πόρτα του δωματίου της άνοιξε και μπήκε μέσα ο Έρικ.
«Τζέιν, ο πατέρας σου…», δίστασε, «πέθανε. Πρέπει να πάμε στο νοσοκομείο».
Η Τζέιν τον κοίταξε παραξενεμένη.
«Έρικ δεν χαίρεσαι που με βλέπεις;» ήθελε να τον ρωτήσει. «Είμαι πάλι εδώ κοντά σου!» Όμως κάτι μέσα της την προειδοποίησε να κρατήσει το στόμα της κλειστό. Έτσι έγνεψε καταφατικά και του είπε ότι σ' ένα λεπτό θα ήταν έτοιμη.
Ο Έρικ την αγκάλιασε κι έπειτα έκλεισε την πόρτα, βγαίνοντας από το δωμάτιό της και η Τζέιν έτρεξε μπροστά στον καθρέφτη. Με έκπληξη αντίκρισε τον εαυτό της. Δεν ήταν παρά μόνο έντεκα χρονών.
«Μα τι συμβαίνει;» απόρησε και ύστερα θυμήθηκε ότι κρατούσε την πυξίδα του Λόκι στο χέρι της. «Παραλίγο να τον ξεχάσω! Γύρισα πίσω στον χρόνο!» διαπίστωσε και στην συνέχεια ξαναπάτησε το εξόγκωμα της πυξίδας κι όλα γύρω της διαλύθηκαν.
Η Τζέιν άνοιξε αβέβαια τα μάτια της και κοίταξε γύρω της. Βρισκόταν πίσω στο δάσος του Αλφχάιμ, μακριά από τη γη και πάνω στο στήθος της ακουμπούσε το κεφάλι του κοιμισμένου Λόκι.Τι ήταν αυτό που μόλις είχε συμβεί; Είχε γυρίσει τον χρόνο πίσω. Η πυξίδα! Η πυξίδα του Λόκι είχε την ικανότητα να γυρίζει τον χρόνο πίσω. Ίσως αν ξαναπατούσε το μικρό κουμπί της να μπορούσε να γυρίσει πίσω στο Άσγκαρντ ή ακόμη και στη γη.
Η Τζέιν χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες ξαναπάτησε το κουμπί, αλλά δεν έγινε τίποτα. Δοκίμασε και ξαναδοκίμασε, αλλά όλες οι προσπάθειές της απέτυχαν. Τελικά κατάλαβε πως μάλλον είχε την δυνατότητα να γυρίσει τον χρόνο πίσω μόνο μια φορά. Στην αρχή απογοητεύτηκε, όταν όμως το σκέφτηκε αποφάσισε ότι ήταν καλύτερα που δεν μπορούσε να ξαναγυρίσει πίσω στον χρόνο. Αν το είχε καταφέρει και γυρνούσε στη γη για παράδειγμα, ίσως να μην θυμόταν ότι είχε γνωρίσει τον Θορ, ότι είχε πάει στο Άσγκαρντ και ίσως να ξεχνούσε και τον Λόκι.
Σ' αυτή την τελευταία σκέψη ένας κόμπος ανέβηκε στον λαιμό της. «Μόλις τον συνήθισα τον ανόητο! Θα ήταν άδικο να τον ξεχάσω!» δικαιολογήθηκε στον εαυτό της. Όμως βαθιά μέσα της ήξερε ότι έλεγε ψέματα. Η αλήθεια ήταν ότι είχε αρχίσει να αισθάνεται παράξενα όταν βρισκόταν δίπλα της. Χωρίς να το θέλει, οι χτύποι της καρδιάς της γινόταν πιο γρήγοροι ένιωθε την επιθυμία να χαμογελάει χωρίς λόγο. Όπως είχε διαπιστώσει πριν από λίγο, όταν ο Λόκι δεν ήταν θυμωμένος ήταν εξαιρετικά διασκεδαστικός.
Τότε μια σκέψη πέρασε από το μυαλό της. Ο Λόκι δεν έπρεπε να γνωρίζει ότι η πυξίδα είχε την ικανότητα να γυρίζει πίσω τον χρόνο. Αν το ήξερε, ίσως να το είχε κάνει και να γυρνούσε πίσω στη μέρα που σκοτώθηκε η μητέρα του και να προσπαθούσε να την σώσει. Η Τζέιν έπρεπε να του το πει. Κι ο Λόκι ήταν εκείνος που θα έπρεπε να πάρει μια απόφαση. Αν όμως επέλεγε να γυρίσει τον χρόνο πίσω, τότε όλες οι στιγμές που είχαν περάσει μαζί στο Αλφχάιμ θα σβήνονταν. Θα ήταν σαν να μην είχαν συμβεί ποτέ. Και η φιλία τους που είχε αρχίσει ν' ανθίζει δειλά-δειλά θα χάνονταν για πάντα.
Η Τζέιν ξεφύσηξε θλιμμένα. Τώρα συνειδητοποιούσε ότι αυτό δεν ήθελε να συμβεί. Ότι θα στενοχωριόταν πολύ, αν έχανε αυτό που με κόπο είχε καταφέρει ν' αποκτήσει: την συμπάθεια και την εκτίμηση του Λόκι. Όμως αν δεν ήθελε να φανεί εγωίστρια και αν διάλεγε το σωστό, έπρεπε να του το πει. Ίσως αν ο Λόκι κατάφερνε να σώσει την μητέρα του, να μην εξελισσόταν σε τόσο πικραμένο και πληγωμένο άνθρωπο. Μπορεί να ήταν για το καλό του. Η Τζέιν πήρε την απόφασή της καθώς ο ήλιος άρχισε ν' ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό.
Τα βλέφαρα του Λόκι τρεμόπαιξαν και στη συνέχεια άνοιξε τα μάτια του και την κοίταξε.
«Εδώ κοιμήθηκα;» την ρώτησε.
«Ναι», του απάντησε εκείνη χαμογελώντας. «Νιώθεις καλύτερα;»
«Εννοείται. Δεν έχω ξανακοιμηθεί καλύτερα στη ζωή μου», της είπε και της ανταπέδωσε παιχνιδιάρικα το χαμόγελο.
Και τότε η Τζέιν ένιωσε την αποφασιστικότητά της να χάνεται. Δεν μπορούσε να του το πει ακόμα. Δεν ήθελε να τον χάσει. Θα του το έλεγε αργότερα.
VVV
Εκείνη την μέρα ο Λόκι, ακολουθώντας την συμβουλή της Τζέιν, ξεκουράστηκε. Την επομένη όμως, άρχισαν πάλι να περπατούν μέσα στο δάσος. Ο Λόκι δοκίμασε πολλές φορές να τηλεμεταφέρει την Τζέιν και τον εαυτό του πίσω στη γη, αλλά δεν τα κατάφερε. Εκείνη φερόταν περίεργα. Έμοιαζε παράξενη. Σαν κάτι να την προβλημάτιζε. Ίσως να ήταν η αλλαγή στον τρόπο που της συμπεριφερόταν ο Λόκι. Γιατί αλήθεια χωρίς να το θέλει είχε αρχίσει να της συμπεριφέρεται πολύ πιο ευγενικά και να της δίνει κουράγιο. Ο θυμός του είχε εξαφανιστεί εντελώς από την στιγμή που τον έσωσε από τον δράκο του νερού. Τώρα ένιωθε ευγνωμοσύνη και κάτι άλλο που δεν μπορούσε ακριβώς να το προσδιορίσει. Κάτι που δεν είχε ξανανιώσει ποτέ του.
Όταν έπεσε η νύχτα, κατασκήνωσαν σε μια μικρότερη σπηλιά που είχε ανακαλύψει ο Λόκι μέσα στο δάσος.
«Τι έχεις, Τζέιν;» την ρώτησε λίγο πριν κοιμηθούν.
«Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς!»
«Νομίζεις ότι μπορείς να ξεγελάσεις τον θεό, της εξαπάτησης;»
«Δεν έχω τίποτα!»
«Είσαι φρικτή στο να λες ψέματα. Κάτι συμβαίνει».
Τότε η Τζέιν γύρισε και τον κοίταξε λυπημένα.
«Έκανα κάτι που σε πρόσβαλε;»
«Όχι, Λόκι. Τι μπορούσες να κάνεις; Απλώς ανακάλυψα ότι η πυξίδα που μου έδωσες έχει την ικανότητα να…»
«Ξέρω να δείχνει αυτό που επιθυμεί κανείς περισσότερο στον κόσμο».
«Όχι μόνο αυτό!» τον διέκοψε εκείνη.
«Αλλά τι άλλο;»
Η Τζέιν τον πλησίασε.
«Κι εγώ άθελά μου το ανακάλυψα. Το άτομο που την χρησιμοποιεί μπορεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω, αν πατήσει αυτό εδώ το κουμπάκι».
Ο Λόκι το κοίταξε.
«Δεν το είχα δει ποτέ».
«Είναι μικροσκοπικό και δεν φαίνεται εύκολα με γυμνό μάτι».
«Και είσαι σίγουρη ότι το κάνει αυτό;»
«Ναι επειδή το πάτησα και γύρισα πίσω σε μια κατάσταση που δεν μου άρεσε. Στη συνέχεια σκέφτηκα εσένα και ξαναγύρισα εδώ».
«Τζέιν καταλαβαίνεις τι μου λες; Ίσως αυτό να είναι το θαύμα που ζητούσα! Με αυτή την πυξίδα μπορώ να γυρίσω πίσω στον χρόνο και να πάω στην μέρα που δολοφόνησαν την μητέρα μου. Ίσως μπορέσω να την σώσω!» αναφώνησε γεμάτος χαρά. «Άραγε εσύ μπορείς να γυρίσεις πάλι πίσω στον χρόνο;»
«Δεν ξέρω. Ίσως να μπορώ όμως…»
«Όμως τι; Είναι η μόνη μας ευκαιρία. Αν πατήσουμε το κουμπί, θα βρεθούμε πίσω κι εγώ θα αλλάξω το λάθος που έκανα κι εσύ θα είσαι ασφαλής μαζί με τον Θορ στο Άσγκαρντ».
«Όμως Λόκι ξεχνάς κάτι».
«Τι πράγμα;»
«Αν γυρίσεις πίσω στον χρόνο, τότε όλα όσα έγιναν τις τελευταίες μέρες…»
«…θα σβηστούν», είπε σιγανά ο Λόκι και την φωνή του χρωμάτισε απογοήτευση. «Θα χάσουμε την φιλία μας», ψιθύρισε με κατεβασμένο το κεφάλι του. «Τζέιν, τι να κάνω; Για πρώτη φορά στην ζωή μου δεν ξέρω τι να κάνω!»
Εκείνη έσφιξε τα χείλη της.
«Να κάνεις ό,τι θεωρείς ότι είναι καλύτερο για σένα».
«Μα Τζέιν δεν θα σε πειράξει, αν η φιλία μας χαθεί;»
«Φυσικά και θα με πειράξει», είπε γυρνώντας του την πλάτη. «Αλλά αυτή την απόφαση πρέπει να την πάρεις εσύ!»
