Hoofdstuk 12

POV Emma

Emma voelde zich vreselijk. Eerst Draco, hij verpeste haar relatie. Dan George, die haar niet meer vertrouwd. En dan Skye, die ergens anders gaat wonen. Het zat haar allemaal tegen. Waarom? Waarom zij?

De volgende dag gingen Emma en Skye op bezoek bij Harry. Gisteren wilden ze ook al gaan, maar Emma had rechtsomkeer gemaakt toen ze zag dat George bij Harry op bezoek was.

Ze liepen de zaal in. In de Ziekenzaal was het druk. Jessica zat huilend bij een bed en Jack legde net een hand op haar schouder. Hij keek op toen ze dichterbij kwamen. "Wat is er?" vroeg Emma. "Kasper is versteend." zei Jack. Emma en Skye keken elkaar geschrokken aan.

Ze liepen verder naar het bed van Harry. Maar dat was leeg. Madame Plijster kwam naar hun toegelopen. "Potter is net vertrokken." zei ze en de meiden werden de zaal uitgejaagd.

"Waar zullen ze zijn?" vroeg Emma. Skye dacht even na en zei toen: "Jammerende Jenny." Ze liepen naar het toilet op de eerste verdieping. Ze opende de deur. "Harry? Ron? Hermelien?" riep Skye. "Skye?" vroeg Hermelien. "Ja!" ze hoorden een toiletdeur open gaan. "Hier zitten we." Emma liep naar de hokjes en zag dat er een deur open stond. Op de bril van de wc stond een pot met een drab erin. "Dus jullie plan gaat door?" vroeg Skye. "Ja, waarom zou het niet doorgaan?" vroeg Harry. "Weet ik veel." mompelde Skye.

Harry begon te vertellen over Kasper, maar Hermelien onderbrak hem. "Dat weten we al. We hoorden het Perkamentus vanochtend aan professor Banning vertellen. Toen besloten we dat we maar beter aan de slag konden gaan..."

"Hoe eerder we een bekentenis uit Malfidus loswurmen hoe beter." zei Ron vinnig. Skye zuchtte, maar zei niets. "Weet je wat ik denk? Dat hij in zo'n pesthumeur was na die Zwerkbalwedstrijd dat hij zich heeft afgereageerd op Kasper." zei Ron

"Er is nog iets." zei Harry, terwijl Hermelien handjes varkensgras in de ketel gooide. "Gisteren kreeg ik bezoek van Dobby."

Ron en Hermelien keken hem stomverbaasd aan. "Dobby? Een huiself?" vroeg Skye. "Ja." zei Harry verbaast. "Ken je hem?" "Ja, dat is de huiself van mijn familie." zei Skye. "Dus dan zit jouw familie achter die... Ik weet niet wat." zei Ron. "Lekker vaag, Ron." zei Skye. "Wat zei Dobby dan?" vroeg Hermelien. Harry begon te vertellen, maar Emma luisterde niet.

"Dus de Geheime Kamer is al eerder open geweest?" zei Hermelien en Emma schrok op uit haar gedachten.

"Dat bewijst het!" riep Ron triomfantelijk. "Lucius Malfidus heeft de Kamer natuurlijk geopend toen hij op school zat en nu heeft hij zijn lieve zoontje geleerd hoe hij het moet doen. Zo klaar als een klontje. Ik wou alleen dat die Dobby verteld had wat er voor monster in die Kamer zit. Ik wil weten waarom niemand het door de school heeft zien sluipen." "Jongens!" riep Skye. "Geloven jullie werkelijk dat Draco de kamer geopend heeft?" "Ja," zei Harry. "Ik weet dat hij jou neefje is, maar hij lijkt me de aangewezen persoon." Skye zuchtte diep. "Dan kan ik de kamer dus ook geopend hebben en zie je mij al de kamer openen?" "Ja, sorry Skye, maar je bent af en toe best gemeen hoor."zei Ron. "Ron." zei Emma boos. "Zoiets zeg je toch niet." "Laat maar Emms." zei Skye. "Ik overleef het wel." Skye snoof en liep de wc uit. Emma zuchtte. "Sorry, jongens, maar ik denk dat Skye gelijk heeft. Succes met de Wisseldrank." zei ze en ze liep achter Skye aan.

Ze stond in de gang en keek om zich heen opzoek naar Skye, maar die was nergens te vinden. "Skye?" Denk, Emma, denk. Waar zou ze kunnen zijn? Het is niet heel noodzakelijk, maar als Skye boos is dan weet je het nooit. Uilenvleugel? Slaapzaal? Bibliotheek? Binnenplaats? Park? Allerlei plaatsen schoten door haar hoofd. Piekerend liep ze rond. Plotseling botste ze tegen iemand aan. "Kijk eens... O, hoi Emma." Emma keek op en zag Sjors. "Hoi." zei Emma en ze liep door. "Emma! Heb je Skye gezien?" riep hij haar na. "Nee, ik zoek haar ook." zei ze en ze liep terug naar Sjors. "Enig idee waar ze kan zijn?" "Wel een stuk of tien." zei Emma. "Nou ja, dat is tenminste iets." zei Sjors glimlachend. Ze liepen samen door de gangen. "Hoe lang ken je Skye al?" vroeg Emma. "Al sinds haar geboorten, dacht ik. Maar ik weet het niet zeker dus zeg maar lang." "O." "Hoe lang ken jij haar al?" vroeg Sjors. "Vanaf ongeveer groep vijf denk ik." zei Emma. "Dan heb je mij net niet gekend, denk ik. Dat is het jaar dat ik naar Zweinstein ging." zei Sjors en het bleef een tijdje stil. Het enige wat je hoorde waren de voetstappen en het geroezemoes van de leerlingen. "Sorry Sjors, je hoeft de volgende vraag niet te beantwoorden." zei Emma. Sjors knikte. "Wat zie je in Skye?" vroeg ze. "Niet dat ik Skye niet mag of zo maar ik ben gewoon nieuwsgierig naar... Liefde." voegde ze er snel aan toe. Sjors leek even te twijfelen. Ze keek hem aan. Zijn ogen glinsterden in het licht en Emma bedacht zich dat hij best knap was. Sjors keek haar inschattend aan. "Ik vertel het alleen als je het niet doorverteld, oké?" Emma knikte. Sjors zuchtte en het leek alsof hij moed verzamelde. "Ze is... Ze heeft een lieve lach... Haar ogen glinsteren in het licht en... Haar huid glimt... haar lippen zijn perfect..." en zo ging hij nog even door. Ze had nog nooit iemand zoiets liefs over Skye horen zeggen. Waarom had zij niet zo iemand? Ze had zo iemand. George. Waarom vertrouwde hij haar niet. Ze zou hem nooit pijn willen doen. Ze wilde hem terug.

Sjors was gestopt en Emma zuchtte. "Ik heb nog nooit iemand zo liefdevol over Skye horen praten." zei ze. "Jaloers?" plaagde Sjors haar. "Eigenlijk wel, ja." "Echt? Zo'n mooie meid als jij jaloers? Dat had ik niet verwacht. Trouwens je hebt toch een vriendje?" vroeg hij. Emma keek even pijnlijk en dat leek Sjors te zien. "O, sorry. Zo bedoelde ik het niet." zei hij vlug. "Geeft niet." zei Emma triest.

"Ik denk dat we maar beter kunnen stoppen met zoeken." zuchtte Emma. Sjors knikte. "Oké." Zei hij en hij draaide zich om richting de trappen. Toen hij verdwenen was, besloot ze om ook naar de leerlingenkamer te gaan.