Hoofdstuk 11 de markt
Jade en Veronique werden in een zaal gegooid bij alle andere vrouwen. 'Over drie weken is het markt, ik wil dat jullie alles leren wat mijn mooie meisjes doen' Zei Kyran, en knipte met zijn vingers. Achter hem verschenen verschillende mooie vrouwen, in harembroeken en bijpassende topjes. Ze liepen blootsvoets in de zaal en ze waren sierlijk. Kyran liep weg en de deur werd op slot gezet. 'Veronique?' Jade liep voorzichtig naar haar zus en knielde bij haar neer. 'Jade?' 'Ja ik ben het, hoe gaat het met je?' 'Ik heb….' 'Je hebt?' ' Ik ben verkracht door Pieter…' 'Wat?' 'Gisteren, hij was zo agressief' 'Ik ga zijn…' 'Dat hoeft niet meer' Veronique keek op en glimlachte sluw. 'Is dit allemaal geacteer?' Jade begon nu ook te lachen en omhelsde haar zus. 'Ik dacht even dat je gebroken was' 'Ik ben Veronique Persis, en kan niet gebroken worden' Zei ze traag. 'Dames' riep een van de jonge vrouwen. 'We moeten nu met ze meedoen, anders hebben we een probleem' fluisterde Jade. Ze gingen in de rij staan en begonnen met het leren van buikdansen.
'Over drie weken is de slavenmarkt' begon Eboney. 'Dat klopt, Caitlin zal waarschijnlijk te laat komen, want haar boten zullen langzamer gaan dan die van ons' 'Het enige wat we kunnen doen is hun overkopen of met geweld hun terug krijgen' stelde Eboney voor. 'Ik heb toch liever geweld' zei Jason. 'We proberen het eerst op een rustige manier' zei Eboney. De mannen liepen het dek op en keken naar de zee die eigenlijk nooit eindigde. 'Nog 1 ½ week, en ik kom je halen' zei Jason tegen zichzelf.
Het was midden in de nacht toen Veronique wakker werd. 'Jade' fluisterde ze. Jade's ogen vlogen open en ze sprong meteen op. 'De poorten zijn leeg' Zei Veronique en keek door het raampje. 'Dit is onze kans' zei Jade. Ze slopen langs de slapende vrouwen en probeerde de deur te openen. 'Geef me iets van een stokje ofzo' beval Veronique. Jade zocht tussen de vrouwen door en vond vervolgens een theelepel. Ze liep terug naar Veronique en gaf de theelepel aan haar. 'Het wordt er steeds mooier op' en ze stak de achterkant in het sleutelgat. Ze draaide een aantal keer, en eindelijk hoorde ze een klik en de deur opende. 'Doe het voorzichtig, want hij kraakt' fluisterde Jade. Veronique duwde de deur een stukje open en keek naar buiten. 'Ik zie niemand' fluisterde ze tegen Jade. 'Nou waar wachten we op?' vroeg ze. 'Het klopt gewoon niet, waarom zou er nu ineens niemand zijn?' stelde Veronique aan haar zelf. 'Nou en, komop ik wil hier weg' Jade liep langs haar zus heen, die haar meteen volgde. 'Wauw het is vrij koud' fluisterde Jade. 'Joh, het is nacht, dan koelt het meteen' zei Veronique. 'Sssht' suste Jade haar zus. Ze liepen het marmeren trappetje af en keken om hen heen. 'Waar moeten we heen?' vroeg Jade en begon kippenvel te krijgen. 'Ik denk die hek daar' Veronique wees naar een grote zwarte hek waar een roestige poortdeur in zat. Ze rende er naartoe, maar hij zat op slot. Ze probeerde te klimmen, totdat twee grote armen Veronique om haar middel grepen. Jade probeerde haar belager te trappen maar hij had haar te strak vast. Veronique gaf de man een kopstoot en ze viel op de grond. 'Jade!' Veronique rende op de grote man af en trapte tegen zijn knie, waardoor hij omviel. Jade sprong op het hek maar werd weer naar beneden getrokken. Dit keer was ze bewusteloos door de harde klap, en alleen Veronique was nog over, tegen de twee potige mannen. Eentje probeerde haar te grijpen maar ze schopte die hand weg. De ander sprong bovenop haar en tilde haar op. 'Nee, nee' gilde ze. Jade werd ook opgetild en ze werden naar de zaal gebracht en op de bedden neergelegd.
Jade werd wakker, met een erge hoofdpijn. 'Veronique?' haar zus keek haar aan en zag de blauwe plekken op haar armen. 'Wat is er gebeurd?' vroeg Jade. 'Gisteren, ben je bewusteloos geraakt, en heeft een van die mannen mij zowat fijngeknepen' legde Veronique haar uit. Eventjes stelde Jade zich iets anders voor en moest even giechelen. Haar zus keek haar vernietigend aan en ze was gelijk stil. 'Dames, vandaag gaan we het over kleding hebben' Begon een van de vrouwen weer.
De dagen gingen al snel voorbij en vandaag was het de dag des oordeels: Markt. Alle vrouwen werden opgemaakt en kregen een doorzichtige sluier voor hun gezicht. Verder moesten ze een harembroek met bijpassende top en schoenen dragen. Het haar van Jade was al weer flink gegroeid tot net boven haar onderrug. Het werd met een jasmijnshampoo gewassen en er werden parels in gedaan. Ze moest een setje van bloedrood dragen en op haar ogen werden lijntjes getekend met kool. Haar lippen werden rood gesmeerd. Veronique moest een setje van bronskleur aan. Ook op haar ogen werden er zwarte lijntjes getekend, en ze kreeg ook een rood smeersel op haar lippen. 'Keten ze vast' riep Pieter. Alle vrouwen werden aan elkaar vast geketend, en in een speciale kar gezet. 'Jade…' 'Nee Veronique dit is nog niet voorbij' fluisterde Jade. Ze hield de hand van haar zus vast en leunde met haar hoofd tegen haar schouder. Na een tijdje stopte het rijtuig en moest iedereen uitstappen. 'We beginnen met de makkelijk vrouwen, daarna die van Persis' vertelde Kyran tegen de tentoonsteller. 'Prima, maar waarom Persis niet als eerste?' vroeg hij. 'Omdat dit het beste is geloof me maar' Kyran knipoogde naar de man die vervolgens doorliep naar het podium die speciaal gebouwd was voor deze markt. 'Misschien kunnen we wegrennen ofzo?' stelde Veronique voor. Jade schoof haar handen omhoog. 'Heel grappig, eerst deze ketens dan hé ' Zei Jade. Veronique beet even op haar onderlip en bekeek haar kansen. Ze konden niet wegrennen, zolang ze vast zaten aan de anderen.
Jason en Eboney, hadden zich verkleed. Ze waren helemaal in het wit en droegen een rode tulband. 'Denk je dat ze ertussen zitten?' vroeg Jason. 'Het moet wel, hoe is het gegaan met Caitlin?' vroeg Eboney. 'Ze is teruggekeerd naar huis, ze vertrouwd ons volledig, maar de tweede vraag is natuurlijk, of wij het dan wel redden tot de boot' zei Jason. 'Lekker positief allemaal weer' antwoordde zijn vriend droog. 'Het begint, let op' zei Jason en keek aandachtig naar de jonge blondine in het roze pakje die daar stond.
'Wie bied meer? U, 700? Oké wie bied nog hoger?' Na ongeveer een uurtje kwam er een pauze en daarna gingen ze verder.
Na nog een uur wilden Jason en Eboney weggaan maar hun aandacht trok hun weer om te kijken toen twee vrouwen de podium op werden geduwd. 'Deze twee dames, zijn beesten, iets waar wij mannen toch wel van houden! Wie bied er voor beide?'
Jade stond op het podium en zagen de handen en bordjes omhoog gaan. 'Het zijn zelfs beesten in bed' verkondigde de man. Nu kwamen er nog meer bordjes. 'Veronique, misschien kunnen we gewoon in het publiek springen, we zijn nu toch los' zei Jade. Kyran merkte dat Jade wat van plan was en liet extra beveiliging zetten. 'Kan hij onze gedachten lezen?' vroeg Veronique, observerend naar de potige mannen. 'Ik ga die vent eens een klap geven' Zei Jade en liep op de man af. 'Wie wilt degene in het rood, ik garandeer u: een Beest' Jade balde haar vuist en sloeg de man recht tegen zijn neus. 'Inderdaad een beest' erkende ze. 'Mannen haal haar daar weg!' zei Kyran teleurstellend. De potige mannen kwamen op Jade aflopen en ze pakte haar op alsof ze niks woog. 'Lieve goden, laat me los' gilde ze en begon tegen te stribbelen. Veronique gaf een elleboog aan een van de mannen en trapte een ander onderuit. Jade gaf de man die haar vast had een kopstoot en daarna een elleboog in zijn gezicht. Ze pakte zijn wapen af en stak een ander neer. 'Veronique, spring' gilde Jade tegen haar zus. Veronique duwde de mannen die op haar afkwamen opzij en sprong van het podium, tegelijk met Jade. Ze maakte een koprol toen ze de grond raakte en keek vervolgens glimlachend naar elkaar. Een van de mannen pakte zijn zweep en sloeg Jade tegen haar rug. Ze draaide om en keek kwaad naar hem. Hij keek terug zonder vrees en wilde nog een keer uithalen. 'Tijd om te rennen' zei Veronique en begon mensen weg te duwen en er tussen te rennen. Jade trok een man uit het publiek en gebruikte hem net op tijd als een schild tegen de zweep. Aan haar andere kanten kwamen er nu twee andere wachten, ook met een zweep. Ze was woedend, vooral omdat ze niet met Veronique was meegegaan, die nu ergens aan het schuilen was. Aan haar linkerkant werd er nu geslagen en haar rechterkant ook. Ze ving het uiteinde van de zweep, aan haar linkerkant. Degene die achter haar stond, sloeg snel tegen haar rug, waardoor ze een open wond kreeg. Hij sloeg nog een keer en haar greep begon te verslappen. Degene aan haar rechterkant sloeg ook tegen haar, en hierdoor kreeg ze een open wond op haar arm. Ze negeerde de pijn en haar greep versterkte weer. Ze trok de zweep uit de hand van de man en ving het handvat in haar rechterhand. Ze draaide er een paar keer mee rond en vervolgens liet ze het uiteinde een paar keer draaien om de nek van degene achter haar. Ze trok er een goed paar keer aan en de man viel uiteindelijk neer. Degene aan haar rechterkant sloeg nog eens en Jade ontweek hem door op haar buik te vallen. Ze zag een scherpe steen voor haar liggen en raapte die op. Ze sprong op en mikte goed tegen zijn hoofd. De steen ging zo snel dat het door zijn oog ging en hij neerviel. Jade rende over het lichaam heen en zette het op een lopen.
'Ik wil mijn slavinnen terug' schreeuwde Kyran en spoog op de grond. 'We zullen ze vinden' zei Pieter en liep met zijn mannen weg.
Jade verstopte haarzelf in een steegje waar niemand was. Althans daar hoopte ze op. 'Jade?' hoorde ze iemand roepen. Ze keek naar links en naar rechts maar zag niemand staan. Ze keek nog eens naar links en zag vanuit haar ooghoek dat Pieter aan haar rechterkant verscheen. 'Jade, liefje' riep hij vrolijk. Ze wilde naar de linkerkant gaan rennen maar er kwamen al weer mannen te staan. 'Pieter ik heb al gehoord, dat je geen kinderen kunt krijgen, wil je misschien toevallig ook niet meer spreken' zei ze en keek naar een uitweg. 'Jade, ik houd van je pit, maar een beetje minder mag ook wel, dan had je een goed leven kunnen hebben' 'Pieter je mag ook gewoon doodvallen' antwoordde ze. Pieter was nog maar een klein stukje van haar verwijderd. 'Of jij gaat met mij mee en we hebben geen bloedvergiet hier' zei hij. 'Of ik ga nu weg' Zei Jade en sprong tegen een hoge schutting voor haar en begon te klimmen. 'Grijp haar' schreeuwde Pieter. Jade gooide haar gewicht over de schutting en rende verder. Ze botste tegen iemand op en viel op een scherpe steen die in haar wond stak. Ze slaakte een kreet en schopte diegene op de grond. Als wapen pakte ze die steen en keek recht in de ogen van Eboney. 'Eboney?' Ze hijgde van de pijn en van vermoeidheid. 'Jade? Wat zie je er mooi uit' 'Eboney, jij niet, maar er lopen wat mensen achter mij aan , als je het niet erg vind..' Pieter kwam net over de schutting en zwaaide met zijn zwaard richting Jade. Ze rolde op tijd van Eboney af en sprong omhoog. 'Jade, loop rustig mee, en anders wordt het de dood' 'Oja, en wat denkt Kyran erover?' 'Ik zeg dat het een tragisch ongeluk is' antwoordde hij en zwaaide weer met zijn zwaard. Ze ontweek hem en kwam in een split terecht. Eboney pakte zijn zwaard en stak recht door Pieter heen. 'Wat…is..dit..' vroeg Pieter. Jade gaf hem een zacht tikje en Pieter viel meteen om. 'Eboney ik ben zo blij jou te zien' kirde Jade en drukte een kus op zijn lippen. Hij schrok er even van en deed voorzichtig een stap achteruit. 'Is Jason er ook?' vroeg ze vervolgens. 'Ja, maar ik weet niet waar hij is' antwoordde Eboney eerlijk. 'We kunnen beter een plek afspreken, hebben jullie een schip?' 'Ja kan niet missen, groot en goud' antwoordde hij. Jade knikte en rende weer weg.
Veronique werd een huisje ingetrokken en ze sloeg met haar elleboog in iemands ribbenkast. Hij liet haar onmiddellijk los en ze draaide meteen om. 'Jason?' vroeg ze verbijsterd. 'Ook een hallo' zei hij en ging weer rechtop staan. 'Sorry, maar we hebben…' 'Ja ik weet het, we waren erbij' zei Jason. 'Aha, hebben jullie een schip?' Hij knikte. 'We spreken daar af, zoek Eboney alsjeblieft' smeekte Veronique. Hij knikte weer en Veronique liep naar buiten. Ze pakte een bruine versleten jurk van een waslijn en trok die meteen aan. Zo zouden ze haar minder snel herkennen.
Jade stond voor de boot en wachtte op Eboney en de anderen. Ze wist dat dit de goeie boot moest zijn, want dit was de enige grote en enige met goud. Uit het niets kwam Kyran voor haar. Ze schrok en draaide opzij. 'MIJN SLAVEN' gilde hij en zwaaide met zijn halve maanmes. Jade maakte een split en sloeg hem met haar elleboog in zijn knie. Hij gilde en viel op de grond. Ze sprong weer op maar Kyran hield haar voet vast en ze struikelde. Ze tijgerde over de grond en hij sprong omhoog. 'Jij wordt mijn persoonlijke slaaf, jij bent van mij, jij wordt mijn bedslaaf, jij wordt mijn slaaf' kermde hij weer. Hij pakte zijn halve maanmes en sloeg naast haar. Ze rolde op tijd naar de andere kant en stond weer op. 'Jade Persis, je bent van mij' gilde hij weer, en dit keer met consumptie. Ze liep langzaam naar achteren en botste tegen een potige man. 'Van mij' gilde hij weer. De man pakte haar op en ze stribbelde zoveel mogelijk tegen. Kyran trok haar uit de armen van de man en sleepte haar mee naar de steiger. 'Weet je…laten we een gezellig bad nemen' zei hij en hield een vuistvol met haar vast. 'Ik hou eigenlijk niet zo van zwemmen' schreeuwde ze en sloeg hem met haar elleboog in zijn maag. Hij liet haar, haar los en de parels gleden eruit. Ze verwachtte eigenlijk nog een aanval, en draaide langzaam om. Kyran lag op de grond in een plas met bloed. Ze stond voorzichtig op en volgde de benen die achter het lijk stonden. Haar ogen dwaalde langzaam naar het gezicht van: Jason.
Ze rende op hem af en kwam in zijn armen terecht. Ze begon te huilen en hij verstrakte zijn grip om haar. 'Ik dacht dat ik je nooit meer zou zien, en dat iemand ons kon vinden, en vooral dat ik doodging…en…' Hij zette haar kin tussen duim en wijsvinger en hief haar gezicht naar hem op. Hij drukte zijn lippen op die van haar en liet zijn tong ertussen glippen. Ze kreunde zachtjes en liet haar handen over zijn armen glijden. Jason liet zijn lippen de hare loslaten en drukte haar tegen zich aan. 'Sorry Jade maar we moeten nu het schip op' fluisterde hij hees. Hij streelde nog even haar wang en liep vervolgens hand in hand naar het schip. Veronique stond er al op en Eboney kwam er net aangerend. 'Schiet op, er komen teveel mannen' schreeuwde hij. De paar matrozen die waren gekomen maakte het schip los van de steiger en Jason sprong samen met Jade er nog op. Naar Eboney werd een touw gegooid en hij gebruikte het handig om acrobatisch op het schip terecht te komen. Veronique sprong in zijn armen en overlaadde hem met kusjes. Het schip kwam redelijk snel op gang en de wachters, konden hun niet meer pakken.
