Hm... Dit chappie is kort en zeker niet het beste hoofdstuk dat ik ooit heb geschreven maar het is beter dan niets toch, ik zal proberen om het volgende hoofdstuk langer en beter te maken :D
Het was geen droom, ik ben de avatar... bedenk ik me terwijl ik in mijn bed zit en naar een vlam kijk die in mijn handpalm danst. Ik zucht en laat de vlam verdwijnen terwijl ik mijn handen in mijn schoot laat vallen. Ik ga douchen, kleed me aan en eet mijn ontbijt. Ik loop op mijn gemakje naar school en pak mijn boeken uit mijn kluisje. Ik loop dan naar mijn klas. Ik ga naast Roos zitten die mij een dikke knuffel geeft en vraagt hoe het met me gaat. Al snel komt de lerares Nederlands binnen lopen en begint de les. Wacht eens, er klopt iets niet... Waar blijven de flirterige, irritante opmerkingen en de vieze knipogen en lachjes? Ik kijk naar Brian's lege stoel. "Waar is die kneus?" fluister ik in Roos' oor. "Zei je wat?" "Ja, waar is Brian?" opeens begint Roos te giechelen. "Wat?" "Je ziet..." Ze begint nog meer te grinniken. "J-je ziet... het van zelf wel..." ik kijk Roos met een opgetrokken wenkbrauw aan, dan richt ik me weer op de saaie les van meneer Janssen. Ik denk nog wat na over gisteren, ik loop de hele herinnering na en ik bedenk hoe ik vuursturen moet leren. Ik wil het niet echt met pap en mam delen dat ik de avatar ben. Of ze vinden het te gevaarlijk en gaan me nog erger beschermen dan ze nu al doen of ze gaan me juist zo hard pushen om de wereld te redden dat ik mezelf helemaal kapot train. Nee, ik hou het nog even voor mezelf. Na twee lesuren hadden we pauze. Ik ging aan een tafel zitten samen met Roos die om een of andere reden extra druk was dan normaal. Opeens speelt er muziek af in de aula, het was een dance nummer. Dan hoor ik allemaal meiden gillen. Ik kijk rond, benieuwd waarom ze gillen. En dan zie ik het. " O... mijn... God..." Op de verhoging in de aula staat een jongen, niet zomaar een jongen. Brian... en Brian trekt zijn shirt uit. Een rode kleur verschijnt op mijn wangen. Wat verlegen kijk ik naar zijn gespierde buik. Naaste me staat Roos te springen terwijl ze in haar handen klapt. Ik staar naar Brian die nu ook zijn broek uittrekt terwijl hij kushandjes naar meisjes toewerpt. Ik begin te grinniken... Rare Brian. Dan valt zijn oog op mij. Hij geeft mij een knipoog terwijl hij zijn handen naar zijn shorts beweegt. Ik wordt nog roder dan ik was en ik wist niet of ik dit wel wilde zien...Opeens stopte de muziek. Iedereen richtte zich naar de persoon die de muziek uit had gezet. Ik zag alleen de achterkant van de jongen en hij kwam me bekend voor. Hij had een leren jas aan en hij had donkere haren. "Hey Brian! Niemand wilt je kleine zaakje zien." "Hou je bek Ethan!" toen deze naam genoemd werd begonnen een paar meiden te gillen, inclusief Roos. "OMG... Het is Ethan, Ember! O my god! Hoe zit mijn haar." ik negeer haar en staat naar de twee jongens die nu het worstelen zijn. Ethan wint en Brian ligt halfnaakt op de grond. Ik wist niet wie deze jongen is maar ik mocht hem wel. Ik begin zachtjes te grinniken terwijl ik naar Brian toe loop en zijn uitgetrokken shirt van de grond pak. Ik hurk naast Brian neer terwijl ik zijn shirt naar zijn hoofd gooi. "Hahahha, Brian! Je had je gezicht moeten zien toen die jongen binnen kwam. Ge-wel-dig." Brian keek me geïnitieerd aan waardoor ik nog harder moest lachen. Ik kijk nog een keet richting Brian en ik zie dat hij zich nog steeds niet aangekleed is. Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen terwijl ik naar zijn spieren gluurt. "bevalt het uitzicht je een beetje?" vraagt Brian. "Nu niet te hoog van jezelf worden.." ik sta op en draai me om. Ik krijg even geen lucht, voor mij staat Ethan, een jongen die wel erg lijkt op de jongen die mij wakker maakte in het park toen ik herinneringen van Chikuyo door kreeg. "Goed om je weer te zien, heb je nog goed geslapen...?" "Ember is mijn naam. En ja het was nog wel oké. Ik wist niet dat je op deze school zat." "wist ik ook niet van jou, ben je nog lastiggevallen door Brian tijdens mijn afwezigheid?" "Geen zorgen ik kan hem aan" zeg ik tegen de jongen met een glimlach. Ik vroeg me al af of ik hem ooit terug zou zien en hier is hij dan! "Hey!" roept Brian geïrriteerd. "Ga je toch aankleden Brian!" roep ik terug. "maar e-em..." ik draai me weg van Brian. Vanuit mijn ogen zie ik dat Brian zich aankleedt waarna ik een zacht gegrinnik hoorde van Ethan. "Serieus, hoe heb je hem getemd? Hij luisterd naar niemand." "Huh?" "Brian, hoe komt het dat hij naar je luisterd?" vraagt Ethan. "Oh haha, ik denk dat ik hem door mijn klap wat hersencellen heb bijgebracht." "Hey daar zouden we het niet meer over hebben." roept Brian. "Ik kan me niet herinneren dat we dat ooit hebben afgesproken." roep ik terug met een grote grijns. "Je bent de duivel Ember." zegt Brian. "Weet ik toch." Ethan staat nog steeds naast mij te grinniken. "Wat?" vraag ik hem. "Jullie maken een leuk koppel." "WAT?! No way dat ik ooit uit zou gaan met die kneus!" ik voel twee armen om mij heen en een warmte tegen mijn rug. "Maar babe, als zelf Ethan de liefde er vanaf ziet stralen moet het toch waar zijn. We zijn gemaakt voor elkaar." Ik zucht geërgerd en probeer zijn handen los te wringen. "Laat los Brian.." "Maar Ember, babe..." voordat hij zijn zin kon afmaken had ik hem tegen zijn schenen geschopt. Ethan begint nog harder te lachen. "hahaha Ember... Je hebt er net een fan bij gekregen.." dan draait hij zich om en loopt weg. "huh?" "Oh nee, Ethan wilt mijn meisje stelen." roept Brian terwijl hij een arm om me hen slaat. Ik schud zijn arm van me af. "Ik weet niet hoe jij het ziet Brian maar ik ben nog steeds vrijgezel." "Niet voor lang." ik zucht geïrriteerd maar loop dan naar mijn kluisje om boeken te wisselen. Ik zucht diep, het leek alsof dat het enigste was wat ik vandaag kon doen. Ik sluit mijn kluisje's deur en tot mijn schrik staat daar Ethan, hij keek mij een met een serieuze bezorgde blik aan. "Is echt alles oké? Ik maakt meteen beetje zorgen, nadat ik je wakker had gemaakt, je bleef maar iemand's naam schreeuwen." "Geen zorgen ik ben oké." ik zet en grote glimlach op mijn gezicht zodat het geloofwaardig overkwam. "En met jou?" "Ik red mezelf wel." het voelde alsof we al lang vrienden waren en voor mij voelde dat niet eens zo raar. "Het spijt me van je ouders, waarschijnlijk heb je dit al een honderd keer gehoord en word je er ziek van maar ik begrijp hoe je je voelt. Ik begrijp hoe het is om iemand zo dierbaar op die manier te verliezen. Ik weet dat we elkaar bijna niet kennen maar ik zal je graag willen helpen, dus als je er ooit over wilt praten kan je maar me toe komen." ik glimlach vriendelijk naar hem en hij lacht terug maar ik kan het verdriet in zijn mooie blauwe ogen zien. Dan loop ik samen met hem naar het klaslokaal. ik kon me niet concentreren in de les, Ethan zat een paar stoelen voor me en op ren of andere manier bleef ik maar naar hem staren.
Toen de schooldag voorbij was liep ik gelijk naar huis en haalde een rol uit de rollenkast, een met het vuurnatie embleem erop. Vandaag was de eerste dag dat ik mijn vuursturing ging uitproberen. Ik ben de avatar en aangezien watersturing zo makkelijk ging zal ik vuursturing ook wel snel leren! Ik bekijk welke techniek op de rol staat, ik zag een man die een soort vuurbal stuurde. Lijkt me niet al te moeilijk toch? Dus ik stop de rol in mijn tas, ik kleed me om, pak een appel en ren het huis uit. Eenmaal bij het meer laat ik mijn spullen op de grond vallen. Als ik rondkijk besef ik me dat dit niet de perfecte plek is om vuursturing te oefenen maar ik had geen zin om nu nog het bos uit te kammen, op zoek naar een geschikte plek. Dus toen ik klaar was met mijn appel te eten opende ik de rol en ging ik klaar staan, ik volgde de passen van de rol eerst zonder vuur te creëren. Toen ik de passen had onthouden sloot ik mijn ogen voor extra concentratie. Ik volg de passen van de rol en voel een scheut van vreugde door mij heen gaan als de lucht om mijn handen heen voel opwarmen. Ik open mijn ogen. Ik voel een vlaag van teleurstelling over mij heen komen, ik had niet meer dan een vlam Gecreëerd. "ik moet iets verkeerd hebben gedaan..." mompel ik in mezelf. Dit keer hield ik mijn ogen open terwijl ik de passen volg, mijn passen waren perfect. Hoe kwam het dan dat ik maar zo'n klein zielig vlammetje kon maken?! Ik doe het nog eens... Nog eens... En nog eens, maar telkens blijft het resultaat hetzelfde. "Wat is er mis met me?!" in frustratie sloeg ik mijn vuist tegen een boom. Mijn knokkels schaafden open. Ik keek er geërgerd naar. Dan laat ik mezelf op de grond zakken. Ik dacht dat ik nu kon vuursturen, zeker nadat ik over het verleden van Chikuyo heb gepraat, het zou nu toch goed moeten zijn. "Waarom lukt het niet?!" schreeuw ik hard uit in frustratie waarna u mijn hoofd in mijn handen laat zakken.
Ik storm boos mijn kamer binnen. Ik moest eigenlijk nog huiswerk maken maar ik was nu te opgefokt om het te doen. Geërgerd kam ik mijn haren totdat ik elk klit eruit had, het was geen leuk werkje, maar het hield mijn hoofd bezig. Het weerhield me om aan vanmiddag te denken. Toen mijn haar perfect gekamd was kon ik er niets meer aan doen. Mijn gedachten namen het over, ik dacht aan vanmiddag aan die kleine zielige vlam, duizenden vragen kwamen in mijn hoofd maar er was er geen een die ik kon beantwoorden. Ik werd er moe van, dus ik besloot om mezelf weer bezig te gaan houden. Ik pakte toch mijn berg aan huiswerk en begon met mijn huiswerk voor Nederlands. Langzaam werd mijn stapel huiswerk kleiner. Wat betekende dat het niet meer lang ging duren voordat ik geconfronteerd zou worden met mijn eigen gedachtes. Dit wilde ik voorkomen dus de rest van de avond maakte ik ook mijn huiswerk voor de rest van de week, ik was er mee bezig tot diep in de macht. Ondanks dat ik uitgeput in mijn bed lag duurde het nog lang voordat ik kon slapen... Waarom overkomt mij dit? Ik zou moeten kunnen vuursturen, kan ik wel de avatar zijn als ik niet kan vuursturen? Dit soort vragen hielden me lang wakker. Na een tijdje lukte het om mijn hoofd min of meer leeg te maken. Maar goed genoeg om in slaap te kunnen vallen en dat was dus precies wat ik deed.
Mensen! ik heb vanmiddag wat gewerkt en een soort collage gemaakt voor Ember Saphira Amitica. Hier is een link: twitter xYOURNINJAVERA / status / 247788531714506752 / photo / 1 (haal spaties weg)
alleen de oogkleur klopt niet die moet goud/emberkleurig zijn.