Michels pov.
Ik zag het. Ik zag hoe ze steeds zwakker werd. En hoe ze het probeerde te vechten. Maar Roy en ik hielden Lucas nog steeds vast. Ik wist alleen niet wie van de twee hij zou aanvallen, Aro of Felice. Aïcha en Lydia probeerden haar om te praten en Aro Marcus en Caius zaten toe te kijken vanaf hun tronen. Alsof er een soap bezig was. Owen probeerde Elisa te helpen. Zijn gave is namelijk iemand kracht geven. Vraag me niet hoe hij daarachter is gekomen, of hoe hij Felice heeft overleefd, maar hij kan het. Elisa leek het te merken, maar het hielp haar niet veel. Langzaam zakte ze door haar knieën. "Lucas," fluisterde ik, "Rustig. Het is Felicia niet. Het is Elisa. Je zei dat het de eerste keer ook goed ging." Lucas ontspande een beetje. Hij zag in Elisa veel van zijn zusje terug. Alleen kan Felicia niet zo goed tegen Felice's krachten. Ze had het niet overleefd als Lucas Felice niet had kunnen stoppen. Felicia heeft namelijk geen duidelijke gave. Elisa wel. En dat liet ze nu onvrijwillig zien. Ze zat op één hand en haar knieën. Haar andere hand had Felice nog vast.
Maar er was iets wat aan me knaagde. Iets anders dan het feit dat Felice Elisa onder dwang liet veranderen. Nee, ik miste iets. Iemand. Lucas, Lydia. Owen, Aïcha. Zij stonden allemaal hier, te proberen Elisa te helpen of Felice te stoppen. Felicia was weg, maar dat was vlak nadat Felice binnen was gekomen. Die twee moet je nooit in één kamer zetten. Dan was Roy er nog. En… "Kim." Ze keek me aan. "Wat?" "Zou je niet iets doen? Helpen misschien?" Met een diepe zucht begon ze zich te concentreren. Maar Felice was geen nieuweling. Ze was niet zoals Elisa in het begin, niet op de hoogte van Kims gave. Dus ze verzette zich. Ik zag Elisa kleur op haar wangen krijgen en ze begon zwaarder te ademen; ze raakte uitgeput, zo'n irritant mensendingetje. Haar geur werd steeds sterker en toen… Gebonk. Het was haar hart, het klopte. Elisa zakte nog verder ineen en Felice liet los. Zonder het beseft te hebben had ik Lucas losgelaten en zat ik op de grond naast Elisa. Ze had haar ogen dicht en ademde moeizaam. Moeizaam, maar ze ademde. Het had erger kunnen zijn. "Elisa, hoor je me?" Fluisterde ik, vergetend dat ze me waarschijnlijk niet hoorde, met haar mensenoren. Langzaam opende ze haar ogen, mooie groene en probeerde te focussen. "Michel." zei ze. Dat was genoeg uitgeblazen lucht om al mijn instincten op tilt te laten slaan. Mijn ogen werden blijkbaar zwart; ze schrok ervan. "Sst," zei ik met zo min mogelijk adem. "Het is goed." Dat laatste was vooral om mezelf te overtuigen. Ik was lang genoeg 'vegetariër' om dit te kunnen, bedacht ik me. Het moest me lukken. Elisa probeerde te gaan zitten, maar ze was te zwak om het alleen te doen. Dus ik hielp haar. Ze keek verdwaasd in het rond. Lucas, die ondertussen gekalmeerd was, kwam bij ons staan. "Gaat het?" Ze knikte en rilde. Lucas grinnikte. "Koud?" "Ja." Ik schrok van haar stem. Hij trilde en klonk uitgeput. Aro stond op maar bleef op een afstand staan. "Dankjewel Felice." Die keek Kim aan, knikte en liep de zaal uit. Kim stak haar tong naar haar uit.
"Fascinerend, vinden jullie ook niet? Vroeg Aro aan Marcus en Caius. Ze hielden hun adem in; ze wisten dat ze de woede van Lucas nog meer op hun has zouden halen als ze zich nu niet konden beheersen. Marcus stond ook op. "Aro, ik waarschuw je. Ga niet te ver. Maak het niet te moeilijk. Caius knikte. Er werd op de deur geklopt. "Binnen!" Jane kwam binnen. "Meesters," zei ze met haar lief, zoet stemmetje, "we hoorden kabaal, maar u riep niet. Alles onder controle?" "Ja, Jane. En anders was je te laat geweest." "Kom, kom," probeerde Aro Caius te sussen. "Dan hadden we wel geroepen, nietwaar? Jane, kijk eens. De nieuwe aanwinst van de Wemars. Wat vind je ervan?" Jane draaide zich om en zag Elisa. Die keek strak terug. Ik wilde haar zeggen dat ze dat beter niet kon doen, maar ik was te laat. Ze gilde en rolde al over de grond. Jane had een kleine glimlach rond haar mond. Ik wilde haar aanvliegen, ervoor zorgen dat ze stopte, maar dan zou ze juist helemaal niet ophouden. Elisa gilde nogmaals en tranen liepen over haar wangen. Zo wilde ik haar niet zien. Jane mocht haar geen pijn doen. "Jane! Stop daarmee!" brulde Lucas. Ze keek hem aan en Elisa lag meteen stil. Ik knielde weer naast haar. "Elisa" Ze kreunde maar opende haar ogen niet. Aro liep naar ons toe. Er klonk zacht gegrom. "Michel, rustig." Was ik het? Ik had het niet eens door. De ogen van Aro waren zo mogelijk nog donkerder. "Lucas, ik wil je graag onder vier ogen spreken." Lucas knikte. "Gaan jullie maar." Ik pakte Elisa op in mijn armen, ze voelde erg warm aan. We liepen de hal uit en ik nam haar mee naar onze afdeling.