Wanneer de eerste zonnestralen de basis bereiken, staat Ray vermoeid op van de tafel. De hele nacht heeft ze hier samen met Leia, Luke en haar 4 soldaten zitten overleggen. De planeet waar Snoke zich op bevindt, de beste manier om zijn zwaarbewaakte basis binnen te sluipen, de plattegrond, alles was besproken. Iedereen weet dat een plan nooit verloopt zoals verwacht en het zou dan improviseren worden. Niemand vraagt aan haar of ze er klaar voor is en eerlijk gezegd weet ze dat ook niet. Ze riskeert haar eigen leven en dat van 4 andere mensen om iemand te redden waar ze prille gevoelens voor heeft. Bea zei dat hun liefde sterker was dan Snoke's krachten, maar is dat zo? Hij heeft haar nooit gezegd dat hij van haar houdt. Misschien was ze niet meer dan een speeltje voor hem, de eerste jonge vrouw die hij in jaren gezien had. Iets dat hij vroeg of laat weggooit. Ray krijgt een krop in haar keel. Het laatste wat ze nu nodig heeft zijn twijfels over Kylo, het brengt alleen maar mensenlevens in gevaar. Misschien heeft ze gelijk, misschien is dit een verschrikkelijk slecht plan.

"Als dit niet mijn favoriete commandant is, Generaal Ray, Poe Damon en Finn tot uw dienst." Met een grijns loopt Finn op haar af. Hij heeft een pilootpak aan en een helm onder zijn arm. Poe staat aan de andere kant van de ruimte bevelen te geven aan BB-8 met precies hetzelfde pak aan.

"Wat…, Finn, je bedoelt toch niet dat jij…" Haar mond zakt open. Dit kan niet waar zijn.

"Jazeker Mevrouw, met trots kan ik je zeggen dat wij deel van de reddingsmissie zijn. Je dacht toch niet dat ik jou op avontuur laat gaan zonder mij? Iemand moet toch het schip vliegen. Ik heb het al geïnspecteerd, het is een nieuw model dat…" Hij sluit zijn woordenstroom als hij ziet dat Ray begint te huilen. "Ray… Alles oké?"

Zijn vriendin schudt haar hoofd. "Ik wil niet dat zoveel mensen sterven voor mij en mijn onmogelijke liefde voor een man die misschien helemaal niet van mij houdt. Je hebt gelijk Finn, ik ben dom en egoïstisch en ik verdien jullie allemaal niet. Finn legt zijn helm op de grond en slaat een arm om haar heen. "Shh, Ray, ik heb helemaal geen gelijk. Ik heb de laatste weken veel met Luke gepraat en hij heeft me het verhaal van Darth Vader verteld. Hoe zijn liefde op het einde alles redde, hij zei ook dat de geschiedenis zich altijd herhaalt, maar dat niets hetzelfde is. Misschien heeft de Force dit allemaal voorzien, misschien ben jij degene die de Galaxy moet redden. En over Kylo… Zou hij je hiernaar toe gestuurd hebben als je niets voor hem betekende? Zou hij je commandant gemaakt hebben? Zou hij al zijn hoop in jouw handen gelegd hebben? Ik denk het niet Ray. Ik weet niet hoe hij jou ziet, maar het is meer dan een domme aaseter die toevallig de Force beheerst. Nu, droog die tranen en doe waar je goed in bent." Ray kijkt in de ogen van haar trouwe vriend en fronst haar wenkbrauwen. "En wat mag dat dan zijn?"

"Bazig zijn en ons redden." Beiden schieten in de lach.

"Oudjes, tijd om te vertrekken." Poe roept naar hen met een grijns op zijn gezicht vanaf de Skyshot. Hij staat te poppelen om het nieuwe schip uit te proberen. Wanneer Ray wil opstappen, komt Leia naar haar toe. Ze neemt het jonge meisje haar handen vast. "Ik heb alle vertrouwen in jou Ray, breng mijn zoon veilig thuis." De generaal was altijd redelijk afstandelijk geweest tegenover Ray. Het jonge meisje geloofde dat Leia haar liefde voor Kylo niet goedkeurde, maar nu weet ze wel beter. Leia had haar eerst haar zoon en dan haar man verloren. Nu Ray haar hoop heeft gegeven, is ze wanhopig om haar zoon terug in haar armen te kunnen sluiten.

"Ik zal alles doen wat ik kan, ik zweer het."

"Dat weet ik."

Leia geeft haar nog een stevige knuffel en kijkt hoe de Skyshoy zich klaar maakt voor vertrek. Luke komt bij haar staan en houdt haar hand vast.

"Hij is niet Darth Vader."

"En zij is niet Padmé."

"Nee, ze is nog sterker dan Padmé, sterk genoeg om dit gevecht wel te winnen. Al onze hoop ligt nu in haar handen."

"Over 20 minuten landing, zorg dat jullie klaar staan." Finns stem klinkt door de luidspreker.

Vergil zit met gesloten ogen in kleermakerszit. Hij lijkt te mediteren, Ray wenst dat ze ook zo rustig is, maar de zenuwen gieren door haar bloed. Bea voelt haar onrust en komt naast haar zitten. "Ik weet dat je dit nog niet helemaal gewend bent, geen zorgen, we waren allemaal ooit zo." Ze glimlacht flauw en gaat verder. "Weet je nog wat ik je gisterenavond verteld heb?" Ray knikt, het lijkt dagen geleden sinds ze Bea's verhaal hoorde. "Ik weet wat mijn angsten zijn, ik kan ze aan." Bea kijkt goedkeurend naar haar vriendin. "Kylo zal waarschijnlijk in de aanwezigheid van Snoke zijn, toom je emoties in wanneer je hem ziet. Je bent hier om hem te redden, hou je aan het plan."

Dante staat op, kijkt naar Ari en dan naar de anderen. "Aangezien de kans groot is dat we hier sterven, wil ik even iets zeggen." De man schraapt zijn keel en lijkt zenuwachtig. "Oké, hier gaatie."Hij draait zich naar Ari en gaat op één knie zitten. "Ari, ik sterf liever met jouw aan mijn zijde dan dat ik 100 jaar zonder jou leef. Trouw met mij en maak mij de gelukkigste man van de Galaxy. Ik wou dat ik je een ring kon geven, maar je zal mij moeten vertrouwen op mijn woord en hopen dat we dit overleven. Wil jij mijn man worden en wil jij mij de eer doen om jouw man te zijn?"

Het wordt muisstil in het schip, zelfs de twee piloten luisteren mee. Vergil heeft zijn ogen geopend en kijkt vol spanning naar de twee mannen. Ray is eerst verward, maar beseft nu dat ze het al doorhad van die twee hun relatie. Het is een verhaal dat ze zullen moeten vertellen als ze hier levend weg geraken. Ari kijkt ondertussen met de meest tedere blik naar Dante. "Ik zou niets liever willen." Hij staat op en kust zijn verloofde met passie. De rest van de bemanning begint te juichen en Ray voelt haar hart smelten, ze is het niet gewend om zoveel liefde te zien in een relatie. Op Jakku was liefde een verhaaltje voor jonge kinderen, niet voor een aaseter als Ray. Maar toch staat ze nu hier te kijken naar de eindeloze grenzen van liefde. Twee mensen die bereid zijn om te sterven met elkaar en voor elkaar. "Gefeliciteerd jullie twee, landing over 5 minuten." De 5 soldaten nemen hun wapens en checken hun kleding. Ze zijn er klaar voor. Ray fronst haar wenkbrauwen wanneer Bea een pakketje in haar handen duwt. "Waar heb ik een parachute voor nodig?" De vrouw glimlacht vals. "We dachten dat het beter was als je dit pas wist wanneer het zover is. Ik wou je die paniek niet aandoen."

Ray's stem klinkt als een gepiep. "Dat is dan niet gelukt." Met een bang hartje bindt ze het pakketje stevig op haar rug. "We moeten dus echt springen?" Met een druk op een knop laat Vergil een luik openen. "We hebben niet veel tijd, we mogen niet gezien worden. Als ik zeg spring, dan spring je." Ray slikt. Ze kan dit, ze kan dit, het is gewoon springen. Vergil begint aftetellen.

"Een, twee,…" Voor hij drie kan zeggen voelt Ray een duw in haar rug en valt ze voorover. Een paar seconden lang beseft ze niet dat ze aan het vallen is, in paniek wil ze aan haar touwtje trekken, maar van op zo'n hoogt zou ze gezien worden. In een ooghoek ziet ze Bea een paar meter naast haar vallen. Wanneer Ray denkt dat ze ter pletter zal neerstorten trekt ze aan haar parachute. Enkele minuten later staat ze veilig met haar beide voeten op de grond. Buiten adem loopt ze naar Bea toe. "Heb je nog zo'n paar verrassingen voor mij? Bungeejumpen misschien?" De onschuldige blik van haar vriendin, doet haar tanden knarsen. Even later staan ook de 3 anderen veilig aan de grond. Hun parachutes dumpen ze in een ravijn en Vergil kijkt op zijn horloge. "We zijn op schema." Ray bestudeert ondertussen het landschap. Het is een rotsige planeet met een rode, donkere kleur. Achter die grote berg zou Snoke's basis moeten liggen. In stilte en op hun hoede klautert de groep achter elkaar zich een weg door de gigantische brokken steen. Na een halfuur geklommen te hebben laar Vergil hun stoppen en houdt hij een vinger voor zijn lippen. Dan wijst hij naar boven. Een groep stormtroopers banen zich een weg naar beneden. Ze lijken de indringers nog niet opgemerkt te hebben. Ray neemt haar quarterstaf vast, maar heeft hem niet nodig. Ari had ze alle vier al neergeschoten met zijn boog. Bea, Ari, Dante en Vergil trekken de uniformen aan van de stormtroopers terwijl Ray de lichamen verbergt. Ze kunnen hun wapens gemakkelijk verbergen onder de te grote kleren. Ray voelt zich niet op haar gemak met 4 stormtroopers om haar heen, ze weet dat dit haar vrienden zijn, maar de angst gaat toch niet weg. Dante neemt de handboeien die hij bij zich heeft en steekt ze uit naar Ray. Ze zucht, geboeid Snoke's basis binnenwandelen is niet echt iets waar ze voor staat te popelen, maar ze weet dat dit de enige manier is. Gewillig laat ze zich vastmaken en Dante duwt haar voor zich uit. Geflankeerd door haar 4 vrienden, stapt ze in het open veld dat voor de basis ligt. Ze voelt alle ogen van de stormtroopers op haar branden. Het maakt haar nerveus. Natuurlijk zagen zij alleen maar een gevangen meisje dat dom genoeg was om te denken dat ze kon binnen geraken. Niemand zou vermoeden dat er onder die maskers 4 Knights bevinden.

Een gigantische poort opent zich en ze wandelen naar binnen. Nog meer soldaten zijn daar bezig en iedereen stopt om te kijken naar Ray. Hun geroezemoes galmt in de grote hangar. Dat is het meisje dat ontsnapt is. Het meisje dat Kylo Ren had proberen op te leiden. Ze is dus weer gevangen genomen. Ray ademt diep in en uit, niemand vermoed iets, alles loopt gesmeerd. "HALT." Een ijzige stem houdt hen tegen. Het is een stem die ze nog herkent, een stem die soms nog in haar dromen weerklinkt, een stem die haar in zweet doet wakker worden. Al haar nekharen gaan overeind staan en ze voelt iedereen hun spanning. Een lange, magere man beent op hen af. "Generaal Hux. We hebben dit meisje gevonden tussen de rotsen van de basis." Vergil begroet hem met uiterste beleefdheid, maar de man negeert hem en loopt recht op de gevangene af. Hij buigt zich voorover en lacht ijskoud. "Ik hou van onverwachts, bekend bezoek. Vertel eens, lief, dom meisje. Dacht je dat je hier ongezien kon binnensluipen? Wat dom van jou, maar ik heb nooit iets anders van jou verwacht."

Ray's maag draait zich om. Ze weerstaat de drang om de man in zijn gezicht te spuwen en begint oprecht te lachen. "Fijn om een bekend gezicht te zien, zeker het jouwe."

Hux kijkt haar strak aan en roept dan tegen de soldaten die achter hem staan. "Doorzoek de hele planeet. Als zij hier is, is het verzet nooit ver af." Hij draait zich terug om naar het meisje. "We zullen je vriendjes vinden en laten wensen dat ze nooit geboren zijn. Maar goed, er is iemand die jou heel graag wil ontmoeten en we willen hem niet laten wachten, toch?" Hij gaat haar escorte voor en leidt hen weg. Ray weet perfect waar ze naartoe wordt gebracht. Met alle kracht die ze kan vinden, sluit ze haar gedachten en emoties af. Ze is er klaar voor. Wanneer Hux halt houdt voor een dubbele deur, wuift hij de vermomde Knights weg. Ze hebben hun werk gedaan, nu heeft hij ze niet meer nodig.

Hij legt een hand op haar kleine wang en fluistert in haar oor. "Ik heb van dit moment gedroomd, de absolute vernietiging van de laatste Jedi. Ik heb je moeten vermoorden toen ik de kans had, maar dit zal nog zoeter zijn." Voor Ray iets kan zeggen duwt hij de deuren open en sleurt haar mee naar binnen.

De zaal is ijskoud en verlicht met donkere lampen. Op het einde staat een grote troon met daarop. "Snoke." De naam galmt door de zaal en Ray voelt hoe kalm haar stem klinkt. De man op de troon is lijkbleek en kleiner dan ze verwacht heeft. Een zwart gewaad omhult zijn tengere lichaam en zijn bloedrode ogen kijken op haar neer. "De laatste Jedi, het is een eer om jou te ontmoeten. Eindelijk."

Met een vinger wenkt hij haar naar voor en Hux sleept haar over de vloer naar hem toe. Voor de trappen laat hij haar vallen. Ray wil opstaan, maar een onzichtbare kracht houdt haar tegen. Voor ze zich kan verzetten valt hij haar hoofd binnen. Hij snijdt met een ijskoud mes door haar gedachten en Ray gilt het uit. Ze kent veel van pijn, ze heeft vele keren haar eigen breuken moeten rechtzetten zonder verdoving, maar dit lijkt op niets wat ze gewend was. Slecht één keer had ze een glimp opgevangen van deze immense marteling. In het hoofd van Kylo. Snoke had hem dit meerdere keren aangedaan en was ongenadig geweest in zijn straffen. Geen idee hoe ze het doet, maar Ray kan haar hoofd afsluiten voor de Supreme Leider. Met alle weerstand die heeft, bouwt ze een ijzersterke muur opgebouwd uit herinneringen. Kylo, Finn, Leia, Luke, Bea, Vergil, Dante, Ari, Poe. Ze zijn allemaal het cement dat haar mentale muur bijeenhoudt. Na een paar minuten, trekt Snoke zich terug. Ray hijgt het uit op de koude vloer. "Je bent inderdaad sterker dan ik verwacht heb, denk aan wat je zou kunnen doen met de Dark Side. Ik zou je kunnen trainen en je zou zelfs sterker en machtiger kunnen worden dan ik. Iedereen zal buigen voor ons. De hele Galaxy."

Met wat moeite lukt het Ray om te praten. "Fuck de hele Galaxy, macht kan mij geen moer schelen."

"Oh nee? Je hele leven was je niemand, niemand hield van jou, niemand was er voor jou. Je wil terug naar je familie, maar je wil de waarheid niet accepteren. Niemand zal je komen halen. Je bent helemaal alleen in deze Galaxy. Ik kan je iets anders geven." Snoke's zijn woorden dringen binnen in Ray haar oren. Ze vergiftigen haar met beelden vanop Jakku. Eenzaamheid, verdriet, pijn, lijden en tenslotte woede. Nee, nee dit is niet zij. Ze heeft vrienden, vrienden die van haar houden en Kylo…

Snoke begon te lachen. Het geluid dreunde onder haar lichaam op de vloer. "Vrienden? Denk je echt dat ze van je houden? Waarom ben je hier dan alleen? Ze hebben je hier achter gelaten om te sterven." Zijn gelach wordt nog luider, het doet pijn in Ray's hart. "Kylo Ren? Denk je echt dat hij van jou houdt? Een aaseter? Dus daarom ben je hier? Om je geliefde te redden? Ah, liefde maakt mensen zwak en uiteindelijk leidt het tot pijn. Generaal Hux, breng Kylo Ren naar mij. We zullen eens zien hoeveel hij echt van je houdt." Zijn woorden maakten geen indruk op haar, ze zou Kylo terug zien. Angst ligt om de hoek, is hij nog Kylo? Of is hij het monster dat Snoke van hem wil maken. Hux keert terug met een zwart geklede man in zijn kiezeloog. "Supreme leider, u riep voor mij?" Zijn stem is hard en kil.

"Herken je dit meisje?"

Ray voelt hoe Kylo's ogen achter zijn masker over haar heen gaan.

"Dit is de ontsnapte gevangene."

"Straf haar."

Voor Ray beseft wat er gebeurt voelt ze een scheurende pijn op haar rug. De wonden die Kylo Ren ooit genezen had, laat hij weer openspringen en bloed stroomt naar beneden op de vloer. Ray bijt op haar lip, ze wil niet schreeuwen of wenen. Dat plezier gunt ze het monster op zijn troon niet. Vanbinnen gilt ze het uit. Dit is haar Kylo niet. Dit is niet de man waarvan ze is beginnen houden. Snoke heeft die man vermoord.

"Stop." De Supreme Leider kijkt naar de rode striemen die willekeurig over het meisje haar rug lopen.

"Ben je niet benieuwd naar de dader van jouw martelingen, Ray?"

"Hou je mond, ik geloof niets van wat er uit jouw mond komt. Het is slechts vergif voor mijn hoofd."

"Kylo, wie heeft haar dit aangedaan?"

Ray wil het niet horen, maar ze is te zwak om iets te doen.

"Ik, op jouw bevel Supreme Leider."

Nee, nee, NEE, "Je liegt, je liegt."

Snoke lacht weer. "De nacht dat jij dacht dat hij bij was… Raad eens, hij is nooit bij mij geweest, ik martelde hem tot zijn hoofd zwart werd en liet hem jouw kamer binnen sluipen. Je herkende hem niet, omdat hij niet Kylo Ren was. Hij was mijn leerling. Daarna liet ik zijn herinnering weghalen, maar ik heb het nu met veel plezier hersteld. De man waar jij beweert van te houden, heeft je gemarteld, Ray. Je smeekte, weende en schreeuwde, maar hij is de man die je dit heeft aangedaan.

Het kan haar niets meer schelen, tranen vallen in haar plas met bloed. Ze is toch dat domme meisje. Dat domme meisje die geloofde in liefde, liefde die sterker is dan de Dark Side. Maar ze had gelijk, het is slechts een sprookje voor kinderen, een sprookje zonder gelukkig einde en zij… Zij heeft haar einde bereikt. Ze heeft gefaald, er is niemand meer om te redden. Pijn vloeit nu vanuit haar hart naar haar lichaam. Ray heeft zich nog nooit zo alleen gevoeld.

Pfieuw, ik kon gewoon niet stoppen met schrijven. Bedankt om te lezen en laat gerust een review achter ! :)