Hoofdstuk 13 Zweinsveld
Ron werd naar de grote zaal gebracht. Madam Plijster Bekeek de snee op Rons gezicht en had hem met een zwaai van haar stok genezen. Ze vertelde aan professor Anderling wat er in de gang gebeurd was. Harry vertelde dat zijn Immobilus spreuk hem niet gestopt heeft. Hat was misschien raar maar volgens mijn wou het gezien worden. Henk en de Baron waren weer samen gevoegd met hun ledenmaten. Harry was in de grote zaal op een stoel in de hoek gaan zitten. Hij staarde naar de hoek en begreep niet waarom. Ginny zag hem denken en ging op zijn schoot zitten.
"Harry als je zo blijft denken en je weet het niet, misschien moet je het aan ons vertellen. Je weet maar nooit of wij ook iets weten". Ginny kroop tegen zijn borst aan en hield hem stevig vast. Harry keek haar glimlachend aan en toen weer naar de muur. Zijn armen had hij nu om Ginny heen geslagen.
"Ik weet wat het ongeveer is, denk ik".
Iedereen keek naar Harry toen ze het hem hoorden zeggen. "Waarschijnlijk is het een soort geest een geest met toverkracht. Hij bleef staan toen ik hem met de Immobilus spreuk raakte. En regeerde meteen toen Ron hem wilden vervloeken. We zijn er van overtuigd dat het geen effect heeft gehad. Maar hij bleef wel staan dus hij wist wat de spreuk betekende. Toen hij weg ging raakte hij Ron, wat op een snee op zijn gezicht als gevolgd.
Vervolgens dook hij op een muur af en verdween er door heen". Vertelde Harry. Hermelien wist niet of dat wel kon met een geest. Zover als zij wist hadden geesten geen toverkracht, maar er waren wel vreemdere dingen hier op het kasteel gebeurd. Hermelien zou het vannacht wel gaan op zoeken. Want ook al had het gezegd dat hij weg zou zijn en ooit nog eens terug zou komen, namen ze toch geen enkel risico.
Dagen gingen voorbij. Het was half oktober en bijna Halloween. Gelukkig was de rust weer teruggekeerd in het kasteel. Er waren geen aanvallen meer op de geesten geweest.
Ze waren weer met zijn tweeën aan het wacht lopen. Het weekend van Zweinsveld kwam er ook weer aan. Je kon het in de school gewoon voelen. Overal hadden ze het er over Zweinsveld. Zonko en Zacharinus Zoetwarenhuis werden overal genoemd.
Harry had professor Anderling zover gekregen dat ze die zaterdag vrij hadden. Voor een keer wou hij met zijn vrienden weer eens naar Zweinsveld. Die dag zouden ze alles gaan doen wat ze ook maar wilden.
Vrijdag middag was het weer een training voor de zwerkbal ploegen van Ginny en Harry. Olivier Plank was zoals altijd er weer veel te vroeg. Maar het was ook weer leuk als hij er was. De Holyhead Harpies en de United pullover kwamen om twee uur gezamenlijk door het hek lopen. De meeste trainingen die ze samen hadden was niets anders dan kijken hoe ze het deden.
De zoekers vlogen rondjes om het veld heen terwijl ze golfballen probeerde op te vangen. De jagers gooide de slurk door het doel palen van de tegen partij. Dit had een voordeel dat Ron echt moest proberen om ze tegen te houden. Het hielp niet dat Olivier hem van beneden steeds afleiden. De drijvers sloegen de slurk over naar de tegenpartij als een soort tennis potje. Dit met de hoop dat ze de ander zouden raken. Olivier had samen met Gwendoline een aantal leuke trainingen bedacht die ze als een wedstrijdje konden doen. De Holyhead Harpies stonden daar mee in punten voor. Vaak werden die trainingen bij gewoond door iedere klas die vrij was. Bij het avond eten Was het een dolle boel. De beide ploegen bleven bijna altijd eten en werden dan overlopen door fans. Iedereen wou bij ze zitten.
Op die vrijdag middag moest Hermelien bij Severus komen. Dat had hij aan Harry gevraagd. Bij het eten vroeg Ginny waarom ze bij Severus moest komen. Hermelien had geantwoord dat ze de boeken uit zijn privé collectie mocht hebben. Een boek was helemaal gericht op samensmelting. Dat boek was extreme oud. Het was geschreven door Zalazar Zwadderich. Hermelien had gevraagd of ze de boeken in de bibliotheek van Harry mocht plaatsen. Daar zat ze toch bijna altijd. Ginny had dan ook Titania laten komen om de boeken op te halen. De rest van de avond was Hermelien alleen maar in het boek aan het lezen en dingen op een stuk perkament aan het krabbelen. Als Hermelien zo bezig was kon je haar het beste alleen laten. Je kon haar dan ook beter niet storen. Ze had dan toch geen aandacht voor iemand anders. Ginny en Harry gingen samen met Marcel naar het huisje. Loena zou samen met Ron de wacht gaan houden. Voor een keer zouden ze afgelost worden door Ginny en Hermelien, die op hun beurt om zes uur afgelost zouden worden door Marcel en Harry. Op deze manier zouden ze de rest van de dag samen in Zweinsveld kunnen zijn. Alles verliep rustig de nacht was zo voorbij.
Harry had in zijn hoofd een heel programma wat hij wou doen. Net als met de Zweinstein express zouden ze herinneringen gaan ophalen. Eindelijk was het half acht. Op weg naar de grote zaal kwamen ze stronk tegen. Die gaf Marcel een knuffel en vertelde hem dat ze nog twee jaar zou blijven, en liep ze verder de gang door. De grote zaal was al half vol door de leerlingen die naar Zweinsveld gingen. Overal kon je horen wat ze wilden zien en doen.
Harry en Marcel gingen aan het begin van de tafel van Griffoendor zitten. Om Half tien zouden ze weg mogen net als de leerlingen. Om acht uur hadden ze afgesproken om samen te eten. Ginny en Loena waren de eerste die erbij kwamen. Tien minuten later kwamen Ron en Hermelien al ruziënd naar de tafel toe. Niemand keek daar echt van op, ze zouden zich pas zorgen gaan maken als ze een week geen ruzie zouden hebben. "Hermelien, Ron, willen jullie nu op houden en komen eten. En wat is het toch met dat boek dat je bij je hebt" vroeg Ginny. "Oja oke, Ron komt eten" zei Hermelien. Dit is iets wat je Ron maar een keer hoefde te zeggen. Voor dat Hermelien aan de tafel zat had Ron zijn bord al vol geladen.
Ginny vroeg nog eenmaal naar het boek dat Hermelien bij zich had en waar om ze hem zo mee droeg. "Dit boek is een boek over samensmelting, En het is heel leerzaam ik hoop hem uit te hebben als we naar Zweinsveld gaan. Ik heb een hoop opgeschreven wat jullie moeten weten." Ginny rolde met haar ogen, ze heeft er de hele nacht in gelezen echt vervelend hoor. Vertelde ze in haar gedachten aan Harry. Harry die bij die gedachten van Ginny alleen maar moest lachen. "Zo was het vroeger ook al" dacht hij. Om half tien sloeg Hermelien haar boek dicht schreef gauw nog wat op en was klaar om ook mee te gaan.
Iedereen stond al op haar te wachten maar eindelijk konden ze dan gaan. De zes vrienden liepen gemoedelijk naar Het dorpje toe. Hoe wel ze er nu ook tijdelijk woonde waren ze er bijna niet geweest. Als eerste zouden ze naar Zacharinus Zoetwarenhuis gaan. Ron had Harry gek gezeurd om het geen wat hij wou kopen. Terwijl ze door het plaatsje liepen op weg naar Zacharinus' Zoetwarenhuis, Vroeg Hermelien of hij nog wist hoe zijn eerste keer was toen ze hier liepen. Ginny had het verhaal al eens van hem gehoord maar wou hem nog eens horen. "AAhh toe vertel het nog eens" zei ze. Terwijl ze zo verliefd mogelijk in zijn ogen probeerde te kijken. Harry zuchtte bij die blik en gaf toen maat toe.
"Tijdens mijn derde jaar mocht ik eerst niet mee. Mijn oom had het papiertje niet getekend. Dat mocht alleen een voogd of een peetouder doen. Toen ik mijn Tante had opgeblazen kon ik dat wel vergeten". Na dat hij dat verteld had kon hij het niet helpen om te lachen. "Daar na heb ik het geprobeerd bij Anderling, maar dat mocht ook niet baten. Dus ik zat toen met Lupos opgescheept. Gelukkig heeft hij mij toen de Patronus bezwering geleerd. Als een vervroegd kerst cadeautje kreeg ik een map van Fred en George. Dat is de sluipweg wijzer die we al het hele jaar gebruiken.
Toen ben ik via een verborgen gang uit Zweinstein naar Zacharinus' Zoetwarenhuis gelopen. Daar heb ik jou Lolly gestolen Marcel dus die krijg je zo terug". "OOOO dus dat was jij toen onder jouw onzichtbaarheids mantel" riep Marcel erdoor heen. Harry knikte van ja en ging weer verder. Ik ben toen opzoek gegaan naar Hermelien en Ron. Ze waren toe bij het krijsende krot, en werden lastig gevallen door Draco. Die heb ik toen de stuipen op het lijf gejaagd. Ik deed toen als of ik een geest was. Vlak daarna gingen we een boterbiertje halen. Want die moest ik geproefd hebben van Ron. Bij de drie bezems kwamen toen ook Droebel, Hagrid, Banning en Anderling naar binnen. Ik was nog steeds onder mijn onzichtbaarheids mantel. Madam Rosmerta die Ron toen leuk vond".
Ron werd rood toen Harry dat zei en iedereen giechelde bij zijn aanblik. "Ik was toen onder de tafel gaan zitten, Ron en Hermelien zaten achter een boom en luisterde net als ik naar het verhaal. We hoorden toen dat Sirius mijn peetvader was en dat hij Peter pippeling had gedood. Nu bleek hij op zoek te zijn naar mij. Uiteraard was dat niet zo. Op dat moment geloofde ik het en ben toen weggerend. Bij het krijsende krot deed ik mijn mantel van mijn hoofd. Dat had Draco gezien dus moest ik met spoed terug naar het kasteel. Daar werd ik bij sneep geroepen over het geen wat Draco had gezien. Gelukkig kwam Ron vertellen dat hij de spullen had gekocht die ik in mijn zak had. Als Ron er toen niet was geweest hat ik nu waarschijnlijk nog strafwerk moeten doen".
Marcel en Loena waren aan zijn lippen gebonden toen hij het verhaal vertelde. Ginny, Ron en Hermelien kenden het verhaal al maar vonden het altijd leuk als Harry het vertelde. Eindelijk waren ze bij Zacharinus' Zoetwarenhuis En mocht Ron naar binnen. De vrienden volgde Ron en keken hun ogen uit. Niet zo zeer naar wat er te koop was maar meer naar wat Ron in zijn mandje deed. Een ons peperduiveltjes. vier doosjes Smekkies in alle smaken. Tien choco kikkers, twee ons vuurvliegjes vliegen in je buik en verlichten je tong. Ron deed van alles in zijn mandje en liep met een glimlach van een kind naar de toonbank. Terwijl ze giechelend de deur uit liepen en de verbaasde blik van Ron zagen werd het gegiechel een bulder lach van Harry. Nu was het op weg naar Zonko.
Bij de feest winkel kregen ze een verassing. Op het linke raam hing een grote foto met daar op George en Fred. Boven aan was een tekst te lezen. "U kent ze van de wegisweg. Maar nu ook hier in Zweinsveld de Tovertweelings Topfopshop. Bij binnen komst zagen ze George lopen. Ginny vloog hem meteen om de nek en gaf hem een knuffel. Natuurlijk werd meteen de vraag gesteld waarom hij nu in Zweinsveld was. George wuifde het weg en vertelde dat ze over een uur in de Zweinskop moesten zijn. Dan had hij namelijk pauze en even de tijd om het te vertellen. Nu even naar de drie bezems dan zij Harry. Hoe wel ze altijd boterbiertjes dronken. Was er toch geen boterbiertje lekkerder dan een boterbiertje in de drie bezems. Daar hadden ze allemaal hun eerste boterbiertje op.
De deur ging open en Hagrid kwam binnen gelopen. Op de voet gevolgd door Anderling en Banning. Hagrid zwaaide naar hun en riep, "Hee Harry kunnen we er bij zitten". Alle mensen in de kroeg keken meteen om. Hier was Harry bang voor geweest. Overal waar ze kwamen, kwamen er mensen naar hun toe. Normaal was Zweinsveld niet zo druk maar zo vlak voor Halloween wel. Dus iedereen kwam op hun af. Harry de jongen die bleef leven. De held van de magische wereld. Ginny zijn vrouw en jager van de Holyhead Harpies. Ron, Hermelien, Loena en Marcel. Ze werden allemaal belaagd door mensen die hun handen wilden schudden en handtekeningen wilden. Ginny keek kwaad naar Hagrid, Die keek met een verlegen blik terug. Hagrid was iemand die altijd iets spontaan deed. En er dan achteraf spijt van had. Je kon nooit echt kwaad worden op Hagrid dus gaf Ginny hem maar een knuffel. In zijn oor fluisterde ze dat hij hun nu wel moest helpen om weg te komen. Hij werd rood en knikte heftig. Hagrid ging voor ze staan spreiden zijn armen. Hij kwam nu bijna van muur tot muur. En bulderde zo is het genoeg. Iedereen keek verschrikt op naar Hagrid.
Ginny greep Hermelien en Harry bij de armen. Loena deed dat bij Marcel en Ron. Professor Anderling sprak gauw een waanzin spreuk uit over de gasten. En het zestal kon de deur uit vluchten. "Ik ben blij dat het ieder jaar minder word dat we herkend worden:" Zei Hermelien. "Reken daar maar niet op Hermelien. Ron is een hele goede wachter. Samen met Harry zal hij Pullover United bijna kampioen laten worden na ons natuurlijk. En dan kennen veel meer mensen hem" riep Ginny lachend. Hermelien die een angstige blik in haar ogen kreeg. Dit had ze niet verwacht van haar trouw cadeautje. Marcel trok iedereen mee naar de Zweinskop.
Daar zat George al op hen te wachten. Desiderius Perkamentus Zat er ook, Hij was de broer van Albus Perkamentus. Marcel begroeten hem als een oude vriend. Ginny deed dat ook. Harry kon zich nog goed herinneren hoe hij hun geholpen had. In het jaar dat hij weg was. Ginny en Marcel hadden nooit zo veel bereikt als hij hun niet had geholpen. Het was een vreselijk jaar voor hen geweest. Loena had Harry verteld dat Marcel daar nog regelmatig nachtmerries over had. Ginny had ze nog heel af en toe. Het praten tegen Harry daar over had haar enorm geholpen. Marcel daar in tegen praatte er nooit over. Ze gingen met zijn allen bij George zitten.
Desiderius Perkamentus kwam er bij zitten en had boterbiertjes voor iedereen. "Hee, geen stof" zei George. Het gelach van de tafel deed iedereen om kijken. De eerste keer hadden ze hier boterbiertjes gekregen waar meer stof op zat dan in het kasteel bij elkaar. Het viel Ginny op dat het ook veel schoner was. Desiderius Perkamentus vertelde ze dat na dat Voldermort verslagen was. Zijn kroeg een soort attractie was geworden. Jan en alleman kwamen om te kijken waar Harry zijn SVP heeft gestart. Dus zijn klandizie was vertienvoudigd, Dat was niet zo verwonderlijk aangezien er bijna nooit iemand in zijn kroeg kwam. Maar nu kwamen er zo veel dat de boterbiertjes gaan eens meer stof konden vangen.
Ron vroeg aan George vervolgens waarom hij in Zweinsveld was. "Nou Ron broertje van me dat komt door twee dingen. Een is Harry hier, heeft mij een tweede investering gedaan. Deze investering heb ik in nieuw onderzoek en spullen gedaan. Van Harry had ik gehoord dat Zonko een opvolger zocht omdat hij er over een paar jaar mee wild gaan stoppen. Harry heeft ons bij elkaar gebracht en verteld dat ik wel een winkel in Zweinsveld zou willen. Dus we gaan nu elkaars spullen verkopen. En langzaam aan ga ik zijn winkel over nemen. Over een paar jaar is Zonko van mij. Maar het blijft wel Zonko heten. En al zijn uitvindingen blijven zijn naam behouden. Dus dankzij Harry hier, ben ik jouw broertje, nog rijker aan het worden. Fred is nu oog aan het houden over onze andere winkel. En ik probeer onze spullen hier naam te geven. Daarom lief broertje van me ben ik hier". Iedereen behalve Harry en Ginny keken op van dat verhaal. "Een Topfopshop hier in klein Zweinsveld daar gaat de beurt". Riep Desiderius Perkamentus uit. Aan de muur hoorde ze een portret giechelen. Hat was Ariana die dan ook meteen door iedereen begroet werd.
De rest van de middag bleven ze in de Zweinskop hangen. Aan het begin van de avond namen ze afscheid en gingen ze George ophalen om in het kasteel te gaan eten. Terwijl ze voor Zonko stonde zag Harry iemand lopen.
"Wacht hier ik ben zo terug ik hoop dat ik het mis heb, maar volgens mij liep daar een dooddoener" zei hij. Harry liep weg met Ginny achter hem aan. Ze volgde de persoon naar het krijsende krot. Terwijl die naar binnen ging zocht Harry een plekje aan de zijkant van het krot. Ginny ging aan de andere kant van het krijsende krot zitten. Binnen hoorde hij stemmen maar kon nog niet zo goed uitmaken wie het zijn. Ginny kon wel iets zien maar ze echt goed verstaan kon ze hen ook niet echt. Ginny zou aan de andere kant blijven staan dacht hij maar dat was niet zo. Ginny zat vier meter achter hem bij een dicht getimmerd raam. Door de kieren in de planken kon ze alles zien. Harry kroop naar haar toe en ging op zijn hurken bij haar zitten.
Uit zijn ooghoek zag hij hoe Ginny haar toverstok pakte. Harry begreep het en pakte hem ook. Fluisterend vertelde ze dat ze zeven mannen zag. Een ervan was Draco. Waarschijnlijk was de andere zijn vader Lucius. Met haar oor luisterde ze aandachtig. Harry kon woord voor woord horen die Ginny in haar gedachte ook hoorde. Dit is toch wel lekker dat we zo versmolten zijn. Ginny knikte van ja toen ze zijn gedachte hoorde en ging meteen weer verder met luisteren.
Het was Draco die hoofdzakelijk het woord deed in het krot. "Lord Voldermort is dood dat weten we. Harry Potter heeft ons van hem ontdaan. Maar hij heeft ons een hoop achtergelaten. We hebben een boek met daar in dingen en spreuken om het kasteel weer in opstand te laten komen. We hebben er al een paar gebruikt. Binnen in het kasteel hebben we iemand die alles in de gaten houd en in werking zet. Die persoon hebben we met het boek opgeroepen. drie jaar geleden". Een van de zes personen vroeg iets en werd meteen onder de Crucio vloek geplaatst. Draco had hem uitgesproken. Harry wou er meteen op af want het gebruik van die vloek kon je al naar Azkaban steuren. Ginny hield hem tegen en gaf aan dat hij zich stil moest houden en luisteren.
"Zeg dat niet nog eens. Mijn vader en ik hebben nooit om de hulp van die Potter gevraagd. Ik wist toen niet of het Harry was. Als ik had gezegd dat het hem was en ik had het fout dan had heer Voldermort mij meteen gedood. Dat was een risico dat ik niet wou nemen. Dus nog een keer zo een opmerking en ik vervloek je langer". Draco had een Agressieve toon in zijn mond net als of hij iemand meteen de dood in wou jagen. "Nou luister goed we hebben nog wat meer dingen die we gaan doen. Alles om de modderbloedjes voor eens en voor altijd op te ruimen".
Draco hield in eens stil en keek naar het raam waar Ginny en Harry achter zaten. Ginny gaf Harry het teken van nu. Harry begreep het meteen en sprinten naar de voor deur. Ginny deed het zelfde maar liep naar de achter deur. Binnen hoorde ze gestommel en geschreeuw dat ze weg moesten. De voordeur zwaaide open en Harry kwam naar binnen gerend in de kamer bleef hij staan. Op het zelfde moment kwam Ginny van af de andere kant. Draco en Lucius stonden in de kamer en grijnsde. Met twee ploppen waren ze weg. Ze waren te laat alles werd onderzocht. De ingang van de school was onder een dikke laag stof verborgen. Dus die hadden ze nog niet ontdekt.
Beide gingen naar het kasteel waar ze bij hun vrienden aan schoven. Ze spraken af om het die avond in de drie bezems te vertellen. Zo kwam het dat ze om Half acht alweer in de drie bezems waren met Hagrid en professor Anderling.