Hoofdstuk 14 – De sterkste magie

Well, maybe we got lost in translation, maybe I asked for too much,

But maybe this thing was a masterpiece 'til you tore it all up.

Running scared, I was there, I remember it all too well.

You call me up again just to break me like a promise.

So casually cruel in the name of being honest.

I'm a crumpled up piece of paper lying here,

'Cause I remember it all, all, all... too well.

(All too well – Taylor Swift)

…

Ginny en Zabini hadden de afgelopen maanden meerdere pogingen gedaan om Hermelien en Draco samen te krijgen. Tot grote frustratie van beiden, was dit niet met heel veel succes.

Hermelien had besloten Ginny te negeren als ze weer eens pogingen deed om over Draco te praten. Tijdens toverdranken hadden ze een plekje uitgezocht achter het doelwit. Ginny wist dat Draco al een aantal keer ruzie had gehad met Zabini. Hij wilde niet dat ze zich ermee bemoeiden. Ginny werd met de week bozer op hem en met de week vond ze het moeilijker om het niet tegen Harry te vertellen.

Op een gegeven moment had Hermelien haar geconfronteerd en geroepen: 'Is dit niet gewoon een idioot excuus om met Zabini om te kunnen gaan? Ik weet dat je van hem hield.' Hierna had ze Draco weer vervloekt, omdat hij dat gedeelte van haar geheugen natuurlijk netjes had achtergelaten.

Na een tijdje hadden Zabini en zij het opgegeven. 'Het was ook niet eens zeker of het wel zou werken Ginny.' Zei hij sussend, terwijl ze snikken tegen hem aan stond.

'Dat weet ik wel, maar ik wil haar zo graag gelukkig zien.'

'Ik denk dat ze nu best gelukkig is. Misschien wordt ze wel weer gelukkig met je broer!'

'Je probeert me nu gewoon op te vrolijken Benno. Draco had het recht niet om haar herinneringen af te pakken. Het is een deel van haar.'

Ze stonden in een lege gang, het was zes uur in de ochtend op een zaterdag in april. Ze hadden de hele nacht met elkaar gepraat over hun plannetje en waren tot de conclusie gekomen dat het geen enkele zin had om nog door te gaan. Het enige wat ze bereikten, was dat ze de vriendschap met hun beste vrienden verpestten.

'We kunnen er niks aan doen Ginny. Ze wordt niet opnieuw verliefd op hem. En ook al werd ze dat wel, dan kwamen haar herinneringen er nog niet door terug.'

Schouderophalend drukte ze haar gezicht weer tegen zijn schouder. 'Dan wil ik het ook vergeten.'

'Doe niet zo gek, Ginny. Kijk me aan.'

Met een betraand gezicht keek ze in zijn donkere ogen. 'Het komt goed Ginny. Dat beloof ik je.'

Met een waterig glimlachje knikte ze naar hem. Hij keek haar aan met een blik die ze maar al te goed kende. 'Ik hou van Harry, dat weet je.' Mompelde ze.

Zabini keek zuchtend naar muur achter haar. 'Dat weet ik. Dat maakt dit nog wel ontzettend moeilijk.'

'Hou je nog van me, Benno?'

'Ik weet het niet Gin. Ik ga uit met Merith nu.'

Ginny knikte opgelucht. 'We hebben ons eigen leven nu.'

Uit het niets werden ze opgeschrikt door een meisje die compleet buiten adem de lege gang in rende. Ze herkende het krullende haar uit duizenden; Hermelien. Toen ze dichtbij tot stilstand kwam, zag ze dat de tranen over haar wangen stroomden. 'Ginny! Oh, Ginny!' Snikte ze en ze wierp zichzelf in de armen van haar beste vriendin, waar ze in een nog luidere huilbui uitbarstte. Geschokt keek Ginny over de schouder van Hermelien naar Zabini, wie er net zo verbaasd bij stond.

'I-ik heb z-z-zo'n hoofdpijn. I-ik-… j-jij… je h-had gelijk.' Stotterde ze.

'Wat bedoel je Hermelien?'

'I-ik.. jij… Ik kan n-niet…' Ze kwam niet uit haar woorden.

'Het is oké, Benno en ik nemen je mee naar een rustig plekje waar je mij alles kunt vertellen.'

Snikkend knikte Hermelien terwijl ze zich liet ondersteunen. Ginny gebaarde met haar hoofd naar Zabini en ook hij pakte haar vast. Samen droegen ze haar naar de Kamer van Hoge Nood.

Het moment dat zijn lippen de hare raakten, voelde ze een enorme golf van gevoelens haar lichaam instromen. Eerst voelde ze warme gevoelens, de vlinders in haar buik stormden op toen zijn tong zachtjes over haar onderlip gleed, vragend om toegang. Zijn handen op haar wangen, zo zacht.

Terwijl ze hem die toegang verleende en ze steeds heftiger begonnen te zoenen, verdoofden haar gedachten. Toen, uit het niets, kwamen de scherpe steken in haar hoofd.

Geschrokken trok ze zich terug en greep met haar handen naar haar hoofd. Ze gilde. De pijn was iets wat ze zelden gevoeld had. Tegelijk met de pijn leken honderden gedachten haar hoofd te vullen, gedachten die niet van haar waren, maar ook weer wel.

In de verte hoorde ze Malfidus bezorgd dingen vragen als: 'Wat is er aan de hand?' en 'Gaat het wel met je?' Hij pakte haar arm vast en op dat moment werd het gevoel nog erger. Schreeuwend sprong ze op, om meteen weer in elkaar te storten op het tapijt.

Verschillende beelden uit haar dromen stroomden haar hoofd binnen. Dit keer leken ze zo echt, alsof het echt gebeurd was. Ochtenden aan het Grimboudplein, winkelend op de Wegisweg. De vlinders die ze wekenlang probeerde te negeren. Vrijpartijen in lege gangen, ruzies, een speciale dans op het Herfstbal. Ze kon de pijn niet aan, wenste dat ze dood zou gaan. Daar, op het tapijt.

Weer kwam Malfidus naast haar zitten en probeerde haar gerust te stellen met een aanraking. Het werd alleen maar erger, nieuwe herinneringen dienden zich aan. Rennend in een rode jurk, drijfnat de trap op, zoenend, lachend. Ze was zo verliefd. Die nacht waar ze meerdere malen over gedroomd had speelde zich versneld in haar hoofd af. Ginny die schreeuwend op haar afliep, een huilende Malfidus in haar armen; Lucius was dood, ze hield van hem, hij hield van haar. 'Ik hou van je Hermelien!' … 'Je loopt gevaar!' … 'JE HEBT HET RECHT NIET MALFIDUS!' … '…Obliviate.'

En toen stopte het. Zachtjes snikkend zat Hermelien op het tapijt van de gezamenlijke kamer. Al haar dromen, het waren herinneringen. Hij had haar geheugen gewist! En nu waren ze terug en het had nog nooit zoveel pijn gedaan. Ze bleef huilen en het leek of de tranen nooit zouden stoppen.

'What the FUCK gebeurde er Griffel?' Riep Malfidus. Ze keek naar hem met een betraand gezicht. Hij keek haar aan met een blik vol bezorgdheid.

'Hoe kon je?' Piepte ze met een klein stemmetje.

'Wat? Jij vroeg mij om je te kussen! Ik deed alleen wat je me vroeg.' Riep hij niet- begrijpend.

'Nee. Nee.' Snikte ze terwijl ze de tranen probeerde weg te vegen. Het was tevergeefs. Ze bleven maar komen.

Opeens begon het te dagen bij Draco.

'Je- je weet het weer?' De angst was van zijn gezicht af te lezen.

'Hoe k-kon je?' Vroeg ze weer.

'Maar… Maar hoe? Je kan een herinneringsslot niet breken…'

Wankelend duwde Hermelien zichzelf omhoog. Snel volgde hij haar voorbeeld. Ze voelde zoveel emoties tegelijk.

'Dat is het enige wat jij wil weten?! HOE?! Ik HERINNER me alles Draco! A-ALLES! Hoe veel ik van je hield, hoeveel je van mij hield. Je hebt mij VIER m-maanden lang zonder al de h-herinneringen laten leven. V-vier maanden van mijn leven zijn gewoon nep, niet echt. Ik leef een leugen D-draco! Wat maakt h-het uit hoe dit k-kan?! Hoe kon JIJ?' Schreeuwend en huilend strompelde ze naar achter en zocht houvast bij een kast. Ze greep naar haar hoofd. 'I-ik heb zo'n hoofdpijn.' Fluisterde ze tegen niemand in het bijzonder.

'Oké, rustig aan. Straks doe je jezelf nog pijn.' Malfidus snelde naar haar toe en wilde haar ondersteunen, maar Hermelien sloeg zijn hand weg.

'Raak me niet aan! Jij hebt me al genoeg pijn gedaan!'

Ze wankelde naar de uitgang en negeerde Malfidus compleet. 'Maar waar ga je heen?' Riep hij haar nog na.

'Ik ga Ginny zoeken.' Snikte ze en ze rende de gang uit, op zoek naar haar beste vriendin.

Haar eerste instinct was om in de leerlingenkamer van Griffoendor te zoeken. Het was nog vroeg, de kans was groot dat Ginny daar was. Ze kwam daar echter nooit aan. Toen ze een lege gang in rende zag ze twee figuren aan het einde staan. Het meisje veegde glimlachend haar tranen weg terwijl de jongen geschrokken in haar richting keek. Het was Ginny. Al rennend vloog ze in haar armen. Ze wilde vertellen dat ze gelijk had, dat ze haar had moeten geloven, maar ze had zoveel hoofdpijn.

Ze stemde in met het idee van een rustig plekje zoeken en liet zich meedragen door Zabini en Ginny. Uiteindelijk zaten ze op een comfortabele bank in de Kamer van Hoge Nood en ze hoorde Ginny tegen Zabini zeggen dat hij beter kon gaan. 'N-nee, hij mag blijven. Je gaat het hem later toch wel v-vertellen.' Mompelde Hermelien. Meteen verscheen er een luxe stoel tegenover de bank, waar Zabini nogal ongemakkelijk in ging zitten.

'Vertel eens Lien, wat is er gebeurd?' Vroeg Ginny, toen ze merkte dat Hermelien haar tranen onder controle had.

'Ik kan het me herinneren.'

'Wat?!'

'Alles. Tenminste, dat denk ik. Ik weet dat jij het wist en dat Zabini het ook weet, want jullie probeerden me aan hem te koppelen.'

Ginny keek haar aan met een mengeling van geschoktheid en blijdschap. Zabini keek alleen maar verward toe. 'Dat kan niet. Heeft hij je gemarteld?' Vroeg hij nors. Dat leverde hem een boze blik op van Ginny.

'Nee, nee natuurlijk niet.'

'Hoe kan het dan dat je alles weer weet? Een herinneringsslot kan niet zomaar verbroken worden.'

'Draco vroeg precies hetzelfde.' Antwoordde Hermelien verbitterd. 'Ik wist het eerst ook niet, maar ik denk dat ik er nu wel achter ben. Het antwoord bevalt me alleen helemaal niet.' Haar onderlip begon weer te trillen.

'Hoe dan Lien?' hoorde ze Ginny zacht vragen.

'Precies wat Perkamentus altijd zei: "Liefde is de sterkste magie die er is." Draco kuste me en ik wist ergens dat ik verliefd op hem was. Herinneringen kun je wissen, gevoelens niet.'

Ginny keek veelbetekenend naar Zabini. Dan zaten ze er toch niet heel ver naast met hun plannetje.

'Oh jeetje.' Zuchtte Ginny toen Hermelien weer begon te huilen en ze trok haar beste vriendin dicht naar zich toe.

'Wacht, dus wat jij en Draco hebben is echte liefde? Een liefde die zo krachtig is dat het je herinneringen teruggaf?' Vroeg Zabini verbaasd.

Langzaam knikte Hermelien.

'Waarom ben je daar dan niet blij mee?'

'Nou, Zabini, dat betekent dat de man van wie ik het meest houd mijn herinneringen in de eerste plaats heeft afgenomen. Dat het slot verbroken werd, betekent dat ondanks dat onze liefde voor elkaar enorm sterk is, hij me alsnog expres pijn wilde doen. Hoe kan ik ooit nog iemand vertrouwen?'

'Ik denk niet dat hij je pijn wilde doen. Hij wilde je beschermen tegen zichzelf, tegen zijn leven buiten de muren van deze school.'

Hermelien had daar natuurlijk al over na gedacht. 'Dat maakt me niks uit. Hij had het recht niet.'

Er viel een lange stilte. Tijdens deze stilte dachten ze alle drie lang na.

'Echte liefde vind je niet zomaar.' Opperde Zabini na een tijdje.

'Natuurlijk zeg jij dat Zabini, jij bent zijn beste vriend.' Sneerde Hermelien. Ze huilde niet meer, maar voelde zich nog wel ontzettend belabberd.

'Nee, ik heb het een keer meegemaakt en ben het net zo snel weer kwijtgeraakt. Als je het hebt, moet je het nooit meer laten gaan.'

Ginny kreeg een rode kleur toen hij dat zei.

'Keur je het goed wat hij doet? Zou jij dat doen bij de vrouw van wie je het allermeest houdt?'

'Ik denk het niet, maar liefde doet gekke dingen met je. In zijn beleving is dit precies wat hij moest doen.'

'Ginny, zeg jij eens wat.' Zei Hermelien.

'Ik eh- ik denk dat hij een enorme opoffering heeft gemaakt. Ik keur niet goed wat hij deed, ik keur niet goed wat hij al die jaren heeft gedaan. Ik weet wel dat hij ontzettend veel van je houdt en wat hij heeft gedaan was in zijn ogen waarschijnlijk een noodzakelijke actie om je te beschermen. Ik snap het als je hem nooit meer wil zien, maar het is jouw keuze. Ik sta achter je, welke keuze je ook maakt.'

Hermelien zuchtte en keek moedeloos voor zich uit. 'Ik heb tijd nodig om hierover na te denken.'

'Dat snap ik. Ik weet zeker dat je alle tijd krijgt die je nodig hebt.'

Hermelien glimlachte zwakjes en omhelsde Ginny stevig. 'Je bent een goede vriendin Gin.'

'Ik doe mijn best…'

Opeens schoot Hermelien iets te binnen. 'Oh en Gin? Ik denk dat we samen naar Harry moeten gaan om te vertellen dat je niet compleet doorgedraaid bent. Ik heb met hem gepraat over je koppel pogingen en hij wilde met je praten…'

Ginny giechelde. 'Dat betekent wel dat je aan Harry moet toegeven dat je verliefd bent op Malfidus.'

'Dat moet dan maar. Ik ben klaar met geheimen.'

Ginny glimlachte naar haar. 'Ron gaat hem vermoorden…'

'Ik wil het nog niet aan Ron vertellen. Ik wil eerst mijn gevoelens op een rijtje hebben.'

'Ik wil niet liegen tegen mijn broer Hermelien. Ik denk ook niet dat Harry tegen zijn beste vriend wil liegen.'

Zabini zat naar de twee meiden te staren. 'De oorlog is nooit echt over hè?' Zei hij zacht.

Hermelien keek hem verwonderd aan. 'Nee, het is nog lang niet voorbij.'

'Je moet doen waar jij je goed bij voelt.' Zei hij, terwijl hij opstond. 'Hoe raar het ook is, je kiest niet van wie je houdt. Dat gebeurt gewoon. Draco Malfidus is een ontzettende klootzak, maar hij houdt wel van jou. Vergeet niet: ook voor hem is dit nieuw, hij had zijn vader als voorbeeld. Ik denk dat hij nog een milde versie heeft laten zien van wat Lucius Malfidus zou doen. Ik ken Draco, dit was een actie uit ware liefde.' Hij zwaaide nog even voor hij de deur uit liep.

Zuchtend bleven Hermelien en Ginny achter. 'Hij heeft een punt.' Mompelde Hermelien. Ginny knikte langzaam.

'Kom op, laten we naar Harry gaan.'

Harry reageerde geschokt, had een kleine woede aanval en zakte daarna emotieloos onderuit in een grote stoel. 'En ik dacht nog wel dat Ginny weer bezeten was door een dagboek of iets dergelijks.' Mompelde hij. 'Dus even samengevat: je hebt sinds oktober iets met Malfidus, jullie vertellen elkaar 3 maanden later dat jullie van elkaar houden, waarna hij voor je eigen veiligheid je geheugen wist. Vannacht hadden jullie een raar gesprek, hij kuste je en al je herinneringen kwamen terug, omdat het ware liefde is?'

Hermelien knikte langzaam.

'Waanzin.' Zuchtte hij. Peinzend staarde hij in het vuur. Opeens begon hij te lachen, zo hard dat hij bijna uit zijn stoel viel. Verbouwereerd stonden Hermelien en Ginny hem aan te staren.

'Wat is er zo grappig?' Vroeg Ginny.

'Deze hele situatie! Wie had ooit gedacht dat dit zou gebeuren? Draco Malfidus wordt verliefd, op Hermelien Griffel. En zij is ook nog eens verliefd op hem. Daarna is hij zo bang dat de dooddoeners haar wat aandoen, dat hij haar geheugen wist. Dat is wat Malfidussen doen, ze maken alles kapot wat hen lief is. En nu zitten we hier.'

Hermelien staarde hem met samengeknepen ogen aan. 'Ben je boos op me?'

'Nee… Nee ik ben niet boos. Ik snap het niet, ik snap er helemaal niks van. Maar tenslotte kiezen we niet op wie we verliefd worden. Als je van hem houdt, écht van hem houdt, zeg het hem.'

'Oh Harry…' Hermelien vloog hem om de hals en drukte hem bijna plat.

'Harry, ik waardeer je reactie, maar hij heeft dit alles gedaan om mij te beschermen. Die dooddoeners zijn nog steeds ergens daar buiten. Hij wil niks met me zolang ik gevaar loop.' Zei Hermelien hopeloos.

Harry keek haar lang aan. 'Tjah, je moet goed onthouden wat hij al die jaren gedaan heeft. Niet alleen tegen mij, ook tegen jou! Ik weet niet of hij veranderd is, maar als hij toegeeft dat hij van je houdt… Ik weet het niet…'

'Mijn leven was al één grote puinhoop. Ik verdien het om gelukkig te worden. Ik betwijfel of dat ooit gaat lukken met hem.'

'Dat moet je zelf weten Hermelien. Ga in ieder geval met hem praten…'

Hermelien zuchtte. Hij had gelijk. Het minste wat ze kon doen was met Draco praten.

…

Dat was lang geleden... Sorry voor de mensen die op dit verhaal aan het wachten waren. Ik had last van een writers block. Ik wist niet meer hoe ik verder wilde. Ook ben ik aan het afstuderen vanaf januari t/m juni en dat eist veel aandacht op. Ik weet nu hoe ik dit verhaal wil eindigen, dus er komen meer hoofdstukken aan. Niet zoveel meer, hij is helaas bijna aan zn eind. Ik weet niet hoe snel ik kan uploaden, maar wel sneller dan de vorige keer!

Nogmaals sorry!